Amsterdam, donderdag-Thursday 18-12-14

03.01 am
Dat is helemaal het toppunt. Sony zwicht voor chantage. Hackers uit Noord-Korea hebben gedreigd met aanslagen, te vergelijken met die van 9-11, wanneer Sony de film “The Interview” uitbrengt, die gaat over de poging van twee journalisten de Noord-Koreaanse leider KimYong Un te vermoorden nadat hij een interview aan hen heeft weggegeven.
Zwichten voor chantage zal de wereld zeker niet verder helpen. Wanneer er offers moeten worden gebracht in het belang van de vrijheid dan zullen die offers moeten worden gebracht, punt uit. Nu heeft een chantagepoging succes…. en wanneer zal de volgende succes boeken?

20.30
Verrassing. Of een schrik. Vanavond om zes uur had ik een ontmoeting met iemand die oriënterend onderzoek doet naar het gebruik van een bepaalde site. Hij had mij uitgenodigd om deel uit te maken van een klein groepje mensen die bijdragen aan het evalueren van de nieuw op te zetten site, ideeen doorgeven het deel wat al online staat, te gebruiken, daarbij onder observatie van de onderzoeker. Nou had ik gisteren een ingeving gehad, ik voelde dat deze ontmoeting niet op papier plaats zou vinden, maar…. voor de webcam. Het is nu wel te hopen dat zijn webcam weergave van mij net zo goed was als het mijne van hem, anders spring ik van een brug.
Buiten dat was het een bijzondere ervaring. Alhoewel ik heel vaak enorm zit te kankeren op het Net fascineert het mij mateloos. Dit was natuurlijk al volkomen duidelijk toen ik, meteen nadat mijn eerste laptop op het bureau stond, acht jaar geleden, ongeneeslijk verslingerd bleek aan het digitale leven – binnen luttele seconden!
Misschien dat ik ooit nog eens een website ontwerp! Ik ben al druk bezig, in gedachten.

 

23.03
Flickrs Gemeenschapsbegeleider opende enige uren geleden een onderwerp in het “Hete Hangijzer” gedeelte van het Flickr Help Forum, waar alle Officiële Draadjes komen te staan, alsook wijd verspreide site-storingen; goed, waarover ging dat onderwerp dan wel? De Gemeenschapsbegeleider informeerde de verzamelde Flickr-gemeente dat Yahoo terugkwam op zijn recente besluit om miljoenen foto’s van gebruikers te verkopen onder een bepaalde commerciële Creative Commons licentie. In de praktijk pakt deze licentie zo uit dat de maker van de foto zijn foto letterlijk weggeeft, dat wil zeggen, hij staat het eenieder toe om de foto te downloaden, vervolgens te verkopen en de opbrengt te behouden zonder één cent af te dragen aan de maker. Dat is op zichzelf al heel ongewoon, en sommigen hebben de Creative Commons bekritiseerd voor het “uitvinden” van een licentie  die een vorm van gebruik  (lees “misbruik”)zou kunnen uitlokken anders dan het gebruik waarvoor de licentie bedoeld was: alle kleine mensjes blij, de maker krijgt een groter publiek en de verkoper krijgt wat geld. Dus dan zou je het bijna blasfemie kunnen noemen wanneer een enorme corporatie, waar het geld uit het logo druipt, op deze weggeefjes duikt om ze te verpatsen om dan de gelden in de corporatiekas stoppen. Een aantal fotografen die hun foto’s beschikbaar hadden gesteld onder deze licentie, opperden geen bezwaar maar anderen deden dat wel. Algemeen genomen kon de wereld deze zet niet waarderen. Natuurlijk deed de aankondiging van deze “zet” nogal wat stof opwaaien in het Help  Forum, 185 antwoorden, vanaf 20 november tot vandaag.

Het onderwerp van vanavond, waarin Yahoo meldt deze onderneming te staken heeft tot nu toe vier commentaren vergaard, waaronder die van mij. Goede wijn behoeft geen krans…?

Hier is mijn antwoord aan de Gemeenschapsbegeleider in het bewuste “Hete Hangijzer”, waar de verkoop werd aangekondigd

ENGLISH

03.01 am
That is the limit. Sony gives in to blackmail. Hackers from North Korea have threatened with attacks, comparable to those of 9-11, in case Sony should release “The Interview”, dealing with the attempt of two journalists to assassinate the North Korean leader Kim Yong Un, after he has let them interview him.
Yielding to blackmail will not help the world on its way. If sacrifices are to be made in the interest of freedom, then those sacrifices need to be made, period. Now this attempt at blackmail has proven to be successful…. and when will the next meet with success?

20.30
Surprise. Or a fright. Tonight at six I had a meeting with someone who does orienting research (does that make sense?) after the use of a certain site. He had invited me to participate of a small group of people who contribute to evaluating the new site-to-be, sharing their ideas as well as using the part that is already on line, while being observed by the researcher. True, I had had this hunch, I felt that this meeting would not take place on paper, but….before the webcam. It is to be hoped that his webcam rendering of me was just as good as mine of him, or else I shall jump off a bridge.
Apart from that it was a special experience. Although I very often express myself in cantankerous terms about the Net, it fascinates me endlessly. This of course was totally clear when, straight after my first laptop had been set on the desk, eight years ago, I appeared incurably hooked on the digital life – within seconds!
Perhaps one day I shall design a website! Already working hard at it,  in my thoughts.

23.03 
Some hours ago Flickr’s Community Manager opened a topic in the Hot Topic section of the Flickr Help Forum, where all the Official Threads go as well as site-wide disturbances – so what was the subject this topic dealt with? The community manager informed the Flickr verse that Yahoo was revoking its recent decision to sell millions of users’ photos, with a particular commercial Creative Commons license attached. In practice this license makes it so that the creator of the photo litterally gives their photo away, allowing anyone to download it, sell it and keep the profit, without so much as a penny for the creator. That is in itself highly unusual, and some have criticized the Creative Commons for “inventing” a license which might invoke use (read “abuse”) by others than the use it was intended for: all the little people happy, the creator getting bigger exposure and the seller getting some money. So then you could almost call it blasphemy if a huge corporation, oozing money from it’s very logo, would swoop upon these give-aways to sell them and tuck the innings in the corporation money box. A number of photographers did not object, but another number did. Generally the world did not approve of the move. Naturally the announcement of this “move” created some uproar in the Help Forum, 185 replies, from November 20 2014 to today.

Today’s topic telling of Yahoo’s decision to quit this venture has so far garnered three comments, among them my own. Good wine needs no bush…?

Here is my response to the Community Manager in the Hot Topic in question where the announcement was done

Amsterdam, woensdag-Wednesday 17-12-14

5.42 pm
Toontje Lager zingt deze regel:

“Ben jij ook zo bang….dat alles bij het oude blijft?,….
en dat je net als gistere-n, een koekje bij de koffie krijgt?….”

Ik denk dat tegen deze tijd de bewoners van het zorgcentrum Ons Buitenhofje zich daarover geen zorgen hoeven te maken, de despoot zonder hart die er al te lang de scepter zwaait zal nu wel alle goede en gezellige dingen die het leven veraangenamen van het programma, c.q. het menu hebben geschrapt. Vanaf deze plaats wens ik u, zorgmanager, een bijzonder ongezellige oude dag, zonder de koekjes die u de bewoners van uw afdelingen misgunt. Misschien dat u nog eens terugdenkt aan uw regime, wanneer u zelf tot het zorgcentrum bent gevorderd, maar dan als bewoner, achter een kaal kopje thee zit, zonder koekje,  wanneer u zelf voor de vijfde keer in één week dezelfde zure kwark als toetje krijgt, die u, zoals zovelen, niet lust. Ik wens het u toe. En misschien worden uw nabestaanden ook niet door de zorgmanager gebeld om hen te condoleren met hun verlies, na uw dood. Dat hebben zij dan te danken aan mensen als u, die hun zorgopdracht invullen met hun oog op de kassa gericht maar nooit op de noden en behoeften van de bewoners. Wanneer het waar is dat de “luxe” artikelen van het menu zijn gehaald door bezuinigingsmaatregelen van bovenaf, dan zal een manager met een hart voor de mensen manieren verzinnen om de plekken waar gaten vallen, op te vullen, dan zal die koektrommel gevuld blijven, hoe dan ook. Maar u doet helemaal niets, behalve familieleden die klagen over het gebrek en over de lege kasten met een stalen gezicht voorliegen.
Ik heb minachting voor mensen als u.

22.43
Goed, dit doet voor vanavond de deur dicht. Ik heb ingelogd bij een aantal van mijn accounts, en shit, teringzooi, hel en verdoemenis, tot nu toe werden drie van mijn nieuwe wachtwoorden (veranderd drie weken geleden), niet geaccepteerd, en ik weet ZEKER dat ik ze echt heb gewijzigd, nadat ik ze heb opgeschreven. (En jawel, ik heb ze foutloosin het wachtwoordveld ingevoerd.) Hoe kan ik daar zeker van zijn? Nou, omdat nu net, nadat het nieuwe wachtwoord werd geweigerd en ik het ergo opnieuw moest veranderen, ik precies hetzelfde (geweigerde) wachtwoord intikte en jawel, er stond: “U mag geen vorige wachtwoorden gebruiken”, voila. En trouwens, Yahoo vereist dat je inlogt op je account, gebruik makend van het nieuw gekozen wachtwoord, dus ja, je moet het meteen gebruiken en dus ja, het wordt *wel* geaccepteerd, meteen de eerste keer na verandering.

Godverdomme.

Ik vind dit, wachtwoorden die worden geweigerd vanwege een of ander fucking shit systeem dat het niet doet, om compleet in de bonen van te raken. Ik kan nu niet schrijven. Ik kan mijn gedachten niet ordenen, ik voel me helemaal woedend en overstuur en gefrustreerd.
Yahoo, krijg de kolere.

PS – Uiteindelijk kon ik wel weer inloggen op die accounts.

ENGLISH

5.42 pm
“Toontje Lager” *** sings this line:

“Are you too afraid….. that everything will stay the same?…
and your coffee comes with cookie, just like yesterday?”

 

Later: no can do the rest of the translation, see below.

————————–

22.43 
Okay, this settles it for tonight. I have been logging in to a number of my accounts, and shit crap hell and devil, up till now three of my new passwords, altered, just three weeks ago, were not accepted, and I KNOW for certain that I did actually change them, after writing them down. (And yes, I entered them correctly in the password field). How can I be sure? Well, because just now, after the new PW was refused and I had to change it again, I typed in the one that was refused and lo, it said: “you may not use previous passwords”, voila. And anyway, Yahoo requires you to sign in to your account using the newly created password, so right, you need to use it straight away, so it IS accepted, immediately,  the first time after changing.
Goddammit.

I find this, passwords not accepted due to some fucking shit system messing up, ultimately upsetting. Can’t write just now. I can’t focus my thoughts, feeling totally angry and upset and frustrated.
Yahoo, drop dead.

PS – I did manage to get back into those accounts.

 

 

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 16-12-14

22.25
We zijn weer een beetje bijgekomen van de afdaling in de nare gebieden. Ergens is een knopje overgehaald en langzaam klauterde ik uit het dal. Misschien is het ergens goed voor geweest, al die gevoelsuitbarstingen. Ik haat het. Ik wilde maar dat ik zo’n kouwe kikker was, of althans een beheerst persoon bij wie de emoties nooit verder komen dan lichaamstemperatuur, 37 graden Celsius, wat fijn. I zou dolgraag willen zeggen dat “veel” van mijn “mooiste” tekeningen/gedichten/verhalen, werden geboren uit extravagante, enge emoties, maar ik heb zo’n idee dat dat helemaal niet het geval is. Doorgaans het tegenovergestelde: je grijpt naar de pen om uitdrukking te geven aan angstaanjagende gevoelens van eenzaamheid en verdriet, je schrijft een eind in de rondte, je komt wat tot bedaren, je gaat tenslotte naar bed, de volgende ochtend ben je moe en duf, maar al veel kalmer, je loopt langs de tafel waar je de vorige avond je ellende te boek stelde…. en je krijgt een verschrikkelijke klap in je gezicht. Er staat onzin, het is niet te lezen, sterker, het is om je dood te schamen! Snel verfrommelen (dan heb ik het over de dagen waarin ik nog echt schreef, of tikte op papier) of anders moet je maar dat Word bestand bliksemsnel naar de prullenbak sturen. In het Engels noemen ze dat een “Agonizing reappraisal”, en in goed Nederlands: “de kwellende herwaardering”. Geloof mij, het is een kwelling.
Ik heb gehoord en gelezen dat sommige mensen van een bepaalde leeftijd, voldoende gevorderd om iets te hebben om op terug te kijken, een Kwellende Herwaardering doormaken over hun hele leven waar ze op terug kunnen kijken. Dat is een benarde toestand. Dan rest nog maar één mogelijkheid, denk ik: kijk vooruit.

Enfin, na slechts vijf uur slaap weerklonk de wekker door mijn officiële slaapkamer (een trouwe vriend die van mijn malaise hoorde, had geadviseerde niet in het koude afgelegen balkonkamertje te slapen) en ik stond snel op, haalde opgelucht adem toen de hemelen niet zwaar gingen van opgekropt water, haastte mij en om negen uur zat ik op de fiets naar een medische post in het noorden van deze stad. Op weg maakte ik foto’s van lelijke stukjes van Amsterdam. Ik kan er goede foto’s van maken, mooie foto’s van een lelijk stadsgezicht, in het bewerkingsprogramma, oftewel: hoe kun je poep lekker maken.
Bij de medische post was het reuze gezellig. Om te beginnen ging alles goed met de behandeling (iets met tanden) en ten tweede was er veel hilariteit onder de staf achter de balie rond de vondst van een mysterieuze sok naast de behandelstoel. Iedereen deed een veronderstelling en het eindigde ermee dat we het begin van een goede detective verhaal hadden.

Op de terugweg ging ik binnen bij een toeristenbazaar op het Damrak om oorwarmers te kopen. Voor drieëntwintig euro kon ik vier setjes meenemen. Goede koop.

ENGLISH

22.25
We’ve recuperated somewhat from the descent into the awful areas. Somewhere a switch was turned and slowly I scrambled out of the valley. Perhaps it has served a purpose, all those emotional outbursts. I hate it. I wish I were a phlegmatic froggy type of person, or at least endowed with self-restraint, someone whose emotions never rise higher than body temperature, 37 degrees Centigrade, how nice. I would love to say that “many” of my “most beautiful” drawing/poems/stories, were born out of high flown scary emotions, but I have a hunch that that is not at all the case. Mostly the exact oppostie: you grab the pen to express your terrifying feelings of loneliness and grief, you write around and around, you gradually calm down, finally you go to bed, next morning you are tired and dull, but much more composed, you walk past the table where you had recorded your agony the night before…and you get a huge slap in your face. Nonsense, unreadable, or worse, makes you burn with shame! Quickly crumple it into a ball (that was back in the days when I actually really wrote or typed on paper) or else you need to send that Word file to the bin on the double. In English they call that an “Agonizing reappraisal”. Believe me, it is agonizing.
I’ve heard and read that some people of a certain age, sufficiently advanced to have something to look back on, experience an Agonizing Reappraisal about their entire life they have to look back on. That’s a plight. I suppose it leaves only one possibility: look ahead.

Well, after only five hour of sleep the alarm clock resounded through my official bedroom (a loyal friend who heard of my malaise, had advised me to not sleep in the cold little, remote balcony room) and I got up quickly, heaved a sigh of relief when the heavens were not heavy with stored water, hurried and at nine o’clock I was on the bike to a medical outpost in the northern part of this city. On the way I shot pictures of ugly slices of Amsterdam. I can turn them into good photos, fine photos of an ugly cityscape, in the editing program, or: how to make shit smell nice.
At the medical post it was chatty. To begin with treatment-wise all went well (something to do with teeth) and secondly a lot of hilarity going on among staff behind the reception, around the find of a mysterious sock right beside the dentist chair. Everyone brought forth a suppostion and it ended where we had the beginning of a good whodunnit.

On my way back I stopped at a tourist bazaar along Damrak to buy ear muffs. For twenty three euros I got me four sets. Good buy.

Amsterdam, maandag-Monday 15-12-14

16.42
Gisteren was ik enorm overstuur. En nog. Het voert te ver om er hier over te schrijven. Iets met tanden, zoveel wil ik wel zeggen. Er spelen ook andere dingen. Misschien gloort*** er licht. Ik dacht vanochtend in bed dat het verkieslijker zou zijn om dood te gaan, nu, zo snel mogelijk, als dat ene niet zal gebeuren.

21.01
Ik bezocht het zorgcentrum om mijn vriendin, het nachthoofd te treffen. We dronken thee in het grand café, naast de brede ingang. Voor  ze was gearriveerd vanaf een der verdiepingen waar ze haar inspectieronde liep, begroette ik de zeer oude Franse dame die haar avonden altijd doorbrengt aan dezelfde tafel, haar gezicht naar de deur. Geen die aan haar scherpe ogen ontsnapt. Ik merkte vurige rode striemen op die van haar mondhoeken tot haar kin liepen, het leken wel groeven. Het bleek dat ze haar ondergebit had verloren,  haar mond was ingevallen en speeksel liep door de groeven, de voortdurende vochtigheid veroorzaakte irritatie en roodheid.
“Op een morgen werd ik wakker zonder mijn tanden, ik zocht overal in mijn kamer en mijn keuken, mijn bed, letterlijk overal, maar het lijkt kwijt.”
Het huilen stond de arme dame nader dan het lachen. Ze zal vierennegentig worden komende Kerst. Zal de kerstman haar blij maken met een setje nieuwe tanden? Ik betwijfel het.

Een paar verzorgers van wijlen mijn moeders afdeling verrasten mij toen ik bij de bar stond te wachten op een glas water van de man achter de bar; iemand porde in mijn ribben en ik draaide me om en lachte met hen mee. Ze hadden geen dienst, maar woonden het Kerstdiner bij voor de bewoners, geserveerd in het grote open middenstuk op de benedenverdieping (niet de bewoners werden geserveerd maar het diner). We spraken over koetjes en kalfjes en zij gingen terug naar het diner en ik naar mijn vriendin die aan ons tafeltje zat te wachten.
Ik vertelde haar enkele grappige verhalen en we lachten. Ze waren niet werkelijk grappig, in feite waren ze nogal hard, maar het beste is om de ironie ervan in te zien, we kunnen dan tenminste de vervloekte ellende verdrijven of de nare smaak in onze mond daar achtergelaten door mislukking of ongeluk.

Ondertussen raak ik overstuur en wanhopig van deze vreemde wereld waarin ik mij gevangen weet en waaruit ik niet kan vertrekken. Ik weet dat er ooit een einde aan zal komen maar ook weet ik het niet zeker. Bij gebrek aan een datum is de toekomst gesloten. Dit klinkt paradoxaal en dat is het. In deze wereld leven wij volgens afspraken, volgens  eindstrepen en datums, want de datums maken de eindstrepen en omgekeerd, de eindstrepen maken de datums. Ik voel me heel ongelukkig binnen dit vacuüm waarin ik hang. Op het moment leef ik zowat als een kluizenaar, de enige reden om me onder de mensen te begeven is voor de boodschappen, de onvermijdelijke afspraken die de samenleving je dwingt te maken, gezondheidszorg en persoonlijke verzorging, toevallige ontmoetingen met buren en zeldzame bijeenkomsten met mijn een of twee vrienden.
Het is goed om buiten bereik van de mensen te leven. Hun gezelschap bezorgt mij steeds weer ander vormen van misbruik, belediging en psychisch geweld – op zoveel manieren. Ik kan het niet meer aan. Hoe zul je moeten leven te midden van mensen wanneer je zo overgevoelig bent dat één ademtochtje als een orkaan aanvoelt, wanneer één verkeerde blik in je geheugen blijft hangen als een vurig baken? Hoe zal ik mij vrijelijk onder de  mensen begeven helemaal zonder huid? Nou?

Diep van binnen heerst een felle droefheid waar ik de mensen uit mijn verleden zie: mijn vader, mijn moeder, D., en andere mensen die het nooit begrepen, of zo ja, dan hebben ze het nooit gezegd. Mijn leven toont mij vele gapende lege sterrenstelsels, de sterren verdwenen, de planten verworden tot stof.

Is het pathetisch om te bidden opdat die ene die goed genoeg is mij zal vinden, mij zal behoeden, mij zal koesteren en verzorgen? Is het pathetisch te verlangen naar die ene die mij tenslotte zal herkennen en mij bij die naam noemen?
Nee, dat is niet pathetisch.

Het is laat en ik zou in bed moeten liggen, maar luister nog naar mooie liedjes op Radio 2. Misschien kan alles toch nog goed komen. Vaak denk ik dat ik krankzinnig ben. Maar dan lees ik terug wat ik heb geschreven en dan weet ik dat er geen waanzin in mij schuilt.

***Op deze plaats stond eerst “chloort”. Het heeft er vanaf kwart voor vijf in de middag tot vier minuten over middernacht gestaan. Ik heb geen enkel verweer, behalve dan: ook het beste paard struikelt weleens, en diep. 

ENGLISH

16.42
Yesterday I was greatly upset. And still. It will go to far to write about it here. Something with teeth, I will say that much. Other things are playing. Perhaps there is a glimmer of dawn. This morning in bed it crossed my mind that it would be preferable to die, now, as soon as possible, if that one thing will not happen.

21.01
I visited the care center to meet my friend the night nurse. We had tea in the coffee lounge, beside the broad entrance. Before she had arrived from one of the floors where her inspection round took her, I said hello to the very old French lady who spends her evenings always at the same table, her face to the door. No one escapes her sharp eyes. I noticed fiery red lines running from the corners of her mouth to her chin, rather like furrows. It appears she had lost her lower denture, her mouth had caved in and saliva ran through the lines, the constant moisture caused irritation and redness.
“One morning I woke up without my teeth, I looked all over my room and my kitchen, my bed, literally everywhere, but it seems lost”.
The poor lady seemed close to tears. She will turn ninety four this Christmas. Will Santa make her happy with a set of new teeth? I doubt it.

Some care givers from my later mother’s section took me by surprise as I stood at the bar, waiting for the bar tender to hand me a glass of water; I turned around who it was digging into my ribs, and laughed with them. They were not on duty, but attending the Christmas banquet for the residents, served in the large open area on the groundfloor (not the residents were served but the banquet). We exchanged some small talk and they went back to the banquet and I went back to my friend, waiting at our table.
I told her some funny stories and we laughed. They were not really funny, in fact they were pretty tough, but next best thing is to see the irony, then at least we can drive away the bloody misery or the nasty taste in our mouth left by failure, or misfortune.

Meanwhile this strange world I am caught up in and from which I cannot depart is making me upset and sad and despairing. I know that once upon a time an end will come to it but yet I do not know. Missing a date the future is closed. This sounds paradoxical and so it is. In this world we live by arrangements, by finishing lines and dates, because the dates make the finishing lines and vice versa, the finishing lines make the dates. I feel very unhappy withing this vaccum I hang in. At this moment in time I practically live the life of a recluse, the only reason for being among people is to get groceries, the unavoidable appointments society forces you to make and health care and personal care, chance meetings with neighbours and rare get-togethers with my one or two friends.
It is well to live out of reach of people. Their company feeds me over and over again abuse, insult and pschological violence – in so many ways. I can no longer bear it. How would you live amoung people when your hypersensitivity makes only one breath feel like a hurricane, when only one wrong glance sticks in your memory like a fiery beacon? How shall I freely mix with people entirely without a skin? Well?

Deep down inside a fierce sadness reigns where I see the people of my past: my father, my mother, D., and other people who never understood or if they did, they never make it known. My life shows me many gaping empty galaxies, the stars gone, the planets turned to dust.

Is it pathetic to pray for that one someone good enough to find me, to keep me, to cherish me, to love me and care? Is is pathetic to yearn for that someone who will finally recognize me and call my by that name?
No that is not pathetic.

 

It is late and I should be in bed, but  still listening to lovely songs on Radio 2. Maybe everything will be well as yet. Often I think that I am mad. But then I read back what I have written en I know I do not harbour insanity.

Amsterdam, zondag-Sunday 14-12-14

16.26 
Ofschoon ik gisteren niet heb geschreven doe ik het vandaag alsnog, op dat datum van gisteren. Want die datum is te mooi om te laten passeren in een dagboek.

Gedaan.

ENGLISH

16.26
Although I have not written yesterday I shall so as yet today, on yesterday’s date. Because that date is too lovely to let pass in a diary.

Done.

Amsterdam, zaterdag-Saturday 13-12-14

5.48 pm
Romantisch! Een gast uit IJselstein wil zijn vriendin verrassen, dus wat doet hij? Juist, hij huurt een hoogwerker, zet die in de straat achter zijn eigen straat, ter hoogte van het huis waarvan de achtertuin aan zijn eigen achtertuin grenst. Vervolgens gaat in het bakje zitten, stelt wat knoppen in, zodat de arm van de hoogwerker hem over het huis tilt en hij boven zijn eigen achtertuin komt te hangen, pal voor haar slaapkamerraam – hij wil dan muziek ten gehore brengen en haar de eeuwenoude vraag voorleggen.
Echter, zover komt het niet, aangezien de wagen waar de hoogwerker op staat, kantelt, zodat de arm van de hoogwerker dwars door het dak van het huis waarvoor hij geparkeerd staat slaat. De trouwlustige man kan net op tijd uit de bak springen, de bewoner van het huis, die kennelijk in de zolderkamer slaapt, is kort tevoren opgestaan en bevind zich op een andere plek in het getroffen huis.
Er wordt een hijskraan opgetrommeld, wanneer deze de arm van de hoogwerker uit het dak trekt, gaat er iets mis, waardoor de arm terugvalt en met dubbele kracht het dak van hetzelfde huis opnieuw beschadigt, en verder nog andere aangrenzende huizen. Tevens ontspringt een geparkeerde auto in de straat de dans niet, de gekantelde wagen boort zich erdoor heen.
“Zes huizen zijn ontruimd, er wordt gekeken of ze nog wel veilig zijn”, aldus het radionieuwsbericht.
Kort na het misgelopen aanzoek is het stel afgereisd naar Parijs. De vrouw heeft wel haar jawoord gegeven.

Commentaar op een nieuws-site onder het bericht: “….ging niet echt van een leien dakje…”

19.00 
Mariah Carey heeft haar stem  verloren, dat wil zeggen, de hogere registers trekt ze niet meer. Nu heb ik, vanaf haar begin, in de jaren negentig, altijd het idee gehad, dat ze het niet zou redden; haar zang klonk altijd zo benauwd, wanneer ze met die afgeknepen, schrale uithalen de hogere noten eruit perste; wanneer je naar haar liedjes luistert is het een bijna pijnlijke ervaring haar stem te horen worstelen om de onmogelijk hoge noten eruit te krijgen. Enfin, het blijkt dus, met terugwerkende kracht, te kloppen.

21.42
Er staat in een reusachtige affiche bovenover mijn Google Drive pagina: “De nieuwe Drive – we hebben hard gewerkt om een schone, frisse, snelle ervaring voor jou te maken”
Mijn antwoord: waarom hebben jullie dat verdomme gedaan? Ik ben heel tevreden met de oude, schoon en snel en fris genoeg voor mij – waarom laat je wat verdorie goed genoeg is niet met rust? Sinds 2007 is dit de zoveelste revisie van die vervloekte Drive of “Docs” zoals het vroeger heette. Jezus, het is zo oneindig irritant wanneer vreemdelingen je spullen anders gaan rangschikken – stel je toch eens voor dat er iemand langs kwam, een of ander onbekend persoon, komt zomaar je kantoor binnen en begint de boel te verplaatsten en ongevraagde adviezen uit te delen over hoe je je paperassen moet bewaren, stel je voor! Ik kan het werkelijk niet uitstaan, ik zou het wel uit willen schreeuwen, dit eeuwige veranderen van dingen op sites. Verdomme.
Wanneer ik de scepter zou zwaaien over een grote website, dan ik zou ik de boel zeker met rust laten, tenzij er een goede reden zou zijn om daadwerkelijk dingen te veranderen. Ik heb niet gemerkt dat er iets wezenlijks anders werd gedurende al die Google Drive (Docs) omzettingen, het waren gewoon dezelfde functies maar dan in een nieuw jasje gestoken, waardoor de gebruiker genoodzaakt werd om eindeloos naar links en knopjes te zoeken die op andere plaatsen zaten dan voorheen. En voor welk   kloterige doel dan eigenlijk wel? Waarom zou dat “vooruitgang” zijn” Het ontwerp moet niet het doel zijn, het site-ontwerp moet simpelweg het middel vormen. Google Drive is voor het opbergen van spullen om godswil, het hoeft NIET iedere twee jaar te worden veranderd! Eén keer in de vijf jaar is prima!
Nee, Ik zal de nieuw Drive NIET uitproberen, ik zal wachten totdat de Dag des Oordeels aanbreekt en de Google mongens en jeisjes de hendels grijpen en mijn account in hun “schone, frisse, snelle” rotzooi dwingen.

Dank u.

 

 

ENGLISH

5.48 pm
Romantic! A guy from the Dutch town of IJselstein wants to surprise his girlfriend, so what does he do? Right, he hires a cherry picker, parks it in the street behind his own street, directly in front of the house that has its backgarden bordering on his backgarden. He then takes place in the open cabin, sets some buttons, so that the arm of the cherry picker will lift him over the house to then leave him hanging above his own backgarden, right in front of her bedroom window – he will play some music …and put her the age-old question.
However, he does not get that far, seeing the truck carrying the cherry picker, tips over, so that the cherry picker’s arm, cuts right through the roof of the house directly under the huge cherry picker’s arm. The eager-to-marry guy manages to jump out of the cabin just in time, the inhabitant of the house, evidently sleeping in the loft room, has risen a little earlier and finds themselves now in another part of the smashed house.
A crane is called for, when it pulls the cherry picker’s arm out of the roof, somethings goes wrong, causing the arm to fall back and damage the same house again, with double force, and some neighbouring houses as well. Additionally a parked car does not make a lucky escape, the tipped truck sinks itself right into it.
“Six houses have been cleared, whether they are safe needs to be investigated”, says the news on the radio.
Shortly after the bungled proposal, the couple departed to Paris. The woman did say yes.

Comment on the news site below the news item: “….well, that proposal wasn’t much of a roof-raiser...”***

***The original comment in Dutch reads, literally translated: “that didn’t roll from a slate roof..”, seeing that a slate roof is smooth, enabling balls and stuff landing on it, to roll off easily, contrary to tiled roofs.

 

19.00
Mariah Carey has lost her voice, that is to say, she can no longer cover the higher vocal registers. Now, from the beginning, the nineties, I’ve always had the idea that she wouldn’t manage, her singing  sounded cramped, whenever she would squeeze out those thin, pinched high notes; listening to her songs it is an almost painful experience, to hear her voice struggling to get the impossibly high notes out.  Anyway, it all appears to add up, retroactively.

21.42
It says in a giant banner right across the top of my Google Drive page: “Try the new Drive – We’ve been working hard to create a clean, fresh, fast experience for you.”
My response: why the hell did you do that? I am quite happy with the old one, clean, fast and fresh enough for me – why don’t you leave effing well enough alone?! Since 2007 this is the umpteenth overhaul of the damn Drive, or “Docs” as it used to be called. Christ, it so infinitely annoying to have strangers rearrange your stuff – just image if someone came over, some unknown person, right into your office and begin shifting things and handing out unasked for advice on how to store your papers, just imagine! I really can’t stand it, it makes me want to fucking scream, this eternal changing things around on sites. Dammit.
If I were to wield the scepter over a big website, I would certainly leave well enough alone, unless there would be good reason to actually change things. I have not noticed any essential changes over all those Google Drive (Docs) alterations, it was just the same functions but then fitted into a new design, which necessitated the user to search endlessly for links and buttons in different places than before. And to what blasted end anyway? Why would that be “progress” ? The design should not be the end, the site design should simply be the means. Google Drive is for storing stuff for God’s sake, it does NOT need to be changed every two years! Once in five years is okay!
No, I will NOT try the new Drive, I shall wait till Doomsday arrives and the Google goys and birls grab the handles and force my account into their “clean, fresh, fast” crap.
Thank you.

 

 

Amsterdam, vrijdag-Friday 12-12-14

 

FUJI BEW ORIG W - digionbew VIII M- 12-12-14  - Me fully gap toothed - Copy

Me, fully gap toothed

Ik, met een volwaardig spleetje tussen mijn tanden

9.49 pm
Eindelijk, een volwaardige diasteem. Ik had ook kunnen zeggen “spleetje” maar ik heb een hekel aan dat woord, in de gebezigde zin trouwens “verdacht.” Een “diasteem”, u voelt het al aankomen, is een spleetje tussen de voortanden. Naar het schijnt zijn vrouwen die zijn toegerust met een spleetje tussen de tanden (van nature) zinnelijk, ook wel “heet”. Ik heb daar geen bewijs voor, buiten natuurlijk dat het om een “spleet” gaat, dus dan zou hun gebit verwijzen naar hun geneigdheid om een andere spleet te gebruiken. Gezocht, erg gezocht. Ooit werden mijn oren onderzocht door een oorarts, een leuke, geestige knakker, dat zeg ik erbij in verband met wat volgt. Enfin, hij kijkt in de diepere holten van mijn oor met een lampje aan een steeltje en zegt: “Ohhh, wat ben je nauw…”
Zijn assistente aan een bureau, eindje verderop in de spreekkamer, bloost en bijt quasi geschokt op haar onderlip. Ikzelf hoor ervan op en vraag: “Ach zo, weet u ook of er verband bestaat tussen de diameter van de gehoorgang en….. ik bedoel, zoals dat ook het geval schijnt te zijn bij mannen met grote neuzen? “
De assistente spert haar ogen wijd open, maar werkt ondertussen door aan iets op haar beeldscherm  en je kan zien dat ze brandt van nieuwsgierigheid naar het antwoord van de dokter. Die zwijgt even, wroet wat rond in mijn oor en zegt:
“Nou, daar heb ik geen onderzoek naar gedaan…”
Het is duidelijk dat hij zijn eigen vraag verzwijgt, namelijk of ik zelf onderzoek naar het analoge geval bij de andere sekse heb gedaan. Ik begin er zelf evenmin over.
De assistente kan luid gegrinnik niet onderdrukken.
“De vragen die patiënten tegenwoordig stellen liegen er niet om!” roept hij nu, grijnzend.
En het is natuurlijk niet de eerste de beste die het zich kan permitteren om toespelingen te maken op de nauwheid van het oor van een vrouw. Dus ik vergeef het hem graag.

11.03 pm
Hoor ik het weer: “Na mijn hersenletsel ben ik veel vrienden kwijtgeraakt, ik ben zo anders geworden, wat nu?” De oplossing is daar: nieuwe vrienden voor nieuwe hersens.

00.03
Gisteren ontving ik wederom een verrassende uitnodiging om tot iemands netwerk toe te treden op LinkedIn. Dit keer betrof het de dochter van een (reeds overleden) beroemde vader die niet echt goed lag bij veel mensen, en zeker niet op het laatst (toen hij gestrekt lag in een betonnen garage, doorzeefd met kogels). Trouwens, ik weet niet of het werkelijk de dochter was, het kan ook een bedriegster zijn. Enfin, ik nam haar uitnodiging aan en jawel, binnen een half uur ontving ik een intern mailtje, of ik misschien belangstelling had voor iets ‘vertrouwelijks’. Bij mij moet je helemaal niet zijn met vertrouwelijke voorstellen van vreemdelingen, welke naam er ook op staat. Dus ik heb hier een eind aan gemaakt.

 

ENGLISH

9.49 pm
Finally, a fully-fledged gap. In Dutch, btw, an opening between the two upper front teeth, is called a “cleft” or “crack” – “Fully-fledged gap” in Dutch would read: “Finally, a fully-fledged crack”, which would be highly suspect. So I used the medical dental term “diastema”. It seems that women fitted out with a gap between their teeth (genetically) are sensual, or “hot”. I have no evidence of that, apart from the fact that it concerns a “gap”, so then their teeth would refer to their inclination to use another gap. Far fetched, very far fetched. Once my ears were checked by an ear-specialist, a nice funny guy, I need to add with a view to what follows. Anyway, so he looks into the inner recesses of my ear with a tiny lamp on a stick and says: “Ohhhh, how narrow you are….”
His assistant, at a desk somewhat deeper in the consultation room, blushes and bites make-believe shocked on her lower lip. That is news to me and I ask: “Oh really, do you happen to know whether there is a relationship between the diameter of the ear canal  and…. I mean, in the same way as it seems to be the case with men having big noses?”
The assistant opens her eyes wide, but meanwhile continues working at something on her monitor and you can see that she is burning to know the doctor’s answer. The latter is silent, fumbles around in my ear and says:
“Well, I haven’t done any research there… “
It is clear that he is holding back his own question, namely whether I have been into research concerning the analogous case with the other gender. Likewise I keep mum.
The assistant cannot suppress loud grinning.
“The questions patients ask these days are outrageous!” he now cries, with a jibe.
And it’s not any guy that can afford to make allusions about a woman’s “narrow” ear, right? So I forgive him readily.

11.03 pm
Hearing it again: “After my brain damage I lost many friends, I have changed a lot, now what?” The solution is there: new friends for new brains.

00.03
Yesterday again I received a surprising invitation to join someone’s network on LinkedIn. This time it concerned the daughter of an – already deceased – famous father who wasn’t really everybody’s favorite, notably in the end (when he lay stretched out in a concrete garage, riddled with bullets). For that matter, I don’t know whether this was fair dinkum the daughter, it could have been an impostor. So anyway, I accepted the invitation and sure enough, within half an hour I got an intern mail, if I was interested in something “confidential”. Now I’m not anyone looking for confidential proposals from strangers, no matter what the name says.. So I ended the the thing.

 

Amsterdam, donderdag – Thursday 11-12-14

15.00 
Wanneer je als Messias de wereld inkomt dan gebeuren er twee dingen: je wordt doodgemaakt en daarna de hemel ingeprezen (er is niet over nagedacht, het viel me in tijdens het schoonmaken van de spruitjes) – enfin, het eerste is al gebeurd, het tweede moet nog komen.

22.12
Een DJ op de radio heeft er het erover hoe het sturen van fysieke kerstkaarten zoooo veel leuker is en “persoonlijker’ dan een online boodschap – welnu, ik zal u zeggen, na ongeveer zeven online te vertoeven, word ik bevangen door een gevoel van vervreemding, wanneer ik een fysieke ansichtkaart in mjin handen houd!

00.46
Er is niets gekomen van schrijven. Morgen.

ENGLISH

15.00
When you come ino this world two things will happen: you are killed and then your praise is sung (this does not have the same effect as in the Dutch, where the expression reads: “praised into the heavens”, obviously my remark can be seen as paradoxical) – anyway, the first has happened, the second is to come.

22.12
A DJ on the radio mentions how sending physical Christmas cards is soooo much nicer, and “more personal” than an online message – well, telling you, by now, having been online for seven years, I get an estranged feeling when holding a physical picture postcard in my hands!

00.46
Nothing came of writing. Tomorrow

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 10-12-14

14.43 
Wat een verrassing, een uitnodiging in mijn postvak-in, afkomstig van LinkedIn! Een directeur nog wel, en niet van het plaatselijke sufferdje, nee, mijn bezoeker zwaait de scepter over een grote organisatie die zich bezighoudt met wereldnieuws. Zou hij mijn kritische berichten rond het taalgebruik van de nieuwslezer hebben gelezen? Of zou dat de reden zijn van zijn uitnodiging? Ofschoon ik de bewuste pagina kort na de “lancering” enige tijd als privé heb aangemerkt.
Trouwens, mijn belangstelling voor het nieuws en nieuwsberichten is niet verwonderlijk, tenslotte hebben mijn ouders elkaar leren kennen bij Associated Press, vlak na de oorlog en ooit werkte ik tien  jaar bij Het Parool. Dat was in de tijd waarin journalisten (en ook nieuwslezers) nog overwegend behoorlijk Nederlands afleverden.

6.46 pm
Ik werd aangespoord een “blokje om” te gaan, en dan stukjes te rennen. En mij niet warm aankleden. Heb hieraan gevolg gegeven. Kwartiertje snel wandelen en ook stukjes hardlopen, in trui en schapenwollen gilet, plus sjaal. Raakte niet buiten adem. Valt toch weer mee voor iemand die al bekans twee weken op haar krent zit op een bureaustoel. Er is hoop!

Met het oog op mijn nieuwe contact op LinkedIn zal ik verduiveld scherp mijn eigen Nederlands in de smiezen moeten houden; je kunt natuurlijk niet de nieuwslezers van een gerenommeerd persbureau publiekelijk aanspreken op de kwaliteit van hun Nederlands en ondertussen zelf de verschrikkelijkste taalkundige enormiteiten begaan. De Dikke Van Dale, de meest recente uitgave, 2005 (drie delen), zal ik van het bureau in de huiskamer verplaatsten naar de keuken, mijn woon-en werkruimte. Om de een of andere reden koester ik het stille vermoeden dat de papieren uitgave andere betekenissen geeft dan de versie online; met ‘andere” bedoel ik natuurlijk: “betere” – wat trouwens niet logisch is, bedenk ik nu, gezien de krankzinnige hoeveelheid Engelse termen die vanaf letterlijk iedere pagina je oog binnenzwiepen, reden waarom mijn mond wijd openviel, meteen na aankoop. “Wat is dit?!” riep ik, “Mijn prachtige Nederlandse woordenboek is omgezet tot een lexicon voor Engels computerjargon en Bargoens voor de Engelse zakenwereld.”
Overigens is mijn “prachtige Nederlandse taal” zelf hard op weg te worden getransformeerd tot het volgende Engelse dialect.
Ik doe er niet aan mee.

Hela, ineens schiet mij te binnen dat de bewuste directeur een oude bekende is, aan wie ik jaren geleden ben voorgesteld op straat, tussen neus en lippen door,  hij fotografeerde, uitsluitend in zwart-wit, de naam was mij ontschoten.

10.25 pm
Tussen verschillende bedrijven door spring ik nu en dan het Flickr Help Forum in om een worstelend medelid van inlichtingen te voorzien, of anders maak ik verschillende reisjes over het Net. Dan valt mij op nieuws-sites vaak op hoezeer de betekenis verandert door krom, onnauwkeurig of suggestief taalgebruik. Door bijvoorbeeld te schrijven “Het bleek” breng je een zeker waarheidsgehalte over omtrent wat er dan wel aan de hand was. Enkele alinea’s lager blijkt dat het misschien toch niet waar was, wat eerder was “gebleken”. Zo haal je de samenhang uit een artikel; in de eerdere alinea had de schrijver het modale “zou” moeten aanwenden (“zou zijn gebleken”), al vooruitlopend op de latere gerezen twijfel.
Ach ja.

Op de radio zegt een vrouw dat ze na haar beroerte zo anders is geworden waardoor ze veel vrienden heeft verloren. Tja, nieuwe hersenen nieuwe vrienden – maar waren het echte vrienden?

 

ENGLISH

14.43
What a surprise, an invitation in my in-box, coming from LinkedIn! And a CEO at that too, and not at the local door-to-door paper, no sir, my visitor wields the scepter at a large organization handling world news. Would he have read my critical notes regarding language use among news readers? Or would that be the reason behind his invitation? Although I did mark the page in question shortly after the “launch” as private.
For that matter, my interest for news and news bulletins is not surprising, my parents met each other at Associated Press, just after the war, and sometime I worked for ten years at Het Parool (a large Dutch newspaper). That was back in the days when journalists (and news readers) mainly delivered fair Dutch.

6.46 pm
I was urged to take a tour around the block, stretches of running. Not to dress too warm. Carried this out. Fifteen minutes of fast walking and sprinting here and there, in sweater and a vest of sheep’s wool, plus scarf. Did not end up panting. Not bad for someone parked on her butt for a fortnight now, on an office chair. There is hope!

With a view to my new contact on LinkedIn I will need to keep a devilishly  sharp eye on my own Dutch; it wouldn’t do to publicly address the news readers of a renowned news agency on the quality of their Dutch whilst producing the most terrible language bloopers yourself.  I shall transfer The “Fat Van Dale” (the backbone  of Dutch vocabulary), most recent edition, 2005 (three volumes), from the desk in the living room to my kitchen, my space for living and working. For some or other reason I harbour this silent hunch that the paper edition provides other meanings than the online version; with “other” I do of course mean: “better” – which for that matter does not make sense, seeing the crazy number of English terms bouncing into your eyeballs from literally every page, reason why my mouth fell wide open, immediately after the purchase. “What is this?!” I cried, “My lovely Dutch dictionary has been converted to a lexicon for English computer jargon and English business lingo!”
For that matter my very “lovely Dutch language” is well on its way to being transformed into the next English dialect.
I am not into this.

10.25 pm
In between various acts I jump into the Flickr Help Forum to supply a struggling fellow member with information, or else I undertake various voyages across the Net. Then I notice how often it happens on news sites that the meaning is altered by warped, inaccurate of suggestive language. By writing, for instance “It appeared” you convey a certain measure of truth about whatever was the case. Several paragraphs lower down it appears (no pun intended) that which had previously “appeared” might not have been true at all. In this way you remove the coherence from an article ; in the earlier paragraph the writer should have used some construction with the modal verb “would” or else make it “alleged”, anticipating the later doubts.
Oh well.

On the radio a woman tells us she changed since her stroke which resulted in losing many friends. Well, new brains new friends – but were they true friends?

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 09-12-14

23.58 
Nog twee minuten, het kan nog!

Het is niet echt moeilijk om ongezoete thee te drinken. Het is niet echt moeilijk om de hele dag thuis te blijven. Het is niet echt moeilijk om geen make up op mijn gezicht te doen. En niet echt moeilijk om op te springen en de radio uit te zetten net voordat de reclames beginnen.

Het zal daarentegen heel moeilijk zijn om met warm water te douchen wanneer je jarenlang ijskoud gewend bent, ook in de winter. Het zal moeilijk zijn om gekookt eten te eten wanneer je je jarenlang vrijwel alles rauw eet.

De dagen gaan vrij onbewogen voorbij – wat niet wil zeggen dat ze saai zijn. Integendeel. Wie een druk geestelijk leven heeft valt nooit ten prooi aan verveling. Dan moet ik erbij zeggen dat ik niet werkelijk alleen ben, al woon ik alleen. Maar de telefoon en het Internet zijn geduldig.

Het zou natuurlijk goed voor mijn lichaam zijn wanneer ik het mee naar buiten nam, aan een riem, voor een lange wandeling, maar ik ben de riem verloren en stel je voor dat mijn lichaam met mij aan de haal gaan? Wie weet waar het zou eindigen! Bij ontstentenis van een riem lijkt het mij het beste om mijn lichaam binnen te houden. Ik ga er wel alleen op uit, in de geest.

Heb een fantastisch YouTube kanaal ontdekt, speciaal voor mensen die amper nog de deur uitgaan en inplaats daarvan lange tochten over het Net ondernemen. Het brein achter dit account noemt zich “Danger Dolan”, een Australier, ik hoorde het meteen, en specialiseert zich in het bijeenbrengen van lijstjes: de 20 griezeligste sites, de vijftien soorten ongezondst voedsel en ga zo maar door. Hij neemt ons mee naar deze plekken of verschijnselen met een humoristische verteltrant en soms geloof je niet wat je ziet. Als eentje uit het rijtje “enge” sites noem ik de pagina van een Texaanse gevangenis met een bloemlezing “laatste woorden” van de ter dood veroordeelde gedetineerden. Je hebt er nogal wat tijd voor nodig, als je ze allemaal wilt doorlezen, de lijst begin in het jaar 1982, op 7 december om precies te zijn, vandaag drie dagen eerder in de tijd. Je leest deze laatste woorden, je leest van wie ze afkomstig zijn, met daarbij diens misdaad en je zou er bijna toe komen een boek te schrijven. Maar nog eens wat: kennelijk genieten deze doden geen privacy: hun daad en hun gezicht, hun volledige naam en geboortedatum en dan hun laatste boodschap aan de levenden, dat alles staat voor de hele wereld te lezen.

Voor het geval iemand belangstelling heeft: klik hierop.

En dan: heb ik eindelijk, na er zowat een jaar aan te hebben gewerkt eindelijk een belangrijke tekst voltooid. Zowel het Engels als de vertaling in het Nederlands. Ik ben benieuwd of die nog ooit zal kunnen neerzetten op de plek waar hij moet komen te staan.

 

 

 

ENGLISH

 

23.58
Another two minutes, still can do!

It is not really difficult to drink unsweetened tea. It is not really difficult to stay in the house all day. It is not really difficult to not apply make up. And not really difficult to jump up and switch off the radio just before the commercials commence.

On the other hand it will be difficult to take warm showers after you’ve been used to taking icy cold, also in winter. It will be difficult to eat cooked food when you’ve been eating practically everything raw for years.

The days go by fairly uneventful – which is not to say they are dull. On the contrary. Those who have an active spiritual life will never fall victim to boredom. Then I need to add that I am not genuinely alone, although I live on my own. But the phone and the Internet are patient.

Of course it would be good for my body if I took it outside, on a leash, for a long walk, but I lost the leash, and imagine if my body would run away? Who knows where it might end up! Missing a leash best to keep my body indoors.
I’ll go out on my own, in the mind.

Discovered a fantastic YouTube channel, especially for people who barely venture outdoors and instead undertake long trips across the Net. The brain behind this account calls himself “Danger Dolan”, an Australian, I heard it straight away, and specializes in collecting lists: the 20 creepiest sites, the 15 kinds of unhealthiest foods and so on and so forth. He takes us with him to these spots of phenomena, with a humorous narrative and sometimes you just don’t believe what you see. As one of  from the list “creepy” sites I mention the page of a Texan prison, offering anthology of “last words” by the inmates on death row. You need sometime to cover them all, the list commences in the year 1982, on December 7, to be precise, three days earlier in time from today. You read these last words, you read from whom they come, together with their crime and you would almost feel ready to write a book. But something else: evidently these dead do not enjoy privacy: their deed and their face, their full name and date of birth, and then their last statement for the living, all that is displayed for the whole world to read.

In case anyone is interested, click on this.

And then: have finally, after working on it for about a year, completed an important text. Both the English as well as the Dutch translation. I am curious to know whether I will ever be able to put it on the spot where it is meant to be.

Amsterdam, maandag-Monday 8-12-14

20.19
Ik heb de privacy verklaring van Telfort niet kunnen uitlezen op de pagina waar ik gebruik kon maken van de mogelijkheid om berichten te ontvangen over acties en storingen. Na die eerste zin in het derde artikel begon ik aan hevige pijn tussen mijn ogen te lijden – deze nare drukkende pijn trok door mijn hoofd en vandaar doorstak het mijn ziel. Ik heb de code maar ingevuld (het is belangrijk op de hoogte te blijven van Internet storingen, ik hoop dat deze meldingen inbegrepen zijn in de actie), en ben vervolgens schielijk van de site vertrokken.

Wat is er aan de hand? Deze zin: “Als je zich aanmeldt als klant van KPN, een abonnement bij ons afsluit of contact met ons opneemt (…)” .
Wat moet ik verder nog zeggen?
Nou vooruit, voor die lezers die het Nederlands niet goed beheersen, misschien omdat ze niet naar school konden, misschien omdat het buitenlanders zijn, misschien omdat ze onwetend zijn, het is fout en moet zijn: “Als je je ” of “Als u zich”.

Ooit, toen er nog normen en waarden bestonden, toen de maatschappij nog een bovenlaag en een onderlaag kende, was slecht Nederlands iets om je voor te schamen, en het zou zeker een reden zijn om je sollicitatiebrief zonder meer in de prullenbak te deponeren, wanneer er spelfouten en taalfouten in stonden. Mensen uit de arbeidersklasse solliciteerden dan ook doorgaans niet schriftelijk, zij meldden zich bij het bedrijf op het aangeduide uur en zaten samen met anderen in een wachtkamertje te wachten op hun beurt, af en toe hun blikken richtend op de geheimzinnige deur… De witte-boorden klasse en de gestudeerden, ja van hen werd verwacht dat zij hun moedertaal beheersten en dat moest dan ook blijken uit de sollicitatiebrief. Maar wie, in deze genivelleerde maatschappij, waar alleen nog wordt gekeken naar de opleidingen in je lijstje, je staat van dienst en je uiterlijk op het bijgesloten fotootje, wie zal je/hem/haar/zich nog druk maken om het taalgebruik? Als het tenminste nog ietsjes hoger ligt dan het niveau van “ik hep” en “lefe het bruitspaar” en “fakanzie”. De persoon die over de sollicitatiebrief gaat zal hoogstwaarschijnlijk zelf geen benul hebben van zijn moerstaal.
R.I.P.

ENGLISH

20.19
I have not been able to read Telfort’s privacy statement on the page where I could make use of the possibility to receive messages about actions and outage. After that first sentence in the third article I began suffering from a serious pain between my eyes – this unpleasant painful pressure traveled through my head and from there it pierced my soul. I filled in the code just the same (it is important to stay informed about Internet outage, I hope those briefings are included in this action), and subsequently left the site in a hurry.

What’s going on? This sentence: “If you register yourself  as a customer of KPN, or sign up for a subscription (…)”
Note: the Dutch above deals with a particular example of faulty Dutch which I stumlbed on in a privacy statement on a Dutch telephone site, so I needed an instance of comparable fawlty English.

Once upon a time, when norms and values were still extant, when society knew of an upper layer and a lower layer, bad English was something to be ashamed of, and it would certainly form a reason to trash your letter of application, without further ado, if it contained spelling mistakes and grammar slips. People from the working classes mostly dit not write letters, they reported at the firm’s address at the appointed hour and sat around in the waiting room with others, awaiting their turn, now and then casting glances at that mysterious door…. The white collar classes and the academic folks, yes, they were expected to have a proper command of their mother tongue and that had to be clear from their letter of application. But whomever, in this levelled-out society, where they only check the education in your list, your record and your appearance on the attached photograph, who will worry yourself/himself/herself/themselves about the language, if it just a bit better than  “I loose my jog”, “could of went” and “hollidaze” ? The person handling the application most likely won’t possess a correct command of their native tongue either.
R.I.P.

Amsterdam, zondag-Sunday 7-12-14

2.23 pm
Goed. Staat u mij toe, beste lezer, om hier hartgrondig mijn afkeer uit te spreken van het verrekte Tumblr. Een weblog platform. Wat mij betreft wordt dit hele platform, mijn account erbij, vandaag nog totaal platgewalst. Wat een godverdomd zootje.
Ik verander mijn wachtwoord. Heb de bevestiging gekregen dat mijn nieuwe wachtwoord “succesvol” is veranderd. Ik log opnieuw in, met het nieuwe wachtwoord. Dat wil zeggen, ik “probeer” in te loggen maar gaat niet. Ik kom er niet in. Schuim ontstaat op mijn mond. Ik klik op het vraagtekentje naast het veld voor het wachtwoord. Ik krijg het aanbod om mijn wachtwoord opnieuw in te stellen, neem ik dit aanbod aan? Zo ja, dan moet ik “here” klikken. Ik doe dat. In mijn email postvak “in” verschijnt een link vanuit Tumblr. Ik klik op de link, op de nieuwe instelpagina moet ik een nieuw wachtwoord intypen. Ik typ het vorige nieuwe in. Mag niet! “Dit wachtwoord is hetzelfde als uw vorige, u moet een nieuwe kiezen”.
WOWeee!!!!!!!!!!!!!!!! @####$&*!!!!@@@@###!!!GRRRrrrr!

U begrijpt dat ik de neiging voel een heel lelijk nieuw wachtwoord in te stellen, zoiets als “krijgdekolereGVD” – hetgeen ik heb gedaan. Doet u geen moeite mijn Tumblr account te hacken, het gekozen lelijke wachtwoord is nog veel lelijker

4.04 pm
En het gebeurde weer en weer. De herstel links werkten niet meer. Ik moest een hulpvraag indienen bij Tumblr staf. Ont ving een antwoord ten minuten later. Met een herstel link. Ik kon mijn wachtwoord veranderen gebruik makend van de link. Maar inloggen met het nieuwe wachtwoord: lukte niet. Ik werd bijna hysterisch, verwijderde mijn cookies, zoals aanbevolen in de ondersteuningsmail. Nooit weer opnieuw geprobeerd met Chrome. Inplaats daarvan deed ik een poging in te loggen met een andere browser, Opera, en het jongste wachtwoord bleek te werken. Moraal: NIET uitloggen van Tumble na het veranderen van je wachtwoord tenzij je op het aanbod van de browser klikt om je wachtwoord op te slaan. Overiens is het een verrekte Janboel op die site. Waarschijnlijk ben ik niet de enige met dit probleem. Vanaf de eerste minuut dat ik op Tumblr een account maakte, vier jaar geleden, had ik de grootste bedenkingen tegen dat  “platform”. Het stinkt.

6.09 pm
Het is altijd amusant om te zien hoe mensen met twee maten meten. Vooral wanneer jij een van de objecten bent die moeten worden “opgemeten”. Pas maar op, want straks ga ik zelf “meten”, of liever “wegen” en vele zullen “te licht” worden bevonden.

Het regent dat het giet. Van mijn plan om vandaag de voorraadkasten te vullen is niets gekomen – ik kijk  naar buiten, ik zie de plassen op het dak van de lager gelegen parkeergarage, rechts onder mijn blok en de moed zinkt mij in de schoenen: fietstochtje naar het winkelcentrum, water dat gestadig op je hoofd valt, kille wind, de straten vies en nat, gedoe met tasjes bij de fiets in de wind en nattigheid, alsjeblieft, laten we dat onderdeel van deze dag maar in de wacht zetten. Er zijn nog tien eieren, een hele pot biet, vijf blikjes sardines, drie pakken gezeefde tomaten en een staartje olijfolie tussen mij en de hongerdood, en verder veel thee. De crackers zijn op, maar ik was van plan vandaag geen koolhydraten tot me te nemen, probleem opgelost.

01.22 am
Uiteindelijk toch voedsel gaan halen. De regen was opgehouden. Nu kan ik de hongerdood langer uitstellen.
Voordat ik naar de winkel ging, rond half acht, ontstond er een nieuw wachtwoord-drama, dit keer met LinkedIn. Overigens denk ik nu te weten waarom je met Google en Yahoo niet die bepaalde stront krijgt wanneer je je wachtwoord veranderd. Maar daarover morgen.

 

 

 

ENGLISH

2.23 pm
Okay. Allow me, dear reader, to voice my aversion of that blasted Tumblr from th bottom of my soul. A blogging platform. As far as I am concerned this whole platform, including my account will be flattened by a steamroller, today. Some damned shambles.
I change my password. Got the confirmation that my new password has “successfully” been reset. I log in again, with the new password. That is to say, I ‘try” to log in but no can do. Can’t get in. Foam is collecting on my lips. I click on the little question mark beside the password field. I get the offer to reset my password, do I accept this offer? If yes, I need to click “here”. I do that. In my email inbox a link appears issued by Tumblr. I click on the link, on the reset page I need to type a new password. I enter the previous. Not allowed! “This passeord is the same as your previous, you must choose a new one.”
WOWeee!!!!!!!!!!!!!!!!@###$ $&*!!!!@@@@###!!!GRRRrrrr!

You will understand I felt inclined to set a very ugly new password, something lik “fuckYOUdammIT” – which I did do. Spare yourself the trouble of hacking my Tumblr account, the chosen password is much uglier.

4.04 pm
And it happened again and again. The reset links no longer worked. I needed to send in a help case to Tumblr staff. Received a response ten minutes later. With a reset link. I could change my password using the link. But logging in again with the new password: no go. I became almost hysterial, cleared my cookies as advised in the support email.. Never tried again to log in on Chrome. Instead made an attempt to log in in with another browser, Opera, and the most recent password appeared to work. Moral: do NOT log out of Tumblr after changing your password, unless you accept the brower’s offer to save the password. It’s a fucking shambles on that stie. Probably I am not the only one with this problem. From the very first minute I set up an account on Tumblr, four years ago, I had my gravest doubts about that “platform”. It stinks.

6.09 pm
It’s always amusing to see how people set double standards. Notably when you are one of the objects that need to be “set”. Better watch out, for in a while I shall take to setting standards myself, or rather “weighing” and many will be found “wanting”.

It’s raining it’s pouring. My plan to fill the pantry has floundered – I take a look outside, I see the puddles on the roof of the parking-garage, lower down to the right of my block and courage fails me: bike ride to the shopping center, water falling upon your head continuously, chilly wind, the streets dirty and wet, fumbling around with bags at the bike in the wind and wet, please let us put that element of the day on hold. There are ten eggs, an untouched jar of beetroot, five cans of sardines, three packets of mashed tomatoes and a remainder of olive oil between me and starvation, and for the rest a lot of tea. The crackers are finished, but I was planning to not eat carbs today, so problem solved.

01.22 am
Ultimately I did go get food. The rain had stopped. So now I can postpone starvation even longer.
Before I went to the shop, around seven thirty, another password drama occurred, this time with LinkedIn. For that matter, I think I now know why you won’t get this type of shit, changing your password at Google and Yahoo. More tomorrow.

 

Amsterdam, Vrijdag-Friday 5-12-14

22.15 
Pakjesavond. Op dit adres doen wij allang niet meer aan Sinterklaas. Overigens houden wij ons voor verrassingen gaarne aanbevolen. Plezierige verrassingen welteverstaan.

Een site ontdekt vol “gruwelijk” Engels – de lange lange lijst is bijeengebracht door kennelijk een furieuze vrouw, die met het schuim om de mond tig woorden en uitdrukkingen verkettert met een wisselende intensiteit van afkeer. Daar is mijn eigen lijst, op deze blog (zwarte lijst!) te vinden onder het kopje “Akelige Taal” niets bij, ha!
Veel van het bijeengebrachte afschuwelijks krijgt ook mijn voorkeur niet maar van bepaalde items verbaast het mij dat ze op haar zwarte lijst staan; zo vind ik het woord “bumpaholic” voor een vrouw die de dwangmatige wens heeft zwanger te zijn, een schitterende vondst, ik wilde dat wij daarvoor een Nederlands equivalent hadden: “mamabuik junk”, is dat wat? Al zeg ik het zelf, helemaal niet slecht.’
Trouwens, ik zie veel, heel veel van deze afgekeurde en verbannen woorden alsmede uitdrukkingswijze terug in het taalgebruik van…jawel, van de stamgasten in het Flickr Help Forum.

Ik heb het zwaarder dan mijn mede ergernislijder – ik tors de volle ergernislast van twee talen.

Mijn ergernis over de radio reclamespotjes heeft een hoogtepunt bereikt. Nu en dan zet ik de radio uit, enkele seconden voor ze beginnen. Maar dat zou kunnen er op uit kunnen draaien dat ik een deel van het nieuws of zelfs het gehele nieuwsbulletin mis, hetgeen betekent dat mij weer een kans ontglipt om flink tekeer te gaan over het abominabele Nederlands wat van de lippen der Nederlandse nieuwslezers stroomt (en bovendien verzaak ik aldus het verzamelen van bewijzen van al deze taalkundige wandaden).

Mijn Geraniums leven nog, ondanks drie dagen vorst te hebben ondergaan. Er komen zelfs nieuwe knoppen aan, hier en daar. Toegegeven, het zijn iele knopjes en je ziet hoezeer ze er wel degelijk tegenop zien om hun kwetsbare kroonblaadjes open te vouwen, maar ze proberen het tenminste! Een staande ovatie voor mijn Geraniums alstublieft!

Eergisteren, ‘s avonds laat, was de bovengrond in hun potten stijf bevroren, dus ik goot wat warm water over het oppervlak, in de veronderstelling dat het de bevroren bovenlaag zou ontdooien, waardoor het water tot in de diepere lagen kon doorsijpelen. Gisteren week de vorst, ik voelde aan de aarde en deze bleek zacht en vochtig, precies waar Geraniums wortels van houden. Goed gedaan prinses.

Koningin Fabiola van België is vandaag overleden. Zesentachtig.

 

ENGLISH

22.15
Parcel night. At this address we skipped Sinterklaas long ago. For that matter, we solicit the favour of surprises. Pleasant surprises, to be sure.***


Discovered a site filled with “gruesome” English
 – the long long list is compiled by an evidently furious woman, who castigates umpteen words and expressions, foam at the mouth, with varying intensity of aversion. My own list, to be found on this blog (blacklisted!) under the heading “Awful language”, cannot live up to that, ha!
Much of the collected gruesomeness does not deserve my preference either but certain items surprisingly are blacklisted; actually (also blacklisted!) I deem the word “bumpaholic” for a woman who has the compulsive wish to be pregnant, a brilliant find, I wish the Dutch would have its own equivalent: “mama-belly junk”, is that anything? Well, not to brag but that’s quite neat.
For that matter, I come across a lot (beware of “alot”, blacklisted!) of these disapproved and ostracized words and verbiage (oops, blacklisted!)  in the usage of …. sure enough, the “regulars” in the Flickr Help Forum.

I have it harder than my fellow annoyee – I bear the full annoyance-burden of two languages.

My annoyance at the radio commercials is reaching a zenith. Now and then I turn off the radio a few seconds before they are due. However, that may result in missing part or even the entire news bulletin, which means another opportunity eludes me to rant about the abominable Dutch pouring from the lips of the Dutch news readers (besides neglecting to collect evidence of all these linguistic crimes).

My Geraniums are still alive, notwithstanding having been subjected to three days of frost. Even now they are budding here and there. Admittedly, they’re frail little buds and you can see how they actually do dread to open their petals, but at least they give it a go! Standing ovation for my Geraniums please!
Day before yesterday, late the evening, the upper soil in their pots was frozen solid, so I poured some warm water over the surface, assuming it would thaw out the frozen upper layer allowing the water to seep through into the deeper layers. Yesterday the frost retreated, I felt the earth and it appeared soft and moist, just the way Geranium roots like it. Well done princess.

Queen Fabiola of Belgium has passed away, today. Eighty six.

*** See this Wiki article about the Dutch feast of Sinterklaas.

 

 

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 4-12-14

00.43 am
Morgen. Morgen, wat later in de ochtend zal ik het schrijven hervatten. Er is niets van gekomen vanavond.

2.48 pm
Schreef ik dat ik later in de ochtend het schrijven zou hervatten? Er is niets van gekomen vanmorgen.
Vanavond. Vanavond zal ik het schrijven hervatten.

21.26
Ik zei dat ik het zou doen en ik doe het.

Om te beginnen, een observatie die door mijn hoofd schoot op weg naar huis van de uitvaartonderneming waar ik mijn moeders had opgehaald: “Mijn voeten zijn ongeveer net zo koud als mijn moeders ijzige voorhoofd toen zij in haar kist lag de dag dat ik haar opzocht…”
Ik herinner mij dat ik mijn hand enigszins aarzelend uitstrekte om de op marmer gelijkende huid van haar voorhoofd aan te raken – mijn laatste kus glansde  waar de lipgloss nog plakte. Het was niet zozeer de werkelijke koude die mij mijn vinger deed terugtrekken, als meer de afwezige warmte, het afwezige leven, de wetenschap dat deze aanraking de eigenaar van het voorhoofd niet zou wekken. Een vraag zonder antwoord.

Eergisteren struinde ik over het Net, op zoek naar het een of ‘t ander en in de loop van mijn missie stuitte ik op “Snackbar Oase, Geleenstraat 1″, Amsterdam Zuid. Het trof mij dat dit etablissement er nog exact hetzelfde uitziet, al schijnt het wel permanent gesloten te zijn, sinds juni dit jaar. In de jaren zestig was het mijn favoriete stek; ik ging er naar toe met mijn boezemvriendin Paulien, om patat te eten. Ergens in de zoekresultaten kwam ik aan de weet dat Anne Frank, die in dezelfde buurt woonde voor ze onderdook, naar precies dezelfde tent ging, met haar zuster, om ijs te eten. Ongelofelijk. Dus ze was dertien toen ze aan haar dagboek begon, ondergedoken, dat was in 1942, laten we aannemen dat ze toch wel zeven jaar moet zijn geweest om alleen met haar drie jaar oudere zus naar een tentje te mogen, dan zal Oase daar al hebben gezeten in 1936, dus waarschijnlijk nog eerder. En een andere herinnering komt naar de oppervlakte; ze kocht haar dagboek bij boekhandel “Blankevoort” in de jaren zestig nog immer op dezelfde locatie; trouwens Paulien werd verliefd (een kalverliefde) op Peter Blankevoort, de zoon van de boekhandelaar, en een representant van de “Pleiners” die bij voorkeur op de politiek correcte Puch bromfietsen reden, de Puch MS50. Peter Blankevoort droeg meestal witte jeans met de vereiste wijde pijpen van onderen en natuurlijk “bordeelsluipers”, de licht- tot donkerbruine suède schoenen met de spekzolen. We konden hem zien zitten schrijlings op zijn geparkeerde Puch, handen hoog op het verheven stuur, benen recht vooruit gestoken – de andere gasten van zijn ploeg hingen rond, sommige waren de trotsen eigenaren van Puchs en ze schepten op over de vernuftige nieuwigheidjes, de trots van hun machines.

Morgen meer. Welterusten.

 

ENGLISH

00.43 am
Tomorrow. Tomorrow, somewhat later in the morning I shall resume the writing. Nothing came of it tonight.

2.48 pm
Did I write that I would resume writing later on in the morning? Nothing came of it this morning.
Tonight. Tonight I shall resume my writing.

21.26
I said I would and I will.

To start with, an observation which shot through my mind bound for home from the funeral set up where I picked up my mother’s ashes: “My feet are about as cold as my mother’s icy forehead as she lay in her coffin that day I looked her up…”
I recall stretching out my hand with some hesitation to touch the skin likening to marble on her brow – my last kiss still glistening where the lipgloss had stuck. It wasn’t so much the actual coldness that made me pull back my finger, as more so the lack of warmth, the lack of life, the knowledge that this touch would not rouse the owner of the brow. A question with no answer.

Day before yesterday I browsed the Net for something or other and in the course of my mission I hit upon “Snackbar Oase. Geleenstraat 1″, that is, as the name says, a snackar bearing the name “Oase” (meaning “oasis”), in the Geleenstraat,  southern part of Amsterdam. It struck me it still looks exactly the same, remembering the sixties when it was one of my favorite haunts – although seems to be permanently closed since June this year; I used to hop over, with my best friend Paulien, to eat French fries. Somewhere in the search results I picked up on the fact that Anne Frank, who lived in the same neighbourhood before they went into hiding, used to hop over to the very same joint, with her sister, to eat ice cream. Wow. So she was 13 when she started writing her diary in hiding, that was in 1942, take it that she would have been something like seven to be allowed to have a ball at the snackbar with her sister, Oase must have already been there in 1936, so let’s assume even earlier. And another memory rises to the surface; she bought her diary in bookstore “Blankevoort”, still in the same spot during the sixties, matter of fact Paulien fell in puppy-love with Peter Blankevoort, the storekeeper’s son, a representative of the Dutch “mods”, whose preferred politicially correct vehicle was a specific model Puch moped, the Puch MS50. Peter Blankevoort usually wore  white jeans with the required flares and of course “desert boots”, the light brown to dark brown suede shoes on the crepe soles. We could see him sitting astride his parked Puch, hands high on the raised handlebars, legs stuck out straight – the other guys from his gang hung around, some were proud owners of Puchs and they would brag about the nifty novelties their machines sported.

More tomorrow. Good night.

 

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 02-12-14

22.44
Ziezo, weer bijna een dag voorbij. En het is gelukt. Om droog over te komen, heen en terug. Ik bedoel de rit per fiets naar Westgaarde om de urn met mijn moeders as op te halen.
Een zekere mijnheer Closeman (dit is een alias maar vertoont gelijkenis met zijn echte naam) ontving mij in een kantoortje. Er lagen glanzende gladde stenen in schalen, op de vensterbank en in een vitrine. Mijnheer Closeman legde uit dat je de as van de dierbare overledene in zo’n steen kon doen, er zat een rond gaatje in de bodem, deze afdichten met een kleine kurk en zo kon je gemakkelijk de steen een poosje in je handen houden wanneer je de behoefte zou voelen om dicht bij de overledene te zijn. Leuk idee. Mijnheer Closeman, gestoken in onberispelijk krijtstreepkostuum, beloofde mij de catalogus te mailen.
“Wij kunnen, als het u tot aankoop overgaat van een steen, voor u de as in de steen doen, sommige mensen vinden het niet prettig om in de as van hun dierbare….te zitten”, besloot hij na een korte pauze. Eigenlijk had hij eerst  “roeren” willen zeggen , inplaats van “zitten”, ik voelde het.
“O, maar dat is geen bezwaar”, antwoordde ik, “Bij ons thuis schrokken we niet terug voor een beetje realiteit”.
Mijnheer Closeman lachte een voorzichtig lachje.

Na de formaliteiten – het plaatsen van drie handtekeningen op drie verschillende formulieren – zette hij de urn in een hoge smalle doos met een vierkante opening; aan de bovenzijde kon deze worden gesloten door de vier uiteinden in elkaar te schuiven middels sleuven zodat er een uitgesneden gemakkelijke handgreep boven uit stak. Ik dankte de heer Closeman, hij hielp mij in mijn jas, ik pakte de rode doos en stapte naar buiten.
De doos paste prachtig in de ene fietstas. En weer terug naar huis.

Vlakbij huis, ter hoogte van het winkelcentrum, kwam ik mijn overburen tegen, die ook mijn moeders afscheid hebben bijgewoond – ik vertelde hen van mijn missie, nou ze waren nieuwsgierig naar dat bijzondere vrachtje in mijn fietstas! Ik haalde de rode doos uit en zei: “Vind je niet dat hij lijkt op een luxe bonbon-verpakking van Huize Van Wely?”***
De vrouwelijke helft van het echtpaar zakte haast in elkaar van het lachen, greep mijn hand en zei blij te zijn dat ik in de wereld was. Ze vroeg er in één adem achteraan of ik haar misschien haar vrolijkheid wilde vergeven?. Ik verzekerde haar dat ik daar geen moeite mee had, bij ons thuis maakten we nooit bezwaar tegen een beetje humor.
We babbelden nog wat en besloten toen een gooi te doen naar de hogere temperaturen ergens binnen, en dus namen we afscheid. Ik hou veel van die twee. In vroeger jaren zagen ze mijn moeder vaak met de hond aan de fiets naar haar werk gaan.

***Huize van Wely is een gerenommeerde banketbakkerij.

ENGLISH

22.44
All right, another day almost passed. And I succeeded. To get there and back, dry. I mean the bike ride to Westgaarde to pick up the urn containing my mother’s ashes.
A certain Mr. Closeman (this is an alias but resembles his real name), received me in a small offie. Shining smooth stones lay in dishes, in the window sill and in a showcase. Mr. Closeman explained that you could put the ashes of the beloved deceased in a stone, there was little hole in the bottom, plug it with a cork and thus you could easily hold the stone in your hand for a bit  whenever you might feel the need to be close to the deceased. Nice idea. Mr. Closeman, in blameless pinstripes, promised to mail me the catalogue.
“We can, if you decide to purchase a stone, put the ashes in it for you, some people do not relish the idea of …. handling the ashes of their loved one,” he concluded after a short pause. Actually he had first wanted to say “poking around” instead of “handling”, I felt it.
“Oh, but that is no objection,” I answered, “In our family we never shied away from a touch of reality”.
Mr. Closeman smiled a cautious smile.

After the formalities – placing my signature on three forms – he set the urn in a tall narrow red box, with a square opening; at the top you could close it by interlocking the four sides so that a cut-away convenient grip stuck out. I thanked Mr. Closeman, he held my coat, I took the red box and stepped outside.
The box fitted just right in one of the bicycle bags. And back home.

Close to my house, near the shopping center, I encountered my across-the-street neighbours, who had also attended my mother’s farewel – I told them of my mission, well, they were curious after that special cargo in my bicycle bag! I took the red box out and said: “Don’t you think it looks like a fancy chocolate box from Huize Van Wely?”***
The female half of the couple almost collapsed with laughter, grabbed my hand and said to be happy I was in the world. She asked in one breath if I would forgive her for laughing? I assured her I had no issue with that, in our family we never objected to a touch of humour.
We chatted for a few minutes and decided to go for the higher temperatures somewhere  indoors,  and so we took leave of each other. I really love those two. In former years they would often see my mother go to her work, the dog walking alongside her bike.

***Huize Van Wely is a renowned confectionary.

 

Amsterdam, maandag-Monday 01-12-14

11.29 am
Dat is niet fijn wakker worden, als je tenminste, zoals ik, graag naar mooi Nederlands luistert, in elk geval niet naar verminkt Nederlands dan wel andere kronkels in onze mooie kikkerlandjes-taal waar je tenen van krom trekken. De nieuwslezer bedoelt iemands neef en zegt niet “zijn neef” , nee, hij zegt “de neef van ‘m” wat overkomt als “vannum” – mijn god man, hoe haal je het in je hoofd, of ben je soms aangeschoten?
Ik wilde maar dat ik enorm beroemd was en dat iedereen naar mij zou luisteren, zoiets als een nationale ramp, wanneer de gehele bevolking van jong tot oud aan de radio of televisie of internet gekluisterd is, dan zou ik meteen een tirade afsteken over de situatie rond het taalonderwijs en de verloedering van het Nederlands met als eerste stralende & bedroevende voorbeeld het taalgebruik onder de nieuwslezers. De een na de ander zou ik de klas in slepen, mijn lange lijst bewijzen in de hand!

2.02.03 pm
Het is 1 december en dus…sneeuwt het op de blog –  een aardigheidje dat WordPress elk jaar verzorgt, de kalender zegt dat het 1 december is en jawel, daar dwarrelen de sneeuwvlokjes vanuit de bovenste monitorrand over de webpagina’s. Natuurlijk zouden ze beter afsteken wanneer  mijn blog zwart zou zijn, met witte letters. Maar ik ga niets veranderen. Wie kent het niet: je wilt tijdelijk iets anders en het volgende is dat je niet meer terug kunt naar het vroegere.

20.23 pm
Morgen moet ik de nieuwe afspraak nakomen met de begrafenis bedoening. Om mijn moeders as op te halen. Ik aarzel om van “stoffelijke resten” te spreken, teveel bijgedachten aan rottende dingen in plastic zakken en gepolijste  botten in schroeiende woestijnen. Afgelopen donderdag was de eerste afspraak, maar ik zegde hem af, aangezien ik me niet lekker voelde en de weersvoorspelling zei dat het zou regenen met veel wind. Goed, hoe staan de zaken nu? Ik voel me goed en morgen zal het een ijzige dag zijn, al dan niet met wind – wanneer het plaatje bij de voorspelling gelijk heeft met zonnige perioden: hij toont een wolkje, een kleine zon, voor één derde verborgen door de wolk, waaruit geen regendruppels vallen. MAAR… het plaatje voor vandaag is een enorme helle zon geheel zichtbaar, geen wolkje te zien. Welnu, dat is een hersenschim gebleken; de hemelen waren grijs, drab, en een voortdurende belofte van regen hing in de lucht, dreigend en vreugdeloos.

ENGLISH

11.29 am
Not a nice way to wake up, if you, like me, love to listen to well spoken Dutch, in any case not to mutilated Dutch or else other perversions in our lovely tongue from the little froggy-land, making your toes curl up. The news reader refers to someone’s cousin and doesn’t say “his cousin”, no, he says: “the cousin of him” making it sound as ” of ‘im”, my god man, how can you say that, or are you inebriated?
I wish I were super famous and that everone would listen to me, something like a national disaster, when the entire population, young and old is chained to the radio or television or Internet, then I would begin my rant about the situaion of Dutch language teaching and the degeneration of the Dutch, with a first shining & deplorable example the diction among news readers. The one after the other I would drag into the classroom, holding my long list of evidence!

2.02.03 pm
The first of December and so… it is snowing on the blog – a gimmick which Word Press offers each year, the calender tells of December 1, and sure enough, see the snowflakes flutter and swirl across the webpage from the top edge of the monitor. Naturally they would stand out better if my blog would be black, with white letters. But I am not changing anything. Who doesn’t know it: you want it different for a short time and next thing is that you can’t go back to the way it was before.

20.23 pm
Tomorrow I need to keep the new appointment with the funeral set up. To pick up my mother’s ashes. I hesitate to speak of “remains”, too much side-thoughts of rotting things in plastic bags and polished bones in scorching deserts. Last Thursday was the first appointment, but I canceled, not feeling well and the forecast said it’d be raining with plenty of wind. So how do things stand now? I feel okay and tomorrow will be a freezing day, either with or without wind – if the image accompanying the forecast is right partly sunny: showing a cloud, a little sun, for one third obscured by the cloud, from no raindrops fall. BUT… the picture for today is a huge bright sun fully visible, not a cloud in sight. Well, that has proven to be a fallacy; the skies were gray, drab and a constant promise of rain hung in the air, menacing and joyless.

 

 

Amsterdam, zondag-Sunday 30-11-14

18.22
Wat denk je? De kalkoenen aan wie door de Amerikaanse president gratie is verleend (jawel, dat is een Thanksgiving traditie in de Verenigde Staten), hebben sowieso niet lang te leven eenmaal zij door deze “humane” traditie zijn gespaard. Ongeveer een jaar na de gratieverlening sterven ze (niet de presidenten maar de kalkoenen). En waarom? Simpel: zij zijn grootgebracht als plofkalkoenen, met alle nadelige gevolgen van dien voor de “uitverkorenen”. Deze uitverkoren vogels behoren tot een selecte groep van rond de 80, zorgvuldig geselecteerd uit een veelheid van uitgebroede kalkoenkuikens. De voeding bestaat uit mais en speciaal voer die een snelle en grote gewichtstoename moet garanderen. Zoals ook bij de plofkippen krijgen deze “uitverkorenen” gewrichtsproblemen, ademhalingsproblemen, hartproblemen en nog meer zwakheden. Enfin, tenslotte wordt de grootste en mooiste aan de president aangeboden die de vogel “spaart”, een symbolisch gebaar van dank. In het relevante artikel op Wikipedia is een lijstje opgenomen van alle gespaarde kalkoenen en de respectievelijk presidenten die de geste op hun naam brachten – we zien inderdaad dat de “gegratieerde” kalkoenen (“gegratieerd” is geen Nederlands woord, maar deed me denken aan “gegratineerd” een keukenterm, om in de sfeer te blijven) een jaar tot 3 jaar later overlijden. En dat terwijl een kalkoen vijftien jaar kan worden.
Bah. Ik stel voor dat ze ophouden met het sparen en de arme vogel naar de pan sturen, dat zal hem een getroebleerd leven besparen, vergeven van fysieke ongemakken – en waarschijnlijk geestelijk lijden bovendien, wie zal weten of dieren niet het vermogen bezitten om te lijden? Wie kent de ziel van dier en vogel?

Ander onderwerp – het geviel dat in zeker Help Forum een incident plaats vond. Nu vinden er in dat forum voortdurend incidenten plaats, je zou kunnen spreken van een “incidenten forum”, toch betrof het hier een speciaal incidentje, een klein incident, eigenlijk viel het helemaal niet op. Voor de draad ermee, wat gebeurde er precies? Wel, iemand vroeg hoe je via deze site afdrukken van je eigen foto’s kon bestellen. Ik gaf antwoord. toen ik op “post now” klikte zag ik dat al twee anderen, beide vrouwelijke leden die veel bijdragen aan het Help Forum, hetzelfde antwoord al hadden gegeven, en alle drie zaten we binnen de 28 seconden. Maar mijn antwoord onderscheidde zich, in die zin, dat ik er aan had toegevoegd dat de mogelijkheid voor anderen om afdrukken van jouw foto’s te kunnen laten maken via de site, was verwijderd. Tot zover.
Die ene vrouw nu, die een van onze drie antwoorden had gegeven, vond mijn toevoeging kennelijk enigszins vreemd, en plaatste onder mijn post de vraag waarom ik die toevoeging had gedaan, de hulpvrager had daar immers niet om gevraagd? Nu kun je je afvragen waar het mens zich eigenlijk mee bemoeit, en is dat zo erg dat ik deze opmerking had toegevoegd? Feit is dat dit “mens” vooral geneigd is op mij te vitten, dat zeg ik erbij, het is net niet aanvallen, maar het scheelt weinig. Natuurlijk had ik haar vraag kunnen beantwoorden, maar ik dacht: “Ach mens……” plus nog een onaardige …”toevoeging” zogezegd die ik zelfs hier niet neerzet, en hield mijn verklaring lekker voor me. Tot zover.
Enfin, even later postte een gast (een van mijn contacten en ook een regelmatige contribuant aan het Help Forum), een antwoord op haar vraag aan mij, zeggende dat mijn toevoeging toch “geldig” was? Daar ging “het mens” meteen op in, ja ja, dat was wel zo, maar je hoefde toch niet allerlei toevoegingen te doen waar niet om is gevraagd al zijn ze nog zo geldig? En vervolgens nam ze aan dat de hulpvrager diens hulpvraag misschien had bijgewerkt en een gedeelte had verwijderd, het gedeelte namelijk waarop ik had gereageerd, maar dat zou dan aan de aandacht van “het mens” zijn ontsnapt. (Lezer kunt u dit nog volgen? Volhouden!) Tot zover.
Later kwam het bij me op om de gast, die zo’n beetje op de bres voor mij was gesprongen in te lichten omtrent de ware reden, waarom ik precies die extra informatie had toegevoegd. Ik aarzelde niet en stuurde hem een intern mailtje  met daarin de kern van de zaak.
Vandaag kreeg ik antwoord. Ik had het wel zo’n beetje verwacht. Ach weet je, een beetje hulp van je vrienden is natuurlijk nooit weg.
En voor de lezer heeft mijn verhaal meer vragen opgeroepen dan er antwoorden werden gegeven. Helaas. Maar wie weet, op een keer weet u het ook.

 

ENGLISH

 

18.22
What do you think? The turkeys who are pardoned by the American president (yes, that is a Thanksgiving tradition in the United States), won’t live long anyhow, once spared through this “humane” tradition. About one year after the pardon, they die (not the presidents but the turkeys). And why? Simple: they have been raised as broilers (Dutch term for poultry fattened in reduced time: “blow-up” chickens, “blow-up” turkey etc), so being “blow-up turkeys”, these  “chosen” will experience all the detrimental effects of that way of raising. The chosen birds belong to a select group of about 80, carefully  selected from a multitude of hatched turkey chicks. The feed consists of corn and special fodder which should ensure a swift and high weight increase. As with the blow-up chickens these “chosen” will have joint troubles, respiratory problems, heart trouble and other weaknesses. Anyway, ultimately the biggest and beautifullest (incorrect English, I know) is offered to the presdient who then “pardons” the bird, a symbolic gesture of gratitude. In the relevant article on Wikipedia, a list is included of all pardoned turkeys and the respective presidents who brought the gesture to their name – we do indeed see that the pardoned turkeys die a year to three years later. And that when a turkey can live up to fifteen years.
Bah. I suggest they stop the sparing and simply send the poor bird to the pot, will spare it a troubled life, riddled with physical discomfort – and likely spiritual suffering as well, who is to say that animals cannot possess the capacity for suffering?  Who can know the soul of beast and bird?

Different subject – it so happened that in a certain Help Forum an incident took place. In fact incidents are constantly taking place in that forum, you could speak of an “incident forum”, yet here it concerned a special little incident, a small incident, actually it was fairly inconspicuous. Out with it, wat happened exactly? Well, someone  posted a question, asking this or that. I responded and after I had clicked on “post now” I saw that two others, both female members who contribute a great deal to the Help Forum, had given the same answer, above mine, and all three within 28 seconds. But my answer distinguished itself, where I had added some extra information, which had not been asked for. So far so good.
Now this particular woman, one of the other two who had responded, evidently considered my addition somewhat strange, and placed her question below my post why I had made this extra information, the Original Poster had not asked for it, had she? You can wonder why just not mind her own business, and how wrong is it that I had added the remark? Fact is that “this woman” is especially inclined to harp on me, I need to add, it barely escapes regular attacking, but only by a hair’s bredth. Of course I could have answered her , but I thought: “Oh you woman…” plus an un-nice “addition” so to speak, which I even won’t phrase here, and kept my explanation neatly to myself. So far so good.
Anyway, some moments later a guy (one of my contacts and a regular contributor to the Help Forum), posted a response to her question to me, saying that my addition was “valid”, was it not? “This woman” reacted immediately, yes yes, that was true, but need we add all kinds of supplements not asked for, regardless of validity? And subsequently she assumed that the OP had perhaps edited their help query, removing a part, namely the part to which I had responded, but which had escaped her attention … ? (Reader, can you still follow all this? Keep at it!). So far so good.
Later it occurred to me to inform the guy, who had sort of stood up for me, of the true reason, why I had added that extra information. I did not hesitate and sent him an intern mail, containing the crux of the matter.
Today I received an answer. I had been expecting it, sort of. Well, you know, no harm in a little help from your friends.
And for the reader my tale has raised more questions than giving answers. Alas. But who knows, one day you will know too.

Amsterdam, zaterdag-Saturday 29-11-14

19.32
Vanochtend heb ik geregeld, of liever, hebben we, er was iemand bij mij, geregeld, na weer onthutsende voorbeelden van taalverloedering op de radio, dat de Nederlandse taal zoals gesproken na 31 augustus 1974, in zijn geheel weg moet – het Nederlands zoals voor die datum gesproken, kan blijven. Scheelt een hoop ergernis.

Dit toe te vertrouwen aan de altijd geduldige web pagina, is een reden voor nog meer vrolijke momenten. En dat is goed, dat is heel goed. De afgelopen uren zijn er een paar dingen gebeurd die helemaal niet plezant waren – of liever, het eigenlijk feit was nogal stom, maar het overzicht van het hele achterland, achter het incident is nogal verbijsterend. En verhelderend!
Conclusie: je kunt de spiegel weghalen maar dat zal jouw gezicht niet veranderen. Toch is er iemand die dat zich niet ten volle realiseert. Op een dag wel. Ik zie ernaar uit.

En nu: boodschappen doen.

—–

Heb de boodschappen gehaald. Handige tasjes kwijtgeraakt. Moet gebeurd zijn tijdens het omwisselen van karretjes. Op weg naar mijn fiets, de boodschappen in de winkelwagen, werd ik aangesproken door een mooie meid die een reeks mededelingen deed over “geen huis” en ze had honger en ze wilde een sigaret en hoe lang was het fietsen naar de Albert Cuyp? Ik zei een kwartier. Nee, dat kon niet, op het politiebureau zeiden ze dat het maar vijf minuten was. “Yes, if you are the winner of the Tour de France”, gaf ik terug. Ze sprak Engels. Ik dus ook maar.
De dialoog speelde zich af bij mijn fiets, buiten het winkelcentrum. Toen ik terug kwam van het kar wegzetten, stond ze er nog. “I want a cat, do you know where to get a cat?” vroeg ze. Ik zei dat ze eerst maar eens een fiets moest zien te krijgen om bij de Albert Cuyp te komen, toch? Nou nee, ze wachtte op haar vriendje, want die had een telefoon.. ondertussen had ze een sigaret weten los te peuteren van een stel meisjes die uit de draaideuren stapten.
Ik had teveel omslag met mijn boodschappen waarvoor ik ineens dus geen tasjes had, om nog extra aandacht te schenken aan de problemen van een vrouw die raaskalde over katten, fietsen en vriendjes.
Toen ik eindelijk een provisorische oplossing had gevonden voor de boodschappen, wendde ik mij tot de vrouw, die als een bezetene de rook van haar sigaret naar binnen zoog, en zei: “Wanneer je tien minuten geleden was begonnen te lopen, dan zou je nu al een kwart van de afstand naar de Albert Cuyp hebben afgelegd, ik zeg het maar even”.
Ik peddelde weg en ze zoog en staarde me na.

 

ENGLISH

19.32
This morning I arranged, or rather, we did, someone was with me, after yet more astonishing examples of language degradation on the radio, that the Dutch language, as spoken after August 31st 1974, needs to be abolished in its entirety – the Dutch, spoken before that date, can stay. Saves a lot of annoyance.

Committing this to the ever patient web page, is a reason for more moments of laughter. And that is good, that is very good. Past hours some things occurred which were not at all pleasant – or rather, the actual occurrence was quite stupid, but the overview of the whole hinterland behind the incident is fairly amazing. And clarifying!
Conclusion: you can take away the mirror but that will not change your face. Yet there is someone who does not realize fully. One day he will. I am looking forward to it.

And now: get the groceries.

—–

Got the groceries. Lost handy shopping bags. Must have happened while exchanging caddies.  The shopping done, wheeling my caddy to my bike, I was accosted by a good looking girl who delivered a series of messages concerning “no home” and she was hungry and she wanted a cigarette and how long cycling to the Albert Cuyp street? I said a quarter of an hour. No, no way, at the police office they said it was only five minutes. “Yes, if you are the winner of the Tour de France”, I gave back. She spoke English, and so I did too.
Dialog took place at my bike, outside the shopping center. When I returned after putting back the caddy, she was still there. “I want a cat, do you know where to get a cat?”she asked. I said that she first needed to find herself a bike to get to the Albert Cuyp, no? Well no, she was waiting for her boyfriend, because he had a phone… meanwhile she had managed to wheedle a cigarette from a couple of girls who had just emerged from the revolving doors.
I was too preoccupied with my groceries, missing those shopping bags, to devote extra attention to the problems of a woman who blurted out nonsense about cats, bikes and boyfriends.
When finally I had found a makeshift solution for the groceries, I turned to the woman, frenetically sucking up the smoke of her cig, and said: “If you had started walking ten minutes ago, you would already have covered one quarter of the distance to Albert Cuyp, just sayin’ “.
I pedaled off and she sucked and stared after me.

Amsterdam, donderdag-Thursday 27-11-14

13.37
Een nieuwe dag is al enige uren oud, boven deze stad, boven mijn hoofd en boven de Code en Het Plan. Wat zullen we beleven? Hoe zullen we worden opgeschrikt door zulke kleine verrassingen, de kleine stappen die hen gestadig nader tot de poort brengen>

Het Flickr Help Forum bood wederom schitterende kansen! Niet zomaar kansen, maar kansen om te leren. Hoe je mensen naar beneden kunt halen, namelijk door op geraffineerde wijze iemands woorden te verdraaien (hetzij onbewust, hetzij opzettelijk), door subtiel verkeerd te citeren en kijk aan, het voorwerp van je jaloezie… is van diens voetstuk, althans dat hoop je dan. Het enige resultaat is echter dat het valse licht wat je op de ander wilde laten schijnen, zomaar ineens op jouzelf schijnt. Voorzichtigheid is geboden, vrouw uit Oklahoma!

Een Nederlandse minster reageerde op rapporten, die aantoonden dat het integratie beleid stagneert; er schijnt meer waakzaamheid te zijn ten aanzien van vreemdelingen, meer vijandigheid tegenover Marokkanen en Turken. Nu ja, wanneer de regering ten volle voorrang geeft aan vreemdelingen die medische zorg zoeken, een huis zoeken, een baan zoeken, voorrang verleent aan mensen met geestelijke problemen, dan lijkt het mij logisch dat de ingeboren Nederlanders…. een zuur gezicht trekken. Zo zie ik bijvoorbeeld steeds gevallen waar iemand die is ontslagen uit een inrichting, om te zien hoe ze het erbuiten doen… een mooie driekamer woning krijgt toegewezen, helemaal voor hen alleen, terwijl een echtpaar met een kind nog op de lijst staan, en dat al vijf jaar lang – zelfde verhaal voor vreemdelingen uit een EU land, krijgen een prima woning, een goede gaan, terwijl mijn landgenoten blijven hangen in verre van ideale omstandigheden. Serieus, geen wonder dat de onderzoeken een toename laten zien van vijandigheid tegenover vreemdelingen – en niet te vergeten, mensen met een “probleem”.

Ben vandaag de deur niet uit geweest, gisteren evenmin. Eén blik naar buiten en ik ben al geweest: grijs, grauw en goor met regen. Misschien zal ik verloederen, dat ik me amper nog aankleed in behoorlijke kleren, me niet meer opmaak, mijn haar niet meer verzorg, en wanneer er wordt gebeld houd ik mij muisstil, en wanneer de telefoon gaat neem ik niet op en naar de brievenbus gaan doe ik dan natuurlijk ook niet. Denk trouwens niet dat dat gebeurt. Mijn relatie met de spiegel is te innig. Waar zelfdiscipline het laat afweten neemt ijdelheid het over, ha!
Vele jaren geleden woonde op de eerste galerij zo iemand. Hij scheen het aan zijn benen te hebben en bracht zijn dagen door op een stoel achter zijn computer. Als ik me goed herinner…. het was in de jaren negentig, in elk geval na 1992, toen het Internet een feit was, dus ik denk dat mijn geheugen me geen parten speelt. Enfin, een paar buren verderop aan zijn galerij maakten af en toe zijn ramen en galerij schoon en buiten dat hielpen ze hem ook met andere dingen wanneer hij het niet redde. Ik kwam hem een paar keer tegen, toen hij nog ambulant was, op de hoek. We wisselden enkele woorden, van een min of meer filosofische strekking. Tenslotte vertelde C. mij dat zij had gezien hoe hij, ondersteund door twee broeders, over de galerij liep, naar de hal. Zijn benen waren dik ingezwachteld met witte verbanden. Dat is het laatste wat van ik van hem heb vernomen. Hoe heette hij ook al weer. ..?

Onderstaand filmpje toont passagiers die bij 52 graden onder nul hun vliegtuig, een Russische Tupolev, “vlot” duwen – de piloten hadden het toestel op de handrem laten staan toen ze het verlieten na de vlucht…

ENGLISH 

13.37
A new day, already several hours old, above this city, above my head and above the Code and The Plan. What will we live to see? How shall we be startled by such little surprises, the small steps which bring them ever closer to the gateway?

The Flickr Help Forum again offered glittering opportunities! Not just opportunities, but opportunities to learn. How you can drag people down, namely by sophisticated misreading someone’s words (either subconsciously or intentionally) , by subtly misquoting, and look, the object of your jealousy… no longer stands on their pedestal, at least, that is what you hope for. But the only result is that the false light you wished to shine on the other, suddenly shines on you instead. Caution is advised, woman from Oklahoma!

A Dutch minister responded to reports coming from investigations, showing  the integration policy to stall; there seems to be more wariness of strangers, more hostility against Moroccans and Turks. Well, if the government gives full priority to strangers looking for medical care, looking for houses, looking for jobs, give priorities to people with mental problems, then it stand to reason that the indigenous Dutchies… will pull a sour face. I for instance, keep seeing examples where someone who was discharged from a mental institution, to see how they fared outside… is allotted a fine three room apartment, all for themselves, while a couple with a kid are still on the list, already waiting for five years – same story for strangers from some EU country, are given a nice dwelling, a good job, while my countrymen are kept hanging in less than desirable circumstances. Seriously, small wonder the investigations show an increase of hostility towards strangers – and not to forget, people with a “problem”.

Did not leave the house today, neither yesterday. One glance outside and it’s curtains: gray, bleak and dirty with rain. Perhaps I shall go to pot, that I barely get dressed in proper clothes, no longer apply make-up, don’t do my hair, and when the doorbell rings I keep as quiet as a mouse and when the phone rings I don’t answer the call and of course I won’t empty the letterbox. Don’t think that will happen though. My relationship with the mirror is too deep. Where self discipline ends, vanity takes over, ha!
Many years ago someone like that lived on the first gallery. He seemed to have bad legs and spent his days on a chair behind his computer. If I recall rightly… it was in the nineties, in any case later than 1992, when the Internet was a fact, so I think my memory is not failing me. Anyway,  some neighbours further down on the gallery cleaned his windows and gallery floor now and then, besides helping him in other ways if he couldn’t manage. I came across him a couple of times when he was still up and about, on the corner. We exchanged a few words, of a more or less philosophical tenure. Finally C. told me that she had seen how he walked along the gallery, supported by two males nurses, to the hall. His legs were thickly wrapped in white bandages. That is the last thing I heard of him. What was his name again…?

The video above shows passengers who push their plane along to get it “afloat” so to speak – the pilots had left it on the hand brakes leaving it after the flight…

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 25-11-14

11.15 pm
Ooit zwoer ik dat ik pas kon sterven wanneer ik eerst “A Streetcar Called Desire” had gezien, met de legendarische rol van de legendarische Marlon Brando. Enfin, na de zomer dit jaar vond ik hem eindelijk op een filmsite waar ik hem kon in zijn geheel kon zien en op het volledige scherm. Wat denk je, gaat een paar dagen later mijn moeder dood.
Dat over het lot.

Wat nog meer? Nou, vandaag moest ik een bezoekje brengen aan een adres, aan het andere eind van Amsterdam – nu is deze reis bijzonder afschuwelijk wanneer het regent, met name de natte sneeuw in de winter, een ijzige wind die het spul in je gezicht slaat, maar met mooi weer is het eigenlijk een plezierig ritje. Vandaag *was* het mooi. Gelukkig maar. Alles wat meezit is een pluspunt – ik word laatste tijd overstroomt met rekeningen die me toch telkens na opening weer mistroostig weten te stemmen.

Iemand die ik ken vertelde mij onderweg dat haar zoon zich misdroeg – ze is ten einde raad – de gast moet behandeld worden voor een of andere geestelijke conditie, maar er zijn allerlei medische en praktische en maatschappelijke valkuilen. Ze doet ‘s nachts bijna geen oog dicht en nog even en zal niet eens meer in slaap durven vallen. Ze had het erover dat ze het liefst een enkele reis naar China voor hem zou willen kopen, einde verhaal.
Ik hoop voor haar dat er een oplossing in het verschiet ligt.

Nu en dan loop ik even een van mijn Flickr accounts binnen om terug te lezen wat ik gedurende vele maanden heb neergeschreven – een lap tekst onder een bepaalde foto, getiteld: “Second Coming into View” – ik gooi de volgorde hier en daar om, voeg alinea’s toe, schrap andere, hier vervang  ik een woord, en weer ergens anders verwijder ik passage die minder geschikt lijkt. Ik vraag me af of mij ooit de kans zal worden gegeven om deze tekst openbaar te maken. Ja precies, ik moet daartoe worden uitgenodigd. Ik kan hem niet zomaar op mijn eigen houtje publiceren.
Wat ik me ook afvraag: moet ik er niet toe overgaan om hem in het Nederlands te vertalen?

 

 

ENGLISH

11.15 pm
Once I swore that I could only die after I had seen “A Streetcar Called Desire”, with the legendary role of the legendary Marlon Brando. Well, after the summer this year I finally found it on some film site from where I could see it in its entire length and and full screen. So what do you think,  couple of days later my mother dies.
So much for fate.

What else? Well, today I needed to pay a visit to some address, at the other end of Amsterdam – now this trip is particularly awful when it rains, notably the sleet in the winter, an icy wind lashing the stuff right into your face, but if the weather is fine, then it’s actually a nice ride. Today the weather *was* fine. Luckily. Every tail wind is a bonus – lately I am deluged by bills which serve to put me in a sombre mood after opening them.

Someone I knew along the way told me her son was misbehaving – she is at her wit’s end – the guy needs treatment for some mental condition but there’s all kinds of medical and practical and social snags. She hardly gets a wink of sleep at night and it won’t be long or she won’t dare to fall asleep. She mentioned there was nothing she would rather do than buy him a one way ticket to China, end of story.
I hope for her that some solution will be in the offing.

Now and then I walk into one of my Flickr accounts to read back what I wrote down, over many months – a stretch of text underneath a specific photo, titled: “Second Coming into View” – changing it around here and there, adding paragraphs, scrapping others, replacing a word here, and dropping a passage which seems less suited somewhere else. I wonder whether ever I shall be given the opportunity to publish this text as public. That’s right, I need to be invited. I cannot just publish it of my own accord.
And also wondering: shouldn’t I proceed to translate it into Dutch?

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.