Amstedam, dinsdag-Tuesday 02-09-14

13.51 
G. vindt dat de binnenzijde van mijn schedeldak moet worden gereinigd. Hij zocht naar een geschikt reinigingsmiddel: chemische preparaten werden door hem afgekeurd, die zouden de omgeving van de bevuilde plekken ook kunnen aantasten, natuurazijn leek een goed alternatief maar misschien toch te zuur; afschrapen zou barstjes in de schedel kunnen veroorzaken. Goede raad leek duur, maar dan kwam hij tot een mirakelse oplossing: Coca Cola! Ofschoon deze vloeistof ongeschikt is voor menselijke consumptie, zo is gebleken, kan men hem heel goed aanwenden voor het reinigen van bevuilde oppervlakken – typ de termen “cleaning Coca Cola” in op YouTube en het resultaat is filmpjes waarin wordt gedemonstreerd hoe de smerige gootsteen en het gore toilet afdoend werd gereinigd middels het onvolprezen Coca Cola.
Ik ving zijn visuele boodschap op. waarin hij hierheen komt, gekleed in witte jas, lampje op voorhoofd, grote fles Coca Cola in de ene hand en een bundeltje borstels en ragertjes en pinnetjes en stekertjes. Ik ben gewaarschuwd!

 

Ondertussen heb ik de redactie van het Van Dale woordenboek, de on-line versie welteverstaan,  dit bericht gestuurd:

Beste mensen,

De gedrukte uitgave van de Dikke Van Dale is uitmuntend. Ik vind dan ook meteen het woord “raggen” op de betreffende pagina, met de volgende betekenis: “1. wild heen en weer lopen, syn. ravotten, stoeien (ook van tochtige dieren, o.a. van katten in ‘t voorjaar) 2. een wilde onstuimige (heen en weer schuivende) beweging maken (…) “, enfin, gaat u het zelf maar nakijken.

Waarom levert uw online Van Dale dit resultaat op, wanneer ik “raggen” intyp:

“Geen resultaat voor ‘ raggen ‘
Het woord is verkeerd gespeld of het staat niet in het gratis woordenboek. “

???

Maar “off line”, helemaal géén Nederlands woord, integendeel, een vrij nieuwe term, geeft wel een resultaat:

“off·line (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord)
1
niet verbonden met een computernetwerk: offline werken”

En nee hoor, “raggen” is absoluut geen archaïsch woord, kijk hier eens: https://www.google.com/webhp?sourceid=chrome-instant&rlz=1C1SAVS_enNL598NL598&ion=1&espv=2&es_th=1&ie=UTF-8#q=we+gingen+raggen

Sjonge jonge, wat een armoe. Uw woordenboek krijgt van mij een onvoldoende.

Groet,

Mabelia Van Amberhoven

 

18.57
Een zekere heer De Groot stuurde mij een verhelderend briefje, binnen tien minuten nadat mijn missive in zijn mailbox was gekomen. Wat blijkt, ik had de kleine lettertjes niet gelezen, de bewuste editie van de Van Dale bevat niet de volledige inhoud van de onverkorte Dikke Van Dale zo staat te lezen in….kleine lettertjes. Voorts gaf hij enkele algemene inlichtingen.
Ik stuurde op mjin beurt weer een reactie, met enkele kritische kanttekeningen. Als antwoord hierop ontving ik een geautomatiseerd bericht, boordevol verklaringen en links naar diverse taalkundige bronnen. Mooi. Ook werd de termijn vermeld waarbinnen een term wordt beschouwd als “ingeburgerd” en die termijn is…. drie jaar!!! Schandalig. Veel te kort, moet minstens tien jaar zijn.

 

ENGLISH

 

13.51 
G. thinks that the inside of my skull needs to be cleaned. He looked around for a suitable cleaning agent: he disapproved of chemical preparations, they would damage the parts immediately adjacent to the polluted area, natural vingegar seemed a good laternative, but perhaps too acidic; scraping might induce cracks in the skull. Good council worth more than money, but then he arrived at a miraculous solution: Coca Cola! Although this fluid seems not too  suitable for human consumption, we can employ it perfectly well for clearing soiled surfaces – type the terms “cleaning Coca Cola” in the YouTube search bar and the result is videos in which demonstration is given how the dirty sink or the filthy toilet was effectually cleaned with the aid of the fabulous Coca Coa.
I caught his visual message, in which he is coming this way, dressed in white, lamp op forehead, big bottle of Coca Cola in one hand, and a bunch of brushes, threader floss and pins and tiny plugs. I am warned!

Meanwhile I have sent the editorial department of the Van Dale, the official Dutch dictionary, the on-line version, the following message:

Dear people,

The printed edition of the Dikke Van Dale is excellent. I can look up the word “raggen” (English: ‘tearing around’, ‘wild play’, ) on the relevant page, with the following meaning (….)

Why does your online Van Dale yield this result when I enter “raggen” in the search box:

“No result for “raggen”
The word is eigher misspelt or else it is not included in the free dictionary”

???

But “off line” , not at all a Dutch word, on the contrary, a relatively new term, *does* yield a result:

“off-line” (adjective, adverb)
1.
niet connected to a computer network: working offline”

And no no, “raggen” is absolutely no archaic word, just look at this:  https://www.google.com/webhp?sourceid=chrome-instant&rlz=1C1SAVS_enNL598NL598&ion=1&espv=2&es_th=1&ie=UTF-8#q=we%20gingen%20raggen

Boy oh boy, how poor. I give your dictionary a low mark.

Greetings,

 Mabelia Van Amberhoven

18.57
A certain De Groot sent me an clarifying note, within ten minutes after my message had landed in his mailbox. So it appeared I had not read the small letters, the edition of the Van Dale on hand does not contain the full content of the unabridged “Dikke van Dale” , as can be read in the…. small letters. Besides he supplied me with some general information.

I in my turn sent him my reaction, with some critical notes. In response to this I received an automated briefing, filled to the brim with explanations and links to various linguistic sources. Good. It also mentioned the time needed before a new word is generally accepted … three years!!! Far too short, that should at least be ten years.

Amsterdam, maandag-Monday 1 September 2014

I was so tired and washed up, like a cracked dish, and so I scouted round on
YouTube and found this song together with the video and
feel good to go on till bed time.

Ik was zo moe en voelde me zo afgeknoedeld, als een gebarsten bord, en dus
snuffelde ik rond op YouTube en vond dit liedje samen met
de video en nu kan ik weer verder tot bedtijd.

Amsterdam, zondag-Sunday 31-08-14

11.34 pm
Vandaag was weer een dag. En er zijn nog 25 minuten van over. Ik heb mijn film over gedaan voor de vierde keer. De derde keek maakte ik een fout in het gesproken gedeelte van de geluidstrack – arrrhj – ik beukte met mijn vuist op de tafel, waarbij ik per ongeluk de zijkant van de muis raakte die opsprong en weer op de tafel viel met een kleine boem – hoewel niet kapot. Waarschijnlijk is opname vier OK.

Vraag: waarom vertelt een leidinggevend persoon leugens? Wat kan daar aan worden gedaan? Ze informeert iemand die navraag had gedaan over de toezicht op een bepaalde datum dat er wel degelijk toezicht was geweest – deze laatste was door mij ingelicht dat er geen personeel in zicht was geweest, ik als enige op de afdeling. Maar ik ben niet gemachtigd om hulp te verlenen ingeval van ernstige (of minder ernstige) toestanden.
Waarom voor den duivel liegt deze leidinggevendedoodleuk inplaats van toe te geven dat er een communicatiestoornis of wat dan ook was geweest en mea culpa, ten gevolge daarvan was er geen personeel op de afdeling was geweest en “ik bied mijn verontschuldigingen aan”, het zal niet meer gebeuren. Wat is daar zo moeilijk aan? Weet ze dit dan niet: Je kunt sommig mensen de hele tijd bedotten, je kunt alle mensen een poosje bedotten, maar je kunt niet alle mensen altijd bedotten ?
Zoals het nu is maakt zij mij indirect voor leugenaar uit.
Let op mijn woorden, op een dag komt al deze troep naar buiten. En nee, het is niet *mijn* troep.

 

ENGLISH

11.34 pm
Today was another day. And there is another 25 minutes of it left. I redid my movie for the fourth time. The third time I made a mistake in the spoken part of the soundtrack – arrgh – I smashed my fist on the table, accidentally accidentally hitting the side of the mouse, who /which jumped up and landed back on the table with a little bang – however it was not busted. Presumably take four is OK.

Question: why does a supervisor actually tell lies? What can be done about it? She informs someone who inquired about the surveillance on one particular date, that surveillance had been present on the section – the latter had been informed by me that I was the only one in the section, no staff in sight. But I am not authorized to assist in case of serious (or less serious) issues.
Why the hell does this supervisor just lie instead of admitting there had been some miscommunication or whatever and mea culpa, this had resulted in no staff in the section and “I apologize” , it won’t happen again. What is so difficult about that? Doesn’t she know that: you can fool some of the people all the time, you can fool all the people some of the time but you can’t fool all the people all the time ?
As it is now she  indirectly accuses me of lying.
Mark my words, one day all this shit will come into the open. And no, it is not *my* shit.

Amsterdam, zaterdag-Saturday 30-08-14

4.40 pm
Something hit me like a hammer to my head (er knalde iets tegen mijn hoofd aan, als een hamerslag). Ik citeer een regel uit het liedje “Why did you do it” van de band Stretch.
Dat was vanochtend. Ik wil er hier niet over uitweiden. Hoofdzaak is dat ik iets meer dan drieduizend euro heb betaald voor iets waar ik, wanneer de bewuste personen niet nalatig waren geweest, maar 1000 euro voor had hoeven neertellen.
Ik besprak de kwestie met R. en G. en we stelden een plan op om deze zaak recht te trekken.

21.01
Wilde het park niet in, tijdens een zonnige opklaring in de vroege avonduren – de ooievaars, van wie ik was gaan houden, zijn verdwenen – het park voelt merkwaardig leeg aan – hun nest op de hoge paal in de veeweide, mist hun vertrouwde gestaltes, een blinkend wit met zwart, op onwaarschijnlijk dunne rode poten, hun scherpe snavels die in de ruimte in priemden.
De kwestie waarover ik schreef onder 4.40 zeurt nog na onder mijn schedeldak. Op de een of andere manier lijkt het de laatste druppel. Misschien komt het goed, misschien niet.

Ondertussen gaat het leven in het Flickr Help Forum door. Ik voel dat een aantal van de Vaste Gasten inderdaad de wind hebben gekregen van mijn ware identiteit, alhoewel nog niet bevestigd. Een van hen echter, dat ene weerzinwekkende, gemene, konkelende, miserabele ellendeling zet zijn lage aanvallen op mijn persoon voort. Hij ziet niet de spiegel in mijn hand, hij beseft niet dat hij tegen zichzelf praat. Ik heb met hem te doen. Maar ik zal mij daardoor er niet van laten weerhouden om vonnis over hem te vellen wanneer die dag aanbreekt, onaangekondigd.
En wat is de code Kapitein Leinad? De code is “Wynken, Blynken and Nod“, oorspronkelijk getiteld: “Dutch Lullaby” (“Hollands Wiegeliedje“). Dan zult gij slapen Nod, slapen! En het zal onzacht ontwaken zijn voor u, wanneer de Hollandse vrouw haar lading vlammende sterren op u zal laten neerdalen om u te tekenen en te schaden… voor eeuwig.

10.16 pm
G. stelde voor dat ik die aftroggelarij van een andere kant bekeek: “Nog meer geld voor de arme ezels, afgebeuld en met gaten in hun dunne lichamen!” Zijn voorstel verwijst naar mijn plannen om het geld afkomstig uit claims met terugwerkende kracht te doneren aan het Brooke Hospital for Animals, de nummer 1 organisatie die de noden en behoeften van werkdieren in de Derde Wereld ondersteunt en financiert, alsmede inzicht in dierenwelzijn stimuleert onder hun eigenaren.
In 2006 ben ik gaan doneren aan Brooke, te beginnen met de 3000 euro royalties afkomstig van de herdruk van mijn vaders werk.

 

 

 

ENGLISH

 

4.40 pm
Something hit me like a hammer to my head. Quoting a line from the song”Why did you do it” from the band Stretch.
That was this morning. I do not want to elaborate. Main thing is dat I paid more than three thousand euro which would not have cost me more than a thousand euro had the people in question not been negligent.
I discussed the matter with R. and G. and we devised of a plan to straighten this issue out.

21.01
Did not want to visit the park, during a dry and sunny spell in the early evening – the storks, whom I had grown to love, are gone – the park feels strangely empty – their nest on its tall post in the cattle meadow misses their familiar forms, a dazzling white and black, on uncannily thin red legs, their sharp bills prodding space. How I miss them!
The issue about which I wrote under 4.40 still drones under my skull. Somehow it feels like the last drop. Maybe  all will be well, maybe not.

Meanwhile life in the Flickr Help Forum goes on. I sense that a number of The Regulars have indeed gotten wise to my true identity, although still unconfirmed. One though, this certain odious, mean, conniving, miserable wretch, still continues his low attacks on my person. He does not see the mirror in my hand, he does not realize he is talking to himself. I pity him. But I cannot let that stop me from pronouncing judgement when that day arrives, unannounced.
And what’s the code Captain Leinad? The code is “Wynken, Blynken and Nod“, originally titled: “Dutch Lullaby” . Then thou shalt sleep Nod, sleep! And ‘t will be a rude awakening for thee, when the Dutch woman shakes her load of blazing stars upon thee to scar and mar thee….forever.

10.16 pm
G. suggested I look at the rip off issue from another side: “Even more money for the poor donkeys, worked to the bone and with holes in their thin bodies! ”  His suggestion refers to my plans for donating the money from retrospective claims to the Brooke Hospital for Animals, the number 1 organization which supports and funds medical assistance as well as stimulating awareness for the needs of the beasts of burden among folks in Third World countries.
In 2006 I began donating to Brooke, starting with the 3000 euro royalties, from the reprint of my father’s work.

 

 

Amsterdam, vrijdag-Friday 29-08-14

10.17 pm
Ging naar de stad, of liever, ik moest door de stad heen om mijn bestemming te bereiken, aan het andere eind. Geen plezierig ritje. Vorig jaar nog dwaalde ik vol genoegen door het drukke centrum, mijn camera paraat en met nog meer genoegen zette ik ‘s avond de oogst van de dag op mijn laptop. Nu loop ik over van ergernis wanneer ik door de stad fiets – de drukte en het gedoe maken me van streek. Ik heb er helemaal geen zin meer in.

Ik vroeg me af hoe de mensen konden lachen zoals ze deden en zo geestloos zijn – ik vroeg me af hoe ik zo niet kon lachen zoals ik deed en zo vol geest kon zijn en zo grimmig.

 

ENGLISH

 

10.17 pm
Went into town today, or rather, I needed to pass through it to get to my destination, at the other end. Not an agreeable ride. Last year I wandered around the busy city center to my satisfaction, my camera ready and with even more satisfaction I uploaded the day’s harvest on my laptop. Now I am spilling annoyance when I cycle through town – the bustle and the hassle upset me. I don’t feel like it at all any longer.

I wondered how the people could laugh the way they did and be so mindless – I wondered how I could unlaugh the way I did and be so mindful and grim.

Amsterdam, woensdag-Wednesday 27-08-14

FUJI BEW ORIG -  digionbew VIIIJ - 27-08-14 My mother and me on her 95birthday, 27 August 2014 - Copy

My mother’s birthday today, Wednesday 27 August 2014 – ninety five years old – 1919 !

When I went to the store for candles… there was no 5 left, so I settled for 96 – perhaps she will live up to it for 2015

11.13 pm
Het is een leuke verjaardag geworden – en je ziet er niets van!
Waarvan? Dat de taart gisteravond als een wrak in het zorgcentrum arriveerde – maar goed, wie zet nu twee uit de kluiten gewassen taarten in een fietsmandje? Die dozen gaan toch schuiven? Alle room en aardbeien lagen verspreid door de doos, en van de andere taart was ook de room tegen de doos gaan plakken – ik ging bijna huilen – tenslotte heb ik ze naar het zorgcentrum gebracht waar ik samen met een verzorger de taarten heb gerestaureerd: ze greep een bus room uit de koelkast, ik legde de aardbeien weer op de juiste plaats waarna ze de halve bus leeg spoot op de gehavende taart – hij was mooier dan ooit, de room torende hoog als een Mount Everest.

Vanochtend is er gezongen, ik hing een kaart met *95* aan haar versierde bed en de taarten werden aangesneden – goddank was er genoeg voor iedereen (behalve voor mijzelf, maar ik heb de dozen uitgelikt met mijn likkepot vinger, stiekem, toen niemand keek.

ENGLISH

11.13 pm
It was a nice birthday – and it doesn’t show at all!
What doesn’t show? That the cakes arrived in the care center quite like a wreck – but hey, who would put two strapping cakes in a bicycle basket? Those boxes will surely begin to shove around? All the cream and strawberries were scattered all over the box and the cream of the other cake too had plastered the inside of the box – I almost cried – finally I took them to the care center where I renovated the cakes together with a care giver: she whisked a can of cream from the fridge, I deposited the strawberries back in the right place after which she squirted half of the contents of the can on the battered cake – it turned out prettier than ever, the cream towered high, like a Mount Everest.

This morning there was singing, I hung the card with *95* to her decorated bed and the cakes were cut – thank goodness there was enough for everyone (save for me, but I cleaned out the boxes with my finger, on the sly, when no one looked.

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 26 August 2014

14.38
Hype van dit moment: een emmer ijswater of je heen gooien, om de “Vecht tegen ALS” beweging te ondersteunen, waarbij inbegrepen een financiele gift aan de ALS associatie ten behoeve van onderzoek. Ik vraag me af of de donateurs dezelfde mensen zijn in het geweer komen tegen het gebruik van proefdieren. Veruit de meeste mensen weten niet dat hun linkerhand dingen doet die door hun rechterhand verboden zou worden, als die er al van zou weten.

Wachtend op mijn trein keek ik om mij heen en merkte weer op dat de helft van alle andere wachtenden met gebogen hoofd tuurden op hun telefoon – alom geven proberen de reclames ons te verstaan te geven dat wij hip, cool en trendy zijn wanneer we die en die telefoon gebruiken van dit of dat merk, we zullen lachen en springen en er net zo uitzien als de knappe, leuke en vooral jonge modellen die zich voor deze fopperij lenen voor duur geld. Maar het is niet waar; nog nooit zijn de mensen zo saai, wat zeg ik, zo ronduit duf geweest als nu, sinds de mobiele telefoon zijn intrede deed medio jaren negentig.
Zo’n zootje verrekte geitenbreiers, of ze staren naar hun stomme telefoon en typen bendes onbelangrijke woorden, of, wanneer ze eindelijk hun omgeving een blik waardig keuren, staren ze met lege ogen in de ruimte, zich niet bewust van ieder ander geluid dan wat uit hun iPods stroomt of hoe je die achterlijke apparaatjes noemt, waarmee ze bovendien hun gehoor naar de knoppen helpen trouwens, in hun glorieuze afzondering.

Onderzoek wijst uit autisme veel meer voorkomt onder jongens dan onder meisjes. En ze weten niet waarom. Makkelijk: onderproductie van testosteron.

Er was in het zorgcentrum, rond twaalf uur vanmiddag, krap genoeg te eten voor alle 23 bewoners. Een gastvrouw had eieren gekookt en ik zag bananen. Tien plakjes kaas en een paar kuipjes vleesprut, en twee vlootjes boter (echte, dat dan weer wel). Een half wit brood en een half bruin. Mijn god. Ik denk dat ik maar een doos vol kuipjes smeerkaas koop en ook een pot sandwich spread ingeval van voedselschaarste op de afdeling. Een ander familielid was ook niet te spreken over het gebrek aan mondvoorraad: ” Ik kan het niet uitstaan!” zei ze.

 

 

ENGLISH

 

14.38
Ongoing hype: dousing yourself with a bucket of ice water, to support the “fight ALS” movement, including a financial donation to the ALS association to fund research. Wonder if those contributors are the same people who raise the outcry in defense of test animals. By far most people have no knowledge that their left hand does things their right hand would  not permit, in the event it knew.

While waiting for my train I looked around me and again noticed that half of all the others standing and waiting were staring at their phones, heads bowed – all around the ads try to let us understand that we are hip, cool and trendy when we use this or that phone of this or that brand, we shall laugh and jump and look just like the good looking, cute and above all young models who lend themselves for this trickery in exchange for pricey money. But it is not true; never before have people been so dull, or even mouldy as now, since the cell phone made its appearance, middle of the nineties.
Such a bunch of fucking bores, either they are staring at the damn phone, typing loads of unimportant words, or, when finally deigning to throw their surroundings a glance their eyes are vacant, staring into space, oblivious of any sound but that which pours forth from their iPods or whatever you call the stupid gadgets, ruining their hearing by the way, in their glorious isolation.\

Research shows that autism occurs among boys far more often than among girls. And they don’t know why. Easy: underproduction of testosterone.

Around twelve this afternoon, there was barely enough to eat for all 23 residents. A hostess had boiled eggs and I spotted bananas. Ten slices of cheese and a few cups of meatpulp and two small buterdishes filled with butter (real butter, to be sure). Half a loaf of white and half a lof of brown bread. My god. I think I shall buy a box of cheese spread in cups and too a jar of sandwich spread in case of food shortage in the section. Another family member was in a huff about the lack of food supplies: “Makes me mad”, she said.

Amsterdam, maandag-Monday 25-08-14

3.10 pm
Ik vaardig het volgende bevel uit: alle proefnemingen voor de medische wetenschap, en andere wetenschappen en waarbij het om medicijnen, c.q. situaties gaat die mensen betreft. dienen te worden uitgevoerd op MENSEN. Doe oproepen om mensen te werven teneinde hun lichaam – en geest – tijdens hun leven ter beschikking te stellen aan de wetenschap. DAT is pas karakter! Dat is pas je van je verantwoordelijkheid bewust zijn!
Hoe makkelijk is het niet om de weerloze dieren op te offeren aan je eigen idealen; maar er zelf voor lijden, dan bewijs je pas dat je de “kroon” der schepping bent.

Het heeft trouwens geen enkele zin om voor die proeven dieren te gebruiken aangezien de uitkomsten van die proeven onbetrouwbaar mogen worden genoemd, een mens is namelijk geen dier.
Alleen wanneer het medicijnen, c.q. geneeswijzen betreft die tot doel hebben zieke dieren te genezen, mogen de proefpersonen.. eh..dieren zijn zijn.

Voor de goede orde:  ik doelde niet op levensmoede personen, criminelen, chronisch zieken, vluchtelingen, psychiatrische patienten of zwakbegaafde individuen en demente bejaarden. Neen, ik heb het over fysiek en geestelijk gezonde mensen die zich geheel vrijwillig aanmelden ter meerdere eer en glorie van de mensheid, om dezelfde vaak gruwelijke en pijnlijke proeven te doorstaan die op dit moment in talloze laboratoria over de gehele wereld worden uitgevoerd op miljoenen dieren van allerlei soort.
Ik voorspel je: op deze oproep zal geen hond zich uit vrije wil melden.

 

ENGLISH

3.10 pm
I issue the following order: all experiments for medical science, and other sciences, involving medicines, c.q. situations concerning people need to be performed on HUMANS. Recruit people to donate their body – and mind – to science during their lifetime. That is character! That is realizing your own responsibility!
Isn’t it easy to sacrifice defenseless animals for your own ideals; but suffer for them yourself, and then you prove you are the “crown” of creation.

In any case it doesn’t make sense to use animals for those experiments since the results of the experiments are likely to be unreliable, as a human is not an animal.
Only when it concerns medicines and therapeutic measures with the aim of curing sick animals, the test persons are allowed to be….er….animals.

Just to be sure: I was not referring to world-weary persons, criminals, the chronically ill, fugitives, psychiatric patients or retarded individuals and the demented elderly. No, I am speaking of physically and mentally healthy people who respond to the call entirely voluntarily for the greater glory of humanity, to endure in many cases the same horrible and painful experiments which at this moment are performed in countless laboratories all over the world upon millions of animals of all kinds.
I am predicting: no one shall respond of their own free will to be treated like a dog.

Amsterdam, zondag-Sunday 24-08-14

2.09 pm
Op de radio… voortdurende oproepen om te doneren aan onderzoeksprogramma’s voor het ontwikkelen van nieuwe medicijnen om deze of een andere fatale ziekte te genezen – de aardlingen zijn stupide in hun hysterische queeste naar remedies om de mensen niet meer te laten doodgaan. Fatale ziektes uitbannen…en hoe dan de groei van de mensheid binnen de perken te houden? Een wereldwijd verbod op het zich meer dan twee keer te vermenigvuldigen. Basta.  In de lang vervlogen goede oude slechte tijden werden de zwakken gewoon weggefilterd – door het leven zelf zeg ik erbij – terwijl de sterken goed bleven functioneren. En zo hoort het. Weg met de wetenschap, weg met de reden. De mensheid, een meelijwekkende mutatie ergens op de lijn der evolutie.

Ook: ik haat de manier waarop mensen van top tot teen gaan stralen en gloeien wanneer ze deelnamen aan inzamel acties ten behoeve van wéér een aandoening die de mensenmaatschappij opschoont – in hun persoonlijke levens maken ze een vriend diens geld afhandig, ze laten hun zieke buur sterven zonder naar hem of haar om te kijken, maar sjonge jonge, hoe goed zijn ze toch maar, twee kilometer zwemmen voor anonieme mensen die aan een afgekorte ziekte lijden – de helft van de verrekte tijd kennen ze de naam an de ziekte niet eens voluit. Je kunt er ook iets anders voor invullen en ook dan springen ze in het water, stralend van dankbaarheid dat ze kunnen “helpen” en, let op, en zodat iedereen het ziet en iedereen wéét hoe goed ze zijn. Want wanneer jij je lijdende buur of een onbekende sloeber uit de brand helpt… ziet niemand dat immers,  jouw hulpvaardigheid gaat gehuld in het donker, en het kan je nog schade berokkenen bovendien. Denk maar aan de moraal in China, waar het helemaal niet ongebruikelijk is dat een helper voor het gerecht wordt gesleept door de persoon die zij hielpen en zelfs een rechter omhelsde deze houding met zijn argument: “Waarom zou iemand zich de moeite getroosten om medemens naar het ziekenhuis te brengen na een val tegen de stenen, wanneer zij zelf die val niet hadden veroorzaakt en dus kwam hun hulpvaardigheid voort uit een schuldig geweten?” Resultaat: nog maar 7 procent van de ter zake ondervraagde Chinezen is bereid iemand op straat te hulp te schieten – en dan alleen wanneer er camera toezicht is op de plek des onheils.
Allicht is er iets ernstig verkeerds aan een land dat ooit het voet-binden toestond.

Nou, bij mij gebeurde het omgekeerde, hier in mijn eigen land: paar keer hielp iemand mij mijn autoportier te openen (dichtgedaan, autosleutels erin laten zitten) en toen ik hen nadrukkelijk bedankte (het was een akkefietje van drie minuten, zeg ik erbij) eisten zij betaling van 25 gulden… is maar twee keer gebeurd trouwens in mijn leven als automobilist, dus er is nog hoop voor dit land.

De bezoekersaantallen gaan omlaag – ook logisch: de mensen willen worden beziggehouden – wat is er zo leuk aan een weblog waar de mensheid de mantel wordt uitgeveegd?
Maar het gebrek aan belangstelling maakt mij niet uit – deze blog doet dienst voor mijn persoon – en zou wat moois worden indien ik een knieval voor mijn publiek zou doen!
Gebrek aan belangstelling is tragisch maar gebrek aan talent is een tragedie.

In het zorgcentrum staat vlakbij mijn moeders bed een verstelbare leunstoel, voorzien van een besturingselement verbonden met verschillende onderdelen van de stoel, wanneer je op bepaalde knoppen drukt kun je de rugsteun en de voetsteun verstellen, van rechtop tot bijna horizontaal – dit proces ontlokt aan de stoel gruwelijke piepende en krakende geluiden. Om gek van te worden, terwijl ik mijn moeder eten geef, een half uur lang, want juist in die tijd wil die ene bewoner lekker wippen in die ellendige stoel. Mijn wapen was het knopje van de contact doos: even de voet erop, hopla, contactdoos uitgeschakeld. Stoel beweegt niet meer. Maar de oude baas, zo dement als hij is, heeft uitgevogeld dat het lichtje op de contactdoos moet branden om de bediening te laten functioneren….dus zijn lege blik dwaalt naar de contactdoos en wanneer hij de bekende oranje gloed niet opmerkt, strompelt hij erheen, zinkt door zijn (krakende) knieen, om dan op het knopje te drukken met zijn (krakende) vinger, strompelt terug naar de stoel waar hij de bediening pakt en hoppekee, daar gaan we weer, piepen en kraken, je hele zenuwgestel gaat naar de knoppen.
Ik moet een nieuwe methode verzinnen om baasje uit zijn stoel te houden, tussen half zes en zes.

Ik zou aan de manager kunnen vragen of ze iemand van de technische dienst wil verzoeken de scharnieren een spuitje olie te geven maar daar komt toch niets van. Anderhalf jaar geleden vroeg ik of de Ergo afdeling niet een zeiljte kon neerleggen op de zitting want deze was continue doordrenkt van pies – het zeiltje is er nooit gekomen – hetgeen mij noodzaakte om te spuiten met toiletspray uit een van de toiletten. Enfin, ineens was de stank er niet meer, ik denk dat ze het oude baasje eindelijk in een incontinentieluier hebben gehesen. Maar goed, nu zitten we dus in het gekraak. Vraag me af wat erger is.

20.44
Werkelijk, ik zou nooit hebben gedacht dat ik ooit nog eens in mijn leven een stelletje ooievaars zou missen.
De verrassing duurt voort.

 

ENGLISH

 

2.09 pm
On the radio…. constant appeals to donate to research programs for developing new medicines for curing this or that fatal disease – the humans are stupid in their hysterical quest for cures to keep people from dying. Abolish fatal illnesses and how to keep growth of humanity in check? A global ban on procreating more than  twice. Period. In the far back good old bad old days the unfit were simply filtered away – by life, I need to add – to leave the fit up and running. That’s the way it should be. Fuck science, fuck reason. Humanity, a sorry mutation somewhere along the line in evolution.

Also: I detest the way people start to shine and glow all over when they partake of fundraising events in the interest of yet another illness which cleans up the society of humans – in their personal lives they swindle a friend out of their money, or leave their ailing neighbour to die unattended, but boy, how good they are, swimming two miles for a anonymous people suffering from an abbreviated illness – half the bloody time they don’t even know the name of the effing disease in full. You can fill in something else and then too they will jump into the water, radiantly grateful that they can “help” and, note, and so that everyone can see and everyone *knows* how good they are, Because when you help your suffering neighbour or some wretch get back on track again… no one will see ,will they, your helpfulness is buried in darkness, and it can even affect you adversely. Check out morals in China, where it is not at all unusual for a helper to be sued by the person they assisted and even a judge embraced this attitude with this argument: “Why would someone go to the trouble of helping a fellow human being get to hospital after landing on the pavement, if they were not the agent of their fall and their helpfulness stemmed from a guilty conscience?”
Stands to reason that there is something seriously wrong with a country which once permitted foot binding.
Result: only 7 percent of the Chinese questioned re the matter is inclined to come to someone’s assistance in the street – and then only in the presence of camera surveillance at the scene of the accident.

Well, I had it happen the other way round, here in my own country: couple of times someone helped me open the door of my car (slammed it but key still in ignition) and then I thanked them profusely and then they demanded I pay them 25 guilders…. for a three minute action — happened only twice though in my life as a motorist, so there is still hope for this country.

The visitor’s numbers are going down – but goes without saying: people want to be amused – what is so great about a weblog where humanity is roasted good and proper?
But the lack of interest doesn’t bother me – this blog serves my person – imagine me kneeling before my audience!
Lack of interest is tragic but lack of talent is a tragedy.

Close to my mother’s bed in the care center there is this adjustable chair, provided with controls that connect to different parts of the chair, pressing on certain buttons you can shift the back rest and foot rest, from upright to almost horizontal –  this process elicits a gruesome squeaking and creaking from the chair. Drives you mad, as I feed my mother, for a full half hour, because precisely during the same timespan one of the residents wants to enjoy a bout of rocking in that blasted chair. My weapon is the switch on the power point: touch it with the tip of my toe, floppp, power point switched off. Chair no can move. But this chap, in spite of his dementia, figured out that the little lamp on the power point needs to be illuminated for the controls to work….so his vacant gaze wanders to the power point and if he fails to detect the familiar orange glow,  he will stumble up to it, sink through his (creaking) knees to press the switch with one (creaking) finger, stumble back to the chair,  where he takes hold of the control and hey ho, here we go again, creaking and squeaking, unsettling your entire nervous system. I need to think of a new method to keep this old chappy  out of that chair, between five thirty and six.

I could ask the manager whether she will request some or other technical service to drop a drop of oil on the hinges but nothing will come of it. A year and a half ago I asked if the Ergo could deposit a plastic sheet on the seat of the same tormenting chair, as it was continually soaked with pee – the plastic covering never arrived – which necessitated me to spray with toiletspray from one of the toilets. Anyway, suddenly the stench had gone, I think they finally trussed up the demented old chappy in an incontinence nappy. But oh well, now we have the creaking. Wonder which is worse.

20.44
Really, I would never have thought I would miss a bunch of storks at some time in my life.
The surprise continues.

 

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 23-08-14

10.43 pm
Hoe is het met de prinses? Die had een aanvaring met een sikkeneurige beambte van het NS station Amsterdam-Zuid. Ik ga geen details geven, ik wil maar zeggen, de oude querulanten kruisen nog steeds mijn pad. Maar goed, ik heb dan toch zo’n vermaledijd OV chipkaartje om met de trein te kunnen reizen. Bespottelijk, wat mankeerde er aan het papieren treinkaartje? Welke nieuwlichter bedenkt nu zoiets? Dat vraag gaat vaak door me heen: ontspruiten zulke ideeën, zoals het papieren treinkaartje af te schaffen en te vervangen door een geautomatiseerd proces, aan één brein, of is er een of ander collectief wat stelselmatig praktische functies onder de loep neemt om te kunnen zien of die niet ook kunnen worden vervangen door computergestuurde automaten? Of is het een kwestie van een door heel de maatschappij stromende automatiseringsvirus die maakt dat alom mensen de koorts krijgen en zonder zich om de consequenties te bekommeren links en rechts alle menselijke  bemoeienis proberen te elimineren: ‘s kijken…wat kan er nog meer door machines worden gedaan?
Bah.

Ik heb gefaald als een geiten fluisteraar – stond bij het hek en riep naar de geiten waar ze van het hooi aten – ze *keken* niet eens, laat staan dat ze naar me toe kwamen.
Jeetje.

De ooievaars schitterden van afwezigheid. Ik denk toch dat die paar bezoekjes van de afgelopen dagen de laatste zijn geweest. Ik mis ze heel erg.
Snuf.

 

ENGLISH

10.43 pm
How is the princess? She was at loggerheads with a grumpy servant of the trainstation Amsterdam South. Not supplying details, I just want to say: old brawlers are still crossing my path. But anyway, I did procure one of those dratted public transport smart-card, for traveling by train. Ridiculous, whatever was wrong with the paper train ticket? What modernist would invent something like that? That question occupies my mind frequently: do such ideas, like obliterating the paper train ticket and to replace it by an automated process, spring from *one* brain or is there a collective which systematically focuses on practical functions to see whether they could not be replaced by computer-guided automatons? Or is a matter of some automation-virus coursing through society which sees to it that all around people pick up the fever and without bothering about the consequences will try to eliminate human intervention:  now let’s see… whatever else we can let the machines do?
Bah.’

I failed as a goat whisperer – stood at the fence and hailed the goats where they were feeding off hay – they did not *even* look up, let alone come over to me.
Jeez.

The storks were conspicuously absent. I do think that those few visits over the past days have been their last. I miss them very much.
Sniff.

Amsterdam, vrijdag-Friday 22-08-14

4.07 pm
Goed nieuws. Iets waarvan ik dacht het te moeten betalen, zal goeddeels worden vergoed door mijn zorgverzekeraar. Misschien zelfs helemaal, afhankelijk van de persoon die mijn geval afhandelt bij de verzekeraar = hangt ervan af of hij of zij een goed humeur heeft, of een goed ontbijt heeft genoten, goede seks heeft gehad en geen recente betalingen aan de belasting heeft moeten doen. En dat alles natuurlijk op de dag waarop mijn geval aan de beurt is.

Tot zover.

Letterlijk ALLE fantastische ideen die door mij heen flitsten gedurende de harde fietstocht naar Amsterdam -Noord, zijn vervlogen. Ik kan de dagen herinneren, in de vroege jaren tachtig, toen ik daadwerkelijk van mijn fiets stapte om de ingeving te noteren. Ik kan me ook herinneren dat bij thuiskomst, en terugkijken van de ingevingen, bleek het allemaal onzin te zijn, dus de inspanningen was gewoon een oefeningen geweest voor mijn beenspieren en mijn evenwichtsorgaan – ik neem tenminste aan dat je die gebruikt bij het op- en afstappen van een fiets.
Dus geen briljante ingevingen – maar ik kan verhalen van wat ik heb uitgespookt: binnengewipt bij de Kwantum Hallen, een enorme lage-prijs bedoening, voornamelijk spullen voor in huis. Dus ik kocht drie kleine matjes. Een van geknoopt katoen, rood, hartvorming, de andere een grote rechthoek, die de lezer vertelt: “Voel je thuis & geniet van je verblijf” (perfect voor iemand die nooit bezoek ontvangt), en een derde, een kleinere rechtoek met aangevinkte woorden: “sleutels”, “portemonnee”, “mobiele telefoon”. Dat laatste karpetje moet grondig worden bekeken, alvorens het huis te verlaten, c.q. thuis te komen. Eigenlijk komt het matje aldoor binnen mijn blikveld, wanneer ik mij door mijn keukgen begeef, het ligt voor het fornuis.
Ik kocht ook een tweede oprolmatras, om onder de matras die ik al heb te leggen, op het balkon, wat sinds de tweede week van augustus mijn nieuwe slaapkamer is, vanwege de Abominabele Snotapen Boven. Na het uitpakken en uitrollen van het matrasje – niet meer dan een schuimrubber plak in overtrek met rits – bleek dat het overtrek enorm kreukelig was en de plak drie centimeter korter dan de andere. Ik ben perfectionist en dus boos.

Voor ik het vergeet: een van de Flickr Help Forum stamgasten boodschapte mij op mijn buitenzintuiglijke waarneming, net toen ik op de pont stond over het IJ, wat hij natuurlijk niet wist. Maar goed, zijn (ja, een mannelijke sterveling) boodschap luidde: “Ik begin te begrijpen dat jij inderdaad de Messias bent – nou, ik ben er gloeiend bij denk ik.”
De tijd zal het leren gast.

19.44
Noem mij de geiten fluisteraar. Ik hing over het hek van de kinderboerderij en ja hoor de geiten kwamen aankuieren – we ontmoetten elkaar in de zomer toen ze nog in het geitenbos zwierven (achter tralies, begrijp me niet verkeerd). De witte met de beige platen bracht haar hoofd dicht bij de tralies, knabbelde aan mijn vingers en genoot intens van al het aaien & strelen & liefkozen & kietelen. Toen haar zwart en witte soortgenoot dichterbij kwam om te delen in alle liefde, bruuskeerde ze haar en ging dwars staan, waardoor ze Zwartje afsneed van mijn hand – wel, dat is dan dat, ik ben er voor WitBeige.

Rond 18.18 CEST, bereikte mij een bericht op mijn buitenzintuiglijke waarneming – wederom….een van de vaste gasten in het Flickr Help Forum, om te zeggen dat het niet werkelijk nodig was om een vrouwelijk voornaamwoord in te sluiten wanneer je verwijst naar trollen, aangezien 99% van de trollen kerels gozers zijn – het wachten was op een almachtige vrouw om het “ongeremde testosteron in te dammen” in deze wereld.
De tijd zal het leren, gast.

 

 

 

ENGLISH

4.07 pm
Good news. Something which I thought would need payment will be largely compensated by my care insurance. Perhaps even entirely, depending upon the person handling my case at the care insurance – depending on whether he or she is in a good mood, had a good breakfast, had good sex and no recent tax payments to make. And all that of course on the same day as my case is due.

So far so good.

Literally ALL the wonderful ideas which flashed through my mind during the tough bide ride to the northern part of Amsterdam have evaporated. I can recall the days, back in the early eighties, when I would actually get off my bike and jot down the brainwave. I can also recall that on coming home and checking the notes… it appeared they did not make any sense at all, so the effort had been just an exercise for my leg musclses and balancing organ – at least I think these are use when demounting and mounting your bike.
So no brilliant flashes – but I can recount what I have been up to: popped into the so called “Kwantum Halls”, a huge, low-price ste up catering mainly in articles for our homes. So I bought three small carpets. ONe of knotted cotton, red, heart shaped, the other a large rectangle, telling the reader: “Feel at hoime & enjoy your stay” (perfect for someone who never receives any visitors), and a third, a smaller rectangle with check marked words: “keys”, “billfold”, “Cell phone”. That last carpet needs  to be thoroughly looked at, before leaving the house and coming back home. In fact the carpet enters my field of vision continuously, when I move around in my kitchen, it lies before the stove.
I also procured a second roll-up matrass, to put  under the one I already have, laid out on the balcony, which the second week of August is my new bedroom, because of the Abominable Brats Upstairs. After unwrapping and rolling out the matrass – no more than a slice of foamrubber in a case with zipper – it appeared that the case was enormously creased and the the slice three centimeters shorter than the other. I am perfectionis and thus mad.

Lest I forget: one of the Flickr Help Forum regulars briefed me on my ESP, just as I was on the ferry crossing the IJ (Amsterdam harbour – which he of course did not know. Anyway his (yes, a male human) message was: ‘I am getting wise to the fact that you are indeed The Messiah – well, guess I am in for it.”
Well, time will tell dude.

19.44
Call me the goat whisperer. I hung over the gate at the children’s farm and sure enough, the goats came ambling up – we met in the summer when they were still roaming around in the goat’s bush (behind bars, don’t get me wrong). The white one with the fawn splotches brought her head close to the bars, nibbled my fingers and thoroughly enjoyed all the patting & stroking & fondling & tickling. When her black and white fellow goat came up to share in all the love, she snubbed her and move her body sideways, cutting off Blacky’s way to my hand – well, that settles that then, I am for WhiteFawn.

Around 18.18 CEST a message reached me on my ESP – again…. one of Regulars in the Flickr Help Forum, to say that it was not really necessary to include a female pronoun when relating to trolls since 99% percent of trolls were guys – the waiting was for an all-powerful female to “tone down all the testosterone run wild” in this world.
Well, time will tell dude.

 

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 21-08-14

12.00 middernacht

Ik had vandaag willen schrijven maar er is niets van gekomen. Wederom een incident in het zorgcentrum waar ik overstuur van ben geraakt. Heb de energie niet om het te beschrijven – mis zelfs de fut om mijn boosheid uit te drukken. Mijn god, houdt het dan nooit op. Nee Mabelia, het houdt nooit op.

ENGLISH

12.00 midnight

I had wanted to write today, but nothing came of it. Again an incident in the care center which upset me. No have the energy to describe it – even miss the drive to express my anger. My God, will it never stop. No Mabelia, it will never stop.

Amsterdam, woensdag-Wednesday 20-08-14

4.33 pm
Naar het schijnt worden de meeuwen te talrijk en ook te…agressief, zelfs vallen zijn de kinderen van de menselijke bewoners van deze planeet aan! En dus denken de autoriteiten erover na om een vergunning te introduceren zodat de meeuwen kunnen worden afgeschoten of vergast. Hmm.. misschien zouden ze kunnen overwegen iets te doen aan de veel te talrijke alsmede slecht opgevoede snotapen die dit land onveilig maken; natuurlijk zal ik niet meer zeggen op straffe te worden beschuldigd Derde Rijk ideeën te onderschrijven.
En ach, hoe schattig om je kinderen die duiven te laten voeren op de dam…. waarvan vele heel ziek, het gevaar op verspreiding is volop aanwezig.

10.34 pm
De ooievaars zijn terug na een kort verlof dat twee dagen duurde. Een van de ouder hield het nest, vanavond, rond kwart over zes, de andere ouder stond op één been, in het weiland beneden, en een van hun kroost krabde aan zijn/haar kop, was neergestreken op de kromme tak van de treurwilg. Tenzij de herfst en winter beloven streng te worden, blijven ze misschien.

Na een kort beraad heb ik besloten om de ongecensureerde versie van een gruwelijke video vanaf mijn laptop scherm te filmen en op te slaan op mijn harde schijf in een apart mapje. Om historische en persoonlijke redenen. Meer wil ik er niet over zeggen.

Mijn voormalige hondentrainer zei altijd: “Morele tuchtiging  is erger vergeleken met fysieke straf voor iedere hond”. En ik geloof dat dit ook geldt voor mensen. Wat was eigenlijk het allerergste in bovenbedoeld filmpje, voor zowel het slachtoffer als de kijker ? Het feit dat de onfortuinlijke journalist werd gedwongen vlekkeloos een tekst te herhalen waarin hij zijn land, landgenoten en familie verried – het klonk alsof hij het opzegde van geheugen – dus hij heeft er op moeten studeren en vaak herhalen. Wat zal het pijn hebben gedaan om die woorden uit te spreken, in de wetenschap bovendien dat de wereld later getuige zou zijn van deze beschamende toespraak.

 

ENGLISH

 

4.33 pm
It seems the gulls are becoming too plentiful and also too…agressive, even attacking the children of the humans! And so the authorities are considering the introduction of a permit to shoot the gulls or gas them. Hmm, maybe they could consider doing something about the all too plentiful as well as ill bred brats infesting this country; of course I shall say no more lest I will be accused of supporting Third Reich ideas.
And sure, how cute to let your kids feed the pigeons on Dam Square…. of which many are ill, the danger of spreading diseases is always present.

10.34 pm
The storks are back after a short “sabbatical” lasting two days.  One of the parents held the nest, this evening, round quarter past six, the other parent stood on one leg in the meadow below, and one of their offspring scratched his/her head, perched on the crooked branch of the weeping willow. Unless the herfst en winter promise to become severe, they may stay.

After a short think it over I decided to film the uncensored version of a gruesome video from my laptop monitor and save it to my hard disc in a separate folder. For historical and personal reasons. I don’t wish to say anymore about it.

My former dog trainer used to say: “Moral chastising is worse compared to physical punishment for any dog”. And I believe this holds good for humans as well.  What was actually the most painful thing in that video, both for the victim as well as for the viewer? The fact that the unfortunate journalist was made to flawlessly repeat a text in which he betrayed his country, his fellow countrymen and his family – it came across as if he recited from memory – so he had needed to study it and repeat often. How infinitely painful it must have been to utter those words in the knowledge to boot that the world would later witness this humiliating address.

 

Amsterdam, maandag-Monday 18-08-14

10.37 am
Ja, eindelijk. Het heeft twee en een half jaar geduurd maar nu is dan eindelijk voor het eerst de WC boven doorgetrokken. Ik zou kunnen zeggen: eindelijk hoor ik dat ze boven inderdaad kennelijk gebruik maken van het toilet, maar dan is het toch krankzinnig dat over een tijdspanne van jaren dit doortrekken nooit te horen is geweest! Het mysterie wordt alleen maar groter

22.10.
Droefheid: de oude Acer heeft het begeven. Er is geen redding vrees ik. Nu moet ik ook de printer missen en de extra Windows Media Player. Misschien had ik er niet het Net mee op moeten gaan, alhoewel het falen ook nog veroorzaakt zou kunnen zijn door corrupt files. Enfin, misschien kan ik een tweedehands XPtje opscharrelen ergens, daar kan de printer dan weer op, en ook om de extra Media Player die ik dringend nodig heb voor mijn video’s.

Het reusachtige ooievaarsnest lijkt verlaten – iets zegt mij dat het Ooievaar gezin, die zo’n groot deel van mijn leven was geworden, is uitgevlogen. Veel video’s op Facebook herinneren mij aan hen en het opgroeien van de ooievaar-kuikens.

Voor de allerlaatste keer heb ik het contact verbroken met bepaalde mensen die mij jarenlang hebben geboodschapt via mijn buitenzintuiglijke waarneming. En deze keer zal ik er niet toe overgaan om opnieuw naar hen te luisteren. Wat ik nodig heb is hun tevoorschijn komen uit hun schuilplaats en mij voorzien van materiële steun. Mijn behuizing is verre van wenselijk, de geldelijke omstandigheden zijn niet bevredigend, de voortgaande zorg voor mijn moeder begint almaar zwaarder aan mij te trekken, na zo’n 20 jaar, waarvan zestien in het zorgcentrum, het gebrek aan fysieke metgezellen die, let op, die mijn speciale identiteit erkennen, begint zijn sporen achter te laten in mijn ziel. Sinds mijn 33ste jaar heb ik met mijn geheim geleefd en het weegt zwaarder dan ooit. Ik wil de wereld ervan vertellen op de manier zoals mij werd verzekerd dat het zou geschieden. Maar naarmate de tijd voorbij gaat verlies ik vertrouwen in deze verzekeringen, en sowieso staan die drie:  “geloof, hoop en vertrouwen” toch al van nature op een vrij laag pitje bij mij.

Vanochtend was het trouwens weer raak in het zorgcentrum – stapte om tien over twaalf de afdeling op en ja hoor, de kussen waren niet goed gerangschikt wat belangrijk is met het oog op haar lighouding. Terwijl er een overduidelijke foto aan het bed van mijn moeder hangt, en nog eentje op het prikbord boven haar bed. Je vraagt je toch af hoe het zit met de IQ van een aantal van de verzorgers, of zou het simpelweg onverschilligheid zijn? Of een beetje van beide? Afgezien van de verrekte kussens, was de speciale matras leeggelopen, reden: de stekkers zaten in de verkeerde stopcontacten. Maar niemand had opgemerkt dat mijn moeder tot ver onder de bedhekken was gezonken, de matras plat op de lattenbodem. Waarom gaan ze in godsnaam in de zorg werken wanneer ze geen greintje interesse voelen voor die mensen?

 

 

ENGLISH

 

10.37 am
Yes, at last. It took two and a half years but now finally for the first time the toilet was flushed upstairs. I might say: finally I hear that upstairs they do indeed use the toilet, but then it is crazy that during a period of years this flushing has never before been audible. The mystery only grows.

22.10
Sadness: the old Acer has busted. There is no rescue I am afraid. Now I need to miss the printer and the extra Windows Media Player. Perhaps I should not have accessed the Net with it, although the fail could have been cause by corrupt files of which I kept getting error messages. Well, maybe I can hunt up a second hand XP some place, to install the printer and play the extra Media Player, which I need badly for my vids.

The huge stork’s nest seems deserted – something tells me the Stork Family, which had become such a big part of my life, has flown. Many videos on Facebook remind me of them and the growing up of the two stork chicks.

For the very last time I have severed contact with certain people who for years had been briefing me on my ESP. And this time I shall not revert to yet again listening to them. What I need for them is to step out of hiding and provide me with the material help I badly need. My living quarters are far from desirable, the money situation is not satisfactory, the continuing care for my mother is beginning to draw heavily upon me, after some twenty years, of which sixteen in the care center, the lack of physical companions who, please note, who recognize my special identity, is beginning to leave its traces in my soul. Since my 33rd year of age I have been living with my secret and it weighs heavier than ever. I want to tell the world in the way I was assured that would happen. But as time goes by I am losing faith in these assurances, and anyhow, those three: “faith, hope and trust” are fairly underdeveloped in me by nature.

This morning, once again spot on in the care center – I stepped onto the section at ten past twelve and sure enough, the pillows were not put in the right order, which is important with a view to her position in bed. And yet there is a more than clear photo pinned to my mother’s bed and another one on the bulletin board above her bed. You really wonder about the IQ of a number of the care givers, or would it simply be a case of indifference? Or a bit of both? Apart from the damn pillows, the special matrass, had lost its air, reason: the plugs were in the wrong sockets. But nobody had noticed that my mother had sunken far below the top of the bedrails, the matrass flat on the lattice. Why in hell do they take up working in the care sector if they do not feel a grain of interest for those people?

 

Amsterdam, zondag-Sunday 17-08-14

2.25 pm
Het Internet is een vermomde vloek? Sommige zouden zeggen dat het een zegen is. Het is geen van beide. Het *is*. Zoals andere dingen die gewoon *zijn*. En zoals de gelegenheid de dief maakt, heeft het Internet zijn eigen maker ontmaskerd.
Nu weten wij welke koers testosteron graag kiest. Kinderporno in opmars, sinds het Internet. Voorafgaand aan het Internet bestond “kinderporno” helemaal niet, afgezien van bescheiden oplagen van prentbriefkaarten met naakte, engelachtige, kinderen, verkrijgbaar in schaarse achteraf winkeltjes – laat staan dat er uitgebreide organisaties van kinderporno bestonden, laat staan dat kinderporno een lucratieve “bizniz” was.

Vanochtend was er hier een verstoring toen iets op dat verdomde YouTube niet functioneerde naar behoren. Zodoende raakte ik onmiddellijk mezelf kwijt. G. kwam me redden, en zei dat ik moest weg wezen van de godverdomde Internet – en hoe alles goed met me was toen die grote Verstoorder zich niet in mijn thuis had gevestigd om hier geucht huis te houden en zorg en angst te zaaien?

Niettemin keek ik hoe Karl Wallenda, de koorddanser, zijn dood ontmoette door een val van een kabel tussen de twee torens van een hotel in Puerto Rico gespannen – hij was toen 73. Er wordt gezegd dat het kabelwerk gammel was aangelegd waardoor hij uit zijn evenwicht geraakte. Dit citaat wordt aan hem toegeschreven: “Leven is alleen op de kabel, de rest is wachten”. Nu ja, voor hem was het wachten – en trouwens het leven ook – voorbij op 22 maart 1978.
Zijn achter-achter kleinzoon Nik Wallenda, zet trouwens door – misschien onderschrijft hij hetzelfde citaat. Ik keek een half uur naar hem,  de tijd die hodig had om het Grand Canyon over te steken gedurende een wandeling van 22 minuten over een kabel, 5 centimter breed -de eerste persoon in de geschiedenis om deze stunt te verwezenlijken. Het is ook aannemelijk dat hij een record heeft gevestigd van “grootste aantal gebeden in één minuut” – een stroom gebeden kwam van zijn lippen – toen zei hij plotseling tegen zijn vader Terry, met wie hij telefoon contact onderhield: “Ja, maar het is nogal moeilijk om je te ontspannen wanneer je vierhonderddertig meter boven de grond bent..” Toch zei hij later dat het uitzicht vanuit zijn standpunt “adembenemend” was – hij zal dus toch stiekem naar beneden hebben gekeken, aangezien hij beweerde dat hij beslist onverstandig was om “naar beneden” te kijken vanaf welk koord dan ook.
Over zijn jongste dochter: schijnt in de palm van zijn hand te hebben gebalanceerd toen ze zes maanden was.

9.36 pm
Gelezen over meisje Nujoud, uit Yemen. Was uitgehuwelijkt aan oudere man (voor een tienjarige is *alles* boven de twintig “oudere” ) die haar uiteraard verkrachtte, enfin, ze nam een advocaat in de arm, zo jong als ze was, en liet zich scheiden, en de scheiding werd inderdaad uitgesproken, ze kwam voor de televisie in Amerika, de Verenigde Naties bombardeerden haar tot spreekbuis van alle kindbruiden, Hillary Clinton noemde haar in een van haar toespraken over vrouwen emancipatie, kortom: alle reden voor een overwinningsroes.

(Onderstaande gereviseerd na lezing Wiki)
Ze schreef memoires, waarvan de opbrengst zou worden besteed aan haar scholing, maar de royalties waren nergens meer te bekennen. Ze was teleurgesteld  en voelde zich in de steek gelaten door de media. Enfin, het eind van het liedje schijnt voorlopig te zijn dat ze, volgens haar rapport aan de media in 2013, dat haar vader haar uit het ouderlijk huis had gemanoeuvreerd en haar jongere zusje al weer had uitgehuwelijkt….
We hopen er het beste van maar ik heb er een hard hoofd in. Jemen en alle andere vol islamitische landen zijn als ketels vol ranzige testosteron dat alles wat naar oestrogenen ruikt wil besmetten en verzieken.

 

ENGLISH

 

2.25 pm
The Internet is a curse in disguise? Some would say it is a blessing. It is  neither. It simply *is*. Like other things that simple *are*. And like opportunity makes the thief, likewise Internet has unmasked its own maker.
Now we know the course testosterone likes to run. Child pornography up and coming, since the Internet. Prior to the Internet something as “kiddy porn” did not even exist, apart from modest editions of picture postcards showing naked, angelical, children, obtainable in scarce backwoods shops – let alone the existence of organisations for child porn, let alone child porn as a lucrative “bizniz”.

This morning there was disruption here as something on the damn YouTube did not function as it should do. It make be lose my cool instantly. G. came to the rescue, telling me to back off from the goddamn Internet – and how fine was I when that big Disturber was not established in my home to wreak havoc sowing worry and fear ?

Nonetheless I watched Karl Wallenda, the tightrope walker fall to his death from a cable strung between the two towers of a hotel in Puerto Rico – he was 73 then. Allegedly the rigging was flimsy which caused imbalance. He is quoted to have said: “Life is on the wire only, the rest if waiting”. Well, for him the wait – and for that matter life too -was over on  22 March 1978.
His great great grandson, Nik Wallenda, is pushing on though – maybe he subscribes to the same quote. I watched him for half an hour, in which time he crossed the Grand Canyon during a 22 minute walk on a cable 5 centimeters (2 inches) wide – first person in history to accomplish this feat. Also likely he beat a record “highest praying rate in one minute” – a stream of prayers came from his lips – then suddenly he said to his father Terry with whom he kept up telephone contact: “Yeah, but it’s kinda hard to relax when you’re fifteen hundred feet above the ground..” Even so, he later said that the view from his position was “breathtaking” – he must have taken a sly look down then, since he claimed it was definitely unwise to “look down” from any wire.
About his youngest daughter: seems to have balanced in the palm of his hand at six months old.

9.36 pm
Read about girl Nujoud from Yemen. Was married off to an older man (for a ten year old *everything* above twenty is “older”), in any case, she enlisted the aid of a lawyer, in spite of her tender years, and filed for a divorce, and indeed the divorce was pronounced, she appeared before the American television, the United Nations bombarded her to voice of all childbrides, Hillary Clinton mentioned her in one of her orations about female emancipation, in short: so many reasons for a victorious high.

(Version below revised after reading Wiki)
She wrote memoirs, of which the royalties were to pay for her schooling, but the royalties were nowhere to be seen. She was disappointed and felt abandoned by the media. Anyway, the end of the matter for the moment seems to be that she reported to the media, somewhere in 2013, that her father had forced her out of the family home and had already married off her younger sister…
We hope for the best but I have my serious doubts. Yemen and all other islamic countries are like kettles filled with sleazy testosterone which wants to contaminate and despoil all that smells of estrogen.

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 16-08-14

09.15 
Tjonge jonge, kleine overwinning geboekt op de WordPress staf! Gefeliciteerd beste mede bloggers.

Wat was het geval: het opmaakprogramma (pagina waarin je de tekst schrijft en van opmaak voorziet) was ineens veranderd; wanneer je op “new post” klikte kreeg je een opmaakprogramma voor je neus speciaal gemaakt, leek het, voor de allerkleinsten onder ons, peuters die op plastic laptopjes in bonte kleuren in hun hoge stoel met bord de eerste schreden op het blogger-pad zetten: de eerste pagina bestond uit een lichtblauw veld met een vierkantje waarin de woorden “beep beep boop” verschenen, samen met donker- en lichtblauwe zeepbelletjes die erom heen dansten….dit duurde twee volle seconden en dan versprong de pagina naar het opmaakveld. Dit laatste was een deerlijk ingekrompen en verminkte versie van de oude, zodat je geen overzicht meer had, noch in de breedte, noch in de lengte, kortom: het professionele opmaakprogramma waar de volwassen schrijvende mens zich uitdrukt op het Net was vervangen door een zeepbel.
Na honderden protesten, waaronder de mijne, heeft WordPress besloten zijn gebruikers de keuze aan te bieden tussen de goede en de foute  = de zeepbel. Een mooi begin van het weekeinde.
Het is wel te hopen dat de keuze de keuze blijft.
Om één nogal idioot iets van het nieuwe “zeepbel” opmaakprogramma te illustreren: om bij “voorbeeldweergave” te komen, moet je pop-ups toe laten! Maar mijn beste ontwikkelaars… mensen blokkeren pop-ups om een heel goede reden! Je baseert je nieuwe ontwerp toch niet op het omgekeerde, namelijk het blokkeren van gewenste browserinstellingen? O ja, je kunt natuurlijk naar je browserinstellingen gaan en WordPress aan de “uitzonderingen” toevoegen, maar veel gebruikers zijn helemaal niet zo kundig met de computer en het Internet, waarschijnlijk laten ze het er bij zitten en zijn onthand zonder voorbeeeldweergave – jullie hadden in elk geval je gebruikers kunnen attenderen op de noodzaak WP als uitzondering aan te merken in de browser instellingen bij “pop-ups”.

4.44.44
Ogenblikken van paniek – ik verzette een van de speakertjes aangesloten aan de oude Acer…. doen ze het ineens niet meer. Gedoe met snoeren en stopcontacten, rampenplan, is de computerwinkel nog open, ik kan niet verder, help, verdorie, waarom heb je in het weekeind altijd kiespijn en kapotte dingen — na afsluiten  laptop en alles weer aanzetten dwaren de speakers ineens weer springlevend. Diepe zucht van opluchting.

 

 

ENGLISH 

09.15
Oh boy oh boy, booked a small victory on the WordPress staff. Congrats dear fellow bloggers.

So what was the case: the editor (page where you write the text and provide it with layout) had suddenly changed; when you clicked on “new post” you were presented with an editor, especially created, so it seemed, for the smallest among us, tiny tots who set their first steps on the blogger-path from little plastic laptops in bright colours in their high-chairs : the page consisted of a light blue field with a small square in which the words “beep beep boop” appeared, together with dark and light blue soap bubbles dancing around them… this took two full seconds and then the page jumped to the editor. The latter was a woefully shrunken and mutilated version of the old one, so that you no longer had oversight, neither horizontally, nor vertically, in short: the professional editor in which the adult person committed to writing expresses themselves on the Net was replaced by a soap bubble.
After hundreds of protests, among them mine, WordPresss has decided to offer its users the choice between the good one and the wrong one = the soap bubble. A nice start of the weekend.
However, it is to be hoped that the choice remains the choice.
To illustrate one fairly idiotic thingy of the new “soap bubble” editor: to get to “preview” you need to allow pop-ups! But my dear developers… people block pop-ups for a very good reason! Surely you don’t base your new design on turning things around namely blocking desirable browser settings? Oh sure, you can of course go to your browser settings and add WordPress to the “exceptions” but many users are not so very versed in computer and Internet matters at all en likely they won’t get to it and thus inconvenienced, missing preview – anyway, the least service would have to  alert your users to the necessity for adding WP as an exception to the pop-up blocker in their browser settings.

4.44.44
Moments of panic – I moved one of the speakers connected to the old Acer …. on a sudden they don’t work any longer. Fussing around with cords and sockets, disaster scenario, is the comutershop still open, I can’t continue, help, shit, why is it always the weekends for toothache and busted stuff —- after closing down laptop and switching back on the speakers were alive and kicking once again. Deep sigh of relief.

Amsterdam, vrijdag-Friday 15-08-14

09.38 
De dag komt waarop iemand je vertelt dat je niet meer bent dan een stuk vee. Wat dan? Hangende het antwoord zal ik eerst het toilet bezoeken. Boeoeoe!

09.01 – 16-08
Oei, nergens aan toegekomen.

 

ENGLISH

09.38
The day will arrive when someone tells you that you are no more than a piece of cattle. Then what? Pending the answer I shall first visit the bathroom. Moooo!

09.01 – 16-08
Oy, didn’t get round to anything.

Amsterdam, donderdag-Thursday 14-08-14

13.52 
Ik zeg laatst tegen D., een verzorgster in het zorgcentrum: “Ik ga er nu vandoor, bij jou is mijn moeder in goede handen”. Hoe heet zo’n uitlating? Dat heet een “compliment”.
Vandaag vertelt D. mij dat er nu een verhaal circuleert dat ik zou hebben gezegd: “D. is de beste verzorgster van de hele ploeg”.

Goed. Blijf opletten en je weet voor het tijdstip van de roem is aangebroken al waar je mee te maken krijgt. Verhalen! Allerlei verhalen! De een nog gekker dan de andere. Is het vreemd dat sterren nogal eens aan de drank en aan de drugs gaan? Onder andere om aan de druk van alle verhalen te ontkomen die hen achtervolgen, die hen aanstaren vanaf de pagina’s van bladen, vanaf televisieschermen en op het verdomde Internet.
Men moet zich geestelijk voorbereiden.

Nog iets: ik neem een video film op, van een zorgvuldige voorbereide serie scenes. Ik spreek, terwijl de camera loopt, een tekst in – ik improviseer – dan hoor ik mezelf zeggen: “(….) final solution”.
Fout! Ik heb in het geheel niet verwezen naar de Holocaust maar er zouden ongetwijfeld “verhalen” over ontstaan, en misverstanden en beschuldigingen. Dus het filmpje moet over, dit keer zonder de gewraakte term.

3.39.05
Dus ik neem de film opnieuw op …. en dan kijk ik naar de tekst op een foto tussen twee scenes en hela, er staat “wrinkels” inplaats van “wrinkles”. Dus: tekst corrigeren en…. opname 3.
Nu ik bezig video’s te maken die iets verder gaan dan de camera gewoon laten lopen, op de computer zetten, afspelen en “Ooooh, moet je zien hoe de kinderen zijn gegroeid!”, begrijp ik waarom het soms jaren duurt voor een grote film klaar is.

22.13.04
D. vroeg me over mijn video’s schieten in de parken: “Wat voor soort films? Candid of geheim? Mensen of natuur? Maken ze bezwaar wanneer ze zien dat je ze schiet? De reden waarom ik dit vraag: ik heb enkele van je wederwaardigheden gelezen over het schieten in de straten – is het anders in de parken met een videocamera?”

Mijn antwoord: “Nou… het is een beetje moeilijk om een bliksemsnelle opname te maken wanneer je filmt want je moet gedurende een langere tijdsduur op je onderwerp richten, dus tegenwoordig ben ik veranderd in zo’n gluiperd (je kent ze wel…), loeren van achter heggen en de mensen schieten door gaten in de heg, of gaan liggen op het gazon, de camera verborgen tussen het gras (NIET op pas gemaaide gazons natuurlijk) of van een waanzinnige afstand, ingezoomd tot het uiterste – ik heb maar één keer moeilijkheden gehad toen een moslim op een bank begon te gebaren – ik maakte het omgekeerde Facebook icoontje – hij kan het bekijken – ik schoot die sukkel niet eens –  ik schiet dieren, reigers die hun avondeten spiesen, lieve eekhoorntjes met noten in hun waffel, hazen die het opzitten-pootje-geven, miauwende katten, lesbische koeien, strenge nandoes, geiten die in een boom proberen te klimmen, zwarte konijnen, vreemde eenden en dood-en-stinkende muizen.”

 

 

ENGLISH

13.52
Recently I said to D., a care giver in the care center: ” I am leaving now, my mother is in good hands with you”. How would you term this type of utterance? It is called “compliment”. Today D. tells me that the story is circulating that I would have said: “D. is the best care giver of the whole team.”

Okay. Prick up your ears and you will know, before the time of fame has come, what you will come up against. Stories! All kinds of stories! The one even crazier than the other. Is it strange that stars not rarely take to booze and drugs? Among other things to alleviate the pressure of all those stories following them around, staring at them from the pages of magazines, from television screens and on the damn Internet.
One must prepare oneself mentally.

Another thing: I record a video, of a carefully prepared series of scenes. I narrate a text, while the camera runs – I improvise – to hear myself then say: “(….) final solution”.
Wrong! I did not at all allude to the Holocaust but without a doubt “stories” would arise, and misunderstandings and accusations. So the film needs to be re-recorded, this time without the offending term.

3.39.05
So I record the movie again…. and then I look at the text on a still between scenes and lo, it says “wrinkels” instead of “wrinkles”. So: correct the text and…. take 3.
Now that I am into making videos that go a bit further than just running the camera, uploading and playing and “wow, look how the kids have grown!”, I do understand why it may take years for completing a big movie.

22.13.04
D. asked me about shooting my vids in the parks: What kind of films? Candid, or secret? People or nature? Do they object if they see you shooting them? The reason why I ask: I read some of your exploits when shooting in the streets – is it different in the parks with a video camera? 

My answer: “Well…. it’s kind of difficult to do a lightning fast shoot when filming because you need to focus on your subject for an extended time so nowadays I have turned into a real creep (you know the guy…), lurking behind hedges and shooting the people through gaps in the hedge, or lying down on the lawn, the cam hidden between the grass (NOT on newly mown lawns of course) or from a crazy distance and zooming in to the limit – I got into trouble only once when some muslim began gesturing from a bench – I made the inverted Facebook icon at him – sucks to him – I was not even shooting the fool – I shoot animals, scary herons stabbing their dinner, darling squirrels with nuts in their gob, hares sitting ‘pretty please”, meowing cats, lesbian cows, stern Great Rheas, goats trying to climb a tree, black rabbits, strange ducks and dead-and-stinking mice.”

.

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 13-08-14

9.29 pm
Wanneer ik ooit die volwaardige film wil regisseren, met acteurs … dan moet ik werkelijk aandacht leren besteden aan details.
Ik had mijn moeder gisteren gefotografeerd, staande op een kruk, in vogelvlucht gezien, om de manier waarop de kussen onder en om haar heen zijn gepositioneerd vast te leggen, wat heel belangrijk is met het oog op de wijze waarop ze in bed ligt – nu ja, kortweg: het is een heel mooie foto geworden, zeer duidelijke indicaties voor de verzorgers, maar ik had over het hoofd gezien dat mijn moeders heupen amper werden bedekt door haar (korte) nachthemd en ik ben er zeker van dat ze bezwaar zou hebben gemaakt tegen een foto aan haar bed gehangen die alles behalve stijlvolle onderkleding toonde, ontworpen om spul op te vangen, snapt u wel. Dus toen ik thuis kwam vanavond uit het park aan de slag gegaan om een aardige bedekking over het aanstootgevende gedeelte te klonen en dan een nieuw exemplaar af te drukken.

De ooievaars waren op het net, ze deden moeilijke dingen met hun snavels en vleugels (in het Engels rijmt het) – terwijl ik mij in stilte verheugde omdat ogenschijnlijk mijn natte rechteroog  – nat als in “soppend nat” – baat schijnt te hebben bij de oogdruppels die ik van de gezondheidswinkel heb gehaald – dat is nog eens een positieve noot.’

Het help forum van WordPress rammelt in zijn sponningen – WordPress heeft een nieuw venster voor het opstellen van berichten ingevoerd, voor onze geliefde blogs …. dit nieuwe opstel venster begint met wachten, bellen drijven over het scherm en de woorden “beep beep boop” wat wel zo verdomde irritant is, om te gaan schreeuwen. God zij gedankt is er een alternatieve methode om bij he fantastische oude opstelvenster te komen,m wijd en uitgestrekt en alles is makkelijk te zien en je kunt overal bij. Ik voegde mijn bescheiden protest toe, zeggende dat deze verandering mij heeft achtergelaten als “not amused”.

 

ENGLISH

9.29 pm
If ever I am to direct that full fledged movie, involving actors…then I should really learn to pay attention to details.
I had photographed my mother yesterday, standing on a stool, bird’s eye view, to record the way the pillows were positioned around and under her, which is important with a view to the way she rests in bed – well, to be brief: it turned out to be a lovely picture, very clear indications for the care givers but I had overlooked the fact that my poor mother’s hips were barely covered by her (short) night shirt and I am sure she would have objected to a photo pinned to her bed showing an all but glamorous under garment, designed to catch stuff, you know. So on coming home tonight from the park I set to work and cloned a nice covering over the offending section and reprint the new copy.

The storks were on the nest, doing difficult things with their bills and wings – while I was silently rejoicing as it appeared my wet right hand eye, wet to sloshing, seemed to be fixed by the eye drops I got from my health store – now that’s a positive note.

The help forum in WordPress is rattling in its hinges – WordPress has effectuated a new compose box for our beloved blogs …. this new editor is begings with a wait, bubbles floating across the screen and the words : “beep beep boop” which is so goddamn annoying, it makes you want te scream. Thank god there is a workaround to get to the fabulous old compose box, wide and sprawling and everything easy to see and get to. I added my modest protest stating this change left me as “not amused”

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 12-08-14

3.33.09 pm
Dat is zo frustrerend, dat deze of gene denkt dat je hen niet begrijpt en omstandig gaat uitleggen en je krijgt er geen speld meer tussen, terwijl je prima begrijpt wat de andere kant bedoelt en iedere bevestiging wordt opgevat als een nieuw teken van jouw onbegrip! Dan is er maar één remedie: de andere kant vriendelijke bedanken voor de prima uitleg wanneer eindelijk de overbodige toelichting is beëindigd en de verbinding te verbreken.
Dit keer betrof de uitleg mijn betraande oog – dat onderhand veranderd is in een voortdurend zwembad dat overloopt en zorgt voor stromen tranen die langs mijn wangen lopen. Het is geweldig voor emotionele filmscenes op de set maar in het dagelijks leven geef ik de voorkeur aan twee droge ogen. De kans bestaat dat het ene oog te droog is, in welks geval de traanklier tranen gaat overproduceren om het oog vochtig te houden, maar die tranen zijn van een mindere kwaliteit dan de reguliere bevochtigingstranen dus de klier voert de productie nog eens op. Probeersel: een flesje oog bevochtigingsvloeistof kopen. Morgen.
Er is ook altijd wat.

De kussensituatie aan mijn moeders kant is nog steeds niet opgelost, sommige personeelsleden blijven de kussen op de verkeerde plaatsten.. eh plaatsen, wat mij noodzaakt om elke dag om twaalf uur langs te komen. Word daar moe van, echt waar. Eén keer per dag een vol uur vind ik wel genoeg. Maar goed. Misschien pikken ze het allemaal op.

10.37 pm
In de loop van het schrijven van een tekst for weer een “MabelAmber®minimovie” weidde ik uit over hormonen – goed, dus daar zat ik dan, Wiki na te kijken hoeveel hormonen herbergt het menselijk lichaam eigenlijk? Ik telde zesenzestig. Het aantal kan varieren, afhankelijk van het geslacht van de mens. Mijn vader zei altijd: “Schrijf helemaal nooit over iets waarvan je slechts weinig weet!” Dat is nog eens een nuttig advies. Terug in de nullies, toen ik probeerde een boek te schrijven, was het door zijn advies dat ik allerlei deskundigen opbelde, wanneer hun gebied mijn onderwerp binnen kwam. Ik herinner me zelfs dat ik de NS belde om te vragen of een mobiele telefoon, die in een treintoilet valt, zou kunnen overleven, zodat hij gevonden kon worden tussen de rails, wat misschien tot een wending in de verwikkeling zou kunnen leiden…hmm? Mijn informant vertelde mij met de grootste ernst dat een dergelijke wending niet mogelijk zou zijn, aangezien de snelheid van de trein ervoor zou zorgen dat de telefoon uiteen zou spatten in talloze deeltjes na zijn val in de toiletpot, waarna het op het spoor zou kletteren: “Net als ontlasting in feite, dat wordt ook uiteen gescheurd, onherkenbaar als…eh…. poep … en natuurlijk moeten de reizigers dan ook de regel respecteren om nooit het toilet te gebruiken wanneer de trein op de stations wacht…ziet u…”
Natuurlijk zag ik het.

12.51 am
Naar een video gekeken van die gast die zijn video’s post op YouTube onder de naam “V-sauce” – nogal een figuur, die op enorm hoge kijkcijfers mag bogen. Hij draagt onveranderlijk zo’n wollen muts, strak over zijn schedel getrokken, bijna in zijn ogen en zijn specialiteit is… voedsel – meestal eetgewoonten over de hele wereld, en werkelijk alles wat opmerkelijk is op het gebied van eten. Mijn vader nu, met het oog op wat staat geschreven onder 3.33.09, zou reden hebben gevonden om hem te loven!
In die ene video maakte hij ons bekend met zeven verbannen soorten voedsel – waaronder watermeloenen in de parken van een of andere staat in de VS – reden: de gemeente had schoon genoeg van de gescheurde plastic vuilniszakken door de watermeloenschillen dus ze besloten watermeloenen te weren uit de parken…geheel en al.
Een andere video belichtte eetwedstrijden – die helemaal geen verschijnsel blijken te zijn van deze verwrongen, decadente hoorn des overvloeds, onze eigen 21ste eeuw. O nee, al eeuwen geleden schenen ze zich regelmatig over te geven  (onopzettelijke woordspeling) aan het maag-krommende, behoorlijk walgelijke spektakel van publieke vreetgelagen. Doktoren adviseren tegen deze praktijken (!), daarbij wijzend op de gevaren, van geperforeerde magen tot hartaanvallen en “watervergiftiging”, door het opslokken van massale hoeveelheden water – maar tot dusver hebben al deze calamiteiten niet plaatsgevonden, afgezien van dat ene, niet opgesomde incident: een gebroken kaak.

ENGLISH

3.33.09 pm
That is so frustrating, when this or that person thinks you do not understand them to then elaborately start explaining and you can’t get a word in edgewise, while you understand perfectly what the other side means and every confirmation is taken as a new sign of your misunderstanding! Then there is only one remedy: thank the other side friendly for the excellent explanation when finally the redundant clarification had ended and break the connection.
This time the explanation concerned my flooding eye – which has by now changed into a constant swimming pool, spilling over the edge making streams of tears running down my cheek. It’s great for emotional movie scenes on the set but in everyday life I prefer two dry eyes. Chances are that the one eye is too too dry, in which case the tear gland gets to overproducing tears to moisten the eye, but those tears are of a lower quality than the regular eye-moistening tears so the gland boosts the production yet more. Try out: buy a bottle of eye moistening liquid. Tomorrow.
Isnt’t there always something.

The pillow situation at my mother’s end is still not resolved, some staff members continue to place the pillows in the wrong places, necessitating me to drop by at twelve every day. Getting tired of that, honestly. Once a day a whole hour is plenty for me. But oh well. Perhaps they will all pick it up.

10.37 pm
In the course of writing a text for yet another “MabelAmber®minimovie” I dwelt on hormones – okay, so there I was checking on Wiki how many hormones does the human body house?  I counted sixty six. Number may vary, depending upon the sex of the human. My father used to say: ‘Never ever write about anything ’bout which you don’t know enough!” Now that’s a piece of  useful advice. Back in the zeroes, when I attempted to write a book, his advice had me calling all manner of experts whenever their field entered my subject matter. I even remember phoning the Dutch railroad company to inquire whether a mobile phone, dropped into a train toilet, could survive, so that it could be found between the tracks, perhaps leading to a turn in the plot…hmm ? My informant told me with the greatest of seriousness that such a turn would not be possible, since the speed of the train would ensure the phone being smashed into countless fragments after it’s fall in the toilet bowl, subsequently hitting the tracks: “Like the feces  in fact, that too is ripped apart to be unrecognizable as..er… shit… and of course the travelers must respect the rule to never use the toilet when the train waits at the stations…you see..”
Of course I saw.

12.51 am
Watched a video by this guy who posts his vids on YouTube under the name of “V-sauce” – quite a character, sporting immense view counts. He invariably wears this woolen cap, drawn tight over his skull almost into his eyes and his specialty is…food – mostly food habits all over the world, and really everything remarkable in the way of food. Now my father, with a view to what is written under 3.33.09, would have found reason to praise him!
In this vid he acquainted us with seven banned foods – among them watermelons in the parks of some US state – reason: the council was fed up with the watermelon rinds puncturing the plastic trash sacks so they decided to ban watermelons from the parks…entirely.
Another video illuminated the eating contests – which appear not at all to be a phenomenon of this twisted, decadent cornucopia, our own 21st century. Oh no, already centuries ago they seemed to regularly indulge in the stomach splitting, fairly disgusting spectacle of public binging.  Doctors advise against the practice (!), pointing out all the dangers, from perforated stomachs to heart attacks and “water intoxication” through gulping massive amounts of water – but so far all these calamities have not occurred, apart from one, unlisted accident: a fractured jaw.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.