Amsterdam, vrijdag-Friday 22-08-14

4.07 pm
Goed nieuws. Iets waarvan ik dacht het te moeten betalen, zal goeddeels worden vergoed door mijn zorgverzekeraar. Misschien zelfs helemaal, afhankelijk van de persoon die mijn geval afhandelt bij de verzekeraar = hangt ervan af of hij of zij een goed humeur heeft, of een goed ontbijt heeft genoten, goede seks heeft gehad en geen recente betalingen aan de belasting heeft moeten doen. En dat alles natuurlijk op de dag waarop mijn geval aan de beurt is.

Tot zover.

Letterlijk ALLE fantastische ideen die door mij heen flitsten gedurende de harde fietstocht naar Amsterdam -Noord, zijn vervlogen. Ik kan de dagen herinneren, in de vroege jaren tachtig, toen ik daadwerkelijk van mijn fiets stapte om de ingeving te noteren. Ik kan me ook herinneren dat bij thuiskomst, en terugkijken van de ingevingen, bleek dat het allemaal onzin was, dus de inspanningen was gewoon een oefeningen geweest voor mijn beenspieren en mijn evenwichtsorgaan – ik neem tenminste aan dat je die gebruikt bij het op- en afstappen van een fiets.
Dus geen briljante ingevingen – maar ik kan verhalen van wat ik heb uitgespookt: binnengewipt bij de Kwantum Hallen, een enorme lage-prijs bedoening, voornamelijk spullen voor in huis. Dus ik kocht drie kleine matjes. Een van geknoopt katoen, rood, hartvorming, de andere een grote rechthoek, die de lezer vertelt: “Voel je thuis & geniet van je verblijf” (perfect voor iemand die nooit bezoek ontvangt), en een derde, een kleinere rechtoek met aangevinkte woorden: “sleutels”, “portemonnee”, “mobiele telefoon”. Dat laatste karpetje moet grondig worden bekeken, alvorens het huis te verlaten, c.q. thuis te komen. Eigenlijk komt het matje aldoor binnen mijn blikveld, wanneer ik mij door mijn keukgen begeef, het ligt voor het fornuis.
Ik kocht ook een tweede oprolmatras, om onder de matras die ik al heb te leggen, op het balkon, wat sinds de tweede week van augustus mijn nieuwe slaapkamer is, vanwege de Abominabele Snotapen Boven. Na het uitpakken en uitrollen van het matrasje – niet meer dan een schuimrubber plak in overtrek met rits – bleek dat het overtrek enorm kreukelig was en de plak drie centimeter korter dan de andere. Ik ben perfectionist en dus boos.

Voor ik het vergeet: een van de Flickr Help Forum stamgasten boodschapte mij op mijn buitenzintuiglijke waarneming, net toen ik de pont stond over het IJ, wat hij natuurlijk niet wist. Maar goed, zijn (ja, een mannelijke sterveling) boodschap luidde: “Ik begin te begrijpen dat jij inderdaad de Messias bent – nou, ik ben er gloeiend bij denk ik.”
De tijd zal het leren gast.

 

 

ENGLISH

4.07 pm
Good news. Something which I thought would need payment will be largely compensated by my care insurance. Perhaps even entirely, depending upon the person handling my case at the care insurance – depending on whether he or she is in a good mood, had a good breakfast, had good sex and no recent tax payments to make. And all that of course on the same day as my case is due.

So far so good.

Literally ALL the wonderful ideas which flashed through my mind during the tough bide ride to the northern part of Amsterdam have evaporated. I can recall the days, back in the early eighties, when I would actually get off my bike and jot down the brainwave. I can also recall that on coming home and checking the notes… it appeared they did not make any sense at all, so the effort had been just an exercise for my leg musclses and balancing organ – at least I think these are use when demounting and mounting your bike.
So no brilliant flashes – but I can recount what I have been up to: popped into the so called “Kwantum Halls”, a huge, low-price ste up catering mainly in articles for our homes. So I bought three small carpets. ONe of knotted cotton, red, heart shaped, the other a large rectangle, telling the reader: “Feel at hoime & enjoy your stay” (perfect for someone who never receives any visitors), and a third, a smaller rectangle with check marked words: “keys”, “billfold”, “Cell phone”. That last carpet needs  to be thoroughly looked at, before leaving the house and coming back home. In fact the carpet enters my field of vision continuously, when I move around in my kitchen, it lies before the stove.
I also procured a second roll-up matrass, to put  under the one I already have, laid out on the balcony, which the second week of August is my new bedroom, because of the Abominable Brats Upstairs. After unwrapping and rolling out the matrass – no more than a slice of foamrubber in a case with zipper – it appeared that the case was enormously creased and the the slice three centimeters shorter than the other. I am perfectionis and thus mad.

Lest I forget: one of the Flickr Help Forum regulars briefed me on my ESP, just as I was on the ferry crossing the IJ (Amsterdam harbour – which he of course did not know. Anyway his (yes, a male human) message was: ‘I am getting wise to the fact that you are indeed The Messiah – well, guess I am in for it.”
Well, time will tell dude,

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 21-08-14

12.00 middernacht

Ik had vandaag willen schrijven maar er is niets van gekomen. Wederom een incident in het zorgcentrum waar ik overstuur van ben geraakt. Heb de energie niet om het te beschrijven – mis zelfs de fut om mijn boosheid uit te drukken. Mijn god, houdt het dan nooit op. Nee Mabelia, het houdt nooit op.

ENGLISH

12.00 midnight

I had wanted to write today, but nothing came of it. Again an incident in the care center which upset me. No have the energy to describe it – even miss the drive to express my anger. My God, will it never stop. No Mabelia, it will never stop.

Amsterdam, woensdag-Wednesday 20-08-14

4.33 pm
Naar het schijnt worden de meeuwen te talrijk en ook te…agressief, zelfs vallen zijn de kinderen van de menselijke bewoners van deze planeet aan! En dus denken de autoriteiten erover na om een vergunning te introduceren zodat de meeuwen kunnen worden afgeschoten of vergast. Hmm.. misschien zouden ze kunnen overwegen iets te doen aan de veel te talrijke alsmede slecht opgevoede snotapen die dit land onveilig maken; natuurlijk zal ik niet meer zeggen op straffe te worden beschuldigd Derde Rijk ideeën te onderschrijven.
En ach, hoe schattig om je kinderen die duiven te laten voeren op de dam…. waarvan vele heel ziek, het gevaar op verspreiding is volop aanwezig.

10.34 pm
De ooievaars zijn terug na een kort verlof dat twee dagen duurde. Een van de ouder hield het nest, vanavond, rond kwart over zes, de andere ouder stond op één been, in het weiland beneden, en een van hun kroost krabde aan zijn/haar kop, was neergestreken op de kromme tak van de treurwilg. Tenzij de herfst en winter beloven streng te worden, blijven ze misschien.

Na een kort beraad heb ik besloten om de ongecensureerde versie van een gruwelijke video vanaf mijn laptop scherm te filmen en op te slaan op mijn harde schijf in een apart mapje. Om historische en persoonlijke redenen. Meer wil ik er niet over zeggen.

Mijn voormalige hondentrainer zei altijd: “Morele tuchtiging  is erger vergeleken met fysieke straf voor iedere hond”. En ik geloof dat dit ook geldt voor mensen. Wat was eigenlijk het allerergste in bovenbedoeld filmpje, voor zowel het slachtoffer als de kijker ? Het feit dat de onfortuinlijke journalist werd gedwongen vlekkeloos een tekst te herhalen waarin hij zijn land, landgenoten en familie verried – het klonk alsof hij het opzegde van geheugen – dus hij heeft er op moeten studeren en vaak herhalen. Wat zal het pijn hebben gedaan om die woorden uit te spreken, in de wetenschap bovendien dat de wereld later getuige zou zijn van deze beschamende toespraak.

 

ENGLISH

 

4.33 pm
It seems the gulls are becoming too plentiful and also too…agressive, even attacking the children of the humans! And so the authorities are considering the introduction of a permit to shoot the gulls or gas them. Hmm, maybe they could consider doing something about the all too plentiful as well as ill bred brats infesting this country; of course I shall say no more lest I will be accused of supporting Third Reich ideas.
And sure, how cute to let your kids feed the pigeons on Dam Square…. of which many are ill, the danger of spreading diseases is always present.

10.34 pm
The storks are back after a short “sabbatical” lasting two days.  One of the parents held the nest, this evening, round quarter past six, the other parent stood on one leg in the meadow below, and one of their offspring scratched his/her head, perched on the crooked branch of the weeping willow. Unless the herfst en winter promise to become severe, they may stay.

After a short think it over I decided to film the uncensored version of a gruesome video from my laptop monitor and save it to my hard disc in a separate folder. For historical and personal reasons. I don’t wish to say anymore about it.

My former dog trainer used to say: “Moral chastising is worse compared to physical punishment for any dog”. And I believe this holds good for humans as well.  What was actually the most painful thing in that video, both for the victim as well as for the viewer? The fact that the unfortunate journalist was made to flawlessly repeat a text in which he betrayed his country, his fellow countrymen and his family – it came across as if he recited from memory – so he had needed to study it and repeat often. How infinitely painful it must have been to utter those words in the knowledge to boot that the world would later witness this humiliating address.

 

Amsterdam, maandag-Monday 18-08-14

10.37 am
Ja, eindelijk. Het heeft twee en een half jaar geduurd maar nu is dan eindelijk voor het eerst de WC boven doorgetrokken. Ik zou kunnen zeggen: eindelijk hoor ik dat ze boven inderdaad kennelijk gebruik maken van het toilet, maar dan is het toch krankzinnig dat over een tijdspanne van jaren dit doortrekken nooit te horen is geweest! Het mysterie wordt alleen maar groter

22.10.
Droefheid: de oude Acer heeft het begeven. Er is geen redding vrees ik. Nu moet ik ook de printer missen en de extra Windows Media Player. Misschien had ik er niet het Net mee op moeten gaan, alhoewel het falen ook nog veroorzaakt zou kunnen zijn door corrupt files. Enfin, misschien kan ik een tweedehands XPtje opscharrelen ergens, daar kan de printer dan weer op, en ook om de extra Media Player die ik dringend nodig heb voor mijn video’s.

Het reusachtige ooievaarsnest lijkt verlaten – iets zegt mij dat het Ooievaar gezin, die zo’n groot deel van mijn leven was geworden, is uitgevlogen. Veel video’s op Facebook herinneren mij aan hen en het opgroeien van de ooievaar-kuikens.

Voor de allerlaatste keer heb ik het contact verbroken met bepaalde mensen die mij jarenlang hebben geboodschapt via mijn buitenzintuiglijke waarneming. En deze keer zal ik er niet toe overgaan om opnieuw naar hen te luisteren. Wat ik nodig heb is hun tevoorschijn komen uit hun schuilplaats en mij voorzien van materiële steun. Mijn behuizing is verre van wenselijk, de geldelijke omstandigheden zijn niet bevredigend, de voortgaande zorg voor mijn moeder begint almaar zwaarder aan mij te trekken, na zo’n 20 jaar, waarvan zestien in het zorgcentrum, het gebrek aan fysieke metgezellen die, let op, die mijn speciale identiteit erkennen, begint zijn sporen achter te laten in mijn ziel. Sinds mijn 33ste jaar heb ik met mijn geheim geleefd en het weegt zwaarder dan ooit. Ik wil de wereld ervan vertellen op de manier zoals mij werd verzekerd dat het zou geschieden. Maar naarmate de tijd voorbij gaat verlies ik vertrouwen in deze verzekeringen, en sowieso staan die drie:  “geloof, hoop en vertrouwen” toch al van nature op een vrij laag pitje bij mij.

Vanochtend was het trouwens weer raak in het zorgcentrum – stapte om tien over twaalf de afdeling op en ja hoor, de kussen waren niet goed gerangschikt wat belangrijk is met het oog op haar lighouding. Terwijl er een overduidelijke foto aan het bed van mijn moeder hangt, en nog eentje op het prikbord boven haar bed. Je vraagt je toch af hoe het zit met de IQ van een aantal van de verzorgers, of zou het simpelweg onverschilligheid zijn? Of een beetje van beide? Afgezien van de verrekte kussens, was de speciale matras leeggelopen, reden: de stekkers zaten in de verkeerde stopcontacten. Maar niemand had opgemerkt dat mijn moeder tot ver onder de bedhekken was gezonken, de matras plat op de lattenbodem. Waarom gaan ze in godsnaam in de zorg werken wanneer ze geen greintje interesse voelen voor die mensen?

 

 

ENGLISH

 

10.37 am
Yes, at last. It took two and a half years but now finally for the first time the toilet was flushed upstairs. I might say: finally I hear that upstairs they do indeed use the toilet, but then it is crazy that during a period of years this flushing has never before been audible. The mystery only grows.

22.10
Sadness: the old Acer has busted. There is no rescue I am afraid. Now I need to miss the printer and the extra Windows Media Player. Perhaps I should not have accessed the Net with it, although the fail could have been cause by corrupt files of which I kept getting error messages. Well, maybe I can hunt up a second hand XP some place, to install the printer and play the extra Media Player, which I need badly for my vids.

The huge stork’s nest seems deserted – something tells me the Stork Family, which had become such a big part of my life, has flown. Many videos on Facebook remind me of them and the growing up of the two stork chicks.

For the very last time I have severed contact with certain people who for years had been briefing me on my ESP. And this time I shall not revert to yet again listening to them. What I need for them is to step out of hiding and provide me with the material help I badly need. My living quarters are far from desirable, the money situation is not satisfactory, the continuing care for my mother is beginning to draw heavily upon me, after some twenty years, of which sixteen in the care center, the lack of physical companions who, please note, who recognize my special identity, is beginning to leave its traces in my soul. Since my 33rd year of age I have been living with my secret and it weighs heavier than ever. I want to tell the world in the way I was assured that would happen. But as time goes by I am losing faith in these assurances, and anyhow, those three: “faith, hope and trust” are fairly underdeveloped in me by nature.

This morning, once again spot on in the care center – I stepped onto the section at ten past twelve and sure enough, the pillows were not put in the right order, which is important with a view to her position in bed. And yet there is a more than clear photo pinned to my mother’s bed and another one on the bulletin board above her bed. You really wonder about the IQ of a number of the care givers, or would it simply be a case of indifference? Or a bit of both? Apart from the damn pillows, the special matrass, had lost its air, reason: the plugs were in the wrong sockets. But nobody had noticed that my mother had sunken far below the top of the bedrails, the matrass flat on the lattice. Why in hell do they take up working in the care sector if they do not feel a grain of interest for those people?

 

Amsterdam, zondag-Sunday 17-08-14

2.25 pm
Het Internet is een vermomde vloek? Sommige zouden zeggen dat het een zegen is. Het is geen van beide. Het *is*. Zoals andere dingen die gewoon *zijn*. En zoals de gelegenheid de dief maakt, heeft het Internet zijn eigen maker ontmaskerd.
Nu weten wij welke koers testosteron graag kiest. Kinderporno in opmars, sinds het Internet. Voorafgaand aan het Internet bestond “kinderporno” helemaal niet, afgezien van bescheiden oplagen van prentbriefkaarten met naakte, engelachtige, kinderen, verkrijgbaar in schaarse achteraf winkeltjes – laat staan dat er uitgebreide organisaties van kinderporno bestonden, laat staan dat kinderporno een lucratieve “bizniz” was.

Vanochtend was er hier een verstoring toen iets op dat verdomde YouTube niet functioneerde naar behoren. Zodoende raakte ik onmiddellijk mezelf kwijt. G. kwam me redden, en zei dat ik moest weg wezen van de godverdomde Internet – en hoe alles goed met me was toen die grote Verstoorder zich niet in mijn thuis had gevestigd om hier geucht huis te houden en zorg en angst te zaaien?

Niettemin keek ik hoe Karl Wallenda, de koorddanser, zijn dood ontmoette door een val van een kabel tussen de twee torens van een hotel in Puerto Rico gespannen – hij was toen 73. Er wordt gezegd dat het kabelwerk gammel was aangelegd waardoor hij uit zijn evenwicht geraakte. Dit citaat wordt aan hem toegeschreven: “Leven is alleen op de kabel, de rest is wachten”. Nu ja, voor hem was het wachten – en trouwens het leven ook – voorbij op 22 maart 1978.
Zijn achter-achter kleinzoon Nik Wallenda, zet trouwens door – misschien onderschrijft hij hetzelfde citaat. Ik keek een half uur naar hem,  de tijd die hodig had om het Grand Canyon over te steken gedurende een wandeling van 22 minuten over een kabel, 5 centimter breed -de eerste persoon in de geschiedenis om deze stunt te verwezenlijken. Het is ook aannemelijk dat hij een record heeft gevestigd van “grootste aantal gebeden in één minuut” – een stroom gebeden kwam van zijn lippen – toen zei hij plotseling tegen zijn vader Terry, met wie hij telefoon contact onderhield: “Ja, maar het is nogal moeilijk om je te ontspannen wanneer je vierhonderddertig meter boven de grond bent..” Toch zei hij later dat het uitzicht vanuit zijn standpunt “adembenemend” was – hij zal dus toch stiekem naar beneden hebben gekeken, aangezien hij beweerde dat hij beslist onverstandig was om “naar beneden” te kijken vanaf welk koord dan ook.
Over zijn jongste dochter: schijnt in de palm van zijn hand te hebben gebalanceerd toen ze zes maanden was.

9.36 pm
Gelezen over meisje Nujoud, uit Yemen. Was uitgehuwelijkt aan oudere man (voor een tienjarige is *alles* boven de twintig “oudere” ) die haar uiteraard verkrachtte, enfin, ze nam een advocaat in de arm, zo jong als ze was, en liet zich scheiden, en de scheiding werd inderdaad uitgesproken, ze kwam voor de televisie in Amerika, de Verenigde Naties bombardeerden haar tot spreekbuis van alle kindbruiden, Hillary Clinton noemde haar in een van haar toespraken over vrouwen emancipatie, kortom: alle reden voor een overwinningsroes.

(Onderstaande gereviseerd na lezing Wiki)
Ze schreef memoires, waarvan de opbrengst zou worden besteed aan haar scholing, maar de royalties waren nergens meer te bekennen. Ze was teleurgesteld  en voelde zich in de steek gelaten door de media. Enfin, het eind van het liedje schijnt voorlopig te zijn dat ze, volgens haar rapport aan de media in 2013, dat haar vader haar uit het ouderlijk huis had gemanoeuvreerd en haar jongere zusje al weer had uitgehuwelijkt….
We hopen er het beste van maar ik heb er een hard hoofd in. Jemen en alle andere vol islamitische landen zijn als ketels vol ranzige testosteron dat alles wat naar oestrogenen ruikt wil besmetten en verzieken.

 

ENGLISH

 

2.25 pm
The Internet is a curse in disguise? Some would say it is a blessing. It is  neither. It simply *is*. Like other things that simple *are*. And like opportunity makes the thief, likewise Internet has unmasked its own maker.
Now we know the course testosterone likes to run. Child pornography up and coming, since the Internet. Prior to the Internet something as “kiddy porn” did not even exist, apart from modest editions of picture postcards showing naked, angelical, children, obtainable in scarce backwoods shops – let alone the existence of organisations for child porn, let alone child porn as a lucrative “bizniz”.

This morning there was disruption here as something on the damn YouTube did not function as it should do. It make be lose my cool instantly. G. came to the rescue, telling me to back off from the goddamn Internet – and how fine was I when that big Disturber was not established in my home to wreak havoc sowing worry and fear ?

Nonetheless I watched Karl Wallenda, the tightrope walker fall to his death from a cable strung between the two towers of a hotel in Puerto Rico – he was 73 then. Allegedly the rigging was flimsy which caused imbalance. He is quoted to have said: “Life is on the wire only, the rest if waiting”. Well, for him the wait – and for that matter life too -was over on  22 March 1978.
His great great grandson, Nik Wallenda, is pushing on though – maybe he subscribes to the same quote. I watched him for half an hour, in which time he crossed the Grand Canyon during a 22 minute walk on a cable 5 centimeters (2 inches) wide – first person in history to accomplish this feat. Also likely he beat a record “highest praying rate in one minute” – a stream of prayers came from his lips – then suddenly he said to his father Terry with whom he kept up telephone contact: “Yeah, but it’s kinda hard to relax when you’re fifteen hundred feet above the ground..” Even so, he later said that the view from his position was “breathtaking” – he must have taken a sly look down then, since he claimed it was definitely unwise to “look down” from any wire.
About his youngest daughter: seems to have balanced in the palm of his hand at six months old.

9.36 pm
Read about girl Nujoud from Yemen. Was married off to an older man (for a ten year old *everything* above twenty is “older”), in any case, she enlisted the aid of a lawyer, in spite of her tender years, and filed for a divorce, and indeed the divorce was pronounced, she appeared before the American television, the United Nations bombarded her to voice of all childbrides, Hillary Clinton mentioned her in one of her orations about female emancipation, in short: so many reasons for a victorious high.

(Version below revised after reading Wiki)
She wrote memoirs, of which the royalties were to pay for her schooling, but the royalties were nowhere to be seen. She was disappointed and felt abandoned by the media. Anyway, the end of the matter for the moment seems to be that she reported to the media, somewhere in 2013, that her father had forced her out of the family home and had already married off her younger sister…
We hope for the best but I have my serious doubts. Yemen and all other islamic countries are like kettles filled with sleazy testosterone which wants to contaminate and despoil all that smells of estrogen.

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 16-08-14

09.15 
Tjonge jonge, kleine overwinning geboekt op de WordPress staf! Gefeliciteerd beste mede bloggers.

Wat was het geval: het opmaakprogramma (pagina waarin je de tekst schrijft en van opmaak voorziet) was ineens veranderd; wanneer je op “new post” klikte kreeg je een opmaakprogramma voor je neus speciaal gemaakt, leek het, voor de allerkleinsten onder ons, peuters die op plastic laptopjes in bonte kleuren in hun hoge stoel met bord de eerste schreden op het blogger-pad zetten: de eerste pagina bestond uit een lichtblauw veld met een vierkantje waarin de woorden “beep beep boop” verschenen, samen met donker- en lichtblauwe zeepbelletjes die erom heen dansten….dit duurde twee volle seconden en dan versprong de pagina naar het opmaakveld. Dit laatste was een deerlijk ingekrompen en verminkte versie van de oude, zodat je geen overzicht meer had, noch in de breedte, noch in de lengte, kortom: het professionele opmaakprogramma waar de volwassen schrijvende mens zich uitdrukt op het Net was vervangen door een zeepbel.
Na honderden protesten, waaronder de mijne, heeft WordPress besloten zijn gebruikers de keuze aan te bieden tussen de goede en de foute  = de zeepbel. Een mooi begin van het weekeinde.
Het is wel te hopen dat de keuze de keuze blijft.
Om één nogal idioot iets van het nieuwe “zeepbel” opmaakprogramma te illustreren: om bij “voorbeeldweergave” te komen, moet je pop-ups toe laten! Maar mijn beste ontwikkelaars… mensen blokkeren pop-ups om een heel goede reden! Je baseert je nieuwe ontwerp toch niet op het omgekeerde, namelijk het blokkeren van gewenste browserinstellingen? O ja, je kunt natuurlijk naar je browserinstellingen gaan en WordPress aan de “uitzonderingen” toevoegen, maar veel gebruikers zijn helemaal niet zo kundig met de computer en het Internet, waarschijnlijk laten ze het er bij zitten en zijn onthand zonder voorbeeeldweergave – jullie hadden in elk geval je gebruikers kunnen attenderen op de noodzaak WP als uitzondering aan te merken in de browser instellingen bij “pop-ups”.

4.44.44
Ogenblikken van paniek – ik verzette een van de speakertjes aangesloten aan de oude Acer…. doen ze het ineens niet meer. Gedoe met snoeren en stopcontacten, rampenplan, is de computerwinkel nog open, ik kan niet verder, help, verdorie, waarom heb je in het weekeind altijd kiespijn en kapotte dingen — na afsluiten  laptop en alles weer aanzetten dwaren de speakers ineens weer springlevend. Diepe zucht van opluchting.

 

 

ENGLISH 

09.15
Oh boy oh boy, booked a small victory on the WordPress staff. Congrats dear fellow bloggers.

So what was the case: the editor (page where you write the text and provide it with layout) had suddenly changed; when you clicked on “new post” you were presented with an editor, especially created, so it seemed, for the smallest among us, tiny tots who set their first steps on the blogger-path from little plastic laptops in bright colours in their high-chairs : the page consisted of a light blue field with a small square in which the words “beep beep boop” appeared, together with dark and light blue soap bubbles dancing around them… this took two full seconds and then the page jumped to the editor. The latter was a woefully shrunken and mutilated version of the old one, so that you no longer had oversight, neither horizontally, nor vertically, in short: the professional editor in which the adult person committed to writing expresses themselves on the Net was replaced by a soap bubble.
After hundreds of protests, among them mine, WordPresss has decided to offer its users the choice between the good one and the wrong one = the soap bubble. A nice start of the weekend.
However, it is to be hoped that the choice remains the choice.
To illustrate one fairly idiotic thingy of the new “soap bubble” editor: to get to “preview” you need to allow pop-ups! But my dear developers… people block pop-ups for a very good reason! Surely you don’t base your new design on turning things around namely blocking desirable browser settings? Oh sure, you can of course go to your browser settings and add WordPress to the “exceptions” but many users are not so very versed in computer and Internet matters at all en likely they won’t get to it and thus inconvenienced, missing preview – anyway, the least service would have to  alert your users to the necessity for adding WP as an exception to the pop-up blocker in their browser settings.

4.44.44
Moments of panic – I moved one of the speakers connected to the old Acer …. on a sudden they don’t work any longer. Fussing around with cords and sockets, disaster scenario, is the comutershop still open, I can’t continue, help, shit, why is it always the weekends for toothache and busted stuff —- after closing down laptop and switching back on the speakers were alive and kicking once again. Deep sigh of relief.

Amsterdam, vrijdag-Friday 15-08-14

09.38 
De dag komt waarop iemand je vertelt dat je niet meer bent dan een stuk vee. Wat dan? Hangende het antwoord zal ik eerst het toilet bezoeken. Boeoeoe!

09.01 – 16-08
Oei, nergens aan toegekomen.

 

ENGLISH

09.38
The day will arrive when someone tells you that you are no more than a piece of cattle. Then what? Pending the answer I shall first visit the bathroom. Moooo!

09.01 – 16-08
Oy, didn’t get round to anything.

Amsterdam, donderdag-Thursday 14-08-14

13.52 
Ik zeg laatst tegen D., een verzorgster in het zorgcentrum: “Ik ga er nu vandoor, bij jou is mijn moeder in goede handen”. Hoe heet zo’n uitlating? Dat heet een “compliment”.
Vandaag vertelt D. mij dat er nu een verhaal circuleert dat ik zou hebben gezegd: “D. is de beste verzorgster van de hele ploeg”.

Goed. Blijf opletten en je weet voor het tijdstip van de roem is aangebroken al waar je mee te maken krijgt. Verhalen! Allerlei verhalen! De een nog gekker dan de andere. Is het vreemd dat sterren nogal eens aan de drank en aan de drugs gaan? Onder andere om aan de druk van alle verhalen te ontkomen die hen achtervolgen, die hen aanstaren vanaf de pagina’s van bladen, vanaf televisieschermen en op het verdomde Internet.
Men moet zich geestelijk voorbereiden.

Nog iets: ik neem een video film op, van een zorgvuldige voorbereide serie scenes. Ik spreek, terwijl de camera loopt, een tekst in – ik improviseer – dan hoor ik mezelf zeggen: “(….) final solution”.
Fout! Ik heb in het geheel niet verwezen naar de Holocaust maar er zouden ongetwijfeld “verhalen” over ontstaan, en misverstanden en beschuldigingen. Dus het filmpje moet over, dit keer zonder de gewraakte term.

3.39.05
Dus ik neem de film opnieuw op …. en dan kijk ik naar de tekst op een foto tussen twee scenes en hela, er staat “wrinkels” inplaats van “wrinkles”. Dus: tekst corrigeren en…. opname 3.
Nu ik bezig video’s te maken die iets verder gaan dan de camera gewoon laten lopen, op de computer zetten, afspelen en “Ooooh, moet je zien hoe de kinderen zijn gegroeid!”, begrijp ik waarom het soms jaren duurt voor een grote film klaar is.

22.13.04
D. vroeg me over mijn video’s schieten in de parken: “Wat voor soort films? Candid of geheim? Mensen of natuur? Maken ze bezwaar wanneer ze zien dat je ze schiet? De reden waarom ik dit vraag: ik heb enkele van je wederwaardigheden gelezen over het schieten in de straten – is het anders in de parken met een videocamera?”

Mijn antwoord: “Nou… het is een beetje moeilijk om een bliksemsnelle opname te maken wanneer je filmt want je moet gedurende een langere tijdsduur op je onderwerp richten, dus tegenwoordig ben ik veranderd in zo’n gluiperd (je kent ze wel…), loeren van achter heggen en de mensen schieten door gaten in de heg, of gaan liggen op het gazon, de camera verborgen tussen het gras (NIET op pas gemaaide gazons natuurlijk) of van een waanzinnige afstand, ingezoomd tot het uiterste – ik heb maar één keer moeilijkheden gehad toen een moslim op een bank begon te gebaren – ik maakte het omgekeerde Facebook icoontje – hij kan het bekijken – ik schoot die sukkel niet eens –  ik schiet dieren, reigers die hun avondeten spiesen, lieve eekhoorntjes met noten in hun waffel, hazen die het opzitten-pootje-geven, miauwende katten, lesbische koeien, strenge nandoes, geiten die in een boom proberen te klimmen, zwarte konijnen, vreemde eenden en dood-en-stinkende muizen.”

 

 

ENGLISH

13.52
Recently I said to D., a care giver in the care center: ” I am leaving now, my mother is in good hands with you”. How would you term this type of utterance? It is called “compliment”. Today D. tells me that the story is circulating that I would have said: “D. is the best care giver of the whole team.”

Okay. Prick up your ears and you will know, before the time of fame has come, what you will come up against. Stories! All kinds of stories! The one even crazier than the other. Is it strange that stars not rarely take to booze and drugs? Among other things to alleviate the pressure of all those stories following them around, staring at them from the pages of magazines, from television screens and on the damn Internet.
One must prepare oneself mentally.

Another thing: I record a video, of a carefully prepared series of scenes. I narrate a text, while the camera runs – I improvise – to hear myself then say: “(….) final solution”.
Wrong! I did not at all allude to the Holocaust but without a doubt “stories” would arise, and misunderstandings and accusations. So the film needs to be re-recorded, this time without the offending term.

3.39.05
So I record the movie again…. and then I look at the text on a still between scenes and lo, it says “wrinkels” instead of “wrinkles”. So: correct the text and…. take 3.
Now that I am into making videos that go a bit further than just running the camera, uploading and playing and “wow, look how the kids have grown!”, I do understand why it may take years for completing a big movie.

22.13.04
D. asked me about shooting my vids in the parks: What kind of films? Candid, or secret? People or nature? Do they object if they see you shooting them? The reason why I ask: I read some of your exploits when shooting in the streets – is it different in the parks with a video camera? 

My answer: “Well…. it’s kind of difficult to do a lightning fast shoot when filming because you need to focus on your subject for an extended time so nowadays I have turned into a real creep (you know the guy…), lurking behind hedges and shooting the people through gaps in the hedge, or lying down on the lawn, the cam hidden between the grass (NOT on newly mown lawns of course) or from a crazy distance and zooming in to the limit – I got into trouble only once when some muslim began gesturing from a bench – I made the inverted Facebook icon at him – sucks to him – I was not even shooting the fool – I shoot animals, scary herons stabbing their dinner, darling squirrels with nuts in their gob, hares sitting ‘pretty please”, meowing cats, lesbian cows, stern Great Rheas, goats trying to climb a tree, black rabbits, strange ducks and dead-and-stinking mice.”

.

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 13-08-14

9.29 pm
Wanneer ik ooit die volwaardige film wil regisseren, met acteurs … dan moet ik werkelijk aandacht leren besteden aan details.
Ik had mijn moeder gisteren gefotografeerd, staande op een kruk, in vogelvlucht gezien, om de manier waarop de kussen onder en om haar heen zijn gepositioneerd vast te leggen, wat heel belangrijk is met het oog op de wijze waarop ze in bed ligt – nu ja, kortweg: het is een heel mooie foto geworden, zeer duidelijke indicaties voor de verzorgers, maar ik had over het hoofd gezien dat mijn moeders heupen amper werden bedekt door haar (korte) nachthemd en ik ben er zeker van dat ze bezwaar zou hebben gemaakt tegen een foto aan haar bed gehangen die alles behalve stijlvolle onderkleding toonde, ontworpen om spul op te vangen, snapt u wel. Dus toen ik thuis kwam vanavond uit het park aan de slag gegaan om een aardige bedekking over het aanstootgevende gedeelte te klonen en dan een nieuw exemplaar af te drukken.

De ooievaars waren op het net, ze deden moeilijke dingen met hun snavels en vleugels (in het Engels rijmt het) – terwijl ik mij in stilte verheugde omdat ogenschijnlijk mijn natte rechteroog  – nat als in “soppend nat” – baat schijnt te hebben bij de oogdruppels die ik van de gezondheidswinkel heb gehaald – dat is nog eens een positieve noot.’

Het help forum van WordPress rammelt in zijn sponningen – WordPress heeft een nieuw venster voor het opstellen van berichten ingevoerd, voor onze geliefde blogs …. dit nieuwe opstel venster begint met wachten, bellen drijven over het scherm en de woorden “beep beep boop” wat wel zo verdomde irritant is, om te gaan schreeuwen. God zij gedankt is er een alternatieve methode om bij he fantastische oude opstelvenster te komen,m wijd en uitgestrekt en alles is makkelijk te zien en je kunt overal bij. Ik voegde mijn bescheiden protest toe, zeggende dat deze verandering mij heeft achtergelaten als “not amused”.

 

ENGLISH

9.29 pm
If ever I am to direct that full fledged movie, involving actors…then I should really learn to pay attention to details.
I had photographed my mother yesterday, standing on a stool, bird’s eye view, to record the way the pillows were positioned around and under her, which is important with a view to the way she rests in bed – well, to be brief: it turned out to be a lovely picture, very clear indications for the care givers but I had overlooked the fact that my poor mother’s hips were barely covered by her (short) night shirt and I am sure she would have objected to a photo pinned to her bed showing an all but glamorous under garment, designed to catch stuff, you know. So on coming home tonight from the park I set to work and cloned a nice covering over the offending section and reprint the new copy.

The storks were on the nest, doing difficult things with their bills and wings – while I was silently rejoicing as it appeared my wet right hand eye, wet to sloshing, seemed to be fixed by the eye drops I got from my health store – now that’s a positive note.

The help forum in WordPress is rattling in its hinges – WordPress has effectuated a new compose box for our beloved blogs …. this new editor is begings with a wait, bubbles floating across the screen and the words : “beep beep boop” which is so goddamn annoying, it makes you want te scream. Thank god there is a workaround to get to the fabulous old compose box, wide and sprawling and everything easy to see and get to. I added my modest protest stating this change left me as “not amused”

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 12-08-14

3.33.09 pm
Dat is zo frustrerend, dat deze of gene denkt dat je hen niet begrijpt en omstandig gaat uitleggen en je krijgt er geen speld meer tussen, terwijl je prima begrijpt wat de andere kant bedoelt en iedere bevestiging wordt opgevat als een nieuw teken van jouw onbegrip! Dan is er maar één remedie: de andere kant vriendelijke bedanken voor de prima uitleg wanneer eindelijk de overbodige toelichting is beëindigd en de verbinding te verbreken.
Dit keer betrof de uitleg mijn betraande oog – dat onderhand veranderd is in een voortdurend zwembad dat overloopt en zorgt voor stromen tranen die langs mijn wangen lopen. Het is geweldig voor emotionele filmscenes op de set maar in het dagelijks leven geef ik de voorkeur aan twee droge ogen. De kans bestaat dat het ene oog te droog is, in welks geval de traanklier tranen gaat overproduceren om het oog vochtig te houden, maar die tranen zijn van een mindere kwaliteit dan de reguliere bevochtigingstranen dus de klier voert de productie nog eens op. Probeersel: een flesje oog bevochtigingsvloeistof kopen. Morgen.
Er is ook altijd wat.

De kussensituatie aan mijn moeders kant is nog steeds niet opgelost, sommige personeelsleden blijven de kussen op de verkeerde plaatsten.. eh plaatsen, wat mij noodzaakt om elke dag om twaalf uur langs te komen. Word daar moe van, echt waar. Eén keer per dag een vol uur vind ik wel genoeg. Maar goed. Misschien pikken ze het allemaal op.

10.37 pm
In de loop van het schrijven van een tekst for weer een “MabelAmber®minimovie” weidde ik uit over hormonen – goed, dus daar zat ik dan, Wiki na te kijken hoeveel hormonen herbergt het menselijk lichaam eigenlijk? Ik telde zesenzestig. Het aantal kan varieren, afhankelijk van het geslacht van de mens. Mijn vader zei altijd: “Schrijf helemaal nooit over iets waarvan je slechts weinig weet!” Dat is nog eens een nuttig advies. Terug in de nullies, toen ik probeerde een boek te schrijven, was het door zijn advies dat ik allerlei deskundigen opbelde, wanneer hun gebied mijn onderwerp binnen kwam. Ik herinner me zelfs dat ik de NS belde om te vragen of een mobiele telefoon, die in een treintoilet valt, zou kunnen overleven, zodat hij gevonden kon worden tussen de rails, wat misschien tot een wending in de verwikkeling zou kunnen leiden…hmm? Mijn informant vertelde mij met de grootste ernst dat een dergelijke wending niet mogelijk zou zijn, aangezien de snelheid van de trein ervoor zou zorgen dat de telefoon uiteen zou spatten in talloze deeltjes na zijn val in de toiletpot, waarna het op het spoor zou kletteren: “Net als ontlasting in feite, dat wordt ook uiteen gescheurd, onherkenbaar als…eh…. poep … en natuurlijk moeten de reizigers dan ook de regel respecteren om nooit het toilet te gebruiken wanneer de trein op de stations wacht…ziet u…”
Natuurlijk zag ik het.

12.51 am
Naar een video gekeken van die gast die zijn video’s post op YouTube onder de naam “V-sauce” – nogal een figuur, die op enorm hoge kijkcijfers mag bogen. Hij draagt onveranderlijk zo’n wollen muts, strak over zijn schedel getrokken, bijna in zijn ogen en zijn specialiteit is… voedsel – meestal eetgewoonten over de hele wereld, en werkelijk alles wat opmerkelijk is op het gebied van eten. Mijn vader nu, met het oog op wat staat geschreven onder 3.33.09, zou reden hebben gevonden om hem te loven!
In die ene video maakte hij ons bekend met zeven verbannen soorten voedsel – waaronder watermeloenen in de parken van een of andere staat in de VS – reden: de gemeente had schoon genoeg van de gescheurde plastic vuilniszakken door de watermeloenschillen dus ze besloten watermeloenen te weren uit de parken…geheel en al.
Een andere video belichtte eetwedstrijden – die helemaal geen verschijnsel blijken te zijn van deze verwrongen, decadente hoorn des overvloeds, onze eigen 21ste eeuw. O nee, al eeuwen geleden schenen ze zich regelmatig over te geven  (onopzettelijke woordspeling) aan het maag-krommende, behoorlijk walgelijke spektakel van publieke vreetgelagen. Doktoren adviseren tegen deze praktijken (!), daarbij wijzend op de gevaren, van geperforeerde magen tot hartaanvallen en “watervergiftiging”, door het opslokken van massale hoeveelheden water – maar tot dusver hebben al deze calamiteiten niet plaatsgevonden, afgezien van dat ene, niet opgesomde incident: een gebroken kaak.

ENGLISH

3.33.09 pm
That is so frustrating, when this or that person thinks you do not understand them to then elaborately start explaining and you can’t get a word in edgewise, while you understand perfectly what the other side means and every confirmation is taken as a new sign of your misunderstanding! Then there is only one remedy: thank the other side friendly for the excellent explanation when finally the redundant clarification had ended and break the connection.
This time the explanation concerned my flooding eye – which has by now changed into a constant swimming pool, spilling over the edge making streams of tears running down my cheek. It’s great for emotional movie scenes on the set but in everyday life I prefer two dry eyes. Chances are that the one eye is too too dry, in which case the tear gland gets to overproducing tears to moisten the eye, but those tears are of a lower quality than the regular eye-moistening tears so the gland boosts the production yet more. Try out: buy a bottle of eye moistening liquid. Tomorrow.
Isnt’t there always something.

The pillow situation at my mother’s end is still not resolved, some staff members continue to place the pillows in the wrong places, necessitating me to drop by at twelve every day. Getting tired of that, honestly. Once a day a whole hour is plenty for me. But oh well. Perhaps they will all pick it up.

10.37 pm
In the course of writing a text for yet another “MabelAmber®minimovie” I dwelt on hormones – okay, so there I was checking on Wiki how many hormones does the human body house?  I counted sixty six. Number may vary, depending upon the sex of the human. My father used to say: ‘Never ever write about anything ’bout which you don’t know enough!” Now that’s a piece of  useful advice. Back in the zeroes, when I attempted to write a book, his advice had me calling all manner of experts whenever their field entered my subject matter. I even remember phoning the Dutch railroad company to inquire whether a mobile phone, dropped into a train toilet, could survive, so that it could be found between the tracks, perhaps leading to a turn in the plot…hmm ? My informant told me with the greatest of seriousness that such a turn would not be possible, since the speed of the train would ensure the phone being smashed into countless fragments after it’s fall in the toilet bowl, subsequently hitting the tracks: “Like the feces  in fact, that too is ripped apart to be unrecognizable as..er… shit… and of course the travelers must respect the rule to never use the toilet when the train waits at the stations…you see..”
Of course I saw.

12.51 am
Watched a video by this guy who posts his vids on YouTube under the name of “V-sauce” – quite a character, sporting immense view counts. He invariably wears this woolen cap, drawn tight over his skull almost into his eyes and his specialty is…food – mostly food habits all over the world, and really everything remarkable in the way of food. Now my father, with a view to what is written under 3.33.09, would have found reason to praise him!
In this vid he acquainted us with seven banned foods – among them watermelons in the parks of some US state – reason: the council was fed up with the watermelon rinds puncturing the plastic trash sacks so they decided to ban watermelons from the parks…entirely.
Another video illuminated the eating contests – which appear not at all to be a phenomenon of this twisted, decadent cornucopia, our own 21st century. Oh no, already centuries ago they seemed to regularly indulge in the stomach splitting, fairly disgusting spectacle of public binging.  Doctors advise against the practice (!), pointing out all the dangers, from perforated stomachs to heart attacks and “water intoxication” through gulping massive amounts of water – but so far all these calamities have not occurred, apart from one, unlisted accident: a fractured jaw.

Amsterdam, maandag-Monday 11-08-14

12.00 am

Heb het niet gered.

 

ENGLISH

 

12.00 am

Didn’t make it.

Amsterdam, zondag-Sunday 10-08-14

11.33 pm
Wat is er met vandaag? Vandaag is het mijn verjaardag, nog twintig minuten. Ik zal het precieze aantal jaren wat ik nu op deze planeet heb doorgebracht niet onthullen. Het is van geen belang. P. stuurde mij een serenade bestaande uit elf variaties op Happy Birthday, en bovendien een blijmakende email – andere mensen stuurden mij sms-jes en vanochtend in het zorgcentrum presenteerde een mede-familielid mij met een prachtig boeket – en laten wij de felicitaties van hen die nog steeds niet bij mij kunnen zijn niet vergeten en zich moeten behelpen met mijn eeuwig geduldige Buitenzintuiglijke Waarneming. Op een dag zal die “betovering” ook worden verbroken – ik gebruik aanhalingstekens aangezien er hier geen magie in het spel is maar inplaats daarvan gaat het om de zuiverste realiteit.

Op een andere, maar al te realistische noot: Daniel, die veganist is, stuurde mij zijn visie op de creatie van melk en bijgevolg, zijn volstrekte weigering om het goedje ooit te drinken – Dan zou Dan niet zijn als hij zijn mentale boodschap niet had gelardeerd met zijn eigen merk humor, dus ondanks de tragedie (ja, de bio industrie IS een tragedie), kon ik mijn lachen niet onderdrukken. Aangezien zijn boodschap  nogal beeldend was, kan ik bijgevolg nu nooit meer genieten van een reep melkchocolade, het laatste melkproduct dat nog steeds in mijn boodschappentas wist te kruipen… Ook zal ik kaas moeten opgeven, zelfs het diervriendelijke type: het bevat morfine, wat de gigantische voorliefde verklaart die dit voedsel geniet op deze planeet Ik wilde de mogelijkheid weten om te leven als algeheel veganistisch – die mogelijkheid bestaat niet – 99% van de producten die wij gebruiken, andere dan voedsel, bevatten dierlijke ingrediënten, van de plastic draagtassen tot de plastic componenten in computers. Deze gehele mensheid rust op het dieren- en plantenrijk. Dus in feite bestaat er niet veel verschil tussen deze 21ste eeuwse mensheid en die uit voorgaande era’s, waar de buffel de stam onderhield: zijn substantie voor voedsel, zijn huid voor de tent en kleding, zijn ingewanden voor de snaar van de boog, zijn hoeven voor ornamenten en andere objecten, kortom, geen buffel geen stam. Het schijnt dat deze mensheid over-ontwikkeld is geraakt naar een groteske variant van iets wat als acceptabel is begonnen.

Amen.

Ondertussen bevindt ik mij in moeilijkheden. Hoe kan ik zeggen “Ik haat de mensheid” wat zo is, wanneer ik zelf een van die karikaturen ben, deelnemend aan deze groteske voorstelling, wanneer ik iemand ben die cosmetische verbeteringen heeft omarmd, waarbij ik evenzogoed de schuld op mijzelf moet nemen van X gemangelde muizen, ratten en apen en varkens? Ga ermee om en je wordt ermee besmet. (Heb net gekeken naar delen van de film “Unnecessary Fuss…” door Ingrid Newkirk en Alex Pacheco.  Zoek hem maar op, Youtube, dan begrijpt u waar ik het over heb.)

ENGLISH

11.33 pm
What’s with today? Today is my birthday, another twenty minutes. I shall not reveal the exact number of years I have now spent on this planet. It is of no relevance. P. sent me a serenade, eleven variations on Happy Birthday, as well as a happy-making email – other people texted me and this morning at the care center a fellow family member presented me with a beautiful bouquet – and let us not forget the congratulations of those who still cannot be with me in the flesh and need to make do with my ever patient ESP. One day that “spell” will be broken as well – I use quotation marks since there is no magic involved here, but instead it concerns the purest of reality. On an other, all too realistic note: Daniel, who is a vegan, sent me his views on the creation of milk and by consequence, his utter refusal to ever drink the stuff – being Dan he larded his mental message with his own brand of humour, so in spite of the tragedy (yes, factory farming IS a tragedy) I could not suppress laughing out loud. Seeing his message was fairly graphic I now, by consequence, can never again enjoy a bar of milk chocolate, the last milk product which still could creep into my grocery bag… In addition I shall also need to forsake cheese, even the animal friendly type: it contains morphine, which explains the huge preference it enjoys on this planet. I wanted to know the possibility of living as a total vegan – that possibility does not exist – 99% of the products we use, other than food, contain animal ingredients, from plastic carrier bags to the plastic components in computers. This entire humanity rests upon the animal and plant kingdoms. So in fact there is not much difference between this 21st century humanity and the the one from previous eras, where the buffalo supported the tribe: its substance for food, its hide for the tent and for garments, its guts for the strings of the bow, its hooves for ornaments and other objects, in short, no buffalo no tribe. It seems humanity has overdeveloped into a grotesque variant of what started out as something acceptable.

Amen.

Meanwhile I am “in trouble”. How can I say “I hate humanity” which I do, when I myself am one of the caricatures, partaking of this grotesque show, when I am someone who embraced cosmetic enhancements, placing the guilt of X mangled mice, rats, monkeys and pigs upon myself just the same? Mix with them and something is bound to rub off on you. (I just viewed part of the film “Unnecessary Fuss…” by Ingrid Newkirk and Alex Pacheco. Look for it on YouTube, then you will understand what I am talking about. )

Amsterdam, zaterdag-Saturday 09-08-14

FUJI BEW ORIG V - digionbew VIII J- 020814 -- New digs for Princess  Mabelia II 800

My new bedroom

FUJI BEW ORIG V - digionbew VIII J- 020814 -- New digs for Princess  Mabelia III 800

 

 

08.56

Ik werd wakker en hoorde het geluid van water drup drup druppen door de regenpijp die de drie verdiepingen van dit blok met elkaar verbindt – is dat niet aanbiddelijk, verbonden door een pijp – zo’n beetje te vergelijken met ” alle mensen piesen en poepen”. Ik controleerde of het water misschien ook was gaan piesen op het balkon, waar de betimmeringen zijn waterdichtheid heeft verloren, maar kennelijk viel de regen rechtstandig – ik lag nog even te luisteren en stond toen op en hier zit ik te schrijven (over het waarom van slapen op het balkon: om niet te worden verstoord door de kinderen van drie hoog die zich gedragen alsof de flat van hun ouders een voetbalveld is).
Incidenten linken nog na in mijn geest: de hardste is die waar de zorgmanager het uitzicht stond te bekijken, afgelopen donderdag, in het geheel niet op een natuurlijke manier, om mij dan exact haar gedachten over het uitzicht te horen verwoorden, toen ik het kantoor betrad. Dus als ze ooit bewijs wilde (en dat wilde ze) dan kent ze nu mijn geheime identiteit. Het werd tijd. En het wordt ook tijd dat de Grote Boze Wereld hem leert kennen.

Later meer, eerst op orde komen.

11.35 pm
“Diamons on the soles of her shoes”, zong Paul Simon, net nadat ik had opgemerkt dat de zool van mijn linker gymschoen een enorme scheur vertoonde, en er zaten geen diamanten in verborgen. Ik kan mij de tijden heugen waarin ik schoenen kocht als pakjes kauwgum, maar tegenwoordig moet ik mezelf echt dwingen om een paar nieuwe te kopen, mezelf behelpend met de oude tot het water naar binnen sijpelt door de gaten in de zolen.

Er zijn eerlijke mensen en bovenal, mensen die moeite doen. Dit ter inleiding.
Vanmiddag, om vier uur, belde een personeelslid van het zorgcentrum, of ik mijn portemonnee had verloren? Ik dacht van niet, had hem niet gemist – dus ik doorzocht mijn rugzak, en ja hoor, geen portemonnee. Ik brak uit in een verlate paniek, aangezien ze belde om te zeggen dat een mijnheer hem had gevonden en op weg was naar het zorgcentrum om hem te overhandigen aan de receptionist, of anders aan mij, wanneer ik kans zag om daar aan te komen binnen tien minuten.
Ik nam niet de moeite mijn laptop uit te zetten, pakte mijn rugzak en stormde naar beneden om mijn fiets te halen en een mini Tour de France te rijden naar het zorgcentrum. Ik arriveerde bij de receptie net voor de eerlijke vinder aan. Het bleek dat hij mijn portemonnee had opgeraapt van de supermarktvloer, de inhoud had nagekeken en een opgevouwen A-viertje had aangetroffen en opengevouwen en laat dat uitgerekend een afgedrukt exemplaar zijn van een email die de afdelingsmanager van het zorgcentrum mij had opgestuurd, met de adresregel de naam van het centrum…. een eenvoudig telefoontje naar hetzelfde adres zorgde voor de rest.
Dat is nu nog eens een geluk, en dan te bedenken dat ik nog met het idee had gespeeld, gisteravond, om die mail eruit te halen…
Hoe heb ik het in Godsnaam klaargespeeld om mijn portemonnee te verliezen? Welnu, ik had snel klaar willen zijn bij de kassa, en inplaats van mijn torso uit de rugzakbanden te moeten wurmen om vervolgens in de rugzak te rommelen op zoek naar mijn portemonnee, besloot ik die laatste in mijn jeans zak weg te stoppen, juist onder de gesp van mijn riem, aan de voorzijde – nu zit mijn spijkerbroek aangesloten, dus er was enige moeite voor nodig om die portemonnee in het benauwde zakje te proppen, waarbij het textiel amper meegaf. Kennelijk had ik er niet voor zorg gedragen dat ik dezelfde moeite zou doen om de portemonnee terug in de zak te krijgen na te hebben betaald voor de boodschappen, en dus moet de lenige portemonnee, maar half in de zak, eruit gesprongen zijn om neer te komen op de supermarktvloer.

Sjonge, ben maar op het nippertje ontkomen aan een drama op deze zaterdag!

ENGLISH

08.56 
I awoke and heard the sound of water drip drip dripping through the drain pipe connecting the three stories of this block – isn’t that adorable, connected by a drain – sort of compares to “all people piss and pooh”. I checked whether the water had also taken to pissing into the balcony, where the boarding lost its waterproofness, but evidently the rain was falling vertically – I lay listening for a bit and then got up and here I am writing (about the why of sleeping on the balcony: to not be disturbed by the third floor kids who behave as though their parents’ flat is a soccer field).
Incidents still speak in my mind: the loudest one being where the care manager stood observing the view, past Thursday, in not at all a natural way, to then hear me phrase her exact thoughts about the view, as I entered the office. So if she ever wanted proof (and she did), she now knows my secret identity. About time. And its getting about time too that the Big Bad World gets to know it.

More later, get organised first.

 

11.35 pm
“Diamonds on the soles of her shoes”, Paul Simon sang, just after I had noticed that the sole of my left sneaker showed a huge tear and there were no diamonds tucked in it either. I can recall times when I bought shoes like packets of chewing gum, but nowadays I really need to force myself to get a pair of new ones, making do with the old till the water seeps in through the holes in my soles.

There are honest people and above all, people who take the trouble. By way of introduction.
This afternoon, at four, a care center staffer called, had I lost my purse? I did not think so, hadn’t missed it – so I searched my knapsack, and sure enough, no purse. I broke into an overdue panic, since she called to say that a gentleman had retrieved it and was on his way to the care center to hand it over to the receptionist, or else to me in case I chanced to be there within ten minutes.
I never bothered to switch off my laptop, took my knapsack and rushed downstairs to collect my bike and do a mini Tour de France to the care center. I arrived at the reception just ahead of the honest finder. It appeared he had picked up my purse from the supermarket floor, checked the contents and noticed this folded piece of foolscap to then unfold it and what should it be but a printed copy of an email the section manager of the care center had sent me, in the address line the name of the care center…. a simple phone call to the same address took care of the rest.
Now that’s a stroke of luck, and to think I had toyed with the idea of removing that printed email yesterday night…
How in God’s name did I manage to lose that purse? Well, I had wanted to quickly get through the check-out line, and instead of needing to wriggle my torso out of the knapsack-straps to then rummage around in search of the purse, I decided to tuck the latter into my jeans pocket, the one just underneath my belt buckle, at the front – now my jeans are tight fitting, so it took some effort to press the purse into the cramped pocket, with the fabric barely giving way. Evidently I had not seen to it that I went to the same effort to get it back in the pocket after having paid for the groceries, and so the nimble purse, only half in the pocket, must have jumped out to land on the supermarket floor.

Wow, what a narrow escape from tragedy on this Saturday!

Amsterdam, Amsterdam, woensdag-Wednesday 06-08-14

11.17 am
Niets, of in elk geval bitter bitter weinig, van de tegenwoordige popmuziek heeft blijvende waarde – het is wegwerp “muziek”, met een hoge populariteits-factor en een schokkend lage muzikaliteit. De zangers en zangeressen kunnen amper zingen en zelfs schreeuwen en gillen gaat ze slecht af – maar met de “auto-tune” in de studio redden ze het en met playbacken op het toneel lukt een live optreden ook nog wel zo’n beetje.
Ik denk dat dit wel de pop muziek scene opsomt van het moment.

19.55
Welnu, wat ze dan ook mogen doen in de studio’s, mijn gootsteen schijnt spontaan te “play-backen” om in de juiste beeldspraak te blijven,  en hebben wij dus een keukenmeiden drama op dit adres. Ik sta op het dek en hoos als een gek om het dek droog te houden. De professionele gootsteen reiniger arriveerde nadat ik een alarm belletje had gepleegd maar vertelde mij dat mijn geval niet zou worden gedekt door mijn abonnement op de Riool Reiniging Unit, aangezien ik helemaal geen calamiteit was want dan zou het water ook “play backen” vanuit de andere afvoer en trouwens, er op datzelfde moment mensen wier hele flat onder was gelopen met drollen die rond dreven tussen het design meubilair door en ging plakken in het langharige Perzische kleed.  Daar kon ik natuurlijk helemaal niet tegenop met mijn bescheiden gootsteen verstopping, dus Ik deed onmiddellijk afstand van mijn rechten op rampen-assistentie en we hielden het op morgen op z’n vroegst – mijn hoop is gevestigd op Hogere Machten om enige soort spontaan overstromen in de nacht en gedurende mijn afspraak morgenochtend buiten de deur te voorkomen.
De gast van de Riool Reiniging Unit was jong en niet onknap, net als die andere gast paar dagen geleden die mijn kapotte douche kraan repareerde – nou, dat is een belangrijke verandering vergeleken bij vroegere jaren, tot nu toe waren de reparatie-mannen steevast oudere knakkers, al dan niet pronkend met stoere tatoeages, en het leven had zijn sporen op hun gezicht achtergelaten.

12.01 am
En dan…. wanneer je denkt het allemaal gezien te hebben, scheur je je gezicht open bij het lezen van alle commentaren onder een video op YouTube waarin een of andere milieu-bewusteling ons laat zien hoe je een verstopte afvoer moet onstoppen door bakpoeder en azijn te gebruiken….

Ik ga dit nu proberen en doe verslag in de ochtend (er schijnen gassen vrij te komen bij deze operatie, en middernacht is wel laat voor een explosie, de meeste mensen slapen dan al).

 

ENGLISH

11.17 am
Nothing, or in any case bitterly little, of the present day pop music possesses lasting value – it is throwaway “music” with a high popularity factor and of a shockingly low musicality. The singers, both female and male can barely sing and they even make a bad job of screaming and yelling – but with auto-tune in the studio they scrape through and play backing on stage sort of saves a live show.
I guess this sums up the pop music scene of this moment in time.

19.55 
Well whatever they are doing in the studios, my kitchen sink seems to spontaneously “play back”, to apply the right metaphor,  and now we have a kitchen sink drama at this address. I manned the decks and am bailing like mad to keep the deck dry. The professional kitchen sink cleaner arrived after I put in a distress call but told me my case would not be covered by my subscription to the Sewer Cleaning Unit since I was not at all a calamity as then the water would run play back  from the other drain as well and for that matter there were people as we spoke  whose entire flat was flooded with the shit floating around among the design furniture and settling in the long haired Persian rug. Well of course my modest kitchen sink blockage was no match for that, so I immediately forfeited my rights to the calamity service and we agreed on tomorrow as the earliest – my hope is focused upon Higher Powers to prevent any kind of spontaneous flooding in the night and during my morning appointment out of doors.
The guy from the Sewer Cleaning Unit was young and sort of good looking, just like the other guy the other day who fixed my busted shower room tap – now that’s a significant change from former years, till now the repairmen invariably have been older guys, either or not sporting tough looking tattoos, with life having left its traces across their faces.

12.01 am
And then….when you’ve had it all, you crack your face reading all the comments underneath a vid on YouTube where some environmentalist shows us how to unclog a clogged drain using baking soda en vinegar…

I am just giving it a try now and report back in the morning (this operation seems to free gases and midnight is rather late for an explosion, most folks are asleep by then).

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 05-08-14

08.53 pm
Niets werkt in deze blog – wat irritant. O, nu werkt het ineens wel. Dat had je vroeger niet, je pakte een pen en papier en je ging schrijven, en kapitaal werd gewoon kapitaal en onderkast bleef onderkast, in plaats van zoals nu, dat je één woord kapitaal wilde maar alles erboven wordt ook kapitaal. Ik raak er steeds meer van overtuigd dat technologie in het geheel géén “vooruitgang” betekent, sterker, ik twijfel er aan wat mensen eigenlijk bedoelen wanneer ze het hebben over “vooruitgang”. Weten ze waar ze het over hebben of is het gewoon een of andere stomme kreet die ze horen en gedachteloos doorgeven? Wat was er mis met het maken van rooksignalen? Uiteindelijk kwam de boodschap ook over. En het waren boodschappen met inhoud. Nu is 99 procent van alle boodschappen wezenloos geklets om de stilte en de tijd te vullen.

11.51 pm
Ik was verwonderd dat mijn dag niet al te vol bleek, nu ik ben begonnen mijn moeder twee keer per dag te bezoeken: één keer zo rond twaalf uur om haar met de lunch te helpen en één keer tegen half zes om hetzelfde te doen voor het avondeten. Ik las ergens dat naarmate je minder taken moet uitvoeren, je steeds meer in tijdnood komt. Ik geloof dat dat waar is. De essentie schuilt in het schema – niets te doen, dan geen schema.
Het stelt mij gerust om daar in het volle daglicht te zijn – de laatste tijd kreeg ik het idee dat er zich daar allerlei stomme dingen afspelen, schaarse voorraden, niet genoeg eten voor iedereen, dat de stad mijn moeder niet goed in bed legt en andere zorgen.

Gisteren, terug van een adres in Amsterdam-Noord, wipte ik binnen bij de Kwantum hallen om een zogeheten “rolmatras” te kopen, voor maar 18 euro – uiteraard om mijn geïmproviseerde slaapplek op het balkon te verbeteren. Zo onderhand is dat (dichtgetimmerde) balkonnetje een mini boudoir geworden, kan zo in een blad voor “originele woonideetjes”.

O, en iemand vertelde mij dit, nu net, nadat ik de (fatale!) fout had gemaakt om opnieuw in het Help Forum te posten: “PS WEERHOUD JE ER ALSJEBLIEFT VAN IN HET HELP FORUM TE POSTEN – DE POST VAN DIE IDIOOT WAS VOLKOMEN WARTAAL OMDAT ZIJ EEN WARHOOFD IS – XXXXXX begreep haar helemaal NIET, hij zat gewoon op jou te vitten. Je zult alleen maar pesterijen en ander geweld over je heen krijgen!!!!!! (….)

Ik zal zijn advies opvolgen. Voorgoed. Totdat…..

ENGLISH

 

08.53 pm
Nothing is working in this blog – how annoying. Oh, now it works again suddenly. You didn’t have that formerly, you took a pen and paper and you started to write and capital simply became capital and lower case stayed lower case instead of, like now, you wanted just one word in capitals but all the text above it is turned into capitals as well. I am increasingly convinced that technology is not at all “progress”, what’s more, I am doubting about people’s meaning when they speak of “progress”. Do they in fact know what they are talking about, or is it just some stupid yell which they hear and thoughtlessly pass on? What was wrong wit making smoke signals? Ultimately the message came across too. And they were messages with substance. Now 99 percent of all messages is vacant rambling to fill the silence and time.

11.51 pm
I was surprised my day did not seem too crowded, now that I started visiting my mother twice a day: once around twelve to help her eat lunch and once at half past five to help her with supper. I read somewhere that the less tasks you need to clear, the more you are pressed for time. I believe that is true. The essence is in the schedule – nothing to do then no schedule.
It sets my mind at ease to be there in full day time – lately I was getting the idea all kinds of stupid things were going on, scarce supplies, not enough food to go round, staff not laying my mother down in bed the right way and other worries.

Yesterday, back from an address in Amsterdam-North, I popped into the Kwantum halls to buy a so called “roll-up matrass” for only 18 euro – needless to say to improve my improvised sleeping-accommodation on the  balcony. Meanwhile that (boarded off) balcony has turned into a mini boudoir, it would fit into a magazine for “original home ideas” any time.

Oh, and someone told me this, just now, after I made the (fatal!) mistake of once again posting in the Help Forum: “PS PLEASE REFRAIN FROM POSTING IN THE HELP FORUM – THAT IDIOT’S POST WAS TOTALLY MUDDLED BECAUSE SHE IS A MUDDLE – XXXXXX did NOT understand her at all, he just harped on you. The only thing you will get is abuse abuse and still more abuse heaped onto you!!!!!! (….)”

I shall follow up his advice. For keeps. Until…..

Amsterdam, maandag-Monday 04-08-14

Half a mo’ – maybe be back

Ogenblikje, kom misschien terug.

 

 nos testbeeld

 

 

 

Image source

Amsterdam, woensdag-Wednesday 18-06-14

2.53 pm
Facebook is net zo frustrerend als het altijd al was. Voor ik mijn staatsgreep pleegde, en nu, met de zaken hersteld in hun voormalige status quo.
Een gigantisch populariteitswedstrijd – onderzoek heeft uitgewezen dat FB de levens van een hoop mensen verziekt, zoal niet direct, dan toch indirect doordat hun eigenwaarde wordt aangetast, hun prikkelbaarheid toeneemt en hun verdraagzaamheid en vermogen om met kleine ergernissen om te gaan neemt af.

8.19 pm
Ik heb feitelijk maar één werkelijk verlangen. En dat zal ik niet verwoorden. Uiteraard gaat het hier om iets wat buiten de normale verlangens ligt, zoals liefde geven en ontvangen, je doelen bereiken, inspiratie en scheppen, goede gezondheid en dergelijke. Ik brand van verlangen om dat te laten gebeuren. Het hangt af van de handelingen van anderen. Wanneer hen de juiste vingerwijzing krijgen en wanneer zij daarnaar optreden, dan zal ik mijn verlangen kunnen vervullen. Nu leeft ik voor dat moment. En het zal geschieden.  Want openstaande rekeningen worden altijd alsnog voldaan, met terugwerkende kracht, hoe dan ook.

Er is iets in mij geknapt. Het knapte gewoon. Deze breuk valt nooit meer te repareren. Het zat er altijd al dik in. Gewoon een kwestie van tijd wanneer het uiteindelijk zou gebeuren.

 

 

 

ENGLISH

 

2.53 pm
Facebook is just as frustrating as it always was. Before I did my coup and now, with things restored to the previous status quo.
A gigantic popularity contest – research has proven that FB fucks up a lot of people’s lives, if not directly, then indirectly through their self-esteem being affected, their irritability increasing and their tolerance and ability to cope with little annoyances diminishing.

8.19 pm
I have in fact but one real desire left. And I shall not phrase it. Naturally that is something beyond the normal desires, like love and be loved, achieving your goals, inspiration and creation, good health and such. I am burning with desire to have that effectuated. It depends on other people’s actions. If they are given the right cue and if they act accordingly, then I can fulfill my desire. Right now I live for that moment. And it shall be done.  For unpaid bills will always be settled, as yet, retro-actively.

Something snapped inside of me. It just snapped. This fracture will never be repaired. It’s always been in the making. Just a matter of time when it would eventually happen.

Amsterdam, vrijdag-Friday 28–02-14

Onofficiële voorvertoning van de Proclamatie Donut

VAN ALLES E - 280214 --- Proclamation donut 800

Sneak preview of the Proclamation Donut

Credit: Donut by Evan-Amos Glazed donut

 

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.