Amsterdam, dinsdag-Tuesday 22-04-14

12.22 am
In feite heb ik vandaag gedaan wat me werd gezegd. En het voelde helemaal niet verkeerd. Ik doe altijd wat me gezegd wordt, het hangt er alleen van af wie het zegt. Een discussie gevoerd met Frank Bradley via Flickr Mail over auteursrecht. Ik besloot mijn “lezing” met: “Geef mensen altijd deze allesomvattende informatie: “Foto’s zijn Alle Rechten Voorbehouden, wanneer je ze wilt gebruiken behoef je de geschreven toestemming van de fotograaf.” Punt uit. Met andere woorden: afblijven of anders.”  Simpel.

Afgezien van het doen wat me wordt gezegd door de juiste persoon, heb ik het winkelcentrum vereerd met mijn illustere aanwezigheid. De spullen die ik nodig heb gehaald en ook behoorlijk veel ergernissen. Het blijft me verbazen hoe ergerlijk mensen kunnen zijn. Zouden ze mij zien als ergerlijk? Nauwelijks denkbaar!
In de rij bij de kassa van de supermarkt, het pakje zachte drop in mijn hand, tenslotte uitverkozen uit de ruim honderd soorten in het schap, ja, het moderne leven biedt teveel keuzes, merkte ik de blubberig dame op die mijn voormalige  - foute – fitness deelde. Ze vertelde me toentertijd dat ze een fervente fan van ballroom dansen was – ik bekeek haar massieve dijen en afwezige taille en dacht er het mijne van. Om de een of andere reden viel ik bij haar in de smaak en ik had er een hele klus aan om haar te vermijden, om maar niet te zeggen haar van me af te schudden. Nadat ik de fitness had verlaten bleef ik haar tegen het lijf lopen in de stad, op de fiets, ik bedoel ik op mijn fiets en zij op de hare. Ik vroeg me af of ze mij en mijn drop zou aanspreken maar dat gebeurde niet. Pal voor me was een jong vrouwelijk persoon van ondefinieerbare leeftijd, gekleed in een namaak kostschool uniform – ze deed me denken aan de Lolita in het boek van die naam – rechts van mij, in de rij voor de andere kassa, stond de gast die in de brillenwinkel werkt, waar ik mijn contactlenzen bekom. Hij heeft het helemaal niet op mij begrepen en maakt daarvan geen geheim, blijft nog maar net beleefd en laat me wachten wanneer er geen andere klanten in die verrekte winkel zijn, pestkop van een vent. Ergerlijk ook. Ik voelde de priemende ogen van de dansdame in mijn rug, voelde de geërgerde blikken van de pestkop naar links waar ik stond te wachten tot Lolita voor haar boodschappen had betaald, en ik dacht: wat nu. Maar er gebeurde niets. Ik was aan bod, Lolita had haar spullen in een Lolita-achtige boodschappentas gepropt en ik betaalde voor de drop met mijn betaalpasje, en toen de transactie was voltooid verliet ik de supermarkt en dat was dat.

Na het zorgcentrum ben ik naar het park gefietst. De vogels zongen dat het een aard had, gewoon ongehoord, ik denk dat ze dat speciaal voor mij deden. En toch heb ik verzuimd hen omstandig te bedanken. Zal het morgen doen, als de aangekondigde regen mij tenminste niet verhinderd morgen naar het park te gaan.
Leuk filmpje geschoten langs het uienpaadje, waar de wilde uien enorm geuren, zozeer dat er maar weinig mensen langs dat paadje lopen. Goed zo, blijf maar lekker weg, dan is dat paadje van mij. 

 

 

ENGLISH

 

12.22 am
Actually I did as I was told today. And it didn’t feel too bad. I always do as I am told, only it depends who does the telling. Had a discussion with Frank Bradley on Flickr Mail about copyright. I concluded my “lecture” with: “Always give people this line of blanket information: ”  “Photos are All Rights Reserved, if you want to use them you need written permission from the photographer.” Period. In other words: hands off or else. ” Simple.

Apart from doing as I was told by the right person, I honoured the shopping center with my illustrious presence. Got the stuff I needed as well as plenty of annoyances. It never ceases to amaze me how annoying people can be. Would they think of me as annoying? Hardly conceivable!
In the check out line of the supermarket, holding the packet of soft licorice I had finally selected from the odd hundred varieties, yes modern life offers too many choices, I noticed the blubbery lady who shared my former – wrong – gym. She told me at the time that she was an avid fan of ballroom dancing – I eyed her massive thighs and absent waistline and wondered. For some reason she took a fancy to me and I had a hard time avoiding her, not to use the unfriendly word “shaking her off”. After I left the gym I kept encountering her around town, on the bike, meaning me on my bike and she on hers. I wondered whether she would address me and my licorice but that did not happen. Immediately ahead of me was a young female person of indefinable age, dressed in a sham public school uniform – she made me think of the Lolita in the book of that name – at my right hand side, in the check out line for the other… watchamacallit…well, the other checkout, was this guy who works in the spectacle shop where I procure my contact lenses. He doesn’t like me and makes no secret of his dislike, remains only barely polite, makes me wait when there are no other customers in the bloody store, pesky person he is. Annoying too. I felt the dancing lady’s eyes piercing in my back, sensed the pesky guy’s annoyed glances to his left where I was waiting for Lolita to pay for her groceries, and I wondered: now what. But nothing happened. It was my turn, Lolita had stuffed her stuff in some Lolita-ish shopping bag and I paid for the licorice with my debit card, and when the transaction was done I left the supermarkt and that was that.

After the care center I cycled to the park. The birds sang with a vengeance, simply unheard of, I think they did that especially for me. Even though I omitted to thank them extensively. Will do so tomorrow, if the predicted rain won’t prevent me from visiting the park that is.
Shot a fun film along the onion path, where the wilde onions smell something terrific, so much that very few people venture along that path. Good, stay away, then that path is mine. 

Amsterdam, maandag-Monday 21-04-14

1.28 am
Vandaag vertrok, anderhalf uur geleden. Ik weet werkelijk niet hoe ik het hoofd moet bieden aan de tijd. Misschien moet ik er niet langer bij stilstaan en gewoon meegaan. Waar hij mij dan ook heen leidt. En zeg nu niet : “de dood”. Ik heb enorm het land aan mensen die zo denken, mensen die zich er niet van kunnen weerhouden ons er aan te herinneren dat we op weg naar de dood, vanaf de minuut dat we uit het moeder lichaam rollen. Ik kwam ze in vroeger dagen vaak tegen maar op de een of andere manier heb ik ze weg kunnen filteren. Word er knettergek van, die nihilistische benadering van het leven, brrrr.

 

ENGLISH

 

1.28 am
Today went, an hour and a half ago. I really don’t know how to cope with the time. Maybe I shouldn’t wonder and simply go along with it. Wherever it takes me. Now don’t say: “Death”. I can’t stand people who think that way, people who cannot refrain from reminding us that we are on our way to death from the minute roll out the mother body. I used to meet them a lot in former days but somehow I managed to filter them away. Drives me crazy, this nihilistic approach to life, brrr.

Amsterdam, zondag-Sunday 20-04-14

23.30 pm
Nou, dat is een leugen, nu, op moment van schrijven is het feitelijk twaalf over twee in de ochtend. Maar ik had mezelf beloofd dat ik deze dag zou verslaan, ten behoeve van het nageslacht, voor middernacht. Dus nemen wij geen onware omweg.

Goed, over vandaag: niets opzienbarends. Ik stond op, kleedde me aan terwijl ik ontbeet (gedurende aankleden en andere activiteiten, ren ik rond en doe van alles gelijktijdig wat gewoonlijk uitmondt in het kwijtraken van mijn sokken) maar al eerder had ik seks terwijl de Paus het Urbi et Orbi doornam, wat dat dan ook moge zijn. Mooie combinatie.
Vraag me nog steeds af waarom er een man zonder seks voor nodig is om namens God op te treden. En vraag me nog steeds af waarom het God “De Vader” zou moeten zijn inplaats van God “De Moeder”. Het wordt tijd dat daar verandering in komt, of tenminste de bereidheid om toe te geven dat een rolwisseling tot de mogelijkheden behoort.

Ik vermeed de gedachte aan de stad in gaan, het idee alleen al maakt dat ik me ongemakkelijk voel, eenzaam en gedesorienteerd. Je kunt je wel voorstellen wat het daadwerkelijk aanwezig zijn met me zou doen. Ik moet er niet aan denken! Ik durfde zowaar aan stofzuigen te denken maar had er feitelijk geen zin in dus stelde het weer een dag uit. Vroeg me af waarom ik een half jaar geleden in aller ijl naar de stofzuigerwinkel stormde voor een nieuwe stofzuiger?
De dag was helemaal geweldig, echt zo’n dag  waarop mismoedige mensen nog mismoediger, aangezien er totaal geen reden is om mismoedig te zijn: de hele wereld geniet van de zonneschijn, de hele wereld stroomt de huizen uit om de zon op te zuigen en zich over te geven aan populair tijdverdrijf. Zulke mismoedige zielen zullen aanzienlijk zijn opgemonterd toen het weerbericht op de radio kwam: “Morgen behoorlijk minder zon en regelmatig buien de hele dag door.”

Tegen de tijd dat anderen terug vlieden naar hun huizen, begaf ik mij naar buiten. Eerst voedde ik mijn moeder – gepureerde aardappelen, gepureerd lof, gepureerde kool, gepureerd vlees – en toen bezocht ik het goede oude park, samen met mijn Macro Lens: om de bloemen en de bijen en tweebenige wezens te schieten die ze mensen noemen. De lens behoeft ontmoetingen van dichtbij, zo niet dan zullen onscherpe beelden het gevolg zijn. Dat is helemaal geen nadeel, ik heb met opzet een nieuw album op Flickr aangemaakt: “Fantomen in het Park”, waardoor meteen het algehele gebrek aan scherpte wordt verklaard; fantomen zijn zelden scherp.
Ik voel er niets voor om twee lenzen mee te sjouwen: eentje voor de grote wezens en eentje voor de kleine schepseltjes, al dat gerommel, om maar te zwijgen van het gevaar van het vuil dat in het volledig onbeschermde spiegelhuis kan vliegen, of hoe heet die supergevoelige holte waar “het” gebeurt, waar driedimensionale taferelen uit het echt leven worden vastgelegd als platte reproducties?

Om anderhalf uur park samen te vatten: een vrij scherp wezentje, balancerend op de rand van een blad en verscheidene minder scherpe twee benige wezens die waardevolle toevoegingen vormen voor het “Fantomen” album. Alhoewel de bruid aan de oever van de vijver veel te scherp bleek voor dat album, maar mogelijk een kandidaat voor “Grootste Successen”.

Amen en welterusten.

 

 

 

ENGLISH

 

23.30 pm
Well, that’s a lie, right now, as I write, it is in fact twelve past two in the morning. But I had promised myself I would record this day for posterity before midnight. So we take an untruthful detour.

Okay, about today: nothing sensational. I got up. I dressed while having breakfast (during  dressing and other activities, I run around doing all things at once which usually results in losing my socks) but before that I had sex while the Pope was going through his Urbi et Orbi whatever it is. Fine combination.
Still wonder why it requires a man without sex to act on behalf of God. And still wonder why it should be God “The Father”, instead of God “The Mother”. About time that that will be changed, or at least the willingness to admit that a conversion belongs to the possibilities.

I avoided thinking of going into town, the very idea makes me feel uncomfortable, lonely and disoriented. You can imagine what the actual being there would do to me.  Can’t dare to think of it! I actually dared to think of vacuumcleaning but didn’t care to actually do it, so put it off another day. Wondered why I stormed to the vacuumcleaner-shop at top speed for a new vacuumcleaner?
The day was ever so wonderful, quite one such day that makes morose people even more morose, seeing there is no reason at all to be morose: the whole world enjoys the sunshine, the whole world flocks out of their houses to soak up the sun and indulge in popular pastimes. Such morose souls must have perked  up considerably when the weather forecast came on the radio: “Tomorrow rather less sunshine and many showers throughout the day.”

Against the time where others flock back to their houses, I ventured out. First I nourished my mother – mashed potatoes, mashed endives, mashed cabbage, mashed meat – and then I visited the good old park, together with my Macro Lens: to shoot the flowers and the bees and the two legged creatures they call humans. The lens needs close encounters, otherwise it will result in out-of-focus images. That is not a drawback at all, I have purposely created a new set on Flickr: “Phantoms in the Park”, thus explaining the general lack of sharpness; phantoms are rarely sharp.
I don’t feel like lugging along two lenses: one for the big creatures and one for the little critters, all that fumbling around, not to mention the danger of dirt flying in the fully unprotected mirror house, or what do you call that supersensitive cavity where “it” happens, where three dimensional scenes in real life are recorded as  flat reproductions?

To summarize an hour and a half in the park: a fairly sharp little critter balanced on the edge of a leaf and several not too sharp two legged creatures which form valuable additions to the “Phantom” album. However, the bride on the bank of the pond turned out far too sharp for that album, though possibly a candidate for the Album “Greatest Hits”.

Amen and good night.

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 19-04-14

10.52 pm
Die knakker van de Nat. Geog, vertelt ons, vingertje eerbiedig ten hemel gehven: “Gij zult niet sneller dan het licht reizen!”
Ha, hij maakt een grapje zeker. Ik weet wat sneller gaat dan de snelheid van licht. En ik onthul het niet. Tenminste, nog niet. Het gaat niet om iets spectaculairs, niets van science fiction, nee nee, in feite is het dichtbij huis. Blijf op deze zender en u zult ervan horen op de juiste tijd.

Weet u, dat is één ding waar schepsels je niet mee opzadelen als fotograaf van candids: het gezeik over hun “privacy” en hun “rechten” en dit en dat. Helemaal niet, de vlieg vanmiddag poseerde geduldig voor mij op zijn blad en naarmate ik dichterbij kwam, de macro zoom zoomde hoorbaar in, begin hij kalmpjes zijn pootjes of beentjes, of hoe noem je de ledematen van een vlieg, te wrijven. En net toen ik klaar was… keek hij naar mij op, glimlachte, dankte mij voor de eer mijn model te hebben mogen zijn en vloog weg. Is dat niet hoe wij fotografen het willen?
Daarna zocht ik mijn weg naar de “vleermuizen kelder” in het Amstelpark, maar ik kon hem niet vinden, alles wat ik aantrof was de tafeltennis tafel achter het gewitte bakstenen bouwsel, waar ooit tuinslangen in lagen en nog iets… ben ik vergeten, maar nu is het dichtgemaakt, zelfs geen spoor van de vroegere deur waar die ooit zat. Moeten we soms die vleermuizen kelder binnen gaan door een geheim gat in de grond?
Ik zal eens mijn licht moeten opsteken bij de kinderboerderij, bovenop de heuvel.

Morgen meer, ik werd erg opgehouden in het Help Forum.

 

 

ENGLISH

10.52 pm
This guy on the Nat. Geog, tells us with finger deferentially pointing at the high heavens: “Thou shalt not travel faster than the speed of light!”
Ha, he must be joking. I know what travels faster than the speed of light. And I am not revealing it.  At least not yet. It doesn’t concern anything spectacular, nothing scifi, no no, in fact, it is close at hand. Stay tuned and you’ll hear of it at the right time.

You know, that’s one thing creatures won’t put you through as a photographer doing candids: the nagging about their “privacy” and their “rights” and this and that. Not at all, the fly this afternoon patiently posed for me on its leaf, and as I got closer and closer, the macro zoom audibly zooming in, it calmly began rubbing its paws or legs, or whatever you call a fly’s limbs. And just as I was done… it looked up at me, smiled, thanked me for the honour of being chosen as my model and flew off. Isn’t that how us photographers like it?
After that I made my way to the “bat cellar” in the Amstelpark, however, I couldn’t find it, all I hit upon was the table tennis table behind the white washed brick structure, which once housed hoses and something other… forget now, but now it is closed off, not even the trace of the former door where it used to be. Are we supposed to get into this bat cellar through a secret hole in the ground?
I shall need to do some inquiring at the children’s farm, top of the hill.

Tomorrow more, I was seriously detained in the Help Forum.

Amsterdam, Goede Vrijdag-Good Friday, 18-04-14

4.40 pm
Gisteren… is heen, vandaag is al aardig onderweg maar ik kan nog steeds geen woorden of zin vinden om in deze bladen te schrijven. Verrassende dingen zijn voorgevallen. Ze zullen bepaalde anderen meer hebben verbaasd dan mijzelf, voor hen was het een puzzel, voor mij het soort verbazing wanneer een voorgevoel inderdaad uitkomt.

Ik viel het rustige regime van een witteboorden-man binnen met mijn vraag over een ogenschijnlijk idiote opzet – hij luisteren geduldig en legde toen uit dat de nieuwe opzet “optioneel” was – zijn stem verried de getergde verdraagzaamheid die witte boorden hebben ontwikkeld in de omgang met mensen die de onlogische en weinig intuitieve invul-formulieren niet begrijpen, opgestuurd door de instantie.
Mijn uitsmijter was de opmerking dat het niet insluiten van een antwoord envelop “nogal zuinig” was. Doodse stilte aan de andere kant.

ENGLISH

 

 

4.40 pm
Yesterday…. is gone, today is well underway but I still cannot find words or inclination to write in these pages. Surprising things have occurred. They may have surprised certain others more than myself, for them it formed a puzzle, for me it was the kind of amazement you feel when a premonition comes true.

I crashed into the quiet regime of a white collar guy, with my question about a seemingly crazy set up – he listened patiently then explained that the new set up was optional – his voice betrayed the long suffering tolerance that white collars have developed when dealing with people not understanding the illogical and counter intuitive filling-in forms their organisations issue.
My parting shot was the remark that not including a stamped answering envelop was “rather frugal”. Deathly silence at the other end.

Amsterdam, woensdag-Wednesday 16-04-14

 

12.01 pm
Hoog tijd voor een woordje – blijf aan de lijn, zo terug.

2.20 pm
Dus daar was ik, in het park, met mijn nieuwe macro lens, jawel, jawel, ik heb inderdaad mijn verlangen gevolgd om dat nieuwe werktuig waarover ik drie dagen gelden sprak binnen te halen, dus daar was ik en mijn macro brandde, brandde van verlangen om die vlinders te pakken te krijgen en de bijen en andere schepsels met enorme ogen en enge harige benen en piepkleine maar massieve kaken…. geen schepsel in zicht. Maar waarom niet? Er was was immers volop zon om de vroege vlinders en een vroege bij en andere kruipertjes uit hun donkere hoekjes en nestje de vrije lucht in te lokken? Waar waren zij?

Zie ik gefladder achter die bosjes? Aha, ik begrijp het, dat zijn natuurlijk alle vlinders, een hele wolk, die sprankelt van al hun kleuren en ze zullen wel giechelen, hun kleine vlinderhandjes voor hun kleine vlindermondjes, verstoppen zich om mij te foppen, die plaagdiertjes: ” Haha, Mabelia wil ons schieten met haar nieuwe lens, joeeeehoeeee Mabelia, we zijn hier, pak ons als je kunt, hi hi hi!” Een van hen maakt zich los uit de wolk om precieus op een narcis te fladderen en daar een elegante pose aan te nemen precies bovenop de kromming van de steel maar wanneer ik mijn camera omhoog breng om te schieten…… zooooeeeffff, daar gaat hij, giechelend en uitdagend. Wat ontzettend irritant om in de maling te worden genomen door een vlinder, net iets voor mij. En nu draait hij rondjes om mijn hoofd, daalt neer op de punt van mijn neus en trekt gekke gezichten naar me.

“Ik dacht dat de mensen waren die enorm vervelend waren, je vernietigt mijn beeld van jullie!” zeg ik tegen de bleekrode schoonheid op mijn neus, bespikkeld met geel en blauwe vlekjes en rondjes. “Zo zie je maar weer”, zegt de vlinder, “Koop het boek niet om zijn kaft en vang een vlinder niet om zijn strikje, weet-je-wel?” En zonde op mijn antwoord te wachten, vertrok hij en keerde terug naar de veiligheid van de wolk – de leden hadden het giechelen gestaakt om aandachtig te luisteren naar wat hun vertegenwoordiger mij te zeggen had.

Ik raakte de punt van mijn neus aan, tikkeltje jeukerig en liep door, verbolgen blikken over mijn schouder werpend naar een deel van de vlinder zwerm nog in de zonnige lucht hing, gedeeltelijk verborgen door de struik. Juist op dat moment net toen ik meeging met een bocht in het pad, daalde een enorme zwarte vlinder neer op een andere narcis, die pal naast het grind op het pad groeide. Ik stond meteen stil. De reuzenvlinder spreidde zijn indrukwekkende vleugels, met een spanbreedte van op zijn minst 20 centimeter, van punt naar punt gemeten, en richtte zich op om naar op te zien. Over zijn vlindergezicht flitste een gelaat dat ik maar al te goed kende. Nog maar net bekomen van de verrassing, herkreeg de vlinder weer zijn vlinder-trekken. Ik zou hebben kunnen aannemen dat ik mij een en ander had verbeeld, maar iedere twijfel werd weggenomen toen de bezoeker sprak:

“Ik ben F., ik ben betoverd, Ik werd veranderd in een vlinder. Er is maar één die de betovering kan verbreken, en dat ben jij. Je kunt mij niet kussen, vlinders kunnen niet worden gekust door mensen, heel anders dan bij kikkers. Wil je alsjeblieft de betovering verbreken wanneer het moment daar is?” En daarmee was hij weg, een flits roetachtig zwart in de verte – niet verrassend, F. was in zijn mensenleven hardloper geweest. Ik riep hem achterna: “Ik zal erover nadenken…. wanneer het moment daar is F.!”

Met dank aan: Gert M. Bovenstaande vlinderverhaal werd geinspireerd door Gert’s fantasie die hij projecteerde in mijn geest met gebruik making van mijn Buiten Zintuiglijke Waarneming. Altijd leuk om mee te liften op andermans verbeelding!

 

ENGLISH

12.01 pm
High time for a word  - hang in there, be right back.

2.20 pm
So there I was, in the park, with my new macro lens, yes yes, I did indeed follow my desire to get that new tool, which I talked about just three days ago, anyhow, so there I was and my macro was burning, burning with desire to get those butterflies, and bees and other critters with the huge eyes and creepy hairy legs and minute but massive jaws, into focus….not a critter in sight. But why not? Plenty of sun to lure the early butterflies, an early bee and other crawlies out of their dark nooks and nests into the open? Where were they?

Do I spy some fluttering behind those bushes? Ah, I get it, it must be all the butterflies, a cloud of them, sparkling with all the colours they come, and they must be giggling, their little butterfly hands before there little butterfly mouths, hiding to fool me, those pesky creatures: “Ha ha, Mabelia wants to shoot us with her new lens, wheeeeoooo Mabel, we’re here, see if you can catch us, hee hee hee!” One of them separates from the cloud to daintily flutter to a daffodil and strike an elegant pose right on top of the crook of the stalk but when I lift my cam to shoot…. whoooosh, there it goes, giggling and taunting. Completely exasperating, taken for a ride by a butterfly, just my luck. And now it circles around my head, alights upon the tip of my nose and pulls funny faces at me.

“I thought it was the humans to be the pesky ones, you are ruining my image of you!” I say to the pale red beauty on my nose, dotted with yellow and blue flecks and circles. “Which just goes to show”, says the butterfly, “Don’t judge a book by the cover so don’t judge a fly by the butter you know that dontcha?” And without waiting for my answer it took off and went back to the safety of the cloud – the members had stopped the giggling to listen attentively to what their representative had been telling me.

I touched the tip of my nose, slightly itchy, and walked on, casting baleful looks over my shoulder to where part of the bevy of butterflies still hung in the sunny air, partly hidden by the bush. It was then, as I turned with a bend in the path, that a huge black butterfly descended upon another daffodil, growing right beside the gravel which covered the path. I stopped in my tracks. The giant butterfly spread its impressive wings, measuring at least 20 centimeters across from tip to tip righted itself to look up at me. It’s butterfly face briefly flashed into a countenance I knew only too well. Barely recovered from the surprise, the butterfly features had taken over again. I could have assumed I had been imagining things but any doubt was removed, when the visitor spoke:

“I am F., I am under a spell, I was changed into a butterfly. Only one can undo the spell, it is you. You cannot kiss me, butterflies can’t be kissed by humans, unlike frogs.  Will you please undo the spell when the moment arrives?” With that he was gone, a flash of sooty black in the distance – not surprising, F. used to be a runner in his human life. I called after him: “I’ll consider…when the moment arrives F.!”

Credit: the butterfly story above is inspired upon Gert M.’s fantasy which he projected on my mind by means of my ESP. Always nice to piggyback on someone else’s imagination!

Amsterdam, maandag-Monday 14-04-14

3.22 pm

Frank Bradley heeft net een WordPress blog aangemaakt en is mij gaan volgen. Welnu, beide zijn goed nieuws! Nu zal hij “steeds een email ontvangen wanneer u een notitie publiceert”. Ik vraag me af of dat uitgebreid wordt tot “iedere keer dat u een notitie bewerkt en bijwerkt” ?
Om dit te kunnen nagaan ben ik dit Dagboek gaan volgen, deze post publiceren om vervolgens te bewerken en bij te werken, kijken wat er gebeurt. Zou het zo zijn dat mijn volgers een emailtje ontvangen bij iedere nieuwe gepubliceerde bijgewerkte versie dan zal ik “O nee!” uitroepen want dat zou betekenen dat deze mensen op zijn minst vijftig emails per dag hebben ontvangen vanuit deze lastige bron – mijn aanpassingen zijn veelvuldig, met het oog op spellingfouten, taalfouten en ook toevoegingen.

Ik heb net deze notitie gepubliceerd en er is niets in mijn inbox. Mislukking. Waarom niet? Wat nu weer voor digitaal rotzooitje? Nu ja, wanneer de email aanpassing niet werkt, zoals blijkbaar niet, dan hoef ik ook niet bang te zijn dat mijn volgers zullen worden overspoeld / gespamd. Ze ontvangen simpelweg helemaal niets, zoals nu duidelijk wordt. Misschien volgen ze mij via een eenvoudige bladwijzer in hun “Favorieten”.
(Ik vraag me vaak af, en daarin ben ik niet alleen, waarom verdomme zo veel dingen op het Net, c.q. mijn laptop NIET werken terwijl ze wel feilloos werken voor anderen? Om je haren uit je kop te trekken en ook ben ik minder genegen om over computers en aanverwante zaken te spreken met anderen, aangezien dit spelletje steevast eindigt in mijn verlies. Hoe dan ook, ik ben zojuist opgehouden mezelf te volgen aangezien de notificatie niet verschijnt en ik haat het wanneer de dingen het niet doen. Het was leuk voor de 23 minuten die het geduurd heeft, heel wat langer dan een orgasme, maar die doen het altijd, sshh, “erotische inhoud”, gebruikersdiscretie wordt aangeraden.)

 

 

ENGLISH

 

3.22 pm
Frank Bradley just created a WordPress blog and has started following me. Now both are good news!  He will now “receive an email every time you publish a post”. I wonder if that is extended to “everytime you edit and update a post”?
In order to check this I followed this Diary, publish this post to then edit and update, see what happens. Should it be so, that indeed my followers will receive an email at each new update I will cry out “Oh no!” as that would mean that these people must have received at least about fifty emails a day from this pesky source – my updates are many, with regards to spelling errors, grammar errors as well as additions.

I just published this post and there is nothing in my inbox. Failure. Why not? What digital fuck up this time? Well, if the email update does not work, as evidently it doesn’t then I need not be afraid that my followers’  inboxes get flooded/spammed. They simply don’t receive anything as now appears. Perhaps they have been following me through a simple bookmark in their “Favorites”.
(I often wonder, and in that I am not alone: why the hell do so many things on the Net c.q. on my laptop NOT work that seem to work flawlessly for others? Makes me want to pull my hair and also I am less inclined to talk about computers and computer-related matters with others, since invariably this ends up in some kind of losing game. Anyway, I just stopped following myself since the notification does not show up and I hate it when things don’t work. It was nice for the 23 minutes it lasted, a lot longer than an orgasm, however, those always work, hush now, “mature content” user discretion advised.)

Amsterdam, zondag-Sunday 13-04-14

11.31 pm
Vanochtend keek ik uit het keukenraam en ik was er zeker van dat ik de stad in zou gaan. Maar naarmate de dag voortschreed ebde mijn zekerheid weg en zo rond twee uur merkte ik wat grijzige verkleuring op in de hemelen en ik was er absoluut zeker van dat ik niet naar de stad zou gaan. Inplaats daarvan legde ik me neer bij wederom een wandeling door het park, nadat ik de eerbiedwaardige mevrouw mijn moeder had gevoed – “voeren” klinkt ongepast voor een volwassen mens; je voert baby’s, je voert of voedert dieren (wat je in feite niet moet doen, dieren moeten zichzelf voeden, met andere woorden: het is verkeerd wanneer mensen dieren in gevangenschap houden waar ze volkomen afhankelijk worden van de mensen en wanneer is trouwens deze praktijk begonnen, mensen die dieren aan zich onderwierpen? enz. – maar laat ik niet afdwalen, waar was ik… ach ja, nadat ik mijn moeder had gevoed zette ik koers naar het park, boven mij niets grijzigs en een fijn briesje hoewel kil.
Toen ik bij het grasveld aanbelandde dat over de weide met de Schotse Hooglanders uitkijkt… zie aan, het grasveld was overdekt met prachtige bloemen die tot aan hun knieën in weelderig gras stonden! Nota bene, ik heb het over de “bloemen” die tot aan hun knieën in het gras stonden, niet over mij – noem het een poging tot poëzie, al dan niet gelukt. Maar goed, de bloemen waren alle kleuren, lichtblauw, roze, geel, wit en droomkleurig – dus ik ging erbij zitten om close-ups te maken. Zo bezig telde ik mijn spaargeld in gedachten en dus toen ik de resultaten later op mijn laptop bekeek, besloot ik dat een vernuftige macro lens nou net was wat ik nodig had. Ik wil zoveel meer van die bloem zien dan mijn niet zo heel erge macro Nikon lens kan zien en waarom zou ik niet een heel enge close-up van een de kleine wezentjes vangen die over die bloemen heen kruipen en sluipen? Precies, zal morgen mijn fotowinkel bellen. Nee, nee, nee, ik zal NIET kopen vanaf het Net. Vergeleken bij de angst die dat in mij opwekt is een spin een knuffeltje.

Afgezien van de bloemeninspectie, keek ik omhoog naar het ooievaarsnest, maar buiten een klein bultje wat net boven de rand van het grote nest uitstak, zag ik niets – ongetwijfeld een deel van het hoofd van mama of papa ooievaar, bezig met broeden, wat voornamelijk bestaat uit zitten op een zootje eieren. Wat een geduld!

FUJI BEW ORIG T - digionbew VIIIE - 130414 -- Let's get loud! 800

Dedicated to spring in Holland

Opgedragen aan lente in Holland

ENGLISH

 

11.31 pm
This morning I looked out the kitchen window and I was certain I would make it into town. But as the day progressed my certainty was on the wane and when around 2 I noticed some gray discolouring the skies I was absolutely sure I would not make it into town. Instead I settled for yet another walk in the park, after nourishing the right honourable lady my mother  - “feeding” sounds inappropriate for an adult human being; you feed babies, you feed animals (which in fact you shouldn’t, animals should feed themselves, in other words: it is not the right thing for humans to keep animals in captivity where they become totally dependent of the humans and so when did this practice of humans subordinating animals start anyway? etc – but let’s not stray, now where was I…ah yes, after nourishing my mother I headed for the park, nothing gray overhead and a nice breeze though chilly.
When I arrived at the lawn overlooking the meadow with the Scottish Highlanders… lo, the lawn was covered with wonderful flowers standing up to their knees in luscious grass!  Please note, I am talking about the “flowers” standing in the grass up to their knees, not about me – call it an attempt for poetry, either or not successful. The flowers were all colours, light blue, pink, yellow, white and cream – so I sat down for close ups. Thus engaged I went over my savings in my mind and so when viewing the results on my laptop later I decided that a nifty macro lens would be just what I needed. I want so see much more of that flower than my not so very macro Nikon lens can see and why shouldn’t I get a real scary close up of the tiny critters that creep and crawl over those flowers? Right, call my photography store tomorrow. No, no no, I shall NOT buy from the Net. Compared to the fright such an operation arouses in me a spider is a cuddly toy.

Apart from the flower inspection, I looked up at the stork’s nest, but save for a tiny bump sticking just above the rim of the big nest, I saw nothing – no doubt  part of the head of mama or daddy stork, busy at brooding, which consists mainly of sitting on a bunch of eggs. What patience!

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 12-04-14

12.50 pm
Iemand belde aan bij dit flatje, hij of zij drukte op de bel in het bellenbord naast de ingang van het blok – Ik tilde de halofoon-hoorn van de haak en vroeg: “Wie belt er aan bij mijn huisje?” – geen antwoord, ik riep “Hallo daar?” – nog steeds geen antwoord – ik schreeuwde: “Godverdomme, geef antwoord klootzak!” en zonder het anwoord van de klootzak in kwestie af te wachten, ramde ik de hoorn op de haak.
Net op dat moment begon op de radio “Knocking on Heaven’s Door” te spelen, van Guns n” Roses.
Nu ja, aangezien we de geweren wel hebben, vatte ik dit op als een teken om de rozen tevoorschijn te halen.
Gedaan: een stokje rozen wierook gebrand.
(De tijd waarop dit incident plaatsvond was: 12.34 pm. Het is een speciale tijd, er is iets met die getallen combinatie.)

Ik was zo boos omdat dit nu al de zoveelste keer is dat ik een stille bezoeker krijg. En ik heb een kort lontje.

12.20 am
Door het lint gegaan in het zorgcentrum. Het avondhoofd keek zo’n beetje expres over mijn heen toen ik haar aandacht vestigde op de falende pomp voor mijn moeders speciale matras, eigenlijk keerde ze mij gewoon de rug toe.Toen ze weg was, de kwestie middelerwijl vakkundig afgehandeld door een capabele verzorger, gooide ik er letterlijk ieder naamkaartje uit dat ik kon vinden tegenover een mede-familielid op bezoek bij haar vader. Eerstgenoemde raadde mij aan “kalm” te blijven.
Het avondhoofd draagt de naam Thea. Nou, om eerlijk te zijn, alle Theas tot nu toe in mijn leven waren regelrechte takkewijven die alle smerige naamkaartjes ruim verdienden.

Goed, twee scheldpartijen vandaag, eentje ‘s middags en eentje ‘s avonds. Mooi verdeeld. Nu nog eentje ‘s ochtends. Misschien morgen, zondag?

 

 

ENGLISH

 

12.50 pm
Someone rang the bell to my apartment, they pressed the bell on the bell panel beside the entrance to the block – I lifted the receiver of the answering device from the hook and asked: “Who is that ringing the bell to my little home?” – no answer, I called out: “Hello there?” – still no answer – I screamed: “Godammit, answer me you asshole!” and without waiting for the “asshole” in question to answer, I slammed the receiver back on the cradle.
Right that moment the radio started playing “Knocking on Heaven’s Door”, from Guns ‘n Roses.
Well, since we’ve got the guns, I took this is as a sign to get out the Roses.
Done: burnt a stick of Rose incense.
(The time this incident took place was: 12.34 pm. It is a special time, there’s something up with that combination of numerals.)

I got so angry as this is the so-manieth time I get a silent visitor. I am short-fused.

12.20 am
I freaked out in the care center. The head nurse for the night shift sort of overlooked me intentionally when I called her attention to the failing pump for my mother’s special mattress. In fact she turned her back on me. When she was gone, the issue meanwhile efficiently seen to by a capable care giver, I literally spat out each and every derogatory, offensive and rude epithet I could lay my hands on to a fellow family member visiting her father. The former advised me to stay “calm”. The head nurse’s name is Thea. Now to be honest, all the Theas in my life so far were regular bitches, who more than deserved all the rotten epithets.

Okay, two name-calling sessions today, one in the afternoon and one in the evening. Well balanced. And now for one in the morning. Perhaps tomorrow, Sunday?

 

 

 

Amsterdam, vrijdag-Friday 11-04-14

4.35 pm
Dus wat doe je wanneer iemand je mailtjes stuurt, hoe geweldig  je bent, hoe “geestig” en vertelt je zelfs dat je een “lichtende ster” zou zijn… om dan hun liefde te betuigen (ja!) aan iemand die de hebbelijkheid vertoont jou openlijk af te vallen?

Ik weet niet wat anderen doen, maar ik doe dit: onmiddellijk blokkeren. Fans van mijn vijanden kunnen niet de mijne zijn. Dag dag.

22.40
Een rustige dag, wat betreft gebeurtenissen. Goed door de honger heen gekomen. Wanneer je het negeert dan voel je het niet. Tenzij je flauwvalt. Maar ik ben niet flauwvallerige soort. Nooit geweest ook. Eén keer en toen maar half. Dat is in Londen, bij Madame Tussaud – ik werd duizelige, door bepaalde pillen die ik in die tijd slikte en ik struikelde en sloeg bijna tegen de grond voor de voeten van Charles de Gaulles in was – een suppoost ving me op. Die avond, terug in het hotel, liet ik de pillen in hun flesje. Ik voelde me gelijk een stuk beter.

Het leven op Flickr wordt alsmaar ingewikkelder – veel functies zijn inmiddels verwijderd of andere moet je meer klikken om hetzelfde te doen in een ander venster en je vraag je het waarom daarvan af. Het is of de ontwerpers geen werkelijke  interesse voor de site opbrengen, of ze simpelweg codes ergens inzetten waarvan ze weten dat je er A mee kunt doen, zonder te beseffen dat het voor Flickr nodig is dat er ook B mee moet doen, reden waarom de ingenieurs/ontwerpers van het oude Flickr A+B implementeerden, om de doodeenvoudige reden dat je een raam niet open kunt doen wanneer je er niet eerst glas in zet. Want anders heb je gewoon een gat.

Voerde een telefoongesprek in het zorgcentrum terwijl ik mijn moeder te eten gaf (die echt dikker wordt, en dat is heel goed) en het gesprek was heel moeilijk voor mij. Ik vreesde mijn zelfbeheersing te zullen verliezen. Dit persoon is formeel bekend met mijn ware identiteit, ze weet dat ik incognito door de wereld ga maar zou ik dit formuleren in de woorden die bij die status passen, dan zou ze ogenblikkelijk het “waar heb je het over” spelletje gaan spelen. Alleen al de gedachte aan haar show van gespeeld ongeloof brengt in mij een gigantische vloed innerlijke boosheid omhoog, een tsuname van woede.

 

 

ENGLISH

 

4.35 pm
So what do you do when someone sends you mails, how wonderful you are, how “witty” and they even tell you that you are a “shining star”…. to then declare their love (yes!) to someone who is dedicated to openly putting you down?
I don’t know about others but I do this one thing: instant block. Fans of my enemies cannot be mine. Bye bye.

22.40 
A quiet day, as far as events go. Made it through the hunger. If you ignore it then you won’t feel it. Unless you faint. But I am not the fainting type. Never was. Only once, and then only half. That was in London, at Madame Tussaud’s – I became dizzy due to certain pills I was taking at the time, and stumbled and near crashed to the ground before the feet of Charles De Gaulles in wax. An attendant caught me. That evening, back in the hotel, I left the pills in their bottle. End of the cure. I immediately felt a lot better.

Life on Flickr it getting more and more complicated – many functions have been removed or else you need more clicks to do the same in a different window and you wonder why this is. It is as if the designers have no real interest for the site, are simply slapping up codes of which they know that it does A, without stopping to realize that for Flickr it needs to do B as well, which is why the engineers/designers of the old Flickr put up A+B, for the simple reason that you cannot open a window if you do not first put in the glass. Otherwise you simply have a gap.

Had a telephone conversation in the care center while feeding my mother (who is really putting on weight, which is a good thing) and the conversation was hard on me. I got frightened lest I lost my self restraint. This person is formally acquainted with my true identity, she knows I go around as incognito in this world yet if I were to phrase it with the words that match that status, she would instantly begin the ‘what are you talking about” game. Merely the thought of her putting on this sham disbelief arouses a tremendous surge of inner anger, a tsunami of rage.

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 10-04-14

13.08 
Wat stuurt mijn gezondheidsgoeroe mij over de mail? Niet mis: ruim zes miljoen Nederlanders kampen met een tekort aan het belangrijke mineraal Jodium.  Dat kan leiden tot ernstige gezondheidsklachten, de lijst vermeldt:

1—-Spierkramp
2—-Koude handen en voeten
3—-Neiging tot gewichtstoename
4—-Slecht geheugen
5—-Constipatie
6—-Depressie
7—-Hoofdpijn en migraine
8—-Oedeem (vocht vasthouden)
9—-Spierpijn
10—Fibromyalgie
11—Zwakte
12—Droge huid
13—Breekbare nagels

Met name de punten 4, 5, 6, en 7  trekken onze aandacht.  Mensen, onder deze zes miljoen Nederlanders bevinden zich uiteraard ook de bestuurders van dit land.  Is het een wonder dat ons kikkerlandje op de rand van de morele en financiële afgrond balanceert wanneer onze bestuurders kampen met slecht geheugen, constipatie, depressies en hoofdpijn?  Ik dacht van niet.

Laat op de avond
Daar gaan we weer, zonder eten. Verkeerd geschat toen ik voorraden insloeg. Slechts twee eieren en een halve zak planten-proteine tussen mij en de hongerdood. Maar ik verdom het toch om mijn routine te onderbreken alleen maar om eten te halen morgen op de dag – de eieren en de proteine zullen me er wel doorheen slepen tot ik naar de supermarkt ga, morgenavond nadat ik mijn moeder te eten heb gegeven in het zorgcentrum. Wie weet, kan ik een paar koekjes jatten en O, er staat een klein mandje paaseitjes bij de receptie! Gered!
Twee knuffels gekocht uit de vitrine in de hal, neergezet voor spullen die bewoners van de hoogbouw willen verkopen. Ik kijk er altijd even. Twee wollige hondjes, eentje is de mamahond, de andere haar pup.
Wat verder: niet veel eigenlijk. In het Help Forum maken hele volksstammen stampei over de nieuwe manier om een commentaar te posten: op Enter drukken en voor een nieuwe regel de Shift toets ingedrukt houden en op Enter drukken. Mijn empathie worsteld worstelt hiermee. Het zal de weerstand zijn van die lui om nieuwe manieren aan te leren voor oude dingen. En “worstelt” tegenwoordige tijd, graag met een “t” prinses.

Later, dezelfde nacht
De knakker,uitgelicht in de documentaire “Drugs Inc.” op Nat. Geog. kwam net in me op – “Peter”, offerde zijn gezin, zijn auto, zijn huis en zijn baan op aan drugs. Nu leeft hij in een kartonnen doos, ergens in de straten, God weet hoe hij in leven blijft. Hij zegt dat hij kan afkicken, drie dagen ziek zijn, maar hij zegt dat hij het niet kan in één adem door. Hij haat dat waar hij van houdt. Heroine. Tanden verrot, ingevallen gezicht, loop gebogen, huid op zijn armen compleet verziekt. Je barst er bijna van in huilen uit, en dan te bedenken dat de drugsbaronnen en hun vrouwen en kinderen in grote villas wonen, gebouwd op de verklote levens van Peter en zijn lotgenoten.

 

ENGLISH

 

13.08
What does my health guru send me on the mail? No little thing: some six+ million Dutch people suffer from a shortage of the important mineral Iodine. That can lead to serious health complaints, the list mentions:

1—-Muscle cramps
2—-Cold hands and feet
3—-Tendency for weight gain
4—-Bad memory
5—-Constipation
6—-Depression
7—-Headache and migraine
8—-Edema (water retention)
9—-Muscle ache
10—Fibromyalgia
11—Weakness
12—Dry skin
13—Brittle nails

Notably the points 4, 5, 6 and 7 draw our attention. People, among these six million Dutch people we naturally also count the leaders of this country. Is it a wonder that our little frog land is balancing on the edge of the moral and financial precipice when our leaders struggle with a bad memory, constipation, depressions and headaches? I would think not.

Late at night
Here we go again, foodless. Misreckoned buying supplies. Just two eggs and half a bag of plant-protein between me and starvation. But I’ll be damned if I’ll break my routine just for getting food tomorrow during the day – the eggs and the protein will see me through till I get to the supermarket, tomorrow night after feeding my mother in the care center. Who knows, I can swipe a few cookies and oh, there’s a little basket of chocolate Easter eggs at the reception! Saved!
Bought two cuddly toys from the showcase in the hall, put up for stuff the residents of the high-rise block want to sell. I always stop to check. Two fluffy doggies, one is the mama-dog and the other her pup.
What else: nothing much really. In the Help Forum loads of folks are making a fuss about the new way to post a comment: hit the Enter key and for carriage return hold down Shift key and press Enter. My empathy struggles here. Must be their resistance to lurn to do old things in a new way. And “learn” please with “ea” princess.

Later, same night
The guy featured in the documentary “Drugs Inc.” on Nat. Geog, came to my mind just now – “Peter”, sacrificed his family, his car, his house and his job to drugs. He now lives in a cardboard box somewhere in the streets, God knows how he manage to stay alive. He says he can get clean, be sick for three days, but he says he can’t in one breath. He hates the thing he loves. Heroin. Teeth rotten, face sunken, walks with a stoop, skin on his arms all buggered up. Makes you want to cry really, and to think the drug barons and their wives and kids live in huge villas, built on the fucked up lives of Peter and his fellows.

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 9-4-14

10.28 pm
Beur’n vreemde dingen. Alweer? Ja, alweer. Hoewel, de verklaring werd een uur later gegeven. I denk beslist dat er voor de komst van het Net minder vreemde dingen gebeurden in je leven; om te beginnen omdat je je zaken niet hoefde te voeren via abstract verkeer en je kon evenmin de verschillende persona’s van jezelf in een virtuele wereld projecteren. Of je zou een dubbelleven moeten leiden, maar het oneindig veel moeilijker en tijdrovend om nog maar te zwijgen van de energie reserves, om verschillende identiteiten in de fysieke wereld te handhaven, dan een icoon te posten, er een verzonnen naam aan vast te plakken en hela, nu ben ik Elizabeth Swadonjetskova, van Russische afkomst en een begenadigd danseres!
In pre-Net dagen moest je je zorgen maken over bankovervallen of dat schurken je zouden beroven op weg naar huis na een geldopname, of anders wel dat de schurken bij je zouden inbreken om je geld weg te graaien waar je het had weggestopt, of dat een of andere sluwe schurk je om de tuin zou leiden waardoor je een document tekende zonder de kleine lettertjes te lezen, OK, dus daar moet je je nog steeds zorgen om maken, plus…. de zorg over hackers die je login gegevens van je online bankrekening stelen, de zorg dat hackers toegang verkrijgen tot je Facebook account, om maar niet te zeggen de zorg om identiteitsdiefstal, plus de zorg dat je baas al te grappig commentaren over je baan leest op FB, dus al met al heeft het Internet ons opgezadeld met onbegrensde middelen tot contact en persoonlijke expressie net als tig nieuwe kwesties om je zorgen over te maken.
Bedankt.

12.18 am
Het weer was “mooiig”, niet “mooi” maar “mooiig”. Ik liet mijn fiets staan waar hij stond, aan een bank bij het zorgcentrum geketekend en liep rechtstreeks naar het park. Ik bleef op de verlaten paden, wilde niemand tegenkomen – alhoewel sommige joggers opzettelijk tegen mij op wilde lopen, om geen enkele reden, ik vraag me af waarom.

 

 

ENGLISH

 

10.28 pm
Strange goings on. Again? Yes, again. However, the explanation was given, an hour later. I do think that before the Net there were less strange goings on in your life; for one thing because you did not conduct your affairs through abstract traffic and neither could you project different personas of yourself into a virtual world. Or you would need to live a double life, but it is infinitely more difficult and time consuming, not to mention your energy reserves, to uphold different identities in the physical world than post an icon, stick an invented name to it and hey, now I am Elizabeth Swadonjetskova, from Russian descent and a gifted dancer!
In pre-Net days you needed to worry about the bank being robbed, or that rogues would rob you on the way home after a withdrawal or else be worried lest the rogues would break into your house to grab your money from wherever you tucked it away, or that some sly rogue would trick you into signing a document without first reading the small print, okay, so you’ve still got all that to worry about plus… the worry of hackers stealing your login data of your online bank account, the worry of hackers getting access to your Facebook account, not to mention the worry of identity theft, plus the worry of your boss reading all too “funny” posts about your job on FB, so all in all the Internet has saddled us with boundless means of contact and personal expression as well as any number of new issues to worry about.
Thanks.

12.18 am
The weather was “finish”, not “fine”, but “finish”. I left my bike standing where it stood, chained to a bench outside the care center and walked straight to the park. I kept to the lonely paths, not wanting to run into anyone – though some joggers seemed to expressly want to run into me, for no good reason. I wonder why.

Amsterdam, maandag op dinsdag 7 op 8 april – Monday on Tuesday 7 on 8 April 2014

2.41 am
Het heeft even geduurd maar hier ben ik dan toch. Ruim boorvij het scheiden van de markt. Ik heb geen zin om tyupfouten te verwijderen. Laat maar staan. Sommige typfouten kunnen tot onbedoelde poezei leiden.
De regen heeft ons bezocht en zal ons morgen ook bezoeken. Maar het deerde me niet. Nieuwe creativiteit heeft mij aangestoken. Ik maak de ene na de andere afbeelding. Deze beelden ontstaatn door het vobineren van verschillende foto’s of onderdelen daaruit. En het onvolprezen Picmonkey, fotobewerkingsprogramma voor amateurs waar enorm op wordt neergekeken door “profs” staat mij volop ten dienste.

Nu ga ik slapen en ik spreek u weer toe in het ochtendlicht.

4.21 pm
Er gebeurde iets enkele uren geleden, wat me heeft verbijsterd. Ik kan het gewoon niet geloven.
In een notendop: iemand heeft warempel opzettelijk de verkeerde informatie gepost met dit ene doel: mijn aandacht trekken, in de hoop dat ik hem op zijn fout zal aanspreken om dan contact te maken om dan… op mij los te gaan.
Ja, zo is inderdaad bewezen dat Het Plan van cruciaal belang is.

22.16
Het weer is koud geworden – maar niet zodanig dan dat een warme kruik zou rechtvaardigen. De huid op mijn rug is verkleurd, waar ik de rubberen kruik in de wintermaanden tegenaan bind om mezelf warm te houden,  een beetje bruinig, net koffievlekken op een witte tafel. Doe het al jaren. Nu ja, er zijn ergere dingen dan een vlekkerige rug, als hij maar niet gebroken is.

Heb wederom “het” document hardop gelezen, omdat P. dat vroeg. Dit document is door mij opgesteld. Ik ben er aan begonnen op 6 februari  jongstleden, dus twee maanden geleden. Maar nu is het echt af. Voor de eerste keer in mijn leven betrap ik mezelf erop dat ik werkelijk ben vervuld met dat ding wat ze “hoop” noemen. Echt, dat was ongeveer twee weken geleden en ik voelde hoe dit gevoel zich in mijn ziel vestigde en ik vroeg me af wat het zou kunnen zijn.  En na enige tijd, de tijd die ik nodig had om het bijpassende woord te zoeken, kwam het ineens in me op: hoop.
Voor aardse mensen is hoop een van de grondbestanddelen die rond drijven in hun ziel, maar niet voor iemand als ik, niet van deze aarde.

Ik mag de inhoud van het document in kwestie hier niet onthullen, maar ik dit zeggen: daarin openbaar ik mijn werkelijke identiteit – ook vertel ik een aantal mensen wie zij werkelijk zijn – ik vertel dezelfde mensen hoe ze mij hebben laten lijden in weerwil van mijn onschuld. Om Gods wil, Ik hoop werkelijk dat ik zal worden opgeroepen om dit document daar te plaatsen waar het voorbeschikt is.

Las een artikel op het Net over Japanse biologen die doorzichtige kikkers hebben gefokt. Waarom? Voor wetenschappelijk-medische doeleinden: op die manier kunnen ze kanker in de kikker opwekken zonder het dier te hoeven doden om de tumoren te kunnen volgen… van jongs af aan haatte ik de mensheid en dat is nog niet veranderd in liefde. Helemaal niet.
Het in leven laten van die doodzieke kanker kikker is trouwens veel wreder dan hem te doden. Mensen zijn een stelltje godverdomde stomme idioten, gemeten naar menselijke maatstaven, aangezien dieren de mensen niet kunnen meten.

 

 

ENGLISH

2.41 am
It took some time but here I am. Amply past the hour of boodgye. I don’t feel like correcint typos. Leave them up. Some typos can lead to unintentional poetry. The rain has visited us and will visit us tormorrow. But it did not bother me. New creativity has fired me up. I create the one image after the other. These images originate by comging various photos or parts of them. And the fabulous Picmonkey, photo editing program for amateurs, looked down on hugely by “pros”  is always at my disposal.

Now I shall go to sleep to speak to you in the morning light.

4.21 pm
Something occurred some hours ago which left me totally flabberghasted. I simply can’t believe it.
In a nutshell: someone actually posted wrong information for just this one purpose: to draw my attention, hoping I shall address  him about the error to then make contact in order to…. crack down on me.
Yes, The Plan has indeed proven to be of crucial necessity.

22.16
The weather went cold – but not to justify filling the hot water bottle. The skin on my back is discoloured, where I tie the rubber hot water bottle in winter months to keep warm, sort of brownish, like coffee stains on a white table. Been doing it for years now.  Oh well, there are worse things than a stained back, as long as its not broken.

I again read “the” document, because P. requested me to. This document is drawn up by me. I began the work on February 6 last. But now finished. For the first time in my life I catch myself actually filled with that thing called “hope”. Seriously, that was about a fortnight ago and I felt this feeling settling in my soul and I wondered whatever it could be. And after some time, which I needed to search for the word to match, it suddenly came to my mind: hope.
For earthly humans hope is one of the basic ingredients floating around in their soul, but not so for someone like me, not of this earth.

I may not reveal the content of the document in question here, but I can say this: in it I disclose my true identity  - I also tell a number of people who they really are – I tell the same people how they have made me suffer despite my innocense. For the love of God, I truly hope I shall be called upon to put up this document where it is destined to be.

Read this article on the Net about Japanese biologists having bred transparent frogs. Why? For scientific-medical purposes: this way then can create cancer in the frog without having to kill it to be able to follow the tumors… from an early age I hated humanity and it has not turned into love. Not at all.
Leaving  that deathly ill cancer frog alive is far more cruel than killing it. People are a bunch of goddamn stupid idiots, measured by human standards, since animals can not measure the humans.

Amsterdam, de nacht van 6 op 7 april – the night of 6 on 7 April 2014

12.21 am
De dag, zaterdag 6, begon met verstoring. Weer een tijd kronkel. Ik merkte dat al mijn emails een uur vroeger binnen kwamen dan het was in Centraal Europese Zomer Tijd. Nu is dat geen tragedie maar ik wil dat de dingen klopppen, weet je wat ik bedoel? Wanneer ik leef in CEST (Central European Summer time, dan wil ik dat mijn mails dat weergeven, verdomme! Waarom zou ik genoegen moeten nemen met tijd kronkels op mijn email tijdnoteringen? Precies. Dus ik toog aan de slag om dit in orde te maken. Welnu, om een lang verhaal kort te maken: ik ging tijdens de werkzaamheden  compleet door het lint, compleet. Ik moet hebben gekrijst en aan mijn haren getrokken en ook dreigde ik de laptop it het raam te gooien. J., een regelmatige bijdrager in het Google help forum, snelde te hulp, en bood eerst aan om onder mijn raam te komen staan teneinde de laptop op te vangen, ha!
Uiteindelijk werd mijn universum weer rechtgezet. Ik kan geen beschrijving leveren, het heeft me twee uur gekost, en in die tijd klikte ik op talloze koppelingen, pleegde talloze moorden op zeer veel Google ontwikkelaars en ook Microsoft ingenieurs en tenslotte bleek het probleem te worden veroorzaakt door een verdwijnend vinkje in een hokje wegens een of andere geheimzinnige storing.
Hoe efficiënt zijn computers trouwens, in aanmerking genomen dat ik niet twee hele uren van mijn leven zou hebben verspild indien ik niet dit uitermate efficiënte ding, een computer zou bezitten?

De hele dag er niet uit geweest, het zorgcentrum ook overgeslagen. Voelde me erg emotioneel over een aantal zaken. Deze besproken met P. Nu voel ik me minder emotioneel over dezelfde dingen. Ofschoon er nog niets aan gedaan is.

Ik maak foto’s van andere foto’s – hoofdpersoon is een witte kangoeroe uit het Amstelpark. Steeds in 1 houding. Omdat ik maar één foto heb van die kangoeroe.

 

ENGLISH

 

 

12.21 am
The day, Saturday 6, began with disruption. Another time warp. I noticed all my emails came in an hour earlier than it was in Central European Summer Time. Now that is not a tragedy but I simply want things to figure, know what I mean? If I live in CEST then I want my mails to reflect that damn it! Why would I need to settle for a time-warps on my email time stamps? Right. so I set about to get this fixed. Now, to make a really long story short: I freaked out in the proceedings, totally. I must have screamed en pulled my hair and also I threatened to throw the laptop out of the window. J., a regular contributor in the Google help forum, came to the rescue, first offering to come stand underneath my window to catch the laptop, ha!
Eventually my universe was righted once more. I cannot give a description, it took me two hours during which time I clicked on numerous links, committed numerous murders on very many Google developers and also Microsoft engineers and in the end the problem appeared to be caused by a box not staying ticked due to some mysterious glitch.
How efficient are computers anyway, considering I would not have wasted two whole hours of my life had I not possessed this highly efficient thing, a computer?

Did not go out all day, skipped the care center as well. Felt very emotional about certain things. Talked these over with P. Now I feel less emotional about the same things. Although nothing yet has been done.

I make photos from other photos – leading character is a white kangaroo from the Amstelpark. Always in the same stance. Because I only have one photo of that kangaroo.

Amsterdam, zaterdag-Saturday 05-04-14

3.08 pm
Had gisteren een slechte dag…. maar 1e wereld problemen, zoals u zult begrijpen. Het bleek dat om de een of andere geheimzinnige reden de datum “genomen op” betreffende een aantal originele foto’s was veranderd in 2014 en nog wel de zomermaanden. Ik ging bijna door het lint, vanwege al die kostbare minuten van mijn leven die ik heb moeten verkwisten om een en ander te corrigeren.
Voorts: een werking van Boven moest dit adres hebben bereikt, of liever, deze laptop want om twee minuten over vier veranderde de tijd plotseling naar (‘…) over “drie”. Dat veroorzaakte een boel stennis hier aangezien ik notities had gemaakt met de tijdnotering, genomen vanaf de laptop.
Nog iets ergers? NEE. Ook: mijn moeder bleek haar tweeweekse douchebeurt te hebben ondergaan in complete rust zonder enige heibel. Ofwel die verzorger staat te liegen of alle anderen.

Gehoord dat een New Yorkse stenograaf tenminste 30 rechtszaken heeft verziekt door alsmaar te schrijven “ik haat mijn baan ik haat mijn baan”, afgezien van het willekeurig noteren van hier en daar een regel uit het proces wat hij bijwoonde. Dus nu moeten al die rechtszaken over worden gedaan. De misdaden ook?

Goed: ik maak ernstig bezwaar tegen dit soort formuleringen: “U gunt een kind toch ook een vakantie?! Doneer dan… enz.”  Dat is een gemene, stiekeme manier om te suggereren dat jij een kind zijn vakantie zou misgunnen wanneer je om de een of andere reden niet zou willen doneren. De term is “morele chantage”. Zoveel van die bedelcampagnes voor God weet wat voor doelen doen het. Ik word er niet goed van, en bovendien volkomen ongenegen om ooit nog iets te doneren voor wat dan ook op enig tijdstip in de toekomst.

10.54 pm
De  “corrector” gevonden op deze blog – je kunt de hokjes aanvinken die je attent maken op allerlei verkeerds bij het schrijven in het Engels. Het idee is vervolgens dat het aangetroffen “verkeerds” wordt onderstreept door ofwel rood (spelfouten), groen (taalfouten) of blauw(stijl aanbevelingen). Dus ik vinkte alle hokjes aan. Daarna klikte ik op het icoontje voor proeflezen: nou nou, wat een totale onzin! De corrector classificeert “chantage” als “vooroordeel uitdrukkend”, “was veranderd” als “lijdende vorm” (nou en?) en “doneren” als een “complexe uitdrukking”. Ik klikte op de links in het snelmenu voor de aangeboden verklaring en één ding is helemaal duidelijk: aangenomen dat ik me iets zou aantrekken van deze suggesties, met het doel om mijn schrijven te verbeteren, dan zou dit resulteren in de meest vervelende, onpersoonlijke shit schrijverij die je je maar kunt bedenken. Dag dag corrector (en mooi dat hij geen enkele spelfout kon vinden, ha!)

Ging naar het park – het waar daar heerlijk – geur van bloemen zweefde mijn neusgaten binnen – het zingen van de vogels vloog rechtstreeks in mijn oren – en schitterende lentekleuren verschenen aan mijn ogen overal waar ik keek. Ik dwong mezelf in de gekste lichaamshoudingen om bloemen te schieten, bladeren en grasjes van alle hoeken. Een dame stond plotsklaps stil toen ze mij in een boog onder een tak zag staan die mooi afstak tegen de lage zon – met één hand gebaarde ze in de richting van de zon en vroeg mij: “Zal ik even wachten?”
Ik liet mijn camera zakken: ” Om de zon weg te halen?”, doelend op haar lichaamstaal.
Ze ging voorbij aan de grap in mijn woorden, inplaats daarvan keek ze me vragend aan.
“Maakt niet uit, u kunt gewoon verder lopen, dank u!” gaf ik ten antwoord.
Maar ze liep niet verder. Ze bleef gewoon staan, wachtend.
Ik spoorde haar aan: “Het is in orde, ik ben klaar, geen probleem, u kunt uw wandeling vervolgen”, zei ik, waarbij ik me afvroeg of dit als een regelrecht bevel overkwam.
Daarna zette ze de ene voet naar voren en ging haars weegs, met een geërgerde uitdrukking op haar gezicht.
?

(Jawel jawel, “haars weegs” is wel goed, beste spelling corrector Nederlands! Ik heb het net opgezocht in “Onze Taal”, een onvolprezen genootschap waar ik trouwens lid van ben. )

(De corrector staat erop dat “lady” een woord is wat “vooroordeel” uitdrukt en stelt voor dat ik het vervang door “woman”. Nee, ik volg die suggestie niet op. Ik geef gewoon de voorkeur aan “Lady” boven “woman”. OP zoek naar regels voor gebruik, stuitte ik op een heel leuk artikel met juist dat onderwerp: “lady” versus “woman”. Het eindigde met de uitspraak: “Het is een informeel synoniem voor “woman”, een vrouwelijke tegenhanger van “guy”. Juist, dat is precies hoe ik erover denk. En trouwens, ik heb sowieso liever “guy” dan “man”. “Woman” en “man” brengen geen gevoel over lijkt het, bijzonder onpersoonlijke geslachtsaanduidingen. Niets meer of minder. Maar ik heb liever iets….”meer”.
(Ik heb deze keuze betreffende woorden voor “vrouw” niet kunnen overbrengen door te verwijzen naar eenzelfde kwestie in het Nederlands. Toegegeven, ik zou mijn gebruik van “dame” ten gunste van “vrouw” kunnen toelichten, maar het Engelse “lady” heeft toch weer een andere lading, en zeker binnen een sociale context, dan het Nederlandse “dame”, simpelweg een wat netter woord voor “vrouw”. )

ENGLISH

3.08 pm
Had it bad yesterday, but…..1st world problems, as you will understand. It appeared that for some mysterious reason the date of taking on a number of my original photos had been changed into 2014, and summer months. I almost freaked out, needing to waste  precious moments of my life in order to correct that.
Then: some working from Above must have hit this address, or rather this laptop because two minutes past four the time suddenly reverted to (…)past *three*. That caused a lot of hue and cry here as I had been taking notes, provided with a time-stamp taken from the laptop.
Anything worse? NO. Also, my mother appeared to have undergone her fortnightly shower in complete ease without any freaking out. Either that nurse is lying or else all the others.

Heard that a New York stenographer messed up at least 30 trials by writing endlessly “I hate my job I hate my job I hate my job” apart from taking some random lines from the case he was attending. So now all those trials need to be redone. The crimes too?

Okay: I am seriously objecting to these kind of formulations: “Do you think a child deserves a holiday?! Then donate…. etc”.  That is a mean, sneaky way of suggesting you would not want a child to enjoy a holiday, in the event you don’t feel like donating. The term is: “moral blackmail”. So many of these begging campaigns for God knows what causes do it. Makes me puke, as well as totally disinclined to ever donate anything for anyone at any time in the future.’

10.54 pm
Found the “proofreader*  on this blog – you can tick boxes for alerting you to all kinds of wrong things when writing English. The idea is that anything “wrong” will be underlined by either red (spelling error), green (grammar), or blue (style suggestions). So I ticked all the boxes. I then clicked the icon for proofreading: well well, what utter nonsense!  The proofreader classifies “Blackmail” as  “bias language”, “had been changed” as “passive voice” (so what?),  and “donate” as a “complex expression”. I clicked on the links in the pop up for the offered explanation, and one thing is perfectly clear: assuming I would heed these suggestions, with the aim of improving my writing, the result would be the most boring, impersonal shit writing you can dream up. Bi bi proofreader (and he couldn’t find any spelling errors at all, ha!).

Went to the park – delicious it was in there – scent of flowers wafted  in my nostrils – singing of birds flew straight into my ears – and gorgeous spring colours appeared before my eyes everywhere I looked. I forced myself into the craziest body positions to shoot flowers, leaves and grasses from all angles. One lady stopped in her tracks on the path on seeing me arched underneath a branch which silhouetted nicely against the low sun – with one hand she gestured at the sun and asked me: “Shall I wait a bit?”
I lowered my cam: “To take down the sun you mean?”, referring to her body language.
She failed to fathom the joke in my words, instead looked at my quizzically.
“Never mind, you can just walk on, thanks!” I responded.
But she did not walk on. She just stood there, waiting.
I urged her on: “It’s okay, I’m done, no problem, continue your walk” I said, wondering if it sounded like a regular order.
She then put one foot forward and went her way, with a peeved expression on her face.
?

(The proofreader insists that “lady” is “bias language” and suggests I replace it by “woman”. No, I shall not follow that suggestion. I simply prefer  “lady” to “woman”. Searching for rules for usage I came across a delightful article, dealing with precisely that: “lady” versus “woman”. It ended by stating: ” It’s a casual synonym for “woman,” a female counterpart to “guy,” ” Right, exactly how I feel about it. And anyhow, I prefer “guy” to “man” any day. “Woman” and “Man” don’t seem to convey any feeling, very impersonal gender references. Nothing more nothing less. But I prefer to have something….”more”.

Amsterdam, donderdag-Thursday 03-04-14

13.47
Sommige dingen worden opgeheven wanneer je er niet bij bent. Zoals mijn Windows Live mail account. Om de een of andere reden wilde ik het terughalen ofschoon ik het had gebruikt voor minder dan tien emails. Ik had het aangemaakt in 2007, ingelogd een jaar of twee daarna. Stom eigenlijk, waarom zou je het terug willen? Die brievenbus is afgeplakt, het behoorde tot een deur die nooit werd geopend om een verlaten huis binnen te gaan. Maar dat is mijn notie om de dingen vast te houden. Enfin, na een uur worstelen met allerlei omleidingen en foutmeldingen herstel operaties en nog zo het een andere, is het me niet gelukt om toegang te krijgen. Waarschijnlijk is het opgeheven wegen inactiviteit, en toen heeft een ander het in zijn of haar hoofd gekregen om juist die gebruikersnaam te gaan gebruiken, het most toch niet magge!  Geeft niet. Maar.... ik verkreeg wel toegang tot mijn voormalige Hotmail account. Dus dat is fijn voor deze vrouw die er moeite mee heeft de dingen los te laten.
Het kan ook zijn dat er een heel nieuwe Hotmail account werd aangemaakt omdat het oude, opgeheven, toevallig nog beschikbaar was onder diezelfde naam. Of zo. In feite is dit email adres van meer sentimentele waarde dan bovengenoemde, want het was toevallig wel de allereerste stap die ik zette op dat vreemde, enigszins enge ding… het Internet. En dan schrijven wij Februari 2007.

12.37 am
Werd net bijna misselijk, terwijl ik keek naar een YouTube video die ons bekend maakte met een man in India die niets anders eet dan bakstenen, modder en andere stenen en bouwmaterialen. Hij schijnt dit te hebben gedaan sinds zijn tiende, nu dertig, dus dat is twintig hele jaren, en kan er niet mee ophouden en wil er niet mee ophouden. Waarschijnlijk lijdt hij aan Pica, een ziekte die zich kenmerkt door het verlangen naar vreemde, gewoonlijk oneetbare, materialen. Er wordt gerapporteerd dat hij zijn tanden er niet al te best uitzien. De YouTube beelden gaven ons geen kijkje in zijn mondholte…. Je vraag je af hoe iemand überhaupt in leven kan blijven, op bakstenen, stenen en modder. Or zou hij stiekem gewoon eten naar binnen werken, ‘s nachts?
I at wel enorm grote glanzende torren, in Frankrijk, op het eiland. Ik was pas 8 maanden out geloof ik. Mijn moeder placht de creaturen in mijn luiers aan te treffen, onverteerd. Ze was vervuld van afgrijzen en kon niet geloven dat ik ze zou hebben ingeslikt, maar aan de andere kant: hoe zouden ze daar zijn gekomen? Van buitenaf in mijn luier gekropen? Hoe dan ook, ze begon me te observeren, en ja hoor, daar ging mijn kleine handje, door de houten spijlen van de baby box die mijn moeder op het minieme grasveldje had neergezet, mijn vingers sloten zich om een zo’n kanjer van een rode tor (NEE, geen kakkerlak) en ik tilde hem van de grond, trok mijn hand terug door de spijlen en…. mijn moeder stortte zich op mij, greep het insect uit mijn hand, wierp het ver weg door de lucht en bezwoer mij met nadruk om dat niet te doen: “Bah! Nee!”
Dit alles heb ik van haar rapportage, de visuele herinnering die ik bewaar is van haar, in mijn eigen brein overgevloeid.

Door het park gelopen vanavond, tussen kwart over zes en kwart over zeven. Raakte in gesprek met een gast die wilde weten of ik de bloemen fotografeerde. Ik zei dat dat zo was, net uit een bloeiende struik tevoorschijn gekomen. Zijn vriendin rommelde wat met haar telefoon terwijl hij mij ertoe bewoog allerlei vragen te beantwoorden over fotografie – opmerkelijk hoe je je nooit gesprekken kunt herinneren die nergens over gaan – maar goed, zijn liefhebberij was het schieten van bruiloften en ik zei dat dat mijn discipline helemaal niet was, tegen die tijd was de vrouw tot zo’n 25 meter gevorderd op het pad en tegen de tijd dat wij het over auteursrechtwetten in Frankrijk hadden was ze helemaal verdwenen. Ik typte mijn Flickr adres in zijn mobiele telefoon en we wensten elkaar gedag, maar niet nadat hij mij zijn voornaam had gezegd, die overeen kwam met die van de broer van de gast die mij dag en nacht berichten stuurt via mijn telepathische vermogens. Ik schrok er even van.
Heeft natuurlijk een betekenis. Je zult het zien en beleven.

Nog iets over het recyclen van email adressen: net terug van een uitstapje op het Net – dus hoe gaat Google ermee om? Het deleten van accounts wegens onbruik wordt behandeld in fasen – na de laatste fase kan het adres niet meer worden geactiveerd – echter, de gebruikersnaam zal niet worden aangeboden voor hergebruik; dat zou het risico inhouden waarbij de nieuwe gebruiker emails ontvangt bedoeld voor de eerste eigenaar van hetzelfde account. Het schijnt nu dat Microsoft precies dat doet: email adressen recyclen, met de bedoeling deze toe te wijzen aan nieuwe gebruikers. Yahoo doet het ook, maar Google heeft expliciet verklaard deze praktijken niet na te volgen: een opgeheven email adres zal nooit beschikbaar worden gemaakt, zelfs niet ten behoeve van de vorige eigenaar, zouden ze het opnieuw in bezit willen nemen.

Lees erover hier!

Gelukkig maar dat niemand mijn gerecyclede adresje kende – waarom heb ik het indertijd aangemaakt? Zo zie je maar weer, bezint eer je begint op het Net.

 

ENGLISH

 

13.47
Some things will expire if you’re not on the spot. Like my Windows Live mail account. For some reason I wanted to retrieve it though I had used it to send less than ten emails. I created it in 2007, re-accessed it a year or two afterwards. Stupid really, why would you want to regain it? That mailbox has been taped off, it belonged to a door which was never opened to enter an abandoned house. But that is my notion to hold on to things. Well, after an hour of struggling with all manner of redirects and error messages and resetting operations and other things, I did not succeed in regaining access. Likely it expired due to inactivity and then someone else got it into their head to use that same username, shouldn’t be allowed!  Never mind. However… I did regain access to my former Hotmail account! So that is good news for this woman who has difficulty letting go.
It could be that an entirely new Hotmail account was created because the old, expired one still happened to be available under the same name. Whatever. In fact this old email address is of more sentimental value than the one mentioned above, as it happens to be my very first step I made on this, then strange, somewhat scary thing…the Internet. And we write February 2007.

12.37 am
Just nearly got sick, watching a YouTube video acquainting us with at man in India who eats nothing but bricks, mud and other stones and building materials. He seems to have been doing this since age ten, now thirty, so for twenty solid years, and cannot stop and does not want to stop. Probably he suffers from Pica, a disease marked by the craving for strange, usually inedible, materials. Reports are that his teeth don’t look too good. The YouTube images did not give us a view of his oral cavity…. You wonder how someone can actually stay alive, on bricks, stone and mud. Or would he eat on the sly, in the night?
I used to eat huge shiny beetles, in France, on the island. I was only 8 months old I believe. My mother would find the creatures in my nappies, undigested. She was horrified and couldn’t believe I would have swallowed them, but on the other hand, how would they have gotten there? Crawled into the nappy from outside? Anyhow, she began observing me, and sure enough, there my little hand went, through the wooden bars of the baby box which my mother had set on the tiny lawn,  my fingers closed around one such whopping shiny red beetle (NO, not a cockroach) and I lifted it from the ground, drew my hand back through the bars and…. my mother descended upon me, snatched the insect from my hand, cast it far and wide through the air and admonished me emphatically to not do that: “Bah! No! “
This is all from her reports, the visual memory I have is hers which flowed into my own brain.

Walked the park this evening, between quarter past six and a quarter past seven. Entered into conversation by a guy who wanted to know whether I was shooting the flowers. I said I was, as I was, having just emerged from a flowering bush. His girlfriend fumbled around with her phone as he pressed me to answer all kinds of questions about photography – remarkable how you cannot seem to recall conversations which don’t focus on anything at all –  anyhow, his hobby was shooting weddings and I said that that was not my discipline at all, by that time the woman had progressed some 20 yards down the path and by the time we had gotten round to copyright laws in France she had vanished altogether. I typed my Flickr address in his mobile phone, and we said goodbye, but not after he had told me his name, which coincided with the name of the brother of the guy who is messaging me day and night on my ESP. It gave me a start.
It has a meaning, sure thing. You’ll see it happen.

Bit more about the recycling of email addresses: just back from an outing on the Net – so how does Google go about it? Deletion of accounts due to inactivity is taken care of in phases – after the last phase the address cannot be reactivated – however, the user name will not be freed up for re-use; that would bring about the risk of the new user receiving email destined to be read by the former owner of the same account.
It seemst that Microsoft is doing just that: recycling email addresses, purposely to be assigned to new users. Yahoo does it, but Google has explicitly stated to not follow those practises: a deleted email address will never be available, not even for the previous owner, should they wish to recapture it.

Read all about it!

Luckily no one ever knew my recycled little address – why did I create it at the time? Which goes to show, look before you leap into the Net.

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 01-04-14

3.07 pm
Wij zijn hier, levend en wel. Twee mensen komen net voorbij, achter de gordijnen van mijn keukenraam zie ik ze lopen, de man draagt iets, het rust op zijn schouder, lijkt een lamp te zijn.

Hieronder ziet u een van de foto’s die ik gisteren nam in het park. “SOOC” (Straight Out Of Camera) is een bestaande afkorting waarmee men foto’s aanduidt die zonder enige voorafgaande bewerking in een fotobewerkingsprogramma worden gepubliceerd. Dat schijnt een fotografische deugd te zijn. Daarover valt te twisten. Wat dan ook veelvuldig wordt gedaan. Het Nederlandse equivalent voor deze afkorting is mij onbekend, bij deze mijn eigen versie: “ZEB” = Zonder Enige Bewerking.
Uiteraard heeft het bewerken van foto’s een hoge vlucht genomen sinds de opkomst van de digitale fotografie. En voordien zouden fotografen zich er nooit “schuldig” aan maken (ja, er IS een schuld vraag!) ? Nou, wel degelijk. Hierover later meer, vanavond.

00.13.22
Zei ik dat ik ging schrijven over het manipuleren van beelden in de analoge dagen? Ja, er staat dat ik dat zei.  Welnu, en het is waar, wij deden niets anders dan beelden manipuleren. Dit begon meteen, film in de camera: gebruik een daglicht kleuren film om te schieten bij kunstlicht en omgekeerd, doe er een film in voor kunstlicht om dan bij daglicht te schieten – gaf fantastische effecten; gebruik maken van trage zwart wit films om ‘s nachts te schieten en dan de iso waarde op te waarderen, om dan met een snelle film bij daglicht te schieten, de iso in te stellen en andere trucjes.  Voorts had je natuurlijk de filters die je op je lens kon schroeven: filters voor “zachte” beelden, filters voor beeldvervorming, filters voor bizarre kleuren en meer effecten, die ik even ben vergeten (maar ik heb ze nog, in mijn aluminium fotografen koffer!). In de ontwikkelfase kon je ook allerlei dingen doen om de korrel te beinvloeden en de kwaliteit van de negatieven. Eenmaal in de afdrukfase bestond er een scala aan mogelijkheden om af te wijken van de puristische “het is wat het is nergens aankomen” ideeën.  Zoals keuze van papier-hardheid, keuze van filter, keuze van belichtingstijden, tegenhouden en doordrukken, gebruik van texturen, gebruik van solarisatie  en ongetwijfeld een heel zootje andere manipulaties die ik niet ken.
Dus dat weet u dan ook al weer!

2.13 pm
Wandeling in het park gemaakt. Voelde me net die gast in “Being There”, de Peter Sellers film met een tuinman die tot plotselinge roem geraakt wanneer zijn rijke werkgever overlijdt, wiens afgezonderde leven hij deelde. Twee knakkers en een hazewindhond ontmoet. Eentje uit Rusland, de andere mijn landgenoot, ook mede-Amsterdammer, van geboorte. We begonnen een gesprek, nadat ik ze (natuurlijk) eerst had geschoten, candid. Ze leverde een fantastische aanblik op, waar de landgenoot gekleed ging in een zwarte robe, zwart jasje, een zwarte hoed en gele das plus een intrigerende speld op de kraag van zijn jasje. Zijn maat zou zo weggelopen kunnen zijn uit een Franse film uit de jaren zestig. En natuurlijk de gestroomlijnde prachtige hazewind – die gered bleek te zijn uit een Galgo opvangcentrum in Spanje. Klik even op deze koppeling
I
k beloofde de foto hier niet te publiceren. En zelfs al is het een fraaie foto, zal ik mijn belofte houden.

 

 

 ENGLISH

 

DSC_0105 800

SOOC (Straight Out Of Camera)

ZEB (Zonder Enige Bewerking)

 

3.07  pm
We are here, alive and kicking. Two people just pass by, behind the curtains of my kitchen window I see them walk, the man is carrying something, it rests on his shoulder, seems to be a lamp.

Above you can see one of the photos I took in the park. “SOOC” (Straight Out Of Camera), is an existing abbreviation to denote photos published without any prior editing in a photo editing program. That seems to be a photographic virtue. That is debatable. Which is frequently done, debating, about this matter.
Naturally the editing of photos has sky rocketed since the rise of digital photography. And before that photographers would never have been found guilty of it (yes, there IS a guilt issue!) ? Well, they sure have.
More about this tonight.

00.13.22
Did I say I was going to write about manipulating images in the analog days? Yes, it says so that I said that. Well, and it is true, we did manipulate images all the time. This started straight away, film in the cam: using a daylight colour film for shooting with artificial light and the other way round, inserting a film for artificial light to then shoot in daylight – gave great effects; using slow black&white films for shooting at night, and pushing the iso, and then use a fast film for shooting in the daylight, adjusting the iso, and other tricks. And then of course you had the filters you could screw on to your lens: filters for “soft” images, filters for image distortion, filters for kinky colours and more effects, which I forget now (but I still have them, in my aluminium photographer’s case!)In the developing phase you could do all kinds of things to influence the graininess and the quality of the negatives. Once in the printing phase there was an array of possibilities to deviate from the “it is what it is do not touch” purist idea. Like choice of paper hardness, choice of filter, choice of exposure duration, dodging and burning, use of textures, use of solarization, and no doubt a bunch of other manipulations unknown to me.
Just to let you know!

2.13 am
I took a walk in the park. Feeling just like the guy in “Being There”, the Peter Sellers’ movie with a gardener suddenly rocketing to fame when his wealthy recluse employer, with whom the garderner shared a recluse life, passes away. Met two guys and a grayhound. One from Russia, the other my compatriot, also fellow townsman by birth. We got into conversation after I took their candid. They provided a fantastic spectacle with the compatriot dressed in a great getup consisting of a black robe, black jacket, a black hat and yellow tie, plus intriguing pin stuck to his jacket collar. His mate could have stepped out of French sixties movie. And of course the streamlined lovely grayhound – who appeared to have been rescued from a Galgo rescue station in Spain.:  Check out this link
I promised to not post the picture here. And even though it is a wonderful picture, I shall keep my promise.

 

 

 

Amsterdam, zondag-Sunday 30-03-14 Summertime is on

Me in black and white on Saturday 29-03-14 - Copy

Real Me in the Amstelpark with a faked sun
Saturday 29-3-14

FUJI BEW ORIG S -- digitonbew VIIID - 300314 ---  My mother in her bed in the Care Center De Buitenhof - Copy 800

My mother in her bed in the care center
Sunday 30-03-14

FUJI BEW ORIG S -- digitonbew VIIID - 300314 ---  At my mother's bed in the Care Center - Copy

At my mother’s bed in the care center
Sunday 30-03-14

Amsterdam, Zondag-Sunday 30-03-14

12.03 am
Het is laat en het is vroeg. Was van plan om te schrijven en te schrijven en te schrijven. En alles wat ik deed was niet schrijven en niet schrijven en niet schrijven. Verdomme. O, ik schreef wel maar niet hier, inplaats daarvan vulde ik de pagina’s van het Help Forum met allerlei behulpzame regels. En ik vroeg me van alles over andermans regels. Deze ene vrouw, die is zo scherp en doet het geweldig als ze ingewikkelde zaken moet uitleggen met email systemen en accounts overhevelen en ze weet hoe ze Internet lussen moet ontrafelen —– maar om de een of andere reden slaagt ze er in om de drab omhoog te brengen bij andere kwesties. ik geloof niet dat ze dat opzettelijk doet, of misschien heeft ze geen gevoel voor nuances van betekenis of misschien is haar denkvermogen bijzonder eenduidig. Het is vaak bij me opgekomen dat dat Help Forum dringend behoefte heeft aan frisse lucht.

Het was stralend weer, absoluut stra-lend. En toch ben ik er niet uitgegaan. Er was geen gelegenheid en afgezien daarvan: ik ben nog steeds aan huis gebonden. Dit heeft een reden en ik kan die niet geven. Het zit me dwars. Zelfs al zou het u niet dwars zitten. ik rommelde wat in deze kleine flat, deed dingen op de computer, bediende de stofzuiger, en weer besloot ik dat ik niet moet vertoeven op het balkon – dat verdraaide kleine hokje brengt weemoedige herinneringen naar boven die me onwel maken. Alleen mijn keuken en mijn slaapkamer en de kamer die uitkomt op het balkon, daar kan ik zonder narigheid verblijven. Het is toch wat, bang te moeten zijn voor je eigen huiskamer, je eigen balkon. Trouwens, voor het balkon betreft het een bepaalde tijd: tussen 2 uur ‘s middags en zonsondergang, juist die gouden zonnestralen, de sfeer die over het eronder gelegen parkeerterrein hangt, het uitzicht op het blok aan overzijde… dan komen de beelden uit vroeger tijden op me af stormen.

Maar ik ben niet waarachtig – ik ben *wel* naar buiten gegaan – het zorgcentrum verlatend liet ik mijn fiets links liggen waar hij tegen een bank geleund stond (ja, een rare zin en ik laat hem staan) en koerste op het park aan, langs de gracht, de brug over om dan het park binnen te gaan door de enorme ijzeren hekken, heel modern, heel afzichtelijk. Het was hemels in mijn lievelingspark – God weet hoeveel voetstappen daar van mij liggen! De vogels zongen, in dat uurtje voordat het licht vervaagt, ze zongen alsof hun leven er van af hing. Ik begon zelfportretten te nemen, het licht leek gunstig en pas toen de batterij uitviel hield ik op. Maar tegen die tijd was ik terug bij mijn fiets – een cirkelgang door het park gelopen, kostte me een uur, pauzes inbegrepen.

 

 

ENGLISH

 

12.03 am
It is late and it is early. Had been planning to write and write and write. And all I did was not write not write not write. Damn. Oh, I wrote all right but not in here, instead I filled the pages of the Help Forum with all manner of helpful lines. And wondered about others’ lines. This one woman, she is so very sharp and really makes a great job of explaining intricacies with email systems and transferring accounts, she know how to unravel Internet loops—-but for some reason she manages to muddy the waters in other matters. I don’t think she does that deliberately, or perhaps she has no sense of shades of meaning or maybe her thinking power is singularly one track. It has occurred to me frequently that that Help Forum is in dire need of fresh air.

The weather was radiant, absolutely ra-di-ant. And yet I did not go out. There was no opportunity and apart from that: I am still very much house bound. It has a reason and I cannot give it. It bothers me. Even though it might not bother you. I rummaged around in this little flat, did things on the computer, handled the vacuumcleaner, and once again decided that I should not linger on the balcony – that infernal little cubicle brings up nostalgic memories which never fail to hit me in the gut. Just my kitchen and my bedroom and the room giving onto the balcony, there I can find myself without unpleasant effects. But crazy, to need to fear your own livingroom, your own balcony. For that matter, regarding the balcony, it’s just these hours between 2 pm and sundown, those golden sunrays, the atmosphere hanging over the parkinglot below, the view on the block across…. then the images from times flown assail me.

But I am untruthful – I *did* go out – leaving the care center I left my bike where it rested against the bench and headed for the park, skirting the canal, crossing the bridge to then enter the park through the huge metal gates, very modern, very unsightly. It was heavenly in my favorite park – God knows how many of my steps lie there! The birds were singing, in that hour just before the light fades, singing with a vengeance. I began taking selfies, the light seemed favourable and only when the battery failed me I quit. But by then I was back at my bike – having circled through the park, took me an hour, pauses included.

Amsterdam, donderdag-Thursday 27-03-14

9.11 pm

DIT is helemaal waar:

Citaat van de site:

“Ik zeg nu niet dat alle mensen met overgewicht slecht teten of teveel…. en dat ze daarom dik zouden zijn. Ik zou dergelijke grotelijks veralgemeniseerde verklaringen niet willen maken louter op grond van beperkte waarneming. Maar wat ik wel kan zeggen is dit: het voedsel wij tot onze beschikking hebben wanneer we buitenshuis zijn is belabberd. Lijdt geen twijfel. En wanneer je honger hebt… welke keuze hebben we dan…. om maar niet te vergeten dat die ongezonde, bewerkte zoutige en zoetige hapjes de smaakpapillen bevredigen waardoor onze hersenen gestimuleerd worden om alsmaar meer te verwachten. Hela…. die gasten van de voedsel industrie die voedingsproducten “maken of ontwerpen” zijn scheikundigen. Ze zijn voedsel-wetenschappers…. en ze weten precies hoe ze de juiste chemicaliën in onze hersenen & lichamen moeten aanzetten tot een groter verlangen naar hun product.

Luister, wat mij betreft, heeft de voedselindustrie schuld aan de overgewicht epidemie, meer dan wie of wat dan ook. We worden verteld dat wat in werkelijkheid ongezond is, eigenlijk gezond is en wat werkelijk gezond is zou ongezond zijn. Het is een spel van leugens en misleiding en wij, de “consumenten” zijn daarvan de onschuldige slachtoffers.”  

Voor de rest vandaag: er is iets geweldigs gebeurd! En ik kan daar niet over vertellen! Maar het geeft niet! Ik hoef dit niet met de wereld te delen om mijn vreugde te verhogen, echt, niet nodig.

Op Flickr flakkeren de vlammen fel, ze jagen over het Help Forum – de hitte is pijnlijk. Niettemin stap ik draadjes binnen om de worstelende mensen bij te staan. Ikzelf ben trouwens slachtoffer geworden van een storing – mijn anti-delen instelling werkt niet, dus ingelogde Flickr leden kunnen de code van een foto kopiëren en deze rondstrooien waar ze maar willen.  Maar de meeste van mijn foto’s zijn voor Flickr Vrienden & Familie, en ik verwacht van hen niet de ze de boel achterover drukken om ze ergens anders neer te zetten met hun eigen naam er op. Ik stuurde een email naar staf – het antwoord luidde dat hun ontwikkelaars de kwestie zouden “prioriteren” (jong werkwoord, betekent “uitzoeken wat het belangrijkst is”). Het oorspronkelijke Engelse woord luidde: “triage”, met de oorspronkelijke betekenis: de graad van urgentie toekennen aan (gewonde of zieke) patiënten. Ja, kom op, deze patiënt, mijn delen-instellingen zijn verdomde ziek en genezing is dringend gewenst!

 

 ENGLISH

 

9.11 pm

THIS is absolutely true:

Quote from the site:

“Now I’m not saying all overweight people eat poorly or too much… and that’s why they’re overweight.  I wouldn’t make that kind of grossly overgeneralized statement just from my limited observation.  But what I can say it this… what’s available for us to eat when we’re out and about sucks.  Not doubt about it.  And if you’re hungry… what choice do we have… not to mention these unhealthy processed salty and sugary foods satisfy all the taste buds that trigger our brain into wanting more and more.  Hey… those food industry guys that “make or design” the food products are chemist.  They’re food scientists… and they know exactly how to trigger the right chemicals in our brain & bodies to perpetuate more cravings for their product. 

Listen, as far as I’m concerned, the food industry is more to blame than anything else for the obesity epidemic.  We’re told what’s actually unhealthy is healthy and what’s actually healthy is unhealthy.  It’s a game of lies and deceptions and we “the consumers” are the innocent victims.”

For the rest today: something fantastic happened. And I cannot tell of it! But it does not matter! I don’t need to share this with the world to enhance my joy, honestly, no need.

On Flickr the flames are fiercely flickering,  sweeping across the Help Forum – the heat is painful. Even so, I stop by in threads to help struggling people. I myself have become the victim of a bug – my anti-sharing setting does not work, so signed in Flickr folks can copy the code of a photo and scatter it anywhere they want. However, most of my photos are for Flickr Friends & Family only and I do not expect them to nab stuff to then pass it off as their own. I sent an email to staff – the response was that their engineers would “triage” the issue. Now “to triage” means: to assign the degree of urgency to (wounded or ill) patients. Well come on, this patient, my sharing settings are bloody ill and a cure is urgently needed!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.