Amsterdam, Wednesday-Woensdag 23-07-14

9.16 pm
De gehele dag werd beheerst door de MH17, de ramp die geheel in het teken stond van de getallen 7 en 17 (een Boeing 777, eerste vlucht op 17 juli 1997, laatste vlucht op 17 juli 2014, exact 17 jaar later) – ik wordt er enigszins niet goed van. Niet dat ik niet sympathiseer met hen die hun vrienden en familieleden hebben verloren op die noodlottige dag, maar populair sentiment vervult mij altijd met wantrouwen. De wijze waarop de mensen zich op deze kans werpen om aan te tonen hoe groot hun empathisch vermogen wel is en hoe graag ze hun steun wel geven, dit alles lijkt op een vorm van gezamenlijk zwelgen. Ja, alles, wat dan ook, dat massale steun opwekt roept wantrouwen en afkeer bij mij op.
Ik zou liever empathie willen betrachten met de bruine beren opgesloten in kleine kooien in China, hun lichamen vol afvoerbuisjes voor hun lichaamssappen, om die te verwerken als medicijnen voor de mensen en hun assortiment ziekten.
Ik ben de mensheid gaat haten.

Ik ving zijdelings op van de radio dat Nederland een pluimpje kreeg van de Amerikanen, een vergelijking met de begrafenisstoet van senator Robert Kennedy werd getrokken
(zijn broer John wordt zomaar gepasseerd, maar misschien kreeg hij geen stoet (?)).

Het zorgcentrum blijft me bezighouden, met betrekking tot de voortdurende verwarring en raar gedoe nu bezuinigingen de voorraadkasten hebben getroffen. De manager zegt “zus” tegen A. maar zegt “zo” tegen B. Vandaag nog! Ik zal de rapportage afwachten van een ander familielid die enige controle can verrichten rond de lunch en wanneer dit rapport zwart is dan ben ik niet te beroerd om de manager te mailen over deze situatie, met een afschrift aan haar manager en eentje aan de regio manager (ja, boven een manager staat altijd weer een andere manager – de directeur van de Cordaan Groep staat genoteerd als nummer zeven op de lijst van grootste verdieners onder de zorgcentrum directeuren – dat is groots; de bewoners van mijn moeders afdeling moeten het doen met 50 dunne plakjes kaas en tien kleine bolletjes smeerworst voor de ontbijten en lunches over een hele week, dat is veertien maaltijden voor 23 mensen – de papa is op rantsoen, maar het personeel kan altijd naar de keuken gaan om “om meer te vragen”, zo zegt de manager tegen mij. Maar wanneer het personeel dat ook doet…. wijst de keukenstaf het verzoek af, met de boodschap: “Opdracht van de manager, we zijn niet thuis”.
En wat te denken van 1 klein potje jam voor 7 mensen over veertien maaltijden? En 15 eieren voor 23 mensen over 7 dagen?
Zo is de regel op deze planeet: het water stroomt altijd naar de zee en nooit stroomt de zee terug – hooguit zullen de mensen worden overspoeld door gebrek.

Iets van een heel ander front: iemand op Flickr vraagt zich af waarom ik haar heb geblokkerd. Ze vroeg zich dit hardop af, namelijk in het Flickr Help Forum, onmiddellijk onder een van mijn posten, ofschoon zonder mijn icoontje en naam mee te nemen in haar post. Had ze dat gedaan dan zou ze mij hebben lastiggevallen, en ze is goochem genoeg om dat te weten, lastigvallen is op Flickr een strafbaar gedrag. Zoals ze het heeft ingekleed getuigt haar gedrag van slechte smaak en druist in tegen de ongeschreven Help Forum wetten. Ze is trouwens een regelmatig lezer van deze blog.
Ik heb een idee dat ze niet helemaal weet met wie ze te maken heeft, zoals vele anderen dat niet beseffen, of maar half en onwillig om het tegenover zichzelf toe te geven. Ik zal haar niet verlichten omtrent mijn ware identiteit, ze zal daarop moeten wachten, net als de anderen, maar ik kan een lampje aandoen aangaande de motief voor het blokkeren: als iemand die er zich consequent aan haar eigen normen houdt zal ik ieder contact verbreken met hen die mijn vijanden begunstigen.
Welnu, heb ik je toch maar weer van je duisternis verlost, toch? Speciale dienst, graag gedaan.

Radio Tien drukt ons ieder uur op het hart dat zij een “aangepast” programma aanbieden, in verband met de kwestie MH17 . Maar het is krek hetzelfde als altijd.

01.21 
Heb het eergisteren klaargespeeld om de Windows Media Player op de oude Acer aan de praat te krijgen – en in één adem door playlists in elkaar te zetten – wat niet helemaal zonder drama in z’n werk ging, maar goed – zodat ik via de externe speakers lekker kan luisteren zonder reclame of gezeur naar alles wat ik maar wil.
Dus nu zit ik, het werk gedaan, te genieten van Mozart’s Concert voor Piano en Orkest no. 27 – dat ik dat nog mag meemaken – voor het laatst naar geluisterd ergens in 1982 toen ik werd gegrepen door het Mozart virus en een stapel LP’s kocht. Het is dus toch waar… dat de geschiedenis zich herhaalt. Kijk naar je verleden en je weet wat de toekomst voor jou in petto heeft en zie het gebeuren waar je bij staat.

02.58 
Inderdaad. De geschiedenis herhaalt zich. De Toshiba laptop vond vorig jaar een relatief vroege dood (nu ja, vijf en een half jaar) vorig jaar door krakkemikkige drivers waardoor ineens het scherm gitzwart werd vlak na het opstarten … en nu wordt het scherm van de Acer,  zojuist geloofd en geprezen, inktzwart met een lange foutmelding waarvoor ik niet de tijd kreeg om die te lezen…..
Laat ons bidden voor de Acer en mijn muziek.

 

 

ENGLISH

 

9.16 pm
The entire day was dominated by the MH17, the disaster entirely ruled by the numbers 7 and 17 (a Boeing 777, first flight on 17 July 1997, last flight on 17 July 2014, exactly 17 years later) – it makes my slightly sick. Not that I do not sympathize with those who lost their friends and family on that fateful day, but popular sentiment always fills me with distrust. The way the people throw themselves on this opportunity for showing how empathetic they are and how they love to give their support, it does resemble a form of collective self indulgence. Yes, anything at all which evokes massive support calle up my distrust and quiet loathing.
I would rather be empathetic with the brown bears cooped in little cages in China, their bodies full of drains for their body juices, for processing into medicine for the humans and their array of illnesses.
I have come to hate humanity.

In between acts I caught from the radio that Holland got a thumbs up from the Americans, a comparison was drawn with the funeral procession of senator Robert Kennedy (fancy that, ignoring his brother John, but maybe he did not get a procession (?)).

The care center continues to prey on my mind, with regards to the continual confusion and odd goings on now that economizing have hit the pantry. The manager says this to A. but tells B. something completely different. Just today! I shall await a few reports from another family member who can do some checking at lunch time and if reports are black I not loath to mailing the manager about this situation, with a copy to her manager and to the regional manager (yes, there always is a manager above another – the CEO of the Cordaan Care Company is listed as number seven of  big earners on the list of care center CEO’s – that’s great; the residents in my mother’s section need to make do with 50 thin slices of cheese and ten small cups of sausage spreak for a week’s breakfasts and lunches, that is fourteen meals, for 23 people – the porridge is rationed, but staff can always visit the kitchen to “ask for more”, so the manager tells me. However, when staff actually does that… the kitchen personell declines the request saying “Manager’s orders, no can give, bi”.
And how about 1 small sized jar of jam for 7 people over 14 meals? And 15 eggs for 23 people over seven days?
Such is the rule on this planet: the water will run to the sea and never the sea will flow back – at most the people will be flooded by lack.

Something from an entirely different front: someone on Flickr wonders why I have blocked her. She did this wondering out loud, namely in the Flickr Help Forum, directly under one of my posts, though without including my buddy icon and name in her post. Had she done that she would have been harassing me, and she is keen enough to know, harassment on Flickr is actionable behaviour.  As it is now her behaviour shows bad form and runs counter to unwritten Help Forum laws.  She is a regular reader of this blog by the way.
I have an idea she does not quite realize with whom she is dealing, just as many others do not realize, or only half, and unwilling to admit to oneself. I shall not enlighten her about my true identity, she will need to wait for that, just like the others, however I can shine a light as to the motive for the block: as someone who remains consistent with her own standards I shall sever every connection with those who favour my foes.
There now, just released you from your darkness, eh? Special service, my pleasure.

Radio Tien drives it home to us every hour that they are offering us an “adapted program”, because of the MH17 issue. But it’s just the same as always.

01.21
Day before yesterday night I managed to get Windows Media Player to work on the old Acer – and in one breath put together playlists – it didn’t quite come off without any drama, but hey – so that I can listen via the external speakers to everything I fancy without ads or drone.
So here I am, work done, enjoying Mozart’s Concerto for Piano and Orchestra No. 27 – that I can live to tell – listened to that for the last time in the fall of 1982 when the Mozart virus caught me and bought a bunch of LP’s. So it is true after all….the history repeats iself. Look at your past and you know what the future has in store for you and see it happen on the spot.

02.58 
Indeed. History repeats itself. The Toshiba laptop found a relatively early death (oh well, five and half years ) caused by wonky drivers so that suddenly the screen would turn jetblack right after starting up….. and  now the Acer screen, just after praising it, turns black with a long error message which did not give me time to read it….
Let us pray for the Acer and my music.

 

 

Amsterdam, maandag-Monday 21-07-14

9.16 pm
De manager vertelt mij dat er ruim genoeg fruit is maar op verschillende tijdstippen…. ik mailde terug dat er gedurende een volle week GEEN fruit was, op geen enkel tijdstip. Dat er vandaag eindelijk fruit uit de keuken is gekomen is te danken aan het feit dat een ander familielid en ikzelf hebben geklaagd. Punt uit. En eindelijk zijn er voldoende toetjes voor iedereen, simpelweg omdat een gastvrouw en ik hebben geklaagd over de (geplande) tekorten. Punt uit. Probeer mij niet te bedotten beste manager. Doe maar gewoon rechtuit.

Goed nieuws van het geranium front! De roze exemplaren die ik een zes weken geleden kocht van de bloemenman op het bij het winkelcentrum staan in hun tweede bloei. Ik was al ontstemd toen ze na twee weken bloei geen nieuwe knoppen te zien gaven en sprak de bloemenman erover aan. Ja, ik moest maar wachten tot het warme weer aanbrak…. nu ja, het was op dat moment al knap warm, warm genoeg voor geraniums om in de knop te komen. Enfin, toen heb ik maar, aangezien de roze alleen nog maar blad waren, nog eens zes roden gehaald op de markt. Dus nu heb ik onverhoopt een dubbele voorraad en alles staat volop in bloei. Mooi zo. Dat is triest hoor, wanneer je bloemen koopt en uiteindelijk blijf je met blad zitten.

ENGLISH

 

9.16 pm
The manager tells me there is plenty of fruit but on different times… I mailed back that for a full week there was NO fruit, at no time at all. The fact that the fruit finally came up from the kitchen is because I and another family member complained. Period. And finally there are enough deserts to go round simply because a hostess and I complained about the (planned) shortage. Period. Don’t try to fool me dear manager. Just be straight.

Good news from the geranium front! The pink ones I bought six weeks ago from the flowerman at the shopping center are in their second bloom. Already I was pissed when after a fortnight they didn’t show any new buds and I mentioned this to the flowerman. Well, I needed to wait till the warm weather arrived… Really! At that moment it was plenty warm, warm enough for geraniums to shoot into bloom. So then, seeing the pinks were just leaf, I got me another six reds at the market. So now I unexpectedly possess a double stock and everything is in full bloom. Good. That is so sad, when you buy flowers and in the end you’re left with leaves.

Amsterdam, zondag-Sunday 20-07-14

11.57 pm
Enkele woorden om mij te laten weten dat ik springlevend ben, zoal niet springend. Mijn moeder at goed, en ze maakt het goed, alhoewel ook niet springend (raar Nederlands, ik weet het, maar ik wilde het laten kloppen met het Engels en heb nu geen tijd om naar betere vertalingen te zoeken). Nadat ik haar afdeling had verlaten, sprak ik met de nachtzuster – ze was het roerend eens met mijn idee om een paar emails naar wat mensen van de leiding te sturen, alsook het klachtendepartement, over deze bespottelijke maatregel om vers fruit van het menu te verwijderen. Ik zal de managers antwoord op mijn emails die ik gisteren verzond afwachten en wanneer ik nog steeds tegenstrijdige berichten hoor, hopla, daar gaan we.

Er is iets vreemds aan de gang wat betreft “geluid”- wederom! Afgelopen maandag hielden de speakers van deze laptop er ineens mee op, zonder dat ik er iets mee had gedaan, tot mijn smart – maar ‘s ochtends was het geluid weer terug en pico bello. Dit deed zich opnieuw voor de volgende nacht, en rond dezelfde tijd: ergens tussen één en half twee – ook toen was er ‘s ochtend geen spoor te vinden van welke storing dan ook.
Tot zover.
Onlangs, ik geloof eergisteren, stuitte ik op een of andere geweldige site die een grote hoeveelheid prachtige geluidseffecten en atmosferen biedt om mee te nemen, een Franse site. Ik was dolblij en mijn vreugde steeg tot een delirium toen ik het had klaargespeeld om mijn oude Acer op de site te loodsen en verscheidene sporen die ik aanklikte liet spelen, ging prima op de externe luidsprekers. Onmiddellijk legde ik een spectaculaire track vast op een mini-film, bestaande uit ruimte-geluiden samen met kerkklokken, gebruik makend van twee tabs.
MAAR… alle goede dingen komen tot een eind, sommige echt heel snel, zelfs voor ze amper zijn begonnen, dus vanochend, toen ik de soundbank site opzocht werd ik bitter teleurgesteld om te ontdekken dat het doorlopend afspelen, waarbij alle tracks van een bepaalde category vloeiend in elkaar overlopen, niet reageerde op mijn kliks. Uiteraard kreeg de oude Acer als eerste de schuld, maar de nieuwe MSI kreeg de sporen ook niet aan de praat – ik liet een paar lelijke woorden vallen.
Toen ik thuis kwam van de “set” (ja, het Amstelpark is mijn film set geworden!), zette ik beide laptops aan; ik wilde zo snel mogelijk weten of Soundbank ondertussen al genadig was geweest…. maar ik kreeg een domper.  Ik *kan* de tracks wel afspelen, maar alleen door gebruik van de download links onder het doorlopend-afspeel blokje, die brengen je naar een zwart scherm waar het geluid geïsoleerd wordt afgespeeld. Maar ik hoop dat het vloeiend afspelen wordt hersteld door dit of dat elfje die deze stomme storing op zijn geweten heeft, om mij en mijn kunst dwars te zitten!

 

 

ENGLISH

 

11.57 pm
A few words to let me know I am alive and well, if not kicking. My mother ate well, and she is well, though not kicking. Having left her section, I talked with the night nurse – she agreed wholeheartedly to my idea of sending a couple of emails to some folks of the management, as well as the complaint department, about this ludicrous measure to remove fresh fruit from the menu. I shall await the manager’s response to my emails I sent yesterday, and if  I still hear contradictions, here goes.

Something weird going on in the way of “sound” – again! Past Monday this laptop’s speakers suddenly shut up, without making them do so, in the dead of night, to my distress – however, in the morning the sound was up and running once more. This re-occurred the following night, and in the same time frame: somewhere between one and one thirty – then too the morning showed no trace of any disturbance.
So far so good.
The other day, I believe day before yesterday, I stumbled upon some fab site which offers a multitude of great sound effects and ambiances for the taking, a French site. I was overjoyed and my joy rose to delirious heights when I managed to get my old Acer to access the site and play the various tracks I clicked, on the external speakers just fine. Immediately I recorded a spectacular track on a mini-movie, consisting of space sounds together with church bells, using two tabs.
BUT… all good things must come to an end, some really quick too, even before having started properly, so this morning, on accessing the soundbank site I was bitterly disappointed to find that the continuous play feature, which runs through all the listed tracks of a certain category, did not respond to my clicks. Naturally the first to blame was the old Acer, but the new MSI could not get the tracks to play – I dropped a few very nasty words.
On coming home from the “set” (yes, the Amstelpark has become my film set) I switched on both laptops, eager to know whether Soundbank had meanwhile shown clemency…but no joy. I *can* play the tracks, but only using the download links underneath the continuous play feature, they take you to a black screen where the sound plays isolated. But I am hoping for the infinite play to be restored by whatever pixie is taking care of this stupid disturbance, thwarting me and my art!

Amsterdam, zaterdag-Saturday 19-07-14

19.23
Waarom vertelt de zorgmanager van zorgcentrum Ons Hofje mij dingen die in strijd zijn met wat er werkelijk gebeurt? Zij zegt mij dat er nu ‘s ochtends fruit naar boven komt uit de keuken. Maar het is niet waar. Een familielid die ‘s ochtends over de vloer komt vertelt mij dat er, behalve 1 kam bananen, helemaal geen fruit te zien is. Ook iemand anders die er met de neus bovenop staat bevestigt dit. Onder “fruit” versta ik niet alleen bananen, maar zoals een week geleden, toen het fruit niet meer kwam: sinaasappels, appels en kiwi’s. En waar zijn alle pakken pap gebleven?
De zorgmanager weet mij te vertellen dat de personeelsleden los met de handjes zijn. Maar mijn beste manager, als dat zo is…. dan moet u uw personeel aanpakken en niet de bewoners straffen omdat uw personeel steelt. Trouwens: ik heb het personeel nooit fruit zien opeten van de bewoners, of ze zouden het fruit misschien hebben meegenomen wanneer hun dienst afgelopen is, rond half elf (?)
Ineens is er geen chocomel meer voor de mensen die chocomel drinken, inplaats van melk. Voerde Ons Hofje niet ooit een motto: “Leven op mijn manier”? En was het daarom niet de bedoeling dat de bewoners zelf mochten kiezen wat hen het beste aanstond?
Wanneer een instelling wordt getroffen door bezuinigingen en het mes in de voorraden gaat, dan moet men de familieleden/contactpersonen daarvan op de hoogte stellen zodat zij zelf het ontbrekende kunnen aanvullen. wanneer het echt niet anders kan. Wat is hiervan de bedoeling, wat zijn dit voor verdraaiingen?

Hier is het laatste woord nog niet over gesproken. Ik zou er niet over zijn begonnen op deze plek, wanneer zij mij niet onjuist had voorgelicht, op schrift zelfs. Maar nu is er iets geknapt in mij. Kennelijk is er ook iets geknapt in haar want zij zegt zomaar tegen mij, en tegen nog een ander familielid, dat haar personeel steelt. Ook al zou ze daarvoor  bewijs kunnen aantonen, dan nog mag zij haar personeel niet zwart maken tegenover derden, en zeker niet wanneer dat familieleden zijn.

Dan loopt er op de afdeling een verraderlijk dametje rond van wie ik vermoed  dat zij intrigeert, spioneert  en leugens verspreidt. Ook over mij. Ik zou een bewoner hebben ondergespoten met toiletspray omdat hij stonk. Tot op de dag van vandaag is de verspreider van dit gerucht nog niet bekend.  Maar zij was tijdens het incident wel aanwezig.  Het ware verhaal luidt dat ik de hoek waarin zijn van pies doordrenkte stoel stond, pal naast mijn moeders bed namelijk, had volgespoten met zoet geurende spray, ik hoef niet uit te leggen waarom. De bewoner in kwestie bevond zich op dat moment in de huiskamer, minstens vijftien meter verderop.

Ik heb haar jaren en jaren geleden betrapt op huichelarij, ik voelde: dit is geen beste. Ze lacht je vriendelijk toe maar steekt dan een mes in je rug.

02.57 am
Het liefst zou ik me niet bezighouden met al deze negativiteit! Het lieft zou ik me daaraan onttrekken! Maar het lijkt alsof het me opzoekt. En hoe kan ik een blind oog richten op foute dingen die mij onder mijn alles behalve blinde ogen komen? Ik kan er toch niet bij staan en niets doen?
Alleen in mijn kunst ben ik verlost van deze zaken.

 

 

ENGLISH 

 

 

19.23
Why does the care manager of care center Our Court tell me things which are in direct contrast with what actually happens? According to her the fruit comes up from the kitchen in the morning. But that is not true. A family member who pops in during the morning hours tells me that there was no fruit to be seen, apart from a bunch of bananas. Someone else too who is right on top of it confirms this. Under fruit to be understood not just bananas but like last week, before the fruit stopped coming: oranges, apples and kiwis. And where have all the cartons of porridge gone?
The care manager informs me that staff can’t keep their hands to themselves. But my dear manager, IF that is true…. you need to deal with your staff instead of punishing the residents because the former steal. For that matter” I have never seen staff eat the residents’ fruit, or else they might have taken it with them after their shift had ended, round about ten thirty (?)
Suddenly the chocolate drink has been taken away from the residents that dislike milk. Didn’t Our Court once hold that motto: “Live life my way!”? And so wasn’t it the idea the residents could choose what they happened to like?
If an institution is struck with the necessity to economize, cutting down on the contents of the pantry, the family members and contact persons need to be informed, so that they can replenish the missing items, if needs be. What is the meaning of this? Why kind of twisting and turning is this?

The last has not been spoken about this. I would not have broached this matter here if she had not informed me wrongly, in writing even. But now something snapped inside of me. Evidently something snapped in her as well, for she informs me, just like that, together with another family member, that her staff steals. Even if she were to find proof, then still she ought not to paint her staff black towards third parties, least of all when these are family members.

Then there is his treacherous little lady running around in the section whom I suspect of spinning intrigues, spying and spreading lies. About me too. Allegedly I sprayed a resident from top to toe with bathroom spray because he stank. To this day she who spread this rumor is yet unknown. But she was present during the incident. The true story runs: I had sprayed the corner containing his chair, soaked with urine, right close to my mother’s bed, with sweet smelling spray, no need to explain why. The resident in question was to be found in the living-room at that moment, fifteen meters further on.

I caught her years and years ago on hypocrisy, and I felt it: this one is no good. She smiles in your face but then stabs you in the back.

2.57 am
I would gladly not busy myself with all this negativity! I would gladly like to disengage myself from it! But it seems to be looking for me. And how can I turn a blind eye on wrong things which surface for my all but blind eyes to see? I cannot just stand there and do nothing?
Only in my art I am relieved of these matters.

Amsterdam, vrijdag-Friday 18-07-14

11.3o am
Goed, dus nu schend ik bijna mijn eigen gulden regel over het nooit onthullen van echte namen in dit dagboek. Een of andere organisatie geeft mij zoveel overlast dat ik zou willen gillen gillen en gillen. Dit zootje luistert naar de naam LURA, het scheelt maar 1 letter en draagt zorg voor de leenrechten van auteurs, en sinds mijn eerste contact met hen in 1998 namens wijlen mijn vader, een schrijver, zijn zij erin geslaagd om de zaken hopeloos te verprutsen, ik bonk met mijn kop tegen een muur bij mijn pogingen hun administratieve vergissingen recht te zetten. Ze blijven twee bankrekeningen met elkaar verwarren ofschoon alle benodigde documenten om de zaak te ontwarren in hun burelen aanwezig zijn, moet je nagaan, het was hen zelfs gelukt om een belangrijk machtigings-document zoek te maken.
Ik zou ze graag met de botte koppen tegen elkaar slaan. In 1998 stuurde ik hen een brief, na uitblijven van de betaling, dat de poet binnen de kortste keren op de rekening moest staan of anders schakelde ik een advocaat in. Binnen drie dagen stond het erop.
Oké Lura, waar is mijn advocaat?

14.28 
Wat lees ik in Wikipedia over de op 17 juli 2014 neergeschoten Maleisische Boeing 777, vlucht MH17: de eerste vlucht vond plaats op…. 17 juli 1997, op de dag af 17 jaar later.

In de Tarot is “zeventien” het getal van “De Ster” – vanochtend om 05.17  werd ik wakker uit een droom: een oogverblindende ster stond aan de donkere hemel, de stralen priemden door de duisternis, net als die van een gefotoshopte ster op het Net.

 

 

ENGLISH

 

11.30 am
Okay, so now I am almost going to break my own golden rule about never revealing real names in this diary. Some organisation is giving me so much pain in the ass that I am ready to scream scream scream and scream. This bunch is called LURA, the difference is only 1 letter, and they take care of  the lending rights for authors and since my first contact with them in 1998 on behalf of my late father, a writer, they have succeeded in making a hopeless mess of things, driving me up the bloody wall, needing to set right their administrative mistakes. They keep confusing two bank accounts, although all the necessary documents to un-confuse are in their offices, why, they had even succeeded in mislaying an important document of authorization.
I would gladly like to bang their blunt heads together. In 1998 I sent them a letter, after failing payment, that either the dough would be on the account on the damn double or else I would enlist a lawyer. Within three days the payment had rolled in.
Okay Lura, where is my lawyer?

14.28
What do I read in Wikipedia concerning the Malyasian Boeing 777,  flight MH17, shot down on 17 July, 2014: its first flight took place on… 17 July 1997, 17 years later to the day.

In the Tarot “seventeen” is the number of “The Star” – this morning at 05.17 I awoke from a dream: a blinding star in dark heavens, its rays pierced the darkness, like those of photoshopped stars on the Net.

Amsterdam, donderdag-Thursday 17-07-14

11.20 am
Naar het schijnt heeft de staf van het zorgcentrum deze blog in de kijker gekregen. Het was te verwachten natuurlijk, sommige hebben mijn email, die op naam van mijn pseudoniem staat, de nieuwsgierigen onder hen zouden deze kunnen Googelen en daar ga je, hopla, de volledige lijst van al mijn bolwerken op het Net – trouwens, ik herinner me ook sommige van hen te hebben gezegd dat ik een online dagboek onderhield. Ondanks mijn gebruik van aliassen konden ze zichzelf identificeren aan de hand van de beschreven situatie, vertelde mijn informant, die naar eigen zeggen er nooit een blik in had geworpen. Dus nu weten zij dat ik sterke gevoelens koester ten aanzien van alles wat er omgaat in dat zorgcentrum – afgezien daarvan: zouden ze daadwerkelijk in staat zijn te begrijpen hoe onverholen stupiditeit, die van hen of iemand anders, deze of gene die een familielid toevertrouwt aan hun zorgen, tot wanhoop kan drijven? Ik denk dat ze zullen zijn toegerust met voldoende innerlijke verdedigingsmechanismen om mijn “opvoedkundige aanvallen” te kunnen afweren. Maar hebben ze iets geleerd?
Degenen die het gevoeligst zullen zijn voor kritiek van familieleden zijn zij die zelf een vriend(in) of familielid  in een zorginstelling bezoeken – dan immers staan zij opeens aan de andere kant, bij ieder bezoek zijn zij de waarnemer en de kans dat ze te maken krijgen met precies dezelfde voorbeelden van nalatigheid, slordigheid en regelrechte stommiteit is heel groot. Iemand van het personeel liet daarover iets vallen tegenover mij; ze was op bezoek bij haar oma of tante in een zorgcentrum en zag dat haar gebit zomaar los op de eettafel lag, het personeel liep door de eetkamer en sloeg er geen acht op. “Wat is dit hier? Mijn oma’s gebit ligt op tafel, zien jullie dat niet?” had ze geroepen, geschokt over zoveel onoplettendheid, laksheid of wat dan ook wat maakte dat het personeel het gebit niet terug in de mond van oma had gedaan, of het in elk geval in veiligheid had gebracht.

12.46 pm
Ik hoor dat het blad Playboy is overgenomen door het Groningse familiebedrijf “Pijper Media”. Toepasselijker kan het niet.

 

 

ENGLISH

 

11.20 am
It seems that care center staff have indeed gotten wise to this blog. It was to be expected of course, some have my email, assigned to my pen name, the curious among them might Google it and there you go, see the whole list of my Net strongholds – however, I also recall telling some that I ran an online diary. Despite my use of aliases they have been able to identify themselves from the situation, my informant told me, who claimed she herself had never looked it up. So now they know I harbour strong feelings concerning the goings on in that care center – apart from that: would they actually be able to understand how overt stupidity, their own, or someone else’s, can drive someone entrusting a family member to their care to regular despair? I reckon they will be fitted out with sufficient inner defense mechanisms to fend off my “educational attacks”. But have they learned anything?
Those who are the most sensitive to criticism from family members are those who visit a friend or family member in a care center – for then suddenly they find themselves on the other side, at each visit they are the observer and the chance they are confronted with exactly the same examples of negligence, sloppiness and downright stupidity is very large. Some staff member once mentioned something in that line once; she was visiting her grandma or aunt in a care center and noticed that her denture was lying around on the dinner table, staff was moving around in the dining room and didn’t pay any attention. “What is this? My grandma’s denture is lying on the table, can’t you see that?” she had called, shocked about so much carelessness, or laxness or whatever kept staff from placing the denture back in granny’s mouth or in any case, take it to safety.

12.46 pm
I hear that Playboy magazine has been taken over bij the Dutch family concern from Groningen, “Pijper Media” – note that “pijpen” is Dutch for “blow job”, so a “pijper” is a man or a woman with preference for blow jobs. Couldn’t be more applicable.

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 15-07-14

11.34 am
Ging naar bed om vier uur, of liever, was gewoon op mijn opgemaakte bed gaan liggen  onder een deken die ik uit de kast had getrokken – lag op mijn rug en probeerde te slepen maar ik voelde me overweldigd door gevoelens van verdriet en wanhoop. Ik zeg “gevoelens van” want er is eigenlijk niets om verdrietig over te zijn, geen grote tragedie heeft zich voorgedaan in die order van zaken die mensen kunnen overkomen  en die algemeen worden aangemerkt als “tragedie”, vul ze maar in, nee, nee, dat doe ik niet. Het behoeft maar weinig voor mij om op deze manier overweldigd te raken, een kleine tegenslag kan een overstroming van onbeheersbare emoties losmaken. En ik kan mezelf simpelweg niet beheersen, mezelf herstellen, de instorting opheffen, ik kan het gewoon niet – ik ga maar door en door, zoals een machine waarvan het UIT knopje lam is. Uiteindelijk zal ik in slaap zijn gevallen want ik werd wakker om half zeven, keek naar de klok en begon onmiddellijk te huilen maar zal toch weer zijn ingeslapen, ontwaakte een tweede keer om acht uur en klauterde uit bed, amper in staat om iets te zien door het dikke spul wat uit gezwollen ogen sijpelde, gestolde tranen of zo.

Allereerst: de laptop aanzetten, en klikte met trillende vingers op de video die ik had geüpload naar YouTube voor “iets” de MSI tot zwijgen had gebracht. Alhoewel het muzikale spoor voor die video rauw is en zwaar is klonk hij in mijn oren als de zoetste muziek toen hij door mijn keuken weerklonk op het moment dat ik het afspeelknopje aanklikte. Ik zat daar, opluchting en verbijstering strijdend om de eer. Na een uur, ik kwam langzaam tot bezinning, daarbij beseffend dat ik een waardevolle vriend een zootje nood-emails had gestuurd, belde ik de winkel waar ik de MSI had gekocht, een vertrouwd adres, en vroeg aan de gast die de telefoon aannam, of hij ooit had gehoord van defecte computer speakers, van de ene minuut op de andere, maar volledig hersteld uit zichzelf een paar  urr later, en zo ja, wat zou de oorzaak hebben kunnen zijn en wat moet je doen ingeval van herhaling? Hij zei dat hij nog nooit eerder had gehoord van zo’n geval.

Daarna belde ik een andere gast van een of anders specialistische PC bedoening en hij zei dat dat kon gebeuren, waarop hij zich begaf in een volkomen onbegrijpelijke uitleg doorspekt met het soort afkortingen die gewoonlijk worden gebruikt voor ziektes en medicijnen. Ik zei “Hmmm… ik begrijp het…”, dankte hem voor zijn “verklaring” en we hingen op. Wel, alles bij elkaar, het klinkt alsof iets van boven op mijn computer neerdaalde.

 

14.12
Video gevonden van een of andere Rus die ons geworstel met de materie in dit leven probeert te verlichten door middel van allerlei praktische tips en wenken, waarvan vele huishoudelijk, hij noemt ze “Amazing Life Hacks” , kijk met mij mee:

Het schijnt dat hij vele andere inventieve methoden heeft verzameld om ons leven in onze huizen makkelijker te maken, in nog eens 26 video’s – gek toch maar ik herkende onmiddellijk veel van die probleempjes in de video.

 

Opmerkelijk hoe het ontdekken van deze video is verlopen: ik stond te strijken in de andere kamer, en bedacht hoe ik, in tegenstelling tot aardse mensen, nooit gedachten heb over de zin van het leven en waar wij, of liever “zij” heen gaan, het leven na de dood, en of er een God is en hoe het universum eruit ziet enz enz enz. Zulke preoccupaties zijn mij vreemd, ik geloof dat de vraag over de zin van het leven letterlijk nooit bij mij is opgekomen. Maar wel voel ik me vaak benauwd door het geworstel met de materie, kleine dingen die niet gladjes verlopen, gedoe met sloten, gedoe met kleding, gedoe met tassen, kortom, veel en veelvuldig geworstel met de materie, EN… de traagheid hier op aarde, allejezus, alles gaat zo langzaam! Als de geest al daar is staat het lichaam nog in de startblokken. Enfin, dit overwoog ik, en liet plotseling mijn de strijkplank in de steeek om naar de keuken te gaan en plaats te nemen achter de computer, ik klikte via een ingeving op een van de YouTube video suggesties die je worden geserveerd wanneer de video die je afspeelt is beeindigd  en ziedaar, tien manieren om de trage materie de baas te blijven!

Op het nieuws hoor ik dat Wales het illegaal heeft gemaakt om te roken in auto’s waar kinderen in zitten. Waarschijnlijk is Engeland de volgende. Nou ja, hoe goed te weten dat de regering zo bekommerd is om de gezondheid van de bloem der natie – maar…. zou het niet beter zijn om McDonald’s op te doeken?

11.21 pm
Het zorgcentrum overgeslagen – al met al, de ingreep gisteren, de toestand van vannacht en het gebrek aan slaap, de stress, het stond me tegen een onwillige demente moeder een bord eten tegen heug en meug door de strot te duwen (we zijn weer in een periode waarin het haar ontbreekt aan eetlust, maar ik wil het zorgcentrum niet verlaten, mijn moeder met een lege buik achterlatend), leek het me beter om een paar uur op bed te liggen. Werd wakker uit een droom: een mooie jongeman op een scooter probeerde mij aan te rijden, op een van de brede lanen in het Amstelpark – ik stond mijn mannetje en dwong de scooter tot stilstand – greep toen in de trui die de gast droeg, van grof gebreide wijnrode wol, diepte daar een balpen uit op (wat ook raar is) en schreef daarmee op zijn wang: “F.”. Trouwens, het *was* F. in persoon.

ENGLISH

11.34 am
Went to bed at four, or rather, just lay upon the made bed under a blanket I pulled out of the cupboard – lay on my back and tried to sleep but I felt overwhelmed with feelings of grief and despair. I say “feelings of”, as their isn’t really anything to be grievous about, no great tragedy has occurred in that order of things that can befall humans which are commonly classified as a “tragedy”, fill them in, no no, not doing that. It takes very little for me to be overwhelmed in this way, just a tiny set back can trigger floods of uncontrollable emotions. And I simply cannot then keep myself in check, restore myself, undo the crash, I simply cannot – I go on and on, like a machine with the OFF switch lame. Eventually I must have fallen asleep for I woke up at six thirty, glanced at the clock and immediately started crying again but must have dozed off, woke up a second time at eight and scrambled out of bed, barely able to see anything from sticky stuff oozing out of puffy eyes, coagulated tears or something.

First thing: switch on the laptop, and with trembling fingers clicked on the video I had uploaded to YouTube before “something” silenced the MSI. Although that video’s soundtrack is raucous and harsh it sounded in my ears like the sweetest music when it rang through my kitchen the instant I hit the ‘play’ button. I just sat there, relief and amazement struggling to win. After an hour, slowly coming to my senses, realizing that I had sent a worthy friend a bunch of distress emails, I called the store where I had bought the MSI, a familiar address, and asked the guy who took the phone if he had ever had heard of a computer’s speakers automatically muting, through no conscious action,  from one instant to another but fully restored of themselves a couple of hours afterwards, and if so, what could have been the cause, and how to deal with it in case of recurrence? He said he had never heard of such a case.

I then called another guy from some specialist PC setup and he said it could happen, then launching into a completely unintelligible explanation larded with the kind of abbreviations commonly used for diseases and medicines. I said “Hmmm, I see…” thanked him for his “explanation” and we hung up. Well, all in all, sounds like something struck my computer from above.

14.12
Found a video of some or other Russian who endeavours to lighten our daily struggles in the world of matter through all manner of practical tips and pointers, of which many domestic, he calls them “Amazing Life Hacks”, come with me and see, look above, in the Dutch section.
It seems he collected many other inventive little methods to make life in our homes easier in an additional 26 videos – s’ funny, but I instantly recognized many of those little problems  in the video.

Noteworthy, how the discovery of this video took place: I was ironing in the other room, and pondered how I, unlike earthly humans, never entertain thoughts about the purpose of life and where we, “they”,  will go, and life after death, and if there is a God en how the universe looks etc etc etc. Such preoccupations are alien to me, I believe the question about the purpose of life has literally never entered my head. But I DO often feel worrisome because of the struggle with matter, small issues which don’t come off smoothly, messing around with locks, messing around with clothes, messing around with bags, in short, much and frequent wrestling with matter, AND… the slowness here on earth, for chrissake, everything is so slow! When the spirit has already arrived, the body is still on its marks. So I was considering this and suddenly I abandoned my ironing board to go to the kitchen and take place behind the computer, I clicked on an impulse on one of the suggestions which are served up when you video of choice has ended playtime and look, ten ways to manage the sluggish matter!

On the news I hear that Wales has made it illegal to smoke in cars carrying kids. England is likely to follow suit. Well, how nice to know that the government is so very concerned about the health of the flower of the nation – but…. wouldn’t it be better to start abolishing McDnald’s?

11.21 pm
Skipped the care center – all in all, the medical measure yesterday, the situation past night and the lack of sleep, the stress, it didn’t appeal to me needing to force a plateful of food down the throat of a demented mother (again we are in a period where she lacks appetite, but I don’t want to leave the care center, leaving my mother with an empty stomach), it seemed advisable to lie down on the bed for a few hours. Awoke from a dream: good looking young man on a scooter tried to run me down, on one of the broad in lanes in the Amstelpark – I stood my ground and forced the scooter to come to s standstil – then reached into the sweater the guy wore, coarsely knitted wine-red wool, fished a ballpoint out (really odd) and with it wrote an “F.” across his cheek. By the way, it *was* F. himself.

Amsterdam, woensdag-Wednesday 18-06-14

2.53 pm
Facebook is net zo frustrerend als het altijd al was. Voor ik mijn staatsgreep pleegde, en nu, met de zaken hersteld in hun voormalige status quo.
Een gigantisch populariteitswedstrijd – onderzoek heeft uitgewezen dat FB de levens van een hoop mensen verziekt, zoal niet direct, dan toch indirect doordat hun eigenwaarde wordt aangetast, hun prikkelbaarheid toeneemt en hun verdraagzaamheid en vermogen om met kleine ergernissen om te gaan neemt af.

8.19 pm
Ik heb feitelijk maar één werkelijk verlangen. En dat zal ik niet verwoorden. Uiteraard gaat het hier om iets wat buiten de normale verlangens ligt, zoals liefde geven en ontvangen, je doelen bereiken, inspiratie en scheppen, goede gezondheid en dergelijke. Ik brand van verlangen om dat te laten gebeuren. Het hangt af van de handelingen van anderen. Wanneer hen de juiste vingerwijzing krijgen en wanneer zij daarnaar optreden, dan zal ik mijn verlangen kunnen vervullen. Nu leeft ik voor dat moment. En het zal geschieden.  Want openstaande rekeningen worden altijd alsnog voldaan, met terugwerkende kracht, hoe dan ook.

Er is iets in mij geknapt. Het knapte gewoon. Deze breuk valt nooit meer te repareren. Het zat er altijd al dik in. Gewoon een kwestie van tijd wanneer het uiteindelijk zou gebeuren.

 

 

 

ENGLISH

 

2.53 pm
Facebook is just as frustrating as it always was. Before I did my coup and now, with things restored to the previous status quo.
A gigantic popularity contest – research has proven that FB fucks up a lot of people’s lives, if not directly, then indirectly through their self-esteem being affected, their irritability increasing and their tolerance and ability to cope with little annoyances diminishing.

8.19 pm
I have in fact but one real desire left. And I shall not phrase it. Naturally that is something beyond the normal desires, like love and be loved, achieving your goals, inspiration and creation, good health and such. I am burning with desire to have that effectuated. It depends on other people’s actions. If they are given the right cue and if they act accordingly, then I can fulfill my desire. Right now I live for that moment. And it shall be done.  For unpaid bills will always be settled, as yet, retro-actively.

Something snapped inside of me. It just snapped. This fracture will never be repaired. It’s always been in the making. Just a matter of time when it would eventually happen.

Amsterdam, vrijdag-Friday 28–02-14

Onofficiële voorvertoning van de Proclamatie Donut

VAN ALLES E - 280214 --- Proclamation donut 800

Sneak preview of the Proclamation Donut

Credit: Donut by Evan-Amos Glazed donut

 

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.