Amsterdam, vrijdag-Friday 3-07-15

12.14 am

REEDS….. had ik de belasting teruggaaf à € 574,00 overgeboekt naar mijn andere bankrekening, waarvan ik mijn Amusement, Kunst & Cultuur financier, oftewel de “Pretrekening”, maar enkele uren later hadden mij wederom een tweetal aanslagen vanuit de Dienst Belastingen bereikt waardoor ik mij genoodzaakt zag hetzelfde bedrag terug te boeken naar de bank van herkomst.
WANT…. de Belastingdienst die met diens rechterhand weldaden op de burgers laat neerdalen, neemt ze ‘s anderendaags met de linkerhand weer terug.

Het spijt mij vrienden, leuker kan ik deze berichten op dit moment niet maken.

Wordt vervolgd

Wat bracht de dag nog meer, afgezien van gedoe met banken (ik ging daadwerkelijk naar de gebouwen en zette het geld over via sleuven in machines)? Hitte! En een gevoel van welbehagen, en mijn energie schijnt terug te keren, en mijn zin voor fotograferen wat op een laag pitje stond lijkt op te leven. Maar misschien  heb ik te vroeg gesproken, dus stil, stil. De boodschappen gehaald, voorzichtig, voorzichtig, ga niet over je limiet heen! Gewapend met mijn trouwe  telefoon (hoewel hij ouderdomsverschijnselen begint te vertonen), waarvan ik de ingebouwde rekenmachine gebruik, kies ik artikelen en van elk toets ik de prijs in, en deze som moet overeenkomen met die van de kassa. Zo simpel! Buiten opende ik de zak chips en trakteerde mezelf op de zoute knapperige aardappelschijfjes. En dan op naar de volgende supermarkt, om hetzelfde ritueel te herhalen.
Eenmaal daar trakteerde ik mezelf wederom, deze keer op gratis koffie uit de koffieautomaat voor de klanten, voorwaar, een zwarte dag voor de bankrekening maar een fabuleuze dag voor wekelijks traktaties, de beste dingen in het leven zijn gratis.
‘s Avonds maakte ik een lange wandeling in het park. Het nest leven van het ooievaarsgezin staat niet in mijn belangstelling dit jaar, waarschijnlijk wegens de dood van een van de beide kuikens: uit het nest gewerkt door een ouder-ooievaar. Er hangt enigszins een schaduw over het nest op zijn hoge paal. Het is gewoon de natuur, maar mensen hebben sentimenten. Zelfs ik.
Drie foto’s gemaakt, een van mijn naaste buurmans voeten, een van een reiger in de vijver en een selfie.

Allemensen, het is over tweeën in de nacht en de was hangt nog niet eens en ik moet slapen. Wat te doen?

ENGLISH

ALREADY…. I had transferred the tax restitution of € 574,00 to my other bank account, from which I finance my Amusement, Art & Culture, or the “Fun Account”, but some hours later yet another two assessments from the Tax Collector reached me, necessitating me to reverse the entry to the source bank.
BECAUSE….. the Tax Collector whose right hand rains charity upon the citizens, will use its left hand to take it back.

To be continued

What else did the day  bring, apart from hassles with banks (I actually went to the buildings and transferred physical money in slots in machines) ? Heat! And a feeling of well being, and my energy seems to be returning, and my lust for photography which was on the wane, is on the rise. But perhaps I am speaking too soon, so hush hush.
Got the groceries, careful, careful to not exceed the limit! Armed with my trusty (though it is beginning to show signs of age) cell phone to use the inbuilt calculator I select articles and key in the price of each, this sum should then be the same as the register at the check out. So simple! Outside I opened the bag of crisps and treated myself to the salty crackly slices of potatoe. To then head for the next supermarkt, to repeat the same ritual.
Once there I treated myself again, this time on the free coffee from the coffee mat for the customers, forsooth, a black day for the bank account but a fab day for weekly treats, the best things in life are free.
In the evening I went for a long walk in the park. The nest life of the stork family does not have my interest this year, likely that is because of the death of one of the two chicks: pushed out of the nest by a parent stork. Sort of hangs like a shadow over the nest on its high pole. It’s just nature, but humans have sentiments. Even I.
Made three photos, one of my next door neighbour’s feet, one of a heron in the pond and one selfie.

Good gracious, it is past two at night, the laundry not pegged to the line and I need to sleep. What to do?

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 2-07-15

22.40
De hele dag rondgehangen na een korte nacht – binnen was het overdag koeler dan buiten, althans, wanneer ik vanaf de bloedhete galerij waar de zon op stond de flat weer inging leek het hierbinnen weldadig koel – dus heb ik die routine volgehouden: de vlammende zon opzoeken, mezelf gaar te laten stoven om dan weer de flat in te gaan, waar de duisternis en de (ogenschijnlijke) koelte mij omvatte.
Gisteren schreef ik dat “de ellende” op ieder willekeurig moment weer “van voren af gaan” kon beginnen, doelend op de Belastingen. En jawel, gisteravond laat vond ik wederom een bericht van deze K.U.T. dienst, met wederom volstrekt onbegrijpeleijke mededelingen. Vandaag belde de sociaal raadsman in antwoord op mijn paniekbericht op zijn antwoordapparaat van gisternacht. De toestand is nu wel zo, dat zelfs deze uiterst deskundige raadsman zich afvraagt waar de Belastingdienst mee bezig is.

Paar dagen geleden, het zal afgelopen maandag zijn geweest, ontmoette ik de naaste buurvrouw van mijn bovenburen, bij de kofieautomaat in de supermarkt. Mijn vermoeden werd bevestigd: laatstgenoemden hebben het schip verlaten. Ongeveer twee maanden geleden, toen het heel stil werd: geen gebonk en rondrennen van die kleine terroristjes, geen geschuif van speelgoedjes op een niet-geïsoleerde vloer. Maar, twee weken geleden, in het holst van de nacht…. weerklonk er een schrikaanjagende dreun door het blok, onmiddellijk boven mijn hoofd. Nog steeds niet formeel ingelicht over de afwezigheid van de vervelende kinderen en hun ouders, dacht ik dat misschien de kleine lieverdjes uit hun ledikantjes waren gevallen? Of misschien was hun lieve papa thuisgekomen in staat van beschonkenheid, en was hij gestruikeld om languit met de vloer in aanraking te komen? I kreeg *wel* een beeld op mijn netvlies van een volwassen mannelijke persoon als de oorzaak van de dreun.
De naaste buur van mijn voormalige bovenburen vroeg zich af of ik de dreun had gehoord? En had ik de dreunen en kletteren gehoord de twee keer daarna? Ik beaamde dit en we vroegen ons allebei af of we zouden moeten aanbellen wanneer het weer gebeurde. De nieuwe bewoner is een man, begin zestig, bij name van H. Niet alleen wegens het lawaai maar ook om de buurman op te rapen ingeval hij ongelukkig terecht was gekomen. Want: de meeste ongelukken gebeuren in en rond het huis, dat we het maar weten.
De naaste buur van H. vervolgde met het ontvouwen van enkele details omtrent haar voormalige buren, wat mij deed grijnzen.

 

ENGLISH

22.40
Hung around all day after a short night – indoor it was cooler than outdoors during the day, at least, whenever I went back into the flat from the boiling hot gallery directly under the sun, it the coolness seemed benevolent – so I kept up that routine: seek the flaming sun, allow it to stew me to then disappear into the flat, where the darkness and the (apparent) freshness embraced me.
Yesterday I wrote that “the agony” can, at any given moment, “start all over again”, referring to the Tax Collector. And sure enough, yesterday evening, yet again I found a message from that S.H.I.T. department containing stuff which absolutely made no sense. Today the Social Councilor called in response to the panic text I left on his answering machine yesternight. The situation however has reached the stage where even this very proficient councilor wonders what the Tax Collector is at.

The other day, that must have been past Monday, I bumped into the nextdoor neighbour of my upstairs neighbours, at the coffee mat in the supermarket. My suspicion was confirmed: the latter have jumped ship. About two months ago, when it became very silent: no more bonking and running of the brats, no more shoving around of toys on a non-isolated wooden floor. However, a fortnight ago, in the dead of night… an alarming thud resounded through the block, directly above my head. Still formally not enlightened about the absence of the brats and their parents, I thought that maybe the little darlings had fallen out of their cots? Or perhaps their dear daddy had come home in a state of intoxication, missing his footing and meetint the floor flat on his face? I *did* get a vision on my mind’s eye of a full grown male person as the cause of the thud.
The nextdoor neighbour of my former upstairs neighbours wondered if I had heard the thud? And had I heard the thuds and crashes on those two occasions afterwards? I confirmed this and we both wondered whether we should ring their bell if it happened again. The new resident is a man in his early sixties, by name of H. Not just for the noise but to pick up the neighbour in case he had had an unfortunate landing. For: most accidents occur in and around the house, just so that we know.
The next door neighbour of H. went on to unfold some details of her former neighbour’s family life, which made me grin.

 

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 01-07-15

14.11
G. zat klaar in het winkelcentrum, achter een klaptafeltje, waarop hij een fles champagne en twee glazen had gezet. De klok stond al op half twaalf, nog een uur en dan zou de kurk er af gaan, en zou ik tegenover hem zitten, en we zouden drinken op onze ontmoeting vorig jaar, op deze dag en precies om half één. Toen dat uur aanbrak vandaag werd “Take On Me”, van A-Ha, gedraaid op Radio Tien. G. hief het glas en zei: “Op een leeg jaar!”, doelend op mijn geslonken cupmaat. Vertrouw het maar aan G. toe om met een geintje uit de hoek te komen.

Iemand van Flickr berichtte mij via mijn buitenzintuigelijke waarneming – zo jammer dat hij mijn vermogens niet deelt – ik hebt hem beantwoord via een discussiedraad in mijn privé groep.

Ik merk dat sommige Flickr stafleden, die later dan 20 mei 2013, lid werden, een betaald Pro account hebben, ofschoon Pro accounts na die datum niet meer werden aangeboden. Vreemde zaak.

16.25
Binnen zeg ik lelijke dingen tegen mijn laptop en buiten zingen de vogels!

19.55
Ongeveer een uur geleden ben ik toch bijna op dat punt gekomen: het punt waarop de laptop door het raam vliegt. Serieus.
Die verrekte externa harde schijf kreeg geen verbinding, er verscheen een foutmelding, een grijnzend, cynisch, pesterig venster: “Parameter wordt niet geaccepteerd”. Mijn eigen parameters sloegen finaal door. Uiteindelijk gefixt door het plugje in een andere USB ingang te steken.

Maar toen ik thuiskwam, viste ik een witte envelop uit de brievenbus – de vermaledijde envelop had blauw moeten zijn want: van de Belastingen. Boven gekomen las ik de inhoud verkeerd waardoor ik in een paniekaanval geraakt (blauwe enveloppen trouwens, zijn voldoende om de paniekhormonen onmiddellijk hoog te laten oplopen zelfs zonder de envelop te openen). Ik belde mijn sociaal raadsman, kreeg zijn antwoordapparaat  en vroeg om een snelle afspraak. Een half uur later, in een staat van berusting en algeheel defaitisme om de onduidelijkheid en het onrecht, las ik brief nog eens en het bleek dat ik het gedeelte had overgeslagen waar stond dat de aanslag van 677 euro was ingetrokken.

Eind goed al goed. maar met de Belastingen weet je dat nooit, op ieder moment kan de ellende weer helemaal opnieuw beginnen.

 

ENGLISH

14.11
G.sat in readiness in the shopping center, behind a folding table, on which he had placed a bottle of champagne and two glasses. The clock already said eleven thirty, another hour and the cork would pop off, and I would have taken place opposite him and we would drink to our meeting last year on the same day and exactly at twelve thirty. When that hour arrived today, “Take On Me”, from A-Ha was on air, Radio Tien. G. raised his glass and said: “Here’s to an empty year!”, referring to my shrunken cup size. Trust G. to throw in a joke.

Someone from Flickr messaged me on my ESP – such a pity he does not share my perceptional faculties – I responded via a discussion thread in my private group.

I notice that some Flickr staff members, who joined after May 20 2013, are on a paid Pro account, although Pro accounts were discontinued after that date. Strange business.

16.50
Inside I say ugly things to my laptop and outside the birds are singing!

19.55
About an hour ago I almost reached that point: the point where the laptop flies through the window. Seriously. Fucking external hard drive did not connect, got error message, a grinning, snarky pesky little window: “Parameter not accepted”. Flipped my own parameters good en proper. Finally fixed it by inserting the plug in a different USB port.

After the evening bike ride
I was shooting a bunch of cows – a voice behind me said: “Isn’t it lovely, the tranquility that cows send out..” – I turned around to face  a gentleman who had had interrupted his ride to make this observation – I need to agree – the cows drove the last remnants of annoyance about the blasted fucked up parameters from my tormented mind.

When I got home however, I fished a white envelop from the mail box, totally unsuspecting – the blessed envelope should have been blue because: from the Tax Collector.  Upstairs I misread the contents which started a panic attack (blue envelopes by the way, are enough to get the panic hormones to rise high immediately even without opening the envelope). I called my social councilor, got his answering machine and asked for a speedy appointment. Half an hour later, in a state of resignation and general defeatism about the obscurity and injustice I reread the letter and it appeared I had skipped the bit where it said the assessment of 677 euro was retracted.

All’s well that ends well. But you never know with the TC, at any given moment the agony can start all over again.

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 30-06-15

3.31 pm
Veel werk gedaan in de kruidentuin vanochtend – onkruid verwijderd (ofschoon ze mooie bloemetjes droegen, ik voelde mij een nare uitroeier), dode bladeren verwijderd, al het verwijderde in een grote plastic emmer gedaan, de aarde tussen de bedden geharkt en…. werd onthaald samen met de anderen op een groot ijsje, door de coordinator. Dat was een echte traktatie, ik kan me amper herinneren wanneer ik voor het laatste ijs heb gegeten…. zal zo’n dertien jaar geleden zijn geweest!
Eigenlijk was vandaag de dag waarop mijn watermeloen zou worden aangesneden, maar met een maag vol ijs zal er niet veel interesse voor mijn meloen zijn, dus we hebben hem “ingepland” zogezegd, voor komende dinsdag.

Raakte in een achterlijke discussie, dat wil zeggen, de startbaan op weg ernaar toe. Een knakker, een van de tuin vrijwilligers, probeerde mij in te prenten, met enige kracht, dat er absoluut geen verschil zou bestaan tussen het eten van het vlees van een koe die een fabrieksleven in de bio-industrie achter zich laat, met alle misere van dien en het eten van het vlees van een koe die werd gefokt om zijn leven voor de slacht te leven in natuurlijke omstandigheden. Ik pareerde dit door hem op dit verschil te wijzen maar bracht het niet verder dan slechts de constatering waar hij mij afsneed met: “Nee! Je moet doden om te eten, in beide gevallen fok je een koe om te doden en te eten, dood is dood!”
Ik probéérde niet eens deze domkop onwetende aan het verstand te brengen dat wat wij “ethische” behandeling van dieren en daarbij wat wij “medicijnvrij” vlees noemen wel degelijk verschil maken en vertelde hem dat hij op zijn minst zijn geest zou kunnen openstellen voor de redenen die mensen aanvoeren om te kiezen voor scharrelvlees, en daarmee wendde ik me af met de mededeling : “Discussie gesloten”.
En zijn het niet altijd *mannen* die proberen de vrouwen af te snijden! Zijn het niet altijd mannen die het niet uit kunnen staan wanneer een vrouw haar eigen mening naar voren brengt?  – en doorgaans van het verliezer-types. Jezus, haal die verrekte verliezers van mij vandaan, wiens fragiele egos op instorten staan wanneer ze in mijn ogen kijken: confronterend, onderzoekend, rechtuit, direct en een spiegel van al hun falen en zwakheden.

17.34
Op het pakje zaad staat dat “het gewas” wel een hoogte van 40 centimeter tot 100 centimeter kan bereiken. Ik vraag me af: ook in een pot? Stel je voor, zulke hoge wuivende stengels met bloemen in mijn hangmand en teiltjes! Nog drie weken en dan zou, volgens de tekst op het pakje, de eerste bloei verwacht kunnen worden. Met spanning wacht ik het af – iedere ochtend, direct na het opstaan, begeef ik mij naar de galerij, in mijn bespottelijke nachtvodden, om het “gewas” te inspecteren!

Op weg naar huis van de tuin, ging ik even de bank binnen met de vraag, op enige afstand van de twee bankmedewerkers bij de bali:”Ik vraag mij af waar mijn geld is gebleven!”

Ze hadden het zwaar om netjes te blijven met hun gezicht in de plooi. Toch was mijn vraag niet grappig bedoeld. Overigens kwam het geld snel terecht.

ENGLISH

3.31 pm
Did a lot of work in the herb garden this morning – removed weeds (though they had pretty flowers, it made me feel like a nasty exterminator), removed dead leaves, put all the removals in a big plastic bucket, raked the soil between the plants beds and… was treated, together with the others to a huge ice-cream by the coordinator. That was a real treat, I can barely remember when I last had ice-cream….must have been something like…thirteen years ago!
Actually today was the day my watermelon would be cut, but with a stomach full of ice there would not be much interest for my melon, so we scheduled it for Tuesday next.
Got into some weird discussion, that is to say, the runway to it. This guy, one of the garden volunteers, tried to imprint upon my mind, with some vehemence, that there is absolutely no difference between eating the meat of a cow who left a life of factory-farming with all the misery that that entails, and eating the flesh of a cow who was raised to spend his life in a natural environment. I countered this by saying that there is a clear difference, but could not get beyond my statement where he cut me short, saying “No! You need to kill to eat, in both cases you raise a cow to kill and eat, dead is dead!”
I did not even attempt to explain to this dimwit  ignoramus the thing we call “ethical” treatment of animals as well as this thing we call “medicine free” meat and told him to try and at least open his mind to the reasons people like me have for choosing free range meat, and with that I turned away from him with: “Discussion closed”.
And isn’t it always *men* who try to cut the women short! Isn’t it always men who cannot stand a woman stating her own opinion – and mostly it’s the loser types. Jesus, get these fucking losers off my back, who feel their fragile egos crumbling when they look into my eyes: confronting, questioning, straight, direct and mirroring all their failings and weaknesses.

17.34
On the packet of seed it says that the “growth” can reach a height of 40 to a hundred centimeters – I wonder: also in a pot? Imagine, such high waving stalks with flowers in my hanging basket and tubs! Another three weeks, then, according to the text on the packet, the first bloom can be expected. Tense with expectation I am waiting to see – every morning, immediately after rising, I betake myself to the gallery, in my crazy night rags, to inspect the “growth”

On my way home from the garden I hopped into the bank with this question, put to two bank employees at some distance where they were standing at the counter: “I am wondering where my money has gone to!”
They had a hard time trying to remain civil, keeping their faces straight. Although my question was not intended to be funny. For that matter, the money was soon found.

 

Amsterdam, zondag-Sunday 28-06-15

16.06
Daar is weer een mooie junidag – het is warm maar niet te warm en er waait een aangenaam briesje – er zou regen op til zijn, dus ik heb mijn kwetsbare nieuwe aanplant van de galerijreling verwijderd en tegen de flatmuur gezet. Stel je voor dat mijn piepkleine bloemperkje zou worden platgeslagen door hemelwater nog voordat het zijn eerste bloemen heeft kunnen doen ontluiken! Het water moet een zegen voor hen zijn en niet hun ondergang.

Wat heb ik gisteren geschreven…. nog geen melding gemaakt van mijn gang  naar de Hema om, net als tweeënhalf jaar geleden nieuwe bh’s te kopen, alleen dit keer twee maatjes kleiner. Een uitgebreid verhaal geplaatst op RealSelf, compleet met foto’s (aan den lijve) van de nieuwe bh’s – mooooie foto’s, op het balkon genomen, de roze gordijnen dicht, dat zorgde voor wonderschoon licht.
Mooie bh’s ook. Wel jammer dat de kassière teveel in rekening heeft gebracht, 14.50 voor een koopje van 5 euro. Morgen terug.

En dan nu iets heel anders: een psychologische observatie, waar anders dan in die fascinerende smeltkroes van menselijke natuur, groepsgedrag en de psyche van bepaalde individuen….het Help Forum!
Allereerst: het is frappant mee te maken hoe fragiele egos, die voortdurend de noodzaak voelen om zich op te blazen, het algemene doel ondergeschikt maken aan hun eigen belangrijkheid. Zie hoe de Hulpbisschip van het Aartsforum mijn mening kleineert aangaande de bewuste kwestie (ik als iemand die door hem heen kijkt, waarvan hij zich bewust is), om dan mijn aandacht te vestigen op zijn eigen mening, terwijl hij geen beter bewijs levert van de geldigheid ervan dan ik voor de mijne. Echter ik verwees naar de expertise van een zeer deskundig, alsook technisch onderlegd lid, waardoor de Hulpbisschop zich pijnlijk bewust werd van zijn eigen fragiliteit, altijd kloppend als een zwerende vinger, ondanks zijn vermeende “dikke” huid. En zie hoe hij onmiddellijk bijval krijgt van een van zijn hielenlikkers, een kruiperig persoon, die een wanhopige behoefte heeft aan het Help Forum om zijn onbeduidendheid in het echte leven te compenseren.

Toen ik naar het argument van het andere, “deskundige’ lid verwees, deed ik dat in de verwachting de Hulpbisschop te zien opspringen en zijn bischoppelijke hamer te grijpen om mij daarmee op het hoofd te slaan. Een verwachting waarin ik, zoals gewoonlijk, niet werd teleurgesteld. Nog iets anders waardoor het afval onder het deksel van zijn onderbewustzijn ging broeien en stinken is het feit dat een staflid *mijn*  post had gekozen om op te reageren; reden voor de Bisschop om hels te worden, aangezien hij in het geheim de staffleden aanbidt – trouwens, datzelfde geldt voor alle forumgangers. Tot een hoge graad identificeren zij zich met hun meester: De Site.
Hun kritiek op de site, in voorkomend geval, is geen *werkelijke* kritiek, het zijn alleen maar lege woorden waarmee ze hun vermogen to “kritisch inzicht” willen demonstreren.

Wat voel ik? Ik registreer de brandende haat van de Hulpbisschop en zijn kontlikkers jegens mij, die heel goed beseffen dat ik hun donkere kanten omhoog houd in het licht van de dag en ik voel mijn eigen weerzin om te worden gekruisigd om wie ik ben.

Je kunt mensen niet straffen omdat zij bezwaar maken wanneer ze worden ontmaskerd, (dat is heel begrijpelijk en een hoofdstuk apart), maar je kunt *wel* maatregelen tegen hen nemen voor het schenden van de Community Guidelines: dat person treiteren, dat persoon lynchen, de commentaren van die iemand stalken om ze ergens op te “vangen”, die iemand patronizern, kleineren, dubbele maatstaven aanleggen (!) en draadjes te verstoren in het belang van hun eigen obsessie met het bevredigen van hun eigen psychische behoeften. Dat alles en meer.

20.01
Wilde de roze sneakers dragen die ik aan mijn voeten had toen ik de Proclamatie filmde, in het Amstelpark, vorig jaar 13 juni. Maar dit is geen gevalletje van “Diamonds on the Soles of her Feet” (liedje Paul Simon), want ik loop nu op grote gaten! Weinig verrassend aangezien die schoenen dateren uit de zomer van 2013, en de meeste tijd hebben zij niet doorgebracht met rondhangen in de kast. Ik hebt tape op de zolen geplakt, en nu maar zien hoe lang dat mee gaat. Eén ding is duidelijk: precies zo’n zelfde paar vind ik nooit weer.

Nu, op dit moment, voel ik een golf van gloeiende haat die mij treft- zeer zeker is dat iemand uit het Help Forum deze post leest. Zijn gezicht verschijnt op mijn netvlies.

Afgezien van wat zich afspeelt tussen mij en de forumgangers (een unieke kwestie die nooit kan worden gedupliceerd door enige ander persoon in mijn plaats), lijden de leden van die kliek, de Help Forum helpers, alle aan een gemeenschappelijke aandoening: Internet Forum Syndroom.
Symptomen: rivaliteit – concurrentiedrift – mierenneuken – elkaars posten herhalen – zich obsessief bezighouden met elkaars successen en boven hen uit proberen te komen – dubbele maatstaven aannemen – gevoelens van falen na een fout –  zelfgenoegzaamheid – gevoelens van grootsheid na een bijzonder succesvolle hulpverlening – stiekeme manieren ontwerpen om elkaar af te troeven – zorgvuldig hun gevoelens van vijandigheid tegenover hun mede forumgangers inslikken – uitlokken – vriendjespolitiek – drang zich te revancheren na een mislukking – ruziezoekerigheid  – kinderachtigheid – gevoelens van schuld – gevoelens van onzekerheid – haat tegen het Help Forum – zelfhaat wegens het niet kunnen stoppen – behoefte aan een zondebok – behoefte aan een leider –

Arme forumgangers.

 

 

ENGLISH

16.06
And again a fine June day – it is warm but not too warm and a pleasant breeze blowing – they said there was rain in the offing, so I removed my vulnerable new grown plants from the gallery rail and placed the basket to the flat wall. Just imagine my teeny weeny flowerbed being flattened by rainwater even before it could open its first buds! The water should be a blessing to them and not their undoing.

What did I write yesterday…. still not made mention of my trip to the Hema for purchasing, like two and a half years ago, new bras, but this time two sizes smaller. Published an extensive story, photos and all, on RealSelf, about the new bras (on body) – niiiiice photos, taken on the balcony, pink curtains drawn, that took care of lovely light.
Lovely bras too. Shame though that the checkout girl charged too much, 14.50 for a bargain of 5 euro. Back tomorrow.

And now, for something completely different: a psychological observation, where else than from that fascinating melting pot of human nature, group behaviour and the psychological make up of particular individuals…. the Help Forum!
For one thing: it is striking to witness how fragile egos, constantly feeling the need to inflate themselves, subordinate the general cause to their own importance. See how the Help Bishop of the Arch Forum belittles my opinion on the issue at hand (me being a person who sees through him of which he is aware) to draw the attention away to his own opinion, offering no better proof of its validity than I did for mine. However, I pointed to the expertise of a very knowledgeable, as well as tech savvy, member, which made the Help Bishop painfully aware of his fragility, always hurting, despite the alleged “thickness” of his skin. And see  how he is immediately joined by one of his sycophants, a crawling sort of person, who desperately needs the Help Forum to make up for his insignificance in real life.
When I pointed to the argument of the other “knowledgeable” member I did that in the expectation to see the Bishop jump up and grab his Bishop’s hammer to knock me on the head with it. An expectation in which, as usual, I was not disappointed. Another thing which made the waste under the lid of his subconscious brew and stink is the fact that a  staff member had chosen *my* post as the one to comment on; to the Bishop this must be infuriating, since in secret he venerates the staff members – which for that matter is true of all the regulars. To a high degree they identify with their master: the Site.
Their criticism of the site is not *genuine* critique, it is just empty words to demonstrate their capacity for offering so called “insightful” observations.

What do I feel? I register (and bear) the burning hatred of the Help Bishop and his sycophants who realize quite well I hold up their dark sides showing them in the light of day and I feel my own resentment at being crucified for being who I am.

You cannot punish people for objecting at being found out (that is understandable and a whole different chapter), but you *can* take measures against them for violating the Community Guidelines: bugging that person, mobbing that person, stalking their comments to “catch them out”, patronizing them, belittling them, maintaining double standards (!!) and derailing threads in the interest of their own obsession with satisfying their inner needs. All that and more.

20.01
Wanted to wear the pink sneakers which I had on my feet when filming my Proclamation, in the Amstelpark, last year June 13. But this is not “Dialomds on the Soles of her Feet”,  I now walk on huge holes! Not surprising seeing those shoes date back to summer 2013, and most of their time they did not spend hanging around in the closet. I stuck tape onto the soles, see how long they hold out. One things is clear: I can never hope to find another pair like it –

Right this moment, I feel a wave of redhot hatred hitting me – for sure someone of the regulars from the Help Forum is reading this post now. I see his face appearing on my mind’s eye.

Apart from what goes on between me and the regulars (a unique issue which can never be duplicated by any other person in my place), all the members of that clique, the Help Forum regulars, suffer from a communal affliction: Internet Forum Syndrome.
Symptoms: rivalry – competitiveness – nit picking – duplicating each other’s posts – obsessing with each other’s successes and trying to outdo them – setting double standards – feelings of inadequacy after making a mistake – self righteousness – feelings of grandiosity after a particularly successful helping mission – devising of backhanded ways to better each other – carefully swallowing their animosity towards their fellow regulars – baiting –  favoritism – urge to avenge oneself  after failure – argumentativeness – childish behaviour – feelings of guilt – feelings of insecurity – hating the Help Forum – hating themselves for not being able to quit – feeling the need for a scapegoat – feeling the need for a leader –

Poor regulars.

 

 

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 27-06-15

00.38
Hangend over de galerij reling kijk ik in de monsterboom — een vleugelnoot die in de 43 jaar van zijn bestaan dermate is uitgedijd dat zijn kruin zowat het hele grasveldje eronder overhuift. Een macht aan herinneringen hangen aan de takken, verborgen in het weelderige lof van die boom, hij heeft zoveel gezien van de mensen in de blokken waarover hij waakt, heeft getuigd van iedere gebeurtenis die zich afspeelde buiten en achter de ramen, het is geen wonder dat zijn kruin groot moest zijn om dat alles te herbergen.

ENGLISH

00.38
Hanging over the gallery rail I look into the monster tree – a wingnut which has expanded to such an extent in the 43 years of its existence that its crown covers almost the entire lawn below it. A multitude of memories are suspended from the branches, hidden in the luxurious foliage of that tree, it has seen so much of the people in the blocks over which it watches, has witnessed each and every event that went on outside and behind the windows, small wonder that its crown needs to have that size for taking it all in.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.