Amsterdam, donderdag-Thursday 25-08-16

15.41
De dagen hebben zich ontwikkeld tot gratis sauna’s. De temperatuur stijgt to 33 graden Celsius. Nu zult u mij niet horen klagen, maar ik vond het *wel* enigszins vermoeiend en ook zweterig, om twintig potten en manden met bloemen, sommige behoorlijk groot, te moeten vervoeren van de openbare galerij naar mijn balkon, aan de achterzijde van de flet. Dat was gisteravond, rond tien uur. Enigszins minder heet maar toch…
Werklieden, toegerust met drukinstrumenten en ander hels gereedschap, zullen morgen de galerij schoonmaken. Eigenlijk zie ik geen reden, alles lijkt in goede staat te verkeren. Nu ja, onderhoudsbedrijven hebben hun eigen wetten denk ik dan maar.
Dus nu is mijn kleine balkon letterlijk een zee van bloeiende geraniums! En de gezondste plek in de flat, zeker weten.

Ik wil niet zeggen dat ik op het nieuws zit te wachten, maar serieus, wanneer je leest over iemands gevaarlijke hobby’s dan vraag je je toch af of diens dagen niet geteld zijn. Een zekere Angela Nikolau beklimt wolkenkrabbers en hijskranen, kortom, alles wat uitzonderlijk hoog is om, eenmaal boven, selfies te maken. Of achterwaartse salto’s op randjes twee keer de breedte van haar eigen middel. Ik vraag me altijd af hoe ze er in slagen om die gebouwen en kranen zelfs maar binnen te komen – bouwterreinen zijn doorgaans bewaakte met elektronische veiligheidssystemen. Tenminste, hier in Holland. Maar goed, zij en de rest van haar soort, daarin is zijn niet uniek, dragen de “officiële” naam van “rooftoppers” (dak-bestijgers” . Wel, zoals ik zei, onze gedachten gaan automatisch uit naar het nieuws van hun “dak-val”. Het Net vertelt me dat een aantal teenagers de wereld al hebben doen getuigen van hun verscheiden vanaf onmogelijke plekken.
Een snelle zoektocht op wederom het Net, naar informatie over de wegen en middelen om toegang te krijgen tot hun potentiële doodskisten, leidt mij naar de wenken en suggesties van een ervaren “roofer”. Je moet de veiligheidslui die je misschien tegenkomt, overtuigen van de legitimiteit van je actie (“legitimiteit” ???), je moet je altijd vriendelijk en vredelievend opstellen, en voor het geval je geen toestemming hebt en op heterdaad wordt betrapt: “wegrennen” als  dat mogelijk is of anders onderdanig zijn en weer “vredelievend”. Een vraag: hoe wordt je geacht “weg te rennen”  op een kraan, een richeltje, een platform van 1 x 1 meter?
Maar misschien begrijp ik het niet helemaal. Tenslotte ben ik geen “rooftopper”.
O, wij moeten trouwens niet denken dat Angela Nikolau een gespierde alpiniste is, met gemillimeterde haren, een lange-korte broek en een platte borstkas. Integendeel, zij is een mooie en slanke jonge vrouw,  lange blonde haren, ze verricht haar stads-alpinisme gehuld in hippe kleding en soms zelfs fladderende avondjaponnen, en bovendien is  begenadigd met acrobatische lenigheid.

2.20 am
Toen ik de supermarkt binnen ging omarmde de koelte mij als een zorgzame minnaar. Toen ik naar buiten ging daalde de kleverige hitte op mij neer als de verstikkende liefde van de geobsedeerden. Heb ik al verteld dat heel Holland zich dezer dagen in de greep van een hittegolf bevindt? Bij deze.
Ach Jezus, dat heb ik helemaal bovenaan al gezegd. Hersenverweking door extreme hitte.

ENGLISH

 

15.41
The days have developed into free  saunas. Temperatures rise to 33 centigrade. Now you won’t hear me complaining, but I *did* find it a trifle wearisome and also sweaty, to transport some twenty pots and baskets, containing flowers, some of them really big, from the public gallery to my balcony, at the back of my apartment. That was yesterday night, at ten. Slightly less hot but still…
Workmen, equipped with pressure instruments and other hellish gear, will be over tomorrow to clean the gallery. Actually I do not see a reason, it looks in good order. Oh well, maintenance companies have their own laws I guess.
So now my little balcony literally is a sea of blooming geraniums! And the healthiest spot in the flat, for sure.

I will not say I am waiting for the news, but seriously, reading about someone’s dangerous hobbies does make you wonder whether their days are counted. A certain Angela Nikolau scales skyscrapers and cranes, in short anything ultra high to make selfies once on top. Or back flips on ledges twice the width of her own waist. I always wonder  how they manage to even access those buildings and cranes – building sites are usually safe guarded with electronic security systems. At least here in Holland. Anyway, she and the rest of her kind, in that she is not unique, are “officially” called “rooftoppers”. Well, as I said, our thoughts inadvertently switch to the news of their “roof down” . The Net tells me that a number of “teens” have already made the world witness their demise from impossible places.
A quick search again on the Net, for intelligence about the ways and means to access their potential coffins, leads me to the hints and tips of an experienced “roofer”. You need to convince any security people you may bump into of the “legitimacy” of your action (legitimacy???), you need to always behave in a friendly and peaceful manner, and in the event you have no permission and are caught in the act: “run” if possible or else be submissive and again, “peaceful”. One question: how are you supposed to “run”… on a crane, a ledge, a platform measuring 1 x 1 meter?
But maybe I am not understanding. Possibly.

Oh, by the way, we must not assume Angela Nikolau is a muscular mountaineer, with cropped hair, a Bermuda and a flat chest. On the contrary, she is a good looking slender young woman, long blond hair, she performs her urban alpinism dressed in cool clothes and sometimes even fluttering evening gowns and apart form that she is blessed with acrobatic flexibility.

2.20
When I entered the supermarket the coolness embraced me like a caring lover. When I left it the sticky heat descended upon me like the smothering love of the obsessed. Did I mention that these days all of Holland finds itself in the clutches of a heat wave?
Oh Jesus, I said that all the way at the top, softening of the brain due to extreme heat.

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 23-08-16

14.03
Eind goed alles goed? Vast wel.

ENGLISH

14.03
All’s well that ends well. No doubt

PUBLIC DOMAIN DEDICATION Pixabay - digionbew 11. july 02-07-16 Ouderkerk aan de Amstel LOW RES DSC03914

Amsterdam, woensdag-Wednesday 18-05-16

14.35
Gisteren kon ik niet schrijven, wegens ontbrekende gelegenheid (ik vraag me trouwens af of dit misschien gewoon een kloterig excuus is) en ook omdat ik niet “in staat” zou zijn geweest. Tja, steeds wanneer ik mij geblokkeerd voel, gaan de woorden van Belle van Zuylen door mij heen; ze zegt dat de pen elke dag “moet gaan”, ook al wil hij niet, pak hem op en dwing hem tot actie. Of althans woorden van die strekking. Belle van Zuylen, mijn grote voorbeeld, mijn godin, mijn muze. Wanneer ik ook maar een greintje van haar sprankelende pen had, was ik al tevreden. Ja Belle, je hebt gelijk, je moet niet wachten op inspiratie, ga zitten, pak de pen en laat hem zijn gang gaan.

Dit gezegd hebbende…. wat is er te melden aan mijn kleine front, mijn piepkleine bastion in een wereld van 8 miljard? Dat we gezond zijn. Dat wat moet lopen goed loopt. Doet me denken aan de uitspraak van Boer Koekoek: “Wat nie loopt da loat’n ze lop’n en wat loopt da loat’n ze nie lop’n”.
(Hendrik Koekoek, tot de politiek toegetreden boer, jaren zestig, zeventig.)

Gisteren, bij het bekijken van een filmpje dat ons tien gruwelijke geneeswijzen liet zien (nu ja, ‘geneeswijzen’, laten we zeggen martelingen onder medisch alibi), overdacht ik of ik, gesteld we schrijven de Middeleeuwen  en ik ben dezelfde persoon als heden,  me kritisch zou hebben opgesteld ten aanzien van de gebruikte kuren en medische behandelingen. Zou ik hoofdschuddend hebben toegezien hoe een of andere knakker met een pofbroek en een krulletjespruik uitgehongerde bloedzuigers op de arm van mijn moeder zou plaatsen, of zou ik opgelucht tegen haar zeggen”Nu zal het spoedig beter gaan mama..”, een dankbare glimlach schenkend aan de knakker en zijn pot vol bloedzuigers, staand aan het bed van mijn bleke moeder, slapjes en hangend in de kussens.

Tja. Als er niets anders is. Maar zou ik dan niet hebben opgemerkt hoe mijn arme moeder steeds bleker werd naarmate de zuigers zich langere tijd gegoed deden aan haar kostbare voorraadje bloed van vijf liter? Ik keer mij nu immers ook tegen slaapmiddelen, tegen anti-antidepressiva en wat dies meer zij waarvan bekend is dat het je van de regen in de drup brengt? Ja, omdat daarover rapportage is, omdat we niet onkundig blijven in deze wereld van informatie, of moet ik zeggen *over*informatie. Toch kan ik me herinneren dat ik de Libirum tabletten waarvan ik flauwviel met een kloek gebaar het vuilnisvat in flikkerde, eind jaren zestig. Dat gebaar gaf uiteraard geen blijk van kritisch inzicht, ik dacht er kennelijk niet bij na dat medicijnen tussen het normale vuilnis de oppervlakte wateren zullen verontreinigen.

Bestonden er in die dagen überhaupt kritische geluiden? Ja, die waren er, en de vrijdenkers liepen natuurlijk enorm gevaar wanneer ze voor hun afwijkende ideeën uitkwamen. Net als in die landen waar nu nog de duisternis van de Middeleeuwen hangt. Toch stuit ik dan meteen op een paradox: de allereerste beoefenaar van de plastische chirurgie was een dokter uit India, die al rond 600 voor Christus een opmerkelijk geavanceerde reeks artikelen schreef over chirurgie, waarin hij 300 chirurgische ingrepen uit de doeken deed. En dat ging niet middels scherpe stenen en stokken, en gloeiend hardhout,  neen, hij scheen te werken met een heel zootje metalen medische instrumenten, variërend van ragfijne pookjes tot vernuftige tangetjes, uiteenlopend in grootte, met allerlei vormen, passend in de hoekjes en gaatjes van de menselijke anatomie – althans dat kan ik zien op het plaatje bij het internet artikel

Dan schiet me te binnen dat ik vaak lees over spectaculaire operaties in India, op kinderen die ter wereld zijn gekomen met zes armen, of twee hoofden of acht benen of vijf ogen, noem maar op. Bij ons hoor je zelden, of eigenlijk nooit, van zulke gevallen, maar goed, met 17 miljoen inwoners is de spoeling aanzienlijk dunner. Misschien ligt het aan het klimaat.  Misschien moeten ze de hersens van de ouders opereren die in een aantal gevallen ervan overtuigd zijn dat het misvormde kind een of andere godheid is, ze stellen het arme ding tentoon op hun veranda, en zie hoe de mensen zich erheen spoeden om het wonder voor de deur van hun buren te zien! Kennelijk kan de vooruitgang van de wetenschap samen op gaan met het totale achterblijven.

Gisteren liep ik door het park en… weer klonken er prachtige pianoklanken vanaf het muziekpodium.  Ik moet vaker in de buurt van het podium komen, op zonnige avonden – wat is er mooier dan pianomuziek met een achtergrondkoor van kwinkelerende vogels!

Maar goed, de hamvraag is nog niet beantwoord: zou ik, gesteld ik was een burgeres van de stad Amsterdam in het jaar 1350, ook “kritisch” zijn, en de geldende normen, de geldende waarden en de geldende methoden… in twijfel trekken? Ten eerste: ik zou in moeilijkheden komen door mijn eigenwijsheid en mijn bij tijd en wijle dwarse manieren, want hoe stond men tegenover eigenwijze, dwarse vrouwen in de Middeleeuwen? Daar mocht je toch alleen maar koppig en eigengereid zijn in de keuken?  En bovendien ook nog alleen maar in de buurt van het aanrecht. Eén ding staat vast: ik zou me er niet bij hebben neergelegd, en hoe dan ook, in verzet zijn gegaan.

Maar feit is ook: je bent een kind van je tijd. En je aanvaard de beschikbare therapieën van je tijd. Hoe zou je beter weten, en trouwens, er was niets anders dan rondreizende chirurgijns en hun gereedschapskist die al minstens honderd jaar in de garage staat. Gesteld mijn knie is helemaal op, dan kan ik een nieuwe knie van titanium platen krijgen. Een methode waar ik nu wel blij mee zou zijn, in veel gevallen gaat het goed. Maar…. over 100 jaar zeggen ze misschien “Goh, dat was behelpen toen in de eenentwintigste eeuw, met dat primitieve geknutsel, de mensen laten lopen met een ijzeren kunstknie, wat een armoe!”
En dan, ook een overweging om rekening mee te houden: hoe kritisch is het individu wanneer het sterft van de pijn, of helemaal niet kan slapen, of steeds moet overgeven of leegloopt? Dan ben je toch bereid tot alles om aan die afschuwelijke conditie te ontsnappen? De dokter heeft niet voor niets zoveel macht. Ook nu nog!
Dat zien we aan zo’n vrijspraak van Jansen-Steur, een neuroloog die ziekten bij mensen diagnosticeerde, waar ze helemaal niet aan leden en zelfs de dood van enkele patiënten op zijn geweten heeft. Maar…. “vrijspraak” is het oordeel van de rechter.

 

ENGLISH

14.35
I could not write yesterday, because of lacking opportunity (wonder if that is just another shitty excuse) and too because allegedly I was not ‘capable’. Hmm… each time I feel blocked, the words of Belle van Zuylen pass through my head: she says that every day the pen “must be busy”, even though it may not want to, pick it up and force it into action. Or at least words to that effect. Belle van Zuylen, my all time model, my goddess, my muse. Had I only a grain of her sparkling pen, I would be content. Yes Belle, you are right, we must not wait for inspiration, sit ourselves down, take up the pen en let it have its way.

That said…. anything to report from my little front, my teeny weeny bastion in a world of 8 billion? That we are healthy. That whatever needs to run does run. Reminds me of Farmer Koekoek’s statement: “What ain’t runnin’ they let run and what’s runnin’ they ain’t lettin’ run.”
(Farmer Koekoek, a Dutch farmer engaged in politics, end of the sixties.)

Yesterday, watching a film showing us ten gruesome therapies (well, “therapies”, let’s say torture under a medical alibi), I wondered whether I, assuming the time we are the Middle Ages, and I am the same person as at present, would have adopted a critical attitude regarding the employed therapies and medical treatments. Would I have shaken my head watching how some or other geezer wearing knickerbockers and a curly wig placed starved leeches on my mother’s arm, or whether I would say to her, in a relieved voice: “Now things will swiftly get better mama…”, giving away a grateful smile to the geezer and his jar full of leeches, standing at the bed of my pale mother, weak and laying back in the pillows.

Well, if there is nothing else. But would I not have noticed how my poor mother became paler as the leeches feasted on her stock of five liters of costly blood? For now I turn against sleeping pills, against anti-depressives and what not of which it is known that using them you end up from the frying pan into the fire. Yes, because those issues are reported, because we are not left ignorant in this world of information, or need I say overinformation. Still I can remember that I resolutely chucked the Librium tablets which made me faint into the trash can, end of the sixties. That gesture of course did not testify of critical insight, I evidently did not stop to consider how medicines deposited among the daily trash will pollute the surface water.

For that matter, *was* there actually *any* criticism in those days? Yes, it existed and the free thinkers ran a huge risk if they openly proclaimed their deviant ideas. Just like in those countries today still shrouded in the darkness of the Middle Ages. And right away I hit a paradox: the very first practitioner of plastic surgery was a doctor from India, who wrote a remarkably advanced series of articles about healing and surgery, mentioning 300 surgeries, such around 600 BC. And those were not done using sharp stones and sticks and red-hot hardwood,  no, he seemed to work with a bunch of metal medical instruments, varying from minute pokers to clever little tongs, of differing size in all manner of shapes accommodating to the nooks and crannies in the human anatomy – at least that is what I can see on the picture illustrating the Internet article.
Then the spectacular operations in India come to my mind, on children arrived in this world with six arms, or two heads, or eight legs, or five eyes, anything, you name it. Over here you rarely if at all read about such cases but yeah, with only 17 million inhabitants the chances become slimmer. Perhaps it’s the climate. Maybe they should do some operating on the parents’ brains who, in a number of cases are actually convinced the malformed kid is some or other deity, they put the poor thing on show on their porch, and see how the people come flocking to see the miracle on their neighbour’s doorstep! Evidently the progress of science can go side by side with total backwardness.

Yesterday I walked through the park and again… the wonderful sound of piano came from the bandstand. I need to go there more often, on sunny evenings – what can be more beautiful than piano music backed by a choir of chirping birds!

However, the crucial question hasn’t received an answer yet: would I, assuming I were a citizen of the city of Amsterdam in the year 1350, have been “critical” to question the prevailing norms, prevailing values and prevailing methods…? Firstly: I would have gotten into trouble through my headstrongness and now and then my intractable ways, for how were people disposed towards headstrong, intractable women in the Middle Ages? Weren’t you only allowed to be obstinate and self-willed in the kitchen? And even then only at the side board. One thing is certain: I would not have put up with it, I would have rebelled!

Fact is too, you are a child of your times. And you accept the available therapies of your times. How would you know better, and anyhow there was nothing else aside from traveling surgeons and their toolkits which since some 100 years now can only be found in the garage. Suppose a moment that my knee is a goner, then I can get a new one made from titanium plates. A method that would make me happy today, in many cases it works. But… in another 100 years they may say “God, they really had to make ends meet then in the twenty-first century, with all that primitive tinkering, making people walk around with an iron fake knee, man, what misery!”
And then, another consideration to take into account: how critical is the individual when it is dying from pain, or cannot sleep at all, or has to throw up all the time or loses the shit continuously?  You’ll be ready for anything to escape from that horrible condition, won’t you? It’s for a reason that the doctor possesses such power. Still today!
We can see that from the acquittal of Jansen-Steur, a neurologist who diagnosed illnesses in people of which they did not suffer, being the instrument of their death. But… acquittal was the judge’s verdict.

Amsterdam, zat.zon/Sat.Sun. 14/15-05-16

00.12
De dag is omgevlogen. Heel de avond hang ik al achter de laptop, kijken naar Jiskefet filmpjes. Ik ben zo opgelucht. Ja, ik ben waarlijk opgelucht. Dat de echte humor, dat de echte scherpzinnigheid toch geen stille dood is gestorven na Koot en Bie. Dat er toch nog iets anders is geweest, sinds de jaren negentig dan de benauwende schoolplein humor van Najib Amhali, Hans Teeuwen en hoe heten de anderen die het Nederlandse cabaret hebben neergehaald tot het niveau van opveegsel in de kapperswinkel. Toegegeven, al tien jaar straalt Jiskefet al niet meer aan het Nederlandse kleinkunst firmament, maar… het was er! Kees Prins, Herman Koch en Michiel Romeyn waren er om te bewijzen dat er eens in de zoveel jaar nieuwe sterren opstaan die de vale vulling waar we het mee moesten doen voorgoed naar de grijze vuilniszak kan doen verhuizen.

Nu net hoor ik dat Oekraine het songfestival heeft gewonnen. Ik ga kijken en zie een vrouw die zich spastisch beweegt over het toneel in een donkerblauwe jurk, ze stoot vreemde geluiden uit en tussen het gejammer door zou je zelfs kunnen vermoeden dat ze zingt. Kan er geen touw aan vast knopen, maar dan lees ik dat het een politiek geengageerd “klaaglied” is, over de vervolging van de tataren inder Stalin, wel nuttig om dat te weten, anders zou  je nog denken dat ze last heeft van baringsweeën. Een beetje zanger of zangeres wil  toch helemaal niet meedoen aan dit maffe circus? Je kunt natuurlijk een vleugel neerzetten op een vuilnisbelt maar daar wordt hij niet mooier van en het vuilnis hoort niet dat het naar een vleugel luistert. Einde verhaal.

 

ENGLISH

00.12
The day whizzed past. All evening I’ve been lounging behind my laptop, watching Jiskefet vids (Jiskefet, erstwhile program on Dutch tv). Yes, I am truly relieved. That the genuine humour and sharpness did after not die a silent death after Koot and Bie (Dutch satirical duo). That there actually was yet something other, since the nineties than the stifling school yard “funniness” of Najib Amhali, Hans Teeuwen and the others, whatever their names are, who dragged down the Dutch cabaret to the level of sweepings from the hair dresser’s floor. Admittedly, for ten years now Jiskefet no longer shines at the Dutch cabaret firmament  but… it still was there. Kees Prins, Herman Koch and Michiel Romeyn were around to prove that every so many years new stars stand up to relocate the dull coloured padding which we had to make do with, to the gray trash sack.

Just now I hear that Ukraine has won the song festival. I take a look and see a woman moving all spastic all over the stage in a dark blue dress, she emits strange sounds and in between wails you might even suspect she is actually singing. Can’t make head or tail of it, but then I read that is concerns a politically charged song,  a “lament” dealing with the persecution of the tatars by under Stalin, very useful to know, or else you would think she was having labour pains. Any singer with some self respect would really not even want to participate in this goofy circus? You can of course set down a grand piano on a garbage belt but it won’t do anything good for the thing and the garbage can’t hear that it is listening to a grand piano. End of story.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.