Monday 30-03-15   Click here for my diary

HATTY met their stares with her own. She had stopped eating the salad in the big red bowl before her on the table and sat upright, her back arrow straight, still holding her fork, on her head the broad brimmed cream coloured straw, a multitude of flowers hugging the crown, responsible for her nickname. When not upon her head it would hang  on her back from a neck band; she was never without the hat and likewise the hat would never have to miss her. In former days she never thought twice about leaving it at home whenever she did not feel like wearing it, but since she had taken up residence in the Help House the only place for safekeeping seemed to be her own body. Thus she stored her money, her debit cards and other important cards and papers in a satchel hanging from her neck, keeping her photo and video cameras and her lightweight laptop  in the knapsack which invariably adorned her back. These accessories accompanied her in bed at night: satchel under her pillow and knapsack and hat lying beside her under the covers, the carrier bands wound around her wrist. The arrangement was somewhat uncomfortable, but the idea of anything happening to these possessions made her break into a sweat.
She felt the familiar pang of fear deep down in her gut whenever anyone of the clique addressed her.
“You” really don’t need to stare at us you know, just keep eating, that’s what we’re here for, you too,” said Ragazza from where she sat, at the head of the table, facing Dirk at the other end.
“And just in case you’re thinking of getting abusive with that fork…the abuse forms are waiting right in the box in the hall,” Socko supplemented her, still pressing the paper napkin to his damaged throat.

To be continued at random intervals




Maandag 30-03-15  Klik hier voor mijn dagboek

HATTY staarde terug. Ze was opgehouden salade te eten uit de grote rode kom voor haar op tafel en zat met kaarsrechte rug op haar stoel, vork nog in de hand, op haar hoofd de breedgerande hoed van roomkleurig stro met een veelheid van bloemen rondom de bol, die voor haar bijnaam had gezorgd. Wanneer niet op haar hoofd hing hij op haar rug vanaf een halskoord; ze was nooit zonder de hoed en zo ook zou de hoed zou haar nooit hoeven missen. In vroeger dagen kon ze hem gerust thuis laten wanneer ze geen zin had hem op te zetten, maar sinds ze haar bewoning van het Help House scheen de enige veilige bewaarplaats haar eigen lichaam te zijn. Zo bewaarde ze haar geld, haar bankpasjes en andere belangrijke pasjes en papieren in een tasje dat om haar nek hing, terwijl ze haar photo- en videocamera’s en haar lichtgewicht laptop  opborg in de rugzak die onveranderlijk haar rug sierde. Deze accessoires vergezelden haar ‘s nachts in bed; tasje onder haar kussen en rugzak en hoed naast haar onder de dekens, de draagbanden om haar pols gewonden. De regeling was enigermate ongemakkelijk, maar bij het idee dat er iets zou gebeuren met deze bezittingen brak het zweet haar uit.
Ze voelde de bekende pijnscheut diep in haar buik, wanneer iemand van de kliek haar aansprak.
“Je hoeft echt niet naar ons te staren weet je, eet maar gewoon door, daarvoor zitten we hier, jij dook,” zei Ragazza vanaf haar plaats, aan het andere eind van de tafel, tegenover Dirk.
“En mocht je overwegen vervelende dingen te gaan doen met die vork… de misbruikformulieren liggen te wachten in het kastje in de gang,” vulde Socko aan, die nog steeds het servetje tegen zijn beschadigde keel gedrukt hield.

Wordt vervolgd met willekeurige tussenpozen



LAMAMA looked at her child as it lay sleeping in its cot, the room illuminated by the faint afterglow of the departing sun. Her eyes traveled over its motionless little body, her hands readjusted the covers, she smiled a brief smile and involuntarily looked down to where her abdomen no longer showed the bump which had been such a comfort to her, notably during the last months. She had experienced to an increasing degree the sensation of the bump  swallowing her up, as if she would one day wake up to find herself looking at the walls of her own womb, side by side with the baby. She sighed and went over to the tall mirror to inspect her now bump-less body, from all sides. She fought back the tears and chastised herself for casting a woeful look at the cot, then, with the camera she picked up from the dresser, proceeded to shoot a series of selfies, before the mirror and at shoulder length. Her brown, already  oversize eyes opened even wider once the lens was on them; she put on all the expressions she knew, shot herself from the side, from the front, from down, from up, in the shadows, in the light of the lamp on the dresser and she hung out of the window to make use of the dusky glow on her pale face. As she had drawn a dark red shawl over her head, looking coyly up from its folds, she almost dropped her camera when a voice from the door startled her, “Trying to look like a Vermeer milk maid?”, followed by a mocking little laugh.

Cat stepped into the room, her nose turned up, her face hinting of derision, “The effects are wearing off by the looks of it, when’s number nine coming up?” she asked.
“Please just control your own genitals and let me take charge of mine, thanks so much, and for that matter, you’re ducking your responsibilities, don’t try to hide it.”
Cat exploded in a loud mirthless laugh, “Responsibilities? You must be kidding, what responsibilities? Not one of us is responsible for any one of us, you just invented that idea, after you started your flesh production company, ha!”
“Morally you are responsible for the children of your housemates if fire breaks out, morally you are responsible for the meals, morally you are responsible for keeping things clean, morally you are responsible for the general state of affairs and morally you are responsible for keeping your hands off my camera,” said LaMama fending off Cat who attempted to snatch the tool from her hands.
The latter jeered, then cast an evil look into the cot, “I am the spiteful fairy godmother who was not invited to the ball, here’s one curse upon that little head, good luck with that, see if I can find Socko who may be just  “morally responsible” for the groceries today, or else we’ll be staring at empty plates tonight, unless you leave a little for us…”
Cat reached out and playfully tugged at LaMama’s bra strap, then screaming from shammed fear she ran out of the room.

Snots helped himself to a second bowl of soup, in the process knocking Elco’s elbow which made the latter drop his fork, just as he had spiked a piece of steak on it.
“Please pick up my fork and the meat”, he said to Snots with gentlemanly exasperation.
The addressed very deliberately did not hear and instead calmly started eating his soup, turning to LaMama he said, ” Get one of your kids to pick up “unca” Elco’s fork, with compliments from me.”
Socko dragged the salt towards him, “I think you definitely should not comply with that “order”,” he said to the mother of the seven kids, all seated at a separate table, some two yards away from the large rectangular wooden dinner table accommodating ten of the castle’s adult inhabitants.
One of the bigger children left their place at the table to salvage the piece of cutlery together with the meat. After he had risen he made as if to cast the fork into the group of eaters, drawing his throwing arm back, his torso twisted, poised for the throw. LaMama rose and motioned him to stop but already the fork sailed through the air above the table coming to a standstill in  Socko’s Adam’s apple. The target gagged and yanked the missile out of his throat with both hands.
“Could you puh-leaze get your offspring to quit practicing their adeptness at javelin throwing in the dining room and for that matter at any location within these walls, right?” he snapped, with a remarkably steady voice considering that the fork had hit him hard enough to draw blood.
He pressed a paper napkin to his throat and inspected the blood stains.
Dirk, at the head of the table, chuckled and addressed the boy, “Good shot, but off course, next time aim two feet left of unca Socko and use more force, should be feasible to send it straight into the hat….”
Everyone turned their heads in the direction Dirk had indicated.

To be continued at random intervals

 zondag-Sunday 29-03-15

Readers of my diary: click here


Under Any Stone Part 1 – Onder Iedere Steen Deel 1


Lezers van mijn dagboek:klik hier


LAMAMA keek naar haar kind zoals het lag te slapen in het kinderbedje, de kamer verlicht door de naglans van de scheidende zon. Haar ogen gleden over het roerloze lichaampje, haar handen verschikten de dekens, ze glimlachte even en keek onwillekeurig naar beneden, waar haar abdomen niet langer de bult vertoonde die haar zo’n vertroosting had geschonken, vooral tijdens de laatste maanden. Ze had een in hevigheid toenemend ervaring ondergaan alsof de bult haar opslokte, alsof ze op een dag wakker zou worden om tegen de wanden van haar eigen lichaam, aan te kijken, zij aan zij met de baby. Ze zuchtte en ging voor de hoge spiegel staan om haar nu bultloze lichaam te bekijken van alle kanten. Ze drong de tranen terug en gaf zichzelf een standje omdat ze een verdrietige blik op het kinderbedje had geworpen, en daarna, met de camera die ze van de commode had gepakt, schoot ze een reeks selfies, voor de spiegel en van schouderlengte. Haar bruine, toch al veel te grote ogen, werden nog groter wanneer de lens erop gericht was; ze zette alle uitdrukkingen op haar gezicht die ze kende, ze schoot zichzelf van opzij, van voren, van beneden, van boven, in de schaduwen, in het licht van de lamp op de commode en ze hing uit het raam om de schemerige gloed op haar bleke gezicht te benutten. Net toen ze een donkerrode sjaal over haar hoofd had getrokken en koket naar boven blikte vanuit de plooien, liet ze bijna van schrik de camera vallen toen een stem bij de deur zei, “Probeer je op het melkmeisje van Vermeer te lijken?”, gevolgd door een spottend lachje.

Cat stapte de kamer binnen, haar neus opgetrokken, haar gezicht stond enigszins spottend, “Het effect is al aan het vervagen, zo te zien, wanneer is nummer negen op komst?” vroeg ze.
“Regel jij alsjeblieft je eigen genitaliën dan pas ik wel op die van mij, mijn dank is groot en trouwens, je ontduikt je verantwoordelijkheden, probeer het maar niet te verbergen.”
Cat ontplofte in een luide vreugdeloze lach, “Verantwoordelijkheden? Je maakt een grapje zeker, welke verantwoordelijkheden? Geen van ons is verantwoordelijk voor een van ons, jij hebt dat gewoon bedacht nadat je je vleesproductie bedrijfje bent begonnen, ha!”
“Je bent moreel verantwoordelijk voor de kinderen van je huisgenoten wanneer er brand uitbreekt, je bent moreel verantwoordelijk voor de maaltijden, je bent moreel verantwoordelijk om de boel schoon te houden, je bent moreel verantwoordelijk voor de algemene gang van zaken en je bent moreel verantwoordelijk van mijn camera af te blijven,” zei LaMama terwijl ze Cat afweerde die het toestel uit haar handen probeerde te trekken.
Laatstgenoemde maakte honende geluiden en wierp dan een boze blik in het kinderbedje, “Ik ben de wraakzuchtige fee die niet werd uitgenodigd op het bal, hier is een vloek op dat kleine hoofdje, veel geluk ermee, ik ga even kijken of ik Socko kan vinden die toevallig “moreel verantwoordelijk” is voor de boodschappen vandaag, of anders zitten we vanavond tegen lege borden aan te kijken, tenzij jij een beetje voor ons overlaat…”
Cat strekte haar hand uit en trok speels aan het bh-bandje van LaMama, en rende daarna de kamer uit, schreeuwend van geveinsde angst.

Snots schepte zijn soepkom voor de tweede keer vol, daarbij stootte hij tegen Elcos elleboog waardoor deze zijn vork liet vallen net toen hij er een stuk vlees aan had geprikt.
“Wil je alsjeblieft mijn vork en het vlees oppakken,” zei hij tegen Snots, beleefd geïrriteerd.
De toegesprokene hoorde hem zeer opzettelijk niet en in plaats daarvan begon hij kalm zijn soep te eten, wendde zich tot LaMama en zei, “Laat een van je kinderen “oompje” Elco’s vork oppakken, met de complimenten van mij.”
Socko trok het zout naar zich toe, “Ik denk dat je dat “bevel” beslist niet moet opvolgen,” zei hij tegen de moeder van de zeven kinderen, alle gezeten aan een aparte tafel, zo’n twee meter van de grote rechthoekige eettafel vandaan die aan tien van de kasteelbewoners plaats bood.
Een der grotere kinderen stond op van tafel om het stuk tafelzilver te bergen samen met het stuk vlees. Eenmaal overeind deed hij alsof hij de vork in de groep eters wilde gooien, daarbij bracht hij zijn werparm naar achteren, zijn bovenlichaam half gedraaid, gereed voor de worp. LaMama kwam van haar stoel en gebaarde hem op te houden maar reeds zeilde de vork door de lucht boven de tafel om tot stilstand te komen in Socko’s Adamsappel. Het slachtoffer kokhalsde en rukte het projectiel uit zijn keel met beide handen.
“Zou je alsjeblieft je kroost kunnen laten ophouden hun bekwaamheid in het speerwerpen te oefenen in de eetkamer en trouwens op iedere plek binnen deze muren, begrepen?” bekte hij met een opmerkelijk vaste stem; de vork had hem diep genoeg geraakt om bloed te trekken.
Hij drukte een papieren servetje tegen zijn keel en inspecteerde de bloedvlekken.
Dirk, aan het hoofd van de tafel, grinnikte en sprak de jongen toe, “Goeie worp, maar uit de koers, de volgende keer een halve meter links van oompje Socko en meer kracht gebruiken, het zou mogelijk moeten zijn om hem recht in de hoed te laten komen…
Iedereen draaide zijn hoofd in de richting die Dirk had aangegeven.

Wordt vervolgd op willekeurige tijden



RAGAZZA ran into Dirk’s studio where the artist sat at his drawing board, completing yet another one of his drawings filled with neurotic lines and strange hidden meanings – each and every detail reminded him of his own obsessions which filled his tormented dreams  — God was forever present in his life, where he so much wanted to silence him – sometimes it drove him crazy. He lifted his head,  gave her a steady look, and said slowly, emphasizing every word, his voice almost a hiss:
“How often have I told you to not send me emails with that goddamn “lol”? Can’t you read? Why do you continue treating me to that brand of despicable shorthand with which the fucking rabble expresses their paltry joys?”
Ragazza stopped in her tracks, threw her hands in the air, her head in her neck and let a stream of air escape from her pursed lips.
“I am sorry”, she said, her head bowed in deference before this deity of her secret longing.
“Please realize that I never say sorry, so make it last”, she added, putting her left foot before her right, turned outward slightly, showing off her purple satin pumps – she hoped he would notice.
Dirk allowed his left eye to linger on the shoes for less than a second, “Thrift store trophy?” he asked.
Ragazza resented his thickly laid-on arrogance yet at the same time it fascinated her in the way children leave a match to burn till the flames lick their fingers.
She walked over to the window, carefully choosing her step, on the towering heels. Dirk laughed a little laugh. Ragazza clenched her jaws but smiled a haughty smile.
In the garden directly outside the window Noddy was poking around in the soil with his bare, slightly effeminate hands; now and then he would part the growths, bend over to peer at things that held his interest and for something particularly fascinating he produced a camera tucked between his underwear and body, secured by a strap around his neck.
Dirk had joined Ragazza at the window, together they observed Noddy, ostensibly too engrossed in his botanical preoccupations to notice the two, though partially shielded by net-curtains.
“Go and seduce him with those stilettos,” Dirk grinned, “in the geranium bed.”
The woman made a sound as if she would be sick, drew the curtains further apart and opened the window, stuck her head into the summer air and called out to Noddy, “Dirk says I should seduce you in the geranium bed!”
Noddy drew himself up slowly from where he was crouching amid clumps of untidy vegetation. It was not clear whether he was blushing or whether the red on his face should be explained by his prolonged bent position, his head close to the earth.
“Your conversations are becoming more and more outlandish,” he answered, in a voice which matched his sallow complexion, “maybe you could try putting some reality into your lives.”
With that he returned to his poking and grubbing. Barely audible he muttered to himself, “Dirk says I should seduce you in the geranium bed, seduce you in the geranium bed, bed…”
Ragazza closed the window, closed the curtains, leaving an opening of some six inches between them and turned to leave the studio – Dirk had hoisted himself back on his high stool behind his drawing board. In the door opening Ragazza turned around and said, “Who’s doing the cooking tonight?”
Without looking up Dirk answered, “A woman in her late fifties with legs that don’t deserve purple pumps, but first go and seduce our snail lover in the geranium bed.”

The sun hung low, its rays slanted across the acres surrounding the entire castle-like mansion. It stood there, not so new but still far from dilapidated, some dogs bounded through the gardens, children’s voices resounded in the summer evening – within the protective dark of the dense wood hugging the high wall which encircled the grounds like a grim gray replica of the Great Wall of China, a sallow face caught the only ray finding its way without bumping into a tree – the owner lay on his back and let his hands perform a lonely mockery of what he had seen two beetles do that afternoon on a leaf.
“Ragazza…,” he whispered.

To be continued

zaterdag-Saturday 28-03-15




RAGAZZA rende Dirks studio binnen waar de kunstenaar aan zijn tekenbord zat, weer bezig een van zijn tekeningen te voltooien, gevuld met neurotische lijnen en vreemde verborgen betekenissen – letterlijk elk detail herinnerde hem aan zijn eigen obsessies die zijn gekwelde dromen vulden – God was altijd aanwezig in zijn leven, terwijl hij hem zo graag tot zwijgen wilde brengen – soms dreef het hem tot waanzin. Hij tilde zijn hoofd op, hield haar blik vast en zei langzaam, met een sissende klank in zijn stem, ieder woord benadrukkend:
“Hoe vaak heb ik je al niet gezegd mij geen emails te sturen met het godverdomde “lol”? Kun je niet lezen? Waarom blijf je mij trakteren op dat merk van verwerpelijk kortschrift waarmee het klotegespuis z’n triviale pretjes uitdrukt?”
Ragazza stond onmiddellijk stil, gooide haar handen in de lucht, haar hoofd in haar nek en liet een stroom lucht tussen haar samengeknepen lippen ontsnappen.
“Het spijt me,” zij ze, haar hoofd gebogen in stille eerbied voor deze godheid van haar geheime  verlangen.
“Besef alsjeblieft dat ik nooit sorry zeg, dus geniet er maar lang van,” voegde ze eraan toe, terwijl ze haar linkervoet voor haar rechter plaatste, iets uitgedraaid, om aldus haar paarse satijnen pumps te laten zien – ze hoopte dat ze hem opvielen.
Dirk liet zijn linkeroog minder dan een seconde over de schoenen dwalen, “Trofee van de kringloop winkel?” vroeg hij.
Ragazza voelde zich gegriefd door zijn dik aangezette arrogantie maar tezelfdertijd fascineerde het haar zoals kinderen een lucifer laten opbranden totdat de vlammen aan hun vingers likken.
Ze liep naar het raam, en koos daarbij haar passen zorgvuldig, op de torenhoge paarse hakken. Dirk lachte een klein lachje. Ragazza klemde haar kaken op elkaar maar glimlachte hooghartig.
In de tuin meteen onder het raam was Noddy bezig rond te wroeten in de aarde met zijn blote, enigszins verwijfde handen; nu en dan spreidde hij de groeisels uiteen, boog naar voren om naar iets te turen dat zijn belangstelling wekte en voor bijzonder fascinerende zaken haalde hij een camera tevoorschijn die tussen zijn hemd en lichaam stak, beveiligd door een riem om zijn nek.
Dirk was bij Ragazza gaan staan aan het raam, samen observeerden zij Noddy, kennelijk te zeer in beslag genomen door zijn botanische preoccupaties om de twee op te merken, hoewel gedeeltelijk aan het gezicht ontrokken door vitrage.,
“Ga hem verleiden met die stiletto’s,” grinnikte Dirk, “in het geraniumbed.”
De vrouw maakte een geluid alsof ze ging overgeven, trok de gordijnen verder uit elkaar en deed het raam open, stak haar hoofd in de zomerse buitenlucht en riep naar Noddy, “Dirk zegt dat ik je moet verleiden in het geraniumbed!”
Noddy kwam langzaam overeind waar hij ineengedoken zat tussen kluiten slordige vegetatie. Het was niet duidelijk of hij bloosde of dat het rood op zijn gezicht moest worden verklaard door zijn langdurig gebogen houding, het hoofd dichtbij de aarde.
“Jullie gesprekken worden steeds vreemder,” antwoordde hij, met een stem die bij zijn vale gelaatskleur paste, “misschien zou je wat werkelijkheid in je leven kunnen stoppen.”
Daarmee hervatte hij zijn peuren en wroeten. Amper hoorbaar mompelde hij tegen zichzelf, “Dirk zegt dat ik je moet verleiden in het geraniumbed, je verleiden in het geraniumbed, bed…”
Ragazza sloot het raam, trok de gordijnen dicht, waarbij ze een spleet open liet van zo’n vijftien centimeter en ging bij het raam weg om de studio te verlaten – Dirk had zich weer op zijn hoge kruk gehesen achter zijn tekenbord. In de deuropening draaide Ragazza zich om en zei: “Wie kookt er vanavond?”
Zonder op te kijken antwoordde Dirk, “Een vrouw achterin de vijftig met benen die geen paarse pumps verdienen, maar ga eerst onze slakkenminnaar verleiden in het geraniumbed.”

De zon hing laag, zijn stralen lagen schuin over de hectaren die het gehele kasteelachtige herenhuis omringden. Het stond daar, niet zo nieuw maar toch verre van verwaarloosd, een paar honden bewogen zich rennend en springend door de tuinen, kinderstemmen weerklonken in de zomeravond – binnen de beschutting van het dichte woud, vlakbij de muur die het terrein omcirkelde als een grimmige grijze replica van de Chinese Muur, was het een vaal gezicht dat de enige zonnestraal ving die zijn weg vond zonder te stuiten op een boom – de eigenaar lag op zijn rug en liet zijn handen een eenzame persiflage opvoeren van wat hij twee torretjes die middag had zien doen op een blad.
“Ragazza…,” fluisterde hij.

Wordt vervolgd




Amsterdam, vrijdag-Friday 2015

Het blijkt dat het neerstorten van het Germanwings toestel, afgelopen dinsdagochtend, 24 maart, het gevolg was van de geestelijke moeilijkheden waarmee de copiloot kampte. Bij het natrekken van zijn persoonlijke dossier kwam naar voren dat hij al een aantal keren zijn opleidingsfase had moeten onderbreken wegens ernstige depressies. Kortom: een kamikaze aanval op de vijand, lees: zichzelf.
Geen toeval dat ik drie dagen eerder, de 21ste, een ingeving kreeg documentatie op te zoeken omtrent de Japanse kamikazepiloten in de Tweede Wereldoorlog, alhoewel zonder een speciale reden, gewoon…een ingeving. Ik was er intensief mee bezig, en hield er ook even plotseling weer mee op. Je zou dus kunnen zeggen dat ik naast hem zat terwijl deze copiloot zijn plan opstelde.

Een stroomstoring vanochtend – bijna heel Noord-Holland lag plat. Ook de treinen.

En de vliegtuigen
En de trams
En de bussen
En de stoplichten
En de elektrische tandenborstels
En de pinautomaten
En de liften
En de scootmobiels
En de elektrische schuifdeuren
En de televisie
En de batterij-opladers
En de strijkijzers
En het warme water
En de couveuses
En de elektrische auto’s
En de vaatwasmachines
En de waterkokers
En de magnetrons
En de verlichting
En de massage-apparaten
En de  fornuizen
En de computers
En het Internet
En de boren
En de mixers
En de föhns
En de beveiligingscamera’s
En de elektrische dekens
En de radio’s
En de keyboards
En de elektrische gitaren
En de deurbellen
En de elektrische wekkers
En de elektrische scheerapparaten
En de stofzuigers
En de stroomstootknuppels voor de koeien
En de lopende banden voor de dode kippen
En de voedselafgifteregelaars voor de varkens
En de elektrische stoelen voor de mensen

Kortom: de beschaving lag op z’n kont.

“omdat zij het recht had zichzelf te verdedigen” – Ingrid-Anne Broersen (nieuwslezeres voor het ANP), lief meisje, dat is een hele mondvol, en dat is onnodig want daar is één woord voor, namelijk “noodweer“; je had het zo moeten formuleren: “omdat zij handelde uit noodweer”. Als je me niet gelooft: hier is de tekst zoals vastgelegd in de wet: “Niet strafbaar is hij, die een feit begaat, geboden door de noodzakelijke verdediging van eigen of eens anders lijf, eerbaarheid of goed, tegen ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding.”
En hier is de link van het artikel waaruit ik heb geciteerd:  Noodweer
Denk je dat het begrijpt? Je hebt er een heel weekend voor.



It appears that the crash of the Germanwings plane, past Tuesday morning, March 24, was the result of the mental troubles with which the co-pilot struggled. Checking his personal files it was found that he had had to interrupt his training due to serious depressions. In short: a kamikaze attack on the enemy, read: himself.
No coincidence that three days previously, on the 21st, I had this flash to search for documentation about the Japanese kamikaze pilots in the Second World War, on Wiki, although there was no special reason, just…a flash. I was focused but stopped just as suddenly as it began. So you could say that I was sitting next to him when this co-pilot drew his plan.

Power outage this morning – almost all of North-Holland blacked out. The trains too.

And the planes
And the trams
And the buses
And the traffic lights
And the electric tooth brushes
And the cash dispensers
And the elevators
And the mobility scooters
And the electric sliding doors
And the television
And the battery chargers
And the flat-irons
And the warm water
And the incubators
And the electric cars
And the dish-washing machines
And the water-boilers
And the microwave ovens
And the lights
And the massager
And the cookers
And the Internet
And the computers
And the drills
And the mixers
And the hair-dryers
And the surveillance cameras
And the electric blankets
And the radios
And the keyboards
And the electric guitars
And the doorbells
And the electric alarms
And the electric shavers
And the vacuum cleaners
And the tayzers for the cows
And the conveyor belts for the dead chickens
And the electric food dispensers for the pigs
And the electric chairs for the people

In short: civilization was on its back.

“because she had the right to defend herself” – Ingrid-Anne Broersen (news reader for the ANP news agency), dear girly, that is quite a mouthful, and it is unnecessary, all it takes is just one word, namely “right of self-defense”, this wording would have sufficed: “because she acted in defense”. If you don’t believe me: here is the text as laid down in the law and note the bit underlined:  “Justification does not make a criminal use of force lawful; if the use of force is justified, it cannot be criminal at all.
And here is the link to the article from which I quoted:  Right of self-defense
You think you can understand? You have a whole weekend for it.



Amsterdam, donderdag-Thursday 16-03-15

Maar wat bespeurt mijn oog? Een van de forumgangers, laten we hem “De hulpbisschop van het Aartsforum” noemen, heeft voor het eerst sinds de geschiedenis van het Help Forum…. zijn excuses aangeboden voor het verstrekken van onjuiste inlichtingen en zelfs zijn foutieve regels doorgestreept! Ongelofelijk, dit moet in de krant:  de vleesgeworden arrogantie, deze fossiele parvenu, die tot dusver hen die hem op de vingers tikten straal negeerde of hooguit een en ander afdeed met een achteloos “Oeps, effe over het hoofd gezien”,  buigt zomaar het hoofd en erkent zijn fout nederig. Sjonge, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Ik heb het onthullen van persoonlijke informatie gestaakt. Mijn dagboek is veranderd in een “mopperboek”. Ik zou de naam van de blog moeten aanpassen. Maar dan wordt hij misschien onvindbaar.
Mijn lievelingsonderwerp is natuurlijk de  “RNE”, of voluit “Rant Never Ending” (Eeuwige Tirade), tegen mensen waartoe God mij heeft veroordeeld – en omgekeerd, heeft zij hen tegenover mij geplaatst. Voor zolang het duurt, het “eeuwige” zal misschien een metafoor blijken.
Eén ding zal niet tot de beeldspraak beperkt blijven: de ultieme verwijdering van de accounts van Nodder (Jaknikker) en Gray Hiker (Grijze Trekker), alhoewel niet door eigen hand. Op welke gronden kan ik nog niet onthullen, maar mijn lezers mogen dit opvatten als een betrouwbare profetie. Wat deze twee namelijk nog steeds niet hebben geleerd is dat je altijd zelf in de kuil valt die je voor een ander graaft. Altijd, het is een axioma.
Amen en ik zal geen kaarsjes voor beide branden.

In de tussentijd dit verzoek aan Grijze Trekker (Gray Hiker): verander alsjeblieft je avatar in eentje die appetijtelijker is – je post tenslotte in een openbaar Help Forum en om dan te verschijnen als een verlepte ouwe loopjongen met een sok op z’n hersenpan is zooooo helemaal niet cool en mens-onvriendelijk, je gaat er spontaan van overgeven.

Ik kreeg net de Zuid-Afrikaanse Kat op mijn radar, uit Kaapstad – ze overwoog deze blog op te zoeken – welnu, ze zal wel tegen zichzelf mompelen: “Sarcasme is de laagste uiting van de geest”, jaloers als ze is op de mijne.

Hoorde op de radio dat Bono, van U2, zich meldde als nieuw lid van een te vormen bandje, nadat hij de oproep had gezien op een mededelingenbord. Je moest wel kunnen zingen, stond er bij… wat niet tot zijn talenten behoorde, maar hij ging toch, om, zoals hij later zei: “Gewoon bij de band te komen”. Het is dan ook wel te horen. En eigenlijk moest hij ook maar eindelijk zijn amandelen laten knippen: dat je als een gecastreerde kanarie klinkt wanneer je je mond open doet is al erg maar dan bovendien een…  ontmande *verkouden* kanarie…?

5.05 pm
“met verbijstering reageerde Luf-tansa op de melding ”  door Ingrid-Anne Broerse uitgesproken zonder de h tussen “luft” en “hansa” en met de klemtoon op “hansa” – nee, het is “LuftHansa” met een H ertussen! Waar jij ook geweest bent, een hoogvlieger ben je niet.
In godsnaam mevrouw Broerse,  ga iets anders doen met je kleuterjuffenstemmetje, omroepen in de Efteling, zoekgeraakte kindjes bij hun ouders terugbezorgen, of voordeeltjes aankondigen in de Bijenkorf maar blijf uit de buurt van het nieuws!

6.38 pm
Ik lees dat Renée Postma, nieuwslezeres en kampioen van de Jip & Janneke stijl (met excuses aan Annie M.G. Schmidt) Nederlands heeft gestudeerd, drie jaar maar liefst, “Prop” staat erbij. Enfin, wat ze er ook bij haar hebben ingepropt, goed Nederlands in elk geval niet. Dat is natuurlijk ook onmogelijk langzamerhand, deze dame is een van de vele slachtoffers van het deerlijk verloederde taalonderricht.
Onze gestudeerde nieuwslezeres wil, ik citeer: “Spreektaal voor een gesproken medium!” en voorts moet het nieuws “fris” klinken. Dat is natuurlijk helemaal in strijd met mijn eis, namelijk dat je voor een nieuwsbericht schrijftaal hanteert voor een geschreven medium. Zelfs op haar profiel van een zeker netwerk schittert haar kromme Nederlands, waarmee ze wil “informeren” en “verrassen“.
Ik ben inderdaad zeer verrast, dat ze zo lang naar school moest gaan om ons te informeren in zulk slecht Nederlands, weggegooide tijd, weggegooid geld.
Ze zou het trouwens heel goed doen op bepaalde telefoonlijnen, waar ze met haar omfloerste, opwindende stem grote verrassingen tot stand kan brengen….




But what doth my little eye spy? One of the regulars, let us call him “The Helpbishop of the Arch Forum”, has publicly offered his apologies, for the first time in the history of the Help Forum, after supplying erroneous information and he even scratched his incorrect lines! Unbelievable, take this to the newspapers:  the embodiment of arrogance,  this fossilized upstart, who so far cut those dead who had the audacity to rap his knuckles or else settled it with a casual “Oops, overlooked that bit” , actually bows his head just like that and humbly acknowledges his mistake. Oh boy, wonders will never cease.

I have stopped disclosing any personal information in this Diary. It changed from a “daybook” into a “rantbook”. I would need to amend the name of the blog. But then it might become unfindable.
My pet subject of course is a  “RNE” or in full “Rant Never Ending”, against people to whom God has convicted me – and, conversely, placing them before me. For as long as it lasts, the “never ending” may just prove to be a metaphor.
One thing will not be restricted to figure of speech: the ultimate deletion of the accounts of the Nodder and the Gray Hiker, though not by their own hands. On what grounds I cannot disclose yet but my readers may take this to be a reliable prophecy. For what these two still have not learnt is that you always tumble into the grave you dig for the other. Always, it is an axioma.
Amen and I shall not burn candles for the both of them.

In the meantime this request to Gray Hiker: please change your icon into something more appetizing – after all you *are* posting in a public Help Forum and appearing as a jaded old dogsbody with a sock upon your brain pan is sooooo uncool and people-unfriendly, makes you want to be sick.

I just got the South African Cat on my radar, from Capetown – she considered looking up this blog – well, she will likely mutter to herself: “Sarcasm is the lowest form of wit”, envious as she is of mine.

Heard on the radio about Bono, U2, that he reported as new member of a band to be formed, after he had seen the call on some bulletin board. However, anyone interested would have to have a good singing voice… which did not belong to Bono’s assets, but he applied just the same, as he said later “simply because I wanted to be with the band”. And it is very noticable. And for that matter he really should have his tonsils removed; sounding like a castrated canary when you open your mouth is bad but a castrated canary with a cold….?

5.05 pm
Luf-tansa” was astonished to hear etc”, where the Dutch news reader Ingrid-Anne Broerse ignored the “h” between “luft” and “hansa” and even putting the emphasis on “luft” instead of on “hansa” – no, it is “LuftHansa” with a H in between! Wherever you’ve been you’e re no high-flyer.
For god’s sake ms Broerse, go and spend your kindergarten teacher voice on other jobs, like restoring lost tots to their parents at fun-fairs, or broadcasting sales in department stores but stay away from the damn news!

6.38 pm
I read that Renée Postma, a Dutch news reader and champion of the tiny tot style has studied Dutch, three whole years at the university, at “propadeutic” level. Well, whatever they stuffed into her, no correct Dutch. That has become impossible by the by, this lady is one of the many victims of dilapidated language teaching.
Our learned news reader wants, quote: “spoken language for a spoken medium” and furthermore the news should sound “fresh“. That of course is in complete contradiction with the demands I make, namely that you use written language for a written medium. Even on her profile of a certain network her lame Dutch shines, where she tells us she wants to “inform” and “surprise“.
I am indeed surprised, that she had to visit school for so long to inform us in such poor Dutch, wasted time, wasted money.
For that matter, she would perform really very well on those typical phone lines, where her shrouded, exciting voice could bring up huge surprises….




Amsterdam, woensdag-Wednesday 25-03-15

5.54 pm
Vanochtend kwam mijn buurman langs, om zijn licht te laten schijnen over de onduidelijke elektriciteitsmeter.  Het was hem duidelijk. Toch zat ik met die komma. Of gebrek daaraan. Die er zou moeten zijn volgens de instructies die door de energieleverancier zelf waren doorgegeven. Tenslotte besloot ik dit bedrijf maar te bellen. Er ontstond verwarring op de lijn toen het geautomatiseerde doorverbinden mij op een zijspoor zette. Opnieuw gebeld, een ingeblikte stem vroeg mij of ik doorverbonden wilde worden met een medewerker, lees: mens. Wat een luxe! Ik riep onmiddellijk “Natuurlijk!” Maar dat had onwenselijke gevolgen, want de spraakherkenningscomputer begreep mijn antwoord niet. Logisch, die is geprogrammeerd op “Ja”. Dus ik riep “Ja!” maar kennelijk moest ik wachten tot de vraag opnieuw was gesteld. Dit gebeurde niet. Ik belde af en belde terug. Dit keer droeg ik zorg het juiste woord op het juiste moment in de microfoon te roepen. Een en ander onder het toeziend oog van de buurman, gezeten op een van mijn keukenstoelen. De stemcomputer vertelde mij dat ik zou worden teruggebeld.
Ondertussen zochten wij op Google naar afbeeldingen van mijn elektriciteitsmeter. Maar die zat er niet tussen. De telefoon ging, het was een, heel aardige, medewerker, c.q. mens van mijn energiebedrijf. Ik zal het gesprek hier niet weergeven, je zou er nog hoofdpijn van kunnen krijgen.
Rendement van het gesprek: mijn bepaalde soort elektriciteitsmeter heeft géén komma en het is de belastingdienst die verantwoordelijk is voor het verdomde opdrijven van de energieprijzen.  Mensen die nog even wachten voor ze in hun nieuwe woning trekken en er alleen komen om spullen neer te zetten… krijgen alvast een energierekening van 50 euro per maand  zonder één lullig vonkje elektra noch één wolkje gas te verbruiken. Is dat oplichterij of niet? Ja, dat is oplichterij. Dus, mocht mijn saldo ooit zeer veel cijfers te zien geven vóór de komma, dan zal ik beslist wegen zoeken om mijn contra-oplichtingspraktijken van de Nederlandse Belastingdienst doeltreffend uit te voeren.

Voor de goede orde: de bewuste meterstand luidde “3879”..

11.55 pm
Ik ga sluiten voor vandaag maar niet met lege handen. Hier is een lijstje voor hen die menen dat zij géén dierlijke producten gebruiken wanneer zij een veganistische leefwijze aanhouden. Overigens denk ik wel dat doorgewinterde veganisten op de hoogte zijn van de verrassende aanwezigheid van dierlijke producten in artikelen waarachter niemand onze behaarde, gevederde of geschubde vrienden vermoedt. Maar goed, voor de aspirant veganisten: u bent er *echt* nog niet wanneer alleen het plantenrijk op uw bord ligt… deze lijst vertelt hoe u zondigt wanneer u meende onschuldig te zijn:

1. Plastic tassen
2. Triplex
3. Condooms
4. Vuurwerk
5. Nagellak
6. Gereedschap
7. Kaarsen
8. Tandpasta
9. Verf
10. Eau de Cologne en Parfum
12. Houtlijm
13. Shampoo en Conditioner
14. Verfkwasten
15. Wasverzachter
16. Banden
17. Film
18. Deodorant
19. Zeep
20. Computers



5.54 pm
This morning my neighbour dropped by, to shine a light on the dense electricity meter. It appeared clear to him. But yet I was stuck with this comma, or lack thereof. It should have been there according to the instructions issued by my energy company itself. Finally I decided to phone this firm. Confusion arose on the line when the automatized connecting put me on a side track. Called again, a canned voice asked whether I wished to be put through to an employee, read: human! What a luxury! I immediately cried “Of course!”  But that had undesirable consequences, because the voice recognition computer did not understand my answer. Naturally, it is programmed on “yes”. So I cried “Yes!” but evidently I needed to wait till the question had been repeated. This did not happen. I disconnected and called back. Now I saw to it that I spoke the right word on the right moment in the mike. The one thing and another took place under the watchful eye of my neighbour, seated on one of my kitchen chairs. The voice computer told me that I would receive a return call. Meanwhile we searched Google for images of my electricity meter. But it was not represented. The phone rang, it was a very sympathetic employee c.q. human from my energy company. I shall not render the conversation here, it might give you a headache.
Output of this conversation: my particular species of electricity meter does not have a comma and it is the tax office who is responsible for all the damn pushing of the rates. People who wait for a bit before they move into their new home, just popping in to set down stuff…. are presented with an energy bill of 50 euros per month without using up one measly spark of electricity nor one measly puff of gas. Is that conning or is it not? Yes, that is a con. So, in the event that my balance will show very many figures before the comma, then I shall certainly search for ways and means to efficiently carry out my counter-conning practices of the Dutch tax office.

For the record: the energy reading in question was “3879”

11.55 pm
Closing shop for today but not empty handed. Here is a list for those who assume that they are not using animals products when maintaining a vegan way of life. For that matter I do think that seasoned vegans are aware of the surprising presence of animal products in articles behind which no one suspects our furry, feathered or scaled friends. But anyway, for the aspiring vegans: you have not yet made it by the time only the plant kingdom is on your plate… this list tells of your sins where you thought you were innocent:

1. Plastic Bags
2. Plywood
3. Condoms
4. Fireworks
5. Nail Polish
6. Tools
7. Candles
8. Toothpaste
9. Paint
10. Cologne and Perfume
11. Crayons
12. Wood Glue.
13. Shampoo and Conditioner
14. Paint Brushes.
15. Fabric Softener
16. Tires
17. Film
18. Deodorant
19. Soap
20. Computers

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!


Get every new post delivered to your Inbox.