Amsterdam, dinsdag-Tuesday 4-08-15

09.26 
Alles is stil buiten, enkel het geluid van een buitendeur die dicht gaat – mensen bevinden zich in hun woningen en doen allerlei dingen die hun voortbestaan dienen – langs de gracht draaft een dikke jogger – over heel de wereld doen acht miljard mensen allerlei dingen die hun voortbestaan dienen – wanneer ik me inspan kan ik mij de enige in deze wereld wanen – het is niet moeilijk om acht miljard mensen weg te denken.
Tot zover en tot straks. De tuin wacht.

4.54
De tuin wachtte inderdaad, maar de regen niet. Samen met een paar andere trouwe tuinliefhebbers wachtte ik totdat de regen zou ophouden, maar daar kwam niets van in, het werd een steil, bijna ondoorzichtig gordijn van water dat alles binnen enkele seconden zou doorweken bij blootstelling. Werken in de tuin was uitgesloten.
Toen ik tenslotte de sprong waagde was ik vanaf de taille, waar de bescherming van de bolle paraplu ophield, doorweekt. Maar ik trok niets uit toen ik thuis kwam,  de beste droger is nog altijd het menselijk lichaam met een nimmer falende constante temperatuur van 37 graden, wat wil je nog meer.

 

ENGLISH

09.26
All is silent outside, solely the sound of a front door closing – people are in their abodes doing all manner of things which serve their survival – a fat jogger trots along the moat – all over the world eight billion people are doing things which serve their survival – if I go to some effort I can imagine myself the only one in this world – it is not difficult to blot eight people from your thinking.
So far so good and see you later. The garden is waiting.

4.54
Indeed the garden did wait, but not so the rain. Together with a couple of other loyal garden lovers I waited till the rain would stop, but nothing came of it, instead it turned into a vertical almost solid curtain of water, which would soak anything within seconds upon being exposed to it. Working in the garden was out of the question.
When I finally made a dash for it I was soaked from the waist, where the protection of the umbrella ended. But I did not take off anything once I got home, the best drier is still the human body with its unfailing constant temperature of 37 degrees, what more to you want.

Amsterdam, maandag-Monday 03-08-15

4.09 pm
Bij de pedicure geweest. En waar zou je anders je geheimen achterlaten dan bij de pedicure? Ik denk dat al ‘s werelds kappers, pedicures en schoonheidsspecialisten meer geheimen bewaren dan de verzamelde priesters van de katholieke kerk sinds zijn bestaan. Maar verschil is wel dat je bij de pedicure of kapper je ziel niet hoeft in te leveren.

Ik had een fabuleuze gedachte, en ik meende dat die sterk genoeg was om het opschrijven ervan uit te stellen, zonder dat hij zou verkwijnen. Daarin werd ik wreed bedrogen en nu zit ik met gevoelens van zelfbeschuldiging en spijt tegen lege regels aan te kijken, waar de fabuleuze gedachte schittert van afwezigheid…. vergeten.

10.32
In Alphen aan de Rijn zijn twee kranen omgevallen. Ze stonden op een drijvend ponton en hoog in de hoogte hielden deze kranen een deel van de ophaalbrug in de takels. Wat denk je dat er gebeurt? Natuurlijk, de takels hielden het niet, het brugdeel viel naar beneden en de kranen vielen om, bovenop de huizen, slechts een kleine stukje verderop aan de kade. Er zijn geen doden. Je vraagt je toch af wie in godsnaam zo’n constructie goedkeurt – dat schijnt te zijn familiebedrijf Van Mourik. Welnu, het zou me niet verbazen wanneer de klandizie een pietsie zal dalen, na dit fiasco.

Het incident neemt me terug naar mijn rijlessen – mijn instructeur was krankzinnig op zijn hoede voor grote vrachtwagens en eigenlijk alles met veel hoog opgestapelde lading, en dan zei hij: “Zie je dat? Steeds als je dat ziet blijf er ruim achter, en wanneer je een gaatje ziet links, dan schuif je daarin en plank gas en als de duivel voorbij dat monster! Er is niet veel voor nodig om dat kolereding uit z’n evenwicht te brengen en boemmmmm, je zit er bovenop of je ligt eronder!” – hij illustreerde zijn advies met horriebele verhalen over trucks betrokken bij ongelukken, daarbij gruwelijke details niet schuwend, mensen gevangen in brandende cabines, bestuurders aan hun stuur gespietst, of dat hun hoofd, half gescheiden van hun romp, uit het raampje stak. En toen ik eindelijk het zo fel begeerde roze papiertje verkreeg, deed ik inderdaad precies wat hij zei, wanneer ik torenhoge vracht zag voortrazen op enorme wielen.

ENGLISH

4.09 pm
Went to the pedicure lady. And where else to leave your secrets than with the lady for foot care? I think that all the world’s hairdressers, pedicures and beauticians guard more secrets than the collected priests of the Catholic Church since its inception. With this difference however, that the pedicure or hairdresser doesn’t require you to hand in your soul.

I had a fabulous thought, and I assumed it was strong enough to postpone writing it down, without wilting. I was cruelly deceived in that and here I am, stuck with feelings of self-accusation and regret, looking at empty lines where the fabulous thought, is now conspicuously absent… forgotten.

In Alphen aan de Rijn two cranes fell over. They were positioned on a floating pontoon and high up high these cranes held part of a drawbridge in their hoists. So what do you think happened? Sur, the hoists gave, the bridge section fell down and the craned toppled, right on top of the houses, located at just a small distance from the quay. No deaths. You do wonder who for the love of God approves of such a construction – that seems to be family business Van Mourik. Well, it wouldn’t surprise me if their clientele may somewhat drop after this fiasco.
The incident takes me back to my driving instruction – my instructor was insanely wary of huge trucks, in fact anything piled high with cargo and so he would say “See that? Any time you see that…. stay well behind it, then, when you spot a gap to the left, shove into it and step on that gas and get the hell past the monster! It doesn’t take much for that damn thing to lose its balance and blammm you’re either on top or under it!” – he would illustrate his advice with horrific stories featuring trucks involved in accidents, together with the gruesome details, people trapped in burning cabins, drivers impaled on their steering wheel or their head, half severed from their rump, sticking out of the window. And when I finally got the much coveted pink document, I sure did just as he said, whenever I spotted towering cargo roaring along on huge wheels.

 

Amsterdam, zondag-Sunday 02-08-15

11.55 pm
Gebonk in het gebouw, boven mij, gisternacht, half twaalf. Moet ik een kijkje gaan nemen? Want dit is geen gewoon gebonk, dit is gebonk met een historie. Ik besluit het niet te doen. Later, om half twee, volgt nog een bonk. Ik moet onwillekeurig denken aan het gedicht van De Guépin: “Intimiteiten”:

Wat blijft er over van het liefdesgebeuren
buiten de vier muren?

Onritmisch gebonk 
van de bovenburen.

 

Om een mogelijk misverstand te vermijden, “mijn” bonken komt niet eens in de buurt van het gebonk in het gedicht – alhoewel een vorige bewoner van het adres  in kwestie, ver terug in de tijd, zorgde voor veelvuldig liefdesgebonk in een piepend liefdesbed – hetgeen deels mijn associatie verklaart. Het gebonk wat ik nu hoor klinkt als zware voorwerpen die men laat vallen op een harde vloer.

Maar goed, ik ben weer in slaap gevallen en werd pas om negen uur wakker. Boven was alles stil. Later, op de galerij, het zal zo’n drie uur zijn geweest, kwam de schuine bovenbuurvrouw naar me toe, ze had me zien scharrelen bij mijn planten aan de reling toen ze haar was binnenhaalde, en vertelde over de gebeurtenissen op de galerij, de afgelopen nacht. Om een lang verhaal kort te maken, de politie was eraan te pas gekomen, zonder zwaailicht en sirene en de bewuste persoon was meegenomen naar het ziekenhuis. Het scheen te gaan om een zelfmoordpoging, met twintig pillen.  Eigenlijk raar, dat precieze getal, je zou iets verwachten als “en hij had een heel flesje pillen ingenomen!”, maar nee, exact 20. De politie had de deur ingetrapt. Ongelofelijk, dat ik dat alles niet het gehoord, die hele commotie van politie, het intrappen van een houten deur, en dan ook nog de mensen van de ambulance die de flat binnengaan, de man toespreken en hem weghalen met een brancard  – je zou je bijna gaan afvragen of het allemaal wel is gebeurd.

Enfin, rond half acht ben ik naar het bewuste adres gegaan, elders in het blok (pal boven mij) om eens naar die deur te kijken. Mijn blik ontmoette niets bijzonders. Het keukenraam stond open, ik belde aan. De bewoner, mijn bovenbuurman, deed open. En ook hier: zijn uiterlijk bevatte geen aanwijzingen. Ik uitte mijn verbazing, hoe het kon dat hij na het innemen van 20 pillen nu al weer thuis was en niks aan het handje?
“Nee, het waren 10 pillen, en daarbij had ik een hartaanval,” corrigeerde hij mij, staand op de drempel.
Dat maakte de zaak nog vreemder,  zijn heldere herinnering van het exacte aantal,, maar ik zei niets, en keek naar het slot aan de binnenzijde van de voordeur: het hing los.
“Dat hebben ze ‘s nachts kapotgetrapt,” verduidelijkte mijn gespreksgenoot, mijn ogen volgend.
Gevraagd waarom hij steeds zulke gekke dingen doet antwoordde hij dat zijn ex hem zo “diste” – heb geen idee wat “dissen” is maar ze zal hem wel op de een of andere manier in het harnas jagen.
“Een lastige ex is geen reden om 10 pillen in te nemen en je eigen leven in gevaar te brengen,” antwoordde ik.
“Maar niemand heeft verder last van mij,” zei hij, met een niet begrijpende uitdrukking op zijn ronde, bijna kinderlijke  gezicht.
Ik ben er verder niet op ingegaan, drukte hem op het hart geen “gekke dingen” meer te doen, wenste hem goedenavond en ging op weg naar de rivier om acht kilometer te rolschaatsen.

Toch een vreemde zaak die lijkt te zijn “geconstrueerd” als het ware. Enkele details die hij tijdens ons gesprek ter sprake had gebracht strookten niet met de details die zijn buurvrouw eerder had verstrekt. Nu ja, de ware toedracht zal wel boven water komen. En ondertussen zien wij, de buren, op de volgende aflevering van deze geschiedenis tegemoet. Al dan niet … in gespannen afwachting.

ENGLISH

11.55 pm
Bonking in the building, above me, yesterday night, eleven thirty. Shall I take a look? Because this is no ordinary bonking, this is bonking with a history. I decide against it. Later, one thirty, another bonk follows. I am reminded of De Guépin’s poem: “Intimacies”:

Whatever remains of the love people share
beyond the four walls?

Unrythmic bonking
Of the neighbours upstairs.

To remove any misunderstanding, “my” bonking does not even come close to the bonking in the poem – although a previous occupant of the address in question, far back in time, took care of frequent love bonking in a squeaky love bed – which partly explains my association. The bonking I hear now sounds more like heavy objects dropped upon a hard floor.

Anyway, I fell asleep again to wake as late as nine. Upstairs all was still. Later, on the gallery, something like three in the afternoon, the upstairs neighbour to the left approached me, she had seen me pottering with my plants hanging from the rail while she was gathering up her laundry, and related of the events on the gallery, past night. To make a long story short, the police had been alerted, though without siren and flashing lights and things and had taken the person in question to the hospital. It revolved around a suicide attempt: 20 pills. Odd really, that specified number, you would expect something like “and he had swallowed a whole bottle of pills!”, but no, just exactly 20. The police had kicked in the door. Unbelievable, not hearing all that commotion, of police, the kicking in of a wooden door and the folks of the ambulance entering the flat, addressing the man, removing him with a stretcher – you’d almost wonder if it had indeed happened.

Well, around seven thirty I went to the address on hand, namely directly above me, to take a look at the door. My gaze met with nothing special. The kitchen window was ajar, I rang the doorbell. The occupant, my upstairs neighbour, opened up. Here too, his appearance revealed no clues. I expressed my surprise, how was it possible for him to be home and all well and fine, after ingesting 20 pills?
“No, it was 10 pills, and it came with a heart attack,” he corrected me, standing on the threshold.
That added to the strangeness, his clear memory of the exact number, but I did not respond and looked at the lock on the inside of the front door: it hung loose.
“They smashed it past night,” my partner in conversation clarified, following my eyes.
Asked why he kept on carrying out all these stunts he answered that his ex wife “dissed” him – no idea what “dissed” meant, but I gathered that she is annoying him in some or other way.
“A bothersome ex is no reason to take 10 pills and endanger your own life,” I replied.
“But I am not troublesome for anyone in any way” he said, an expression of incomprehension on his round, almost childlike face.
I did not argue about this, instead I urged him to stop doing “weird stuff”, wished him good night and headed for the river to cover eight kilometers on roller skates.

Still a strange affair, which seems to have been “construed”, so to speak. Some details which he brought up during our conversation did not align with the details his neighbour had handed out earlier. Oh well, the true story will surface. And meanwhile we, the neighbours, are waiting for the next  installment of this history. Either or not… in eager anticipation.

Amsterdam, zaterdag-Saturday 01-08-15

13.37
Veel foute zaken worden helaas niet meteen de kop ingedrukt, totdat het te laat is, maar dan heeft de kop al een lichaam gekregen en armen en handen en benen, en kan het foute ding zich vrijelijk door de samenleving begeven. Zoals hoofddoekjes hier en blote hoofden daar. Maar om eerlijk te zijn zie ik liever dat blote hoofden zich verspreiden, wereldwijd.
Tolerantie heeft zijn nadelen, tolerantie zal zijn eigen graf kunnen delven. De hoofddoek-landen zijn beter in het “de kop indrukken” dan ons luitjes (krom Nederlands).

Het komt mij voor dat medewerkers van sites meteen klaar staan met de zin “Wij verontschuldigen ons voor het ongemak dat wij u hebben bezorgd”, maar ondertussen gaat de bezorging van het ongemak onverminderd voort.

9.03.03 pm
Boodschappen gedaan bij die vier letter supermarkt beginnende met een A. Daarna koers gezet naar de rivier. Heel snel naar Ouderkerk gefietst, dat is vier kilometer, ik deed er twaalf minuten over, dat is drie minuten per kilometer. Niet slecht toch, op een klein vouwfietsje? Want dat is 20 km per uur. Wanneer ik zo snel zou trappen op een grote fiets…dan zou ik minstens 30 km per uur halen, of zelfs meer! Alpe d’Huez here I come!
Op de terugweg, door de polder, ben ik afgestapt om drukke insecten op bloesems te fotograferen. Deze bloesems schenen dienst te doen als openbare ontmoetingsplek voor een bepaald soort rood torretje, en ze lieten het niet bij een begroeting. Overal zaten ze bovenop elkaar, gestoord door rondneuzende wespen en vliegen, hier en daar werd een koppel gehinderd door een derde tor die zich met het spel wilde bemoeien, maar werd onveranderlijk met een duw van de antennes van de bovenste partner, weggebonjourd.
Verderop langs dezelfde weg zag ik nog een stel vrijende lieveheersbeestjes die ik probeerde te vangen met mijn macrolens, zonder veel succes, ze weigerden stil te blijven zitten en verprutsten aldus mijn focus.

Iemand heeft mij een compliment gemaakt aangaande mijn schrijverij. En niet zomaar een nonchalant complimentje; bovendien is het iemand met onderscheidingsvermogen. Ik zal haar woorden bewaren als een juweel der serendipiteit.
Je kunt vermoeden dat je goed schrijft, je kunt het zelfs weten, in feite is het trouwens vereist dat je je bewust bent van je eigen kwaliteiten maar een klankbord is gewenst en onontbeerlijk.
Schrijven kan zo bevrijdend zijn, kan zoveel voldoening geven, kan zo frustrerend zijn en kan zelfs een helse ervaring zijn. Schrijven is zo heel veel NIET wat de meeste mensen denken dat het is. Ten eerste is er jouw relatie tot het witte lege papier, ten tweede is er jouw relatie tot het papier gevuld met woorden en ten derde… er is jouw relatie tot je lezers. Want alles wat je schrijft is een boodschap, geen enkele schrijver schrijft puur en alleen voor zichzelf, en gesteld dat er inderdaad geen één enkele lezer is die kennis neemt van zijn pennevruchten, dan nog bestaat er dat *denkbeeldig* publiek wat de schrijver voor zichzelf heeft geschapen ergens in zijn schrijversziel, een ongezien publiek dat meeleest over zijn schouder terwijl hij zijn regels op papier zet.

 

ENGLISH

13.37
Many wrong things are sadly not nipped in the bud straight away, till it is too late, but then the bud has acquired a stem and roots and shoots, and thus the wrong thing can proliferate freely through society. Like headscarves over here and bareheadedness over there. But to be honest, I prefer bare heads to proliferate, world wide.
Tolerance has its drawbacks, tolerance may prove to be its own undoing. The head scarf countries do a better job of “nipping in the bud” than us folks (crummy English).

It strikes me that employees of sites readily hand out this phrase “We are sorry for the inconvenience this has cause you”, but meanwhile the causing of the inconvenience goes on unabated.

9.03.03
Got the groceries at that four letter supermarket beginning with an A. After that I headed for the river. Pedaled to Ouderkerk super fast, that is four kilometers, it took me twelve minutes, so that makes three kilometers an hour. Not bad, on a tiny folding bike? Because my mileage is 20 km an hour. Would I pedal that fast on a big bike… I would at least change that to 30 km an hour, or even more! Alpe d’Huez here I come!
On my way back, through the meadow lands, I got off to shoot busy insects on blossoms. These blossoms seemed to serve as a public meeting point for a specific type of red beetle, and they did not leave it at a few ‘hellos” Everywhere I caught them “superimposed” so to speak, disturbed by snooping wasps and flies, here and there a couple was hindered by a third who wanted to get his share of the game, but was inevitably sent packing by a shove of the upper partner’s antenna.
Further down the same road I spotted a pair of love making lady bugs whom I tried to capture with my macro lens, without much success, they refused to stay put and thus messed up my focus.

Someone made me a compliment re my writing. And not just any casual phrase;  and too she is someone who can discriminate. I shall save her words as a serendipitous gem.
You may suspect you write well, you may even know, for that matter it is in fact required that you are aware of your own qualities but a soundboard is essential and indispensable. Writing can be so liberating, and satisfying and frustrating and even hellish. Writing is so very much NOT what most people “think” it is.
Firstly there is your relationship with the white empty paper, secondly there is your relationship with the paper once it is filled with words and thirdly… there is your relationship with your readers. For everything you write is a message, not one writer writes for themselves in the strict sense, and even assuming that not one single reader will read the fruit of their pen, then still there is that “imaginary” audience which every writer has created  somewhere in their writer’s soul, an unseen audience, peeking over their shoulder while they put their words on paper.

 

Amsterdam, vrijdag-Friday 31-07-15

22.34
Ik heb toch altijd gedacht dat “Grumpy Cat” een gefotoshopped schepsel was, dat alleen vanaf foto’s zijn boze blikken de wereld in wierp, maar wat blijkt: dit dier  gedrocht bestaat echt, hij heeft een eigenaar, en die eigenaar heeft inmiddels een heleboel geld; verdiend aan Grumpy Cat die een Internet persoonlijkheid is geworden, en ontmoetingen heeft in het echte off-line leven met mensen die daartoe een verzoek indienen. Het dier bezit een eigen Facebook pagina, met duizenden likes. En een paar duizend kilometer verderop worden katten levend gevild voor de bontranden om capuchons van de jacks van westerse meisjes die Grumpy Cat liken op Facebook. Wat een wereld.
Maar goed, nu schijnt het dat er een concurrent aan het firmament is verschenen, een soort mopshond met een gruwelijk chagrijnige kop, bijgenaamd The Sulky Puppy, ook helemaal van vlees en bloed. Uiteraard zal zijn eigenaar veel geld aan het beestje verdienen waaromheen een cultus wordt gebouwd. Als ik er maar niet aan mee hoef te doen. En weer: enkele duizenden kilometers smijten ze levende honden in kokend water om de pels er makkelijk af te halen, voor de knuffels van de westerse kindjes die van papa en mama een echte puppy krijgen wanneer ze wat ouder zijn.

Eergisteren een eind gefietst in de avond; geprobeerd een bumperklever kwijt te raken – ik ging steeds harder fietsen, maar ze bleef pal achter mij, ondanks het feit dat ik continu van mijn zadel verrees om enorm harde winden te laten, van de uienmaaltijd die ik had verorberd kort voordat ik op pad ging. Tenslotte heb ik haar maar voor laten gaan, ik was het spuugzat; toen ze mij passeerde zag ik dat ze een brede grijns op haar gelaat droeg. Vanwege de scheten?

ENGLISH

22.34
So all this time I’d been thinking that Grumpy Cat was a photoshopped creature, or rather “creation”, casting its angry glances into the world solely from pictures, but guess what: this animal freak really exists, it has an owner and that owner meanwhile has a whole lot of money; which Grumpy Cat earned her, who has become an Internet personality, and meets people who submit a request in the real off-line life. The animal holds its own Facebook page, with thousands of likes. And a few thousand kilometers further down cats are skinned alive for the fur trimmings to the hoods of jackets of western teens who like Grumpy Cat on Facebook. What a world.
Anyway, now it seems a competitor appeared at the firmament, some sort of pug with a terribly morose face, nicknamed The Sulky Puppy, again: of flesh and blood. Naturally it will earn its owner a great deal of money, and a cult will be built around it. As long as I don’t have to join in. And here too: some thousands of kilometers across the globe they toss living dogs into cauldrons filled with boiling water as to get their coats off easily, for the cuddly toys of the western kiddies who will get a real puppy from mommy and daddy when they are older.

Long bike ride in the evening, day before yesterday; tried to rid myself of a tailgat – I cycled faster and faster but she stayed on my tail, in spite of the fact that I rose from my saddle constantly to pass wind with a great deal of volume, those were the result of the onion stew I had eaten shortly before striking out. Finally I let her pass me, sick and tired of her, when she cycled by I saw the broad grin she wore on her face. Because of the farts?

Amsterdam, zondag-Sunday 28-06-15

16.06
Daar is weer een mooie junidag – het is warm maar niet te warm en er waait een aangenaam briesje – er zou regen op til zijn, dus ik heb mijn kwetsbare nieuwe aanplant van de galerijreling verwijderd en tegen de flatmuur gezet. Stel je voor dat mijn piepkleine bloemperkje zou worden platgeslagen door hemelwater nog voordat het zijn eerste bloemen heeft kunnen doen ontluiken! Het water moet een zegen voor hen zijn en niet hun ondergang.

Wat heb ik gisteren geschreven…. nog geen melding gemaakt van mijn gang  naar de Hema om, net als tweeënhalf jaar geleden nieuwe bh’s te kopen, alleen dit keer twee maatjes kleiner. Een uitgebreid verhaal geplaatst op RealSelf, compleet met foto’s (aan den lijve) van de nieuwe bh’s – mooooie foto’s, op het balkon genomen, de roze gordijnen dicht, dat zorgde voor wonderschoon licht.
Mooie bh’s ook. Wel jammer dat de kassière teveel in rekening heeft gebracht, 14.50 voor een koopje van 5 euro. Morgen terug.

En dan nu iets heel anders: een psychologische observatie, waar anders dan in die fascinerende smeltkroes van menselijke natuur, groepsgedrag en de psyche van bepaalde individuen….het Help Forum!
Allereerst: het is frappant mee te maken hoe fragiele egos, die voortdurend de noodzaak voelen om zich op te blazen, het algemene doel ondergeschikt maken aan hun eigen belangrijkheid. Zie hoe de Hulpbisschip van het Aartsforum mijn mening kleineert aangaande de bewuste kwestie (ik als iemand die door hem heen kijkt, waarvan hij zich bewust is), om dan mijn aandacht te vestigen op zijn eigen mening, terwijl hij geen beter bewijs levert van de geldigheid ervan dan ik voor de mijne. Echter ik verwees naar de expertise van een zeer deskundig, alsook technisch onderlegd lid, waardoor de Hulpbisschop zich pijnlijk bewust werd van zijn eigen fragiliteit, altijd kloppend als een zwerende vinger, ondanks zijn vermeende “dikke” huid. En zie hoe hij onmiddellijk bijval krijgt van een van zijn hielenlikkers, een kruiperig persoon, die een wanhopige behoefte heeft aan het Help Forum om zijn onbeduidendheid in het echte leven te compenseren.

Toen ik naar het argument van het andere, “deskundige’ lid verwees, deed ik dat in de verwachting de Hulpbisschop te zien opspringen en zijn bischoppelijke hamer te grijpen om mij daarmee op het hoofd te slaan. Een verwachting waarin ik, zoals gewoonlijk, niet werd teleurgesteld. Nog iets anders waardoor het afval onder het deksel van zijn onderbewustzijn ging broeien en stinken is het feit dat een staflid *mijn*  post had gekozen om op te reageren; reden voor de Bisschop om hels te worden, aangezien hij in het geheim de staffleden aanbidt – trouwens, datzelfde geldt voor alle forumgangers. Tot een hoge graad identificeren zij zich met hun meester: De Site.
Hun kritiek op de site, in voorkomend geval, is geen *werkelijke* kritiek, het zijn alleen maar lege woorden waarmee ze hun vermogen to “kritisch inzicht” willen demonstreren.

Wat voel ik? Ik registreer de brandende haat van de Hulpbisschop en zijn kontlikkers jegens mij, die heel goed beseffen dat ik hun donkere kanten omhoog houd in het licht van de dag en ik voel mijn eigen weerzin om te worden gekruisigd om wie ik ben.

Je kunt mensen niet straffen omdat zij bezwaar maken wanneer ze worden ontmaskerd, (dat is heel begrijpelijk en een hoofdstuk apart), maar je kunt *wel* maatregelen tegen hen nemen voor het schenden van de Community Guidelines: dat person treiteren, dat persoon lynchen, de commentaren van die iemand stalken om ze ergens op te “vangen”, die iemand patronizern, kleineren, dubbele maatstaven aanleggen (!) en draadjes te verstoren in het belang van hun eigen obsessie met het bevredigen van hun eigen psychische behoeften. Dat alles en meer.

20.01
Wilde de roze sneakers dragen die ik aan mijn voeten had toen ik de Proclamatie filmde, in het Amstelpark, vorig jaar 13 juni. Maar dit is geen gevalletje van “Diamonds on the Soles of her Feet” (liedje Paul Simon), want ik loop nu op grote gaten! Weinig verrassend aangezien die schoenen dateren uit de zomer van 2013, en de meeste tijd hebben zij niet doorgebracht met rondhangen in de kast. Ik hebt tape op de zolen geplakt, en nu maar zien hoe lang dat mee gaat. Eén ding is duidelijk: precies zo’n zelfde paar vind ik nooit weer.

Nu, op dit moment, voel ik een golf van gloeiende haat die mij treft- zeer zeker is dat iemand uit het Help Forum deze post leest. Zijn gezicht verschijnt op mijn netvlies.

Afgezien van wat zich afspeelt tussen mij en de forumgangers (een unieke kwestie die nooit kan worden gedupliceerd door enige ander persoon in mijn plaats), lijden de leden van die kliek, de Help Forum helpers, alle aan een gemeenschappelijke aandoening: Internet Forum Syndroom.
Symptomen: rivaliteit – concurrentiedrift – mierenneuken – elkaars posten herhalen – zich obsessief bezighouden met elkaars successen en boven hen uit proberen te komen – dubbele maatstaven aannemen – gevoelens van falen na een fout –  zelfgenoegzaamheid – gevoelens van grootsheid na een bijzonder succesvolle hulpverlening – stiekeme manieren ontwerpen om elkaar af te troeven – zorgvuldig hun gevoelens van vijandigheid tegenover hun mede forumgangers inslikken – uitlokken – vriendjespolitiek – drang zich te revancheren na een mislukking – ruziezoekerigheid  – kinderachtigheid – gevoelens van schuld – gevoelens van onzekerheid – haat tegen het Help Forum – zelfhaat wegens het niet kunnen stoppen – behoefte aan een zondebok – behoefte aan een leider –

Arme forumgangers.

 

 

ENGLISH

16.06
And again a fine June day – it is warm but not too warm and a pleasant breeze blowing – they said there was rain in the offing, so I removed my vulnerable new grown plants from the gallery rail and placed the basket to the flat wall. Just imagine my teeny weeny flowerbed being flattened by rainwater even before it could open its first buds! The water should be a blessing to them and not their undoing.

What did I write yesterday…. still not made mention of my trip to the Hema for purchasing, like two and a half years ago, new bras, but this time two sizes smaller. Published an extensive story, photos and all, on RealSelf, about the new bras (on body) – niiiiice photos, taken on the balcony, pink curtains drawn, that took care of lovely light.
Lovely bras too. Shame though that the checkout girl charged too much, 14.50 for a bargain of 5 euro. Back tomorrow.

And now, for something completely different: a psychological observation, where else than from that fascinating melting pot of human nature, group behaviour and the psychological make up of particular individuals…. the Help Forum!
For one thing: it is striking to witness how fragile egos, constantly feeling the need to inflate themselves, subordinate the general cause to their own importance. See how the Help Bishop of the Arch Forum belittles my opinion on the issue at hand (me being a person who sees through him of which he is aware) to draw the attention away to his own opinion, offering no better proof of its validity than I did for mine. However, I pointed to the expertise of a very knowledgeable, as well as tech savvy, member, which made the Help Bishop painfully aware of his fragility, always hurting, despite the alleged “thickness” of his skin. And see  how he is immediately joined by one of his sycophants, a crawling sort of person, who desperately needs the Help Forum to make up for his insignificance in real life.
When I pointed to the argument of the other “knowledgeable” member I did that in the expectation to see the Bishop jump up and grab his Bishop’s hammer to knock me on the head with it. An expectation in which, as usual, I was not disappointed. Another thing which made the waste under the lid of his subconscious brew and stink is the fact that a  staff member had chosen *my* post as the one to comment on; to the Bishop this must be infuriating, since in secret he venerates the staff members – which for that matter is true of all the regulars. To a high degree they identify with their master: the Site.
Their criticism of the site is not *genuine* critique, it is just empty words to demonstrate their capacity for offering so called “insightful” observations.

What do I feel? I register (and bear) the burning hatred of the Help Bishop and his sycophants who realize quite well I hold up their dark sides showing them in the light of day and I feel my own resentment at being crucified for being who I am.

You cannot punish people for objecting at being found out (that is understandable and a whole different chapter), but you *can* take measures against them for violating the Community Guidelines: bugging that person, mobbing that person, stalking their comments to “catch them out”, patronizing them, belittling them, maintaining double standards (!!) and derailing threads in the interest of their own obsession with satisfying their inner needs. All that and more.

20.01
Wanted to wear the pink sneakers which I had on my feet when filming my Proclamation, in the Amstelpark, last year June 13. But this is not “Dialomds on the Soles of her Feet”,  I now walk on huge holes! Not surprising seeing those shoes date back to summer 2013, and most of their time they did not spend hanging around in the closet. I stuck tape onto the soles, see how long they hold out. One things is clear: I can never hope to find another pair like it –

Right this moment, I feel a wave of redhot hatred hitting me – for sure someone of the regulars from the Help Forum is reading this post now. I see his face appearing on my mind’s eye.

Apart from what goes on between me and the regulars (a unique issue which can never be duplicated by any other person in my place), all the members of that clique, the Help Forum regulars, suffer from a communal affliction: Internet Forum Syndrome.
Symptoms: rivalry – competitiveness – nit picking – duplicating each other’s posts – obsessing with each other’s successes and trying to outdo them – setting double standards – feelings of inadequacy after making a mistake – self righteousness – feelings of grandiosity after a particularly successful helping mission – devising of backhanded ways to better each other – carefully swallowing their animosity towards their fellow regulars – baiting –  favoritism – urge to avenge oneself  after failure – argumentativeness – childish behaviour – feelings of guilt – feelings of insecurity – hating the Help Forum – hating themselves for not being able to quit – feeling the need for a scapegoat – feeling the need for a leader –

Poor regulars.

 

 

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 27-06-15

00.38
Hangend over de galerij reling kijk ik in de monsterboom — een vleugelnoot die in de 43 jaar van zijn bestaan dermate is uitgedijd dat zijn kruin zowat het hele grasveldje eronder overhuift. Een macht aan herinneringen hangen aan de takken, verborgen in het weelderige lof van die boom, hij heeft zoveel gezien van de mensen in de blokken waarover hij waakt, heeft getuigd van iedere gebeurtenis die zich afspeelde buiten en achter de ramen, het is geen wonder dat zijn kruin groot moest zijn om dat alles te herbergen.

ENGLISH

00.38
Hanging over the gallery rail I look into the monster tree – a wingnut which has expanded to such an extent in the 43 years of its existence that its crown covers almost the entire lawn below it. A multitude of memories are suspended from the branches, hidden in the luxurious foliage of that tree, it has seen so much of the people in the blocks over which it watches, has witnessed each and every event that went on outside and behind the windows, small wonder that its crown needs to have that size for taking it all in.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.