Amsterdam, vrijdag-Friday 26-05-17 II

00.54
Dat was bepaald een schitterende dag. Veertig kilometer schier fietsgenoegen: stralende zon, lucht van azuurblauw, goede oude Nederlandse landschap, te weinig mensen om je te pletter te ergeren en net genoeg voor een vriendelijk praatje, een geweldige supermarkt in de andere gemeente en het beste van alles: de ontdekking dat veel van de wegen in het landelijke stuk ingeklemd tussen een aantal grote gemeenten het eeeeiiiinde zijn voor rolschaatsen. Ik heb mijn schaatsritje voor morgen al uitgestippeld.
Gesproken met een dame buiten de supermarkt: ze zal nog wel een eindje verder gaan dan 20 kilometer van huis, helemaal naar Praag op haar fiets, samen met haar man. In een voorgaand jaar fietsten ze naar Rome – ze hadden daar tien weken voor nodig, heen en terug, 70 kilometer per dag, met maar twee rustdagen – eenmaal in Rome reden ze triomfantelijk het Sint-Pietersplein op, wat, naar ze vertelde een “geweldige kick” gaf. Ik kan mij dat voorstellen. Drie dagen Rome was genoeg, ze stapten op en fietsten terug naar huis, via Sardinië, Corsica en Zwitserland. En dan te bedenken dat hun fietsen nog afgeladen waren met spullen bovendien, en recht over een zootje bergen heen. Er is een of andere Nederlandse knakker, Hans Reitsma, al tegen de zeventig, die, toen hij jonger was, fietsroutes samenstelde van Holland naar Rome; ze werden enorm populair – hij werkt de routes nog steeds bij. Ik zou dit ook heel graag willen doen, maar er bestaan teveel praktische bezwaren tussen mij en de tenuitvoerlegging.

Vanochtend stapte de peuter van de buren met wiebelige stapjes over de galerij – ik hield hem in de gaten, mijn voordeur stond open, om de ochtendzon te ontvangen, paraat om mijn bloemen te beschermen tegen de al te gretige en onderzoekende vingertjes van de kleine…. maar hij hield zijn moeders iPhone al vast. Ik was verbluft, en, aangezien hij het ding pardoes van links naar rechts zwaaide, verwachtte ik dat hij het ieder ogenblik zou laten vallen. Zijn vader stond bij de reling enige meters verderop, voor zijn openstaande voordeur. Hij lachte en zei “geen zorg”, eraan toevoegend: “Hij weet al hoe hij er mee om moet gaan…”
Echt waar?  Toen ik jong was leerden kinderen bootjes maken van klompen of walnoten, hoe je van alles moet maken met Meccano of Lego – nou ja, misschien doet hij dat ook – wat ik trouwens betwijfel. Vraag me nog steeds af of het kind OOIT wordt meegenomen naar het parkje vlakbij, met speeltuintoestellen en een schommel – hij en zijn moeder lijken welhaast kluizenaars, bleek, blauwe kringen onder hun ogen – Jezus, wat mijn ouders ook verkeerd hebben gedaan, *dat* althans deden ze goed: mij naar buiten krijgen, de zon in, de frisse lucht in, fietsen, lopen, roeien, zwemmen, rennen, paardrijden.

Terug naar mijn ritje: toen ik terug kwam in Amsterdam, besefte ik dat…. radijs…. het enige was wat nog aan mijn geluk ontbrak. Ze waren uitverkocht in de Aldi supermarkt in het andere dorp, dus ik wipte mijn reguliere winkel binnen om hier nog wat van te kopen, daarbij de gratis koffie niet overslaand bij de koffie automaat. Eenmaal gezeten, wat vermoeid, mijn koffie opdrinkend met kleine teugjes, de radijs op de tafel, werd ik aangesproken door twee jonge mensen, die mij zeiden dat dit de vierde keer was dat ze mij hadden gesignaleerd! De eerste keer was in deze buurt aan het begin van mijn expeditie, de tweede keer in de polder, waar ze iets dronken op het terras van een taveerne net toen ik voorbij fietste, de derde keer kruiste ik hun pad toen ik Amsterdam binnenreed en tenslotte, nadat ze de supermarkt waren binnengekomen zagen ze mij koffie drinken.

ENGLISH

 

00.54
That was one gorgeous day. Forty kilometers of sheer cycling enjoyment: bright sun, azure skies, good old Dutch countryside, too few people to annoy the hell outta you and sufficient for a friendly chat, a great supermarket in the other county and best of all: the discovery that many of the roads in the stretch of green countryside wedged in between  a number of large municipalities are just grrrreat for skating. I already mapped out my skate ride for tomorrow.
Spoke with a lady outside the supermarket: she will be going a shade further than 20 kilometers from her home, all the way to Prague on her bike, together with her husband. In some previous year they had biked to Rome – it took them ten weeks, to and fro, 70 kilometers a day, just two days of resting – once in Rome they made their triumphant ride into St. Peter’s Square which, she said, was a “huge kick”. I can imagine. Three days of Rome was enough, they got on their bikes, and cycled back home, via Sardinia, Corsica and Switzerland. And to think their bikes were loaded with stuff too, and right through a bunch of mountains. There is this Dutch guy, Hans Reitsma, already getting on for seventy, who, when he was younger, planned biking routes from Holland to Rome; they became immensely popular – he still updates the routes. I would love to, but there are too many practical objections between me and the realization (physical incompetence is not one of them, I need to add).

This morning the neighbou’s toddler  toddled along the gallery – I kept an eye on him, my front door was open, catching the morning sun, ready to protect my flowers from the little one’s too eager and investigative fingers…. but… he was already holding his mother’s iPhone. I was amazed, and, seeing how he brandished it brazenly from left to right, expected him to drop the thing any moment. His father stood at the rail some yards further down, before his open front door. He smiled and said “no worry” adding: “He already knows how to operate it…”
Really? When I was young kids learned to fashion boats out of wooden shoes or walnuts, how to make stuff with Meccano or lego – oh well, maybe he does that to – which I doubt by the way. Still wondering whether the kid is EVER taken into the park close by, with playground equipment, and a swing –  he and his mother seem practically recluse, pale, bluish circles under their eyes – Jesus, whatever my parents did wrong, *that* at least they did right: get me outdoors, into the sun, into fresh air, cycling, walking, rowing, swimming, running, riding.

Back to my ride: when I got back in Amsterdam, I realized that the one thing my happiness lacked was… radish. They were sold out in the Aldi supermarket in the other town, so I popped into my regular store to get some, not missing out on the free coffee at the coffee mat. As I sat down, somewhat tired, sipping my coffee, my radish on the table, I was accosted by two young people who told me this was the fourth time they had spotted me! The first time in this neighbourhood, at the beginning of my expedition, the second time in the meadowlands, where they enjoyed a drink on the outside terrace of a tavern and I cycled by, the third time as I crossed their path, entering Amsterdam, and finally after they had come into the supermarket to see me having my coffee.

Amsterdam, vrijdag-Friday 26-05-17

00.50
Morgen: ga ik de boodschappen doen twintig kilometer stroomopwaarts! Wat een avontuur! Ik heb mijn route zorgvuldig in kaart gebracht, de bewegwijzering op kladjes geschreven die ik in mijn kontzak doe. Het pittoreske dorpje Uithoorn telt een Aldi supermarkt en een Jumbo supermarkt, de twee die ik nodig heb – mijn route brengt mij langs de rivier, waarschijnlijk zal er niet al te veel verkeer zijn op die wegen door de polders – de tocht terug naar huis leidt door smalle landweggetjes waar zich vermoedelijk helemaal geen auto’s vertonen – alhoewel geasfalteerd kun je ze toch zo’n beetje beschouwen als onverharde wegen qua drukte – ik zie echt uit naar de onderneming – veertig volle kilometers van aangenaam fietsen door het serene platteland onder een wolkeloze hemel waarin een heldere zon schijnt…. de beste dingen in het leven zijn gratis?

Wordt vervolgd

PS – vandaag een dikke elf kilometer per rolschaats afgelegd – de voeten worden sterker, de rug is minder stijf, ik ben minder moe – dat gaat goed zo.

ENGLISH

00.50
Tomorrow: getting my groceries twenty kilometers upstream! What an adventure! I mapped out my route carefully, wrote down the directions on scraps which I will tuck in my bum-pocket. The picturesque village of Uithoorn counts an Aldi supermarket and a Jumbo supermarket, the two I need – my route will take me along the river, likely there won’t be too much traffic on those roads through the meadows – the trip home leadsthrough narrow country roads where cars probably won’t show up at all – although bitumen they have the same status as dirt roads, at least as far as the flow goes – I am really looking forward to the undertaking – forty whole kilometers of enjoyable cycling through serene countryside under a cloudless blue sky with a bright sun shining… best things in life are for free?

To be continued

PS – today I covered somewhat more than eleven kilometers on skates – the feet are getting stronger, the back is less stiff, I am less tired – things are going well.

Amsterdam, donderdag- Thursday 25-05-17

02-04
Rolschaatsen! De gehele weg langs de rivier en verder. Man, ik had geen minder geschikte dag voor deze bezigheid kunnen uitkiezen; er stond een sterke wind, o geweldig, die storm duwde me naar mijn bestemming, een café met de naam “De Zwarte Kat”, iets meer dan zes kilometer vanaf mijn beginpunt. Maar wat “heen” gaat moet ook “terug” en daar was ik dan, worstelend tegen dezelfde storm, op sommige momenten stond ik zowat stil – de oude blaar onder de grote teen van mijn rechtervoet maakte zich bekend op een hoogst onplezierige manier – ongeveer op de helft van de terugweg hoorde ik mijn arme voeten kreunen, gevangen in de stevige zwart leren laarsjes vastgezet op het stalen onderstel. Het ene moment heb je vleugels aan je voeten en het volgende zijn ze veranderd in een blok aan je been!

Toen kwam dat akeligste van het akeligste: spierkrampen in mijn enkels en tenen. Ik ging in de berm zitten, deed mijn schaatsen uit en wreef mijn voeten; was dit een leuk rolschaatsritje of een strafexpeditie? Maar goed, ik wist het te redden tot bij mijn fiets en nog nooit voelde het zo hemels toen ik mijn voeten uit de schaatsen bevrijdde (elke schaats weegt een pond) en tegen mijn onderdanen kon zeggen: Oké jongens, het is voorbij….. voor nu”.

Maar ik gaf mezelf een pluimpje: dertien kilometer alles bij elkaar, met weinig of geen oefening en ik had het geklaard, en maar één keer gerust.

ENGLISH

02.04
Skating! All the way along the river, and beyond. Man, I could not have chosen a less suitable day for this activity; a strong wind was blowing, oh, great, that storm pushing me along to my destination, a cafe called “The Black Cat”, a little over six kilometers from my starting point. But what goes “to” must go “fro” and there I was,  struggling against the same storm, on some moments I stood practically still – the old blister under my big toe on my right foot was making itself known in a most unpleasant way – about half way back I heard my poor feet groaning, trapped as they were in the solid black leather boots mounted on the steel frame. The one moment you have wings on your feet and the next they changed into a ball and chain!

Then that most dreaded of things: muscle cramps in my ankles and toes. I sat by the roadside, took off my skates and rubbed my feet; was this a nice skate ride or a punitive expedition? Anyway, I made it to my bike and never was it more heavenly to free my feet from the skates (weighing half a kilo per skate) and tell those workers: “Okay guys, it’s all over now….for the moment”.

But I gave myself kudos: thirteen kilometers all in all, little or no training, and I had made it, just resting only once.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!