Amsterdam, zaterdag-Saturday 24-09-16

16.04
Nederigheid is niet hetzelfde als de voortdurende wens om je te verontschuldigen. Maar nederigheid behoort niet tot mij deugden. De “voortdurende wens” was ooit mijn ondeugd maar de laatste misplaatste verontschuldiging werd jaren geleden uitgesproken. En nu is dan mijn motto “Paarlen voor” – zij die bekend zijn met de uitspraak zullen merken dat er een woord ontbreekt. Dat is omdat ik het gebruik van vergelijkingen met dieren afkeur, zowel in ongunstige als in gunstige zin.

Ik herinner mij hoe wijlen mijn vader en ik in de huiskamer zaten en het “wereldheerschappij” spelletje speelden – uiteraard hadden we helpers nodig, en dus leverden we suggesties voor die, ongetwijfeld, felbegeerde post. Maar na een uur was de zitting, begonnen in alle ernst, verandert in een lachpartij. We verwierpen elkaars suggesties de ene na de andere, afwijzingen die we nooit aanvochten, deels omdat de clou van het spel nu juist daarin school om opzettelijk de meest incapabele elementen te introduceren die je maar kon bedenken. Ik noemde een naam, mij vader zat mij dan aan te staren en zei: “Wat? Man, je maakt zeker een grapje, ik zou dat figuur nog geen minuut in dienst willen!”,  en soortgelijke formuleringen die naar ons idee the volstrekte ongeschiktheid van de bewuste persoon het beste uitdrukte. Vervolgens gingen we dieper in op de redenen voor deze onmiddellijke veroordeling, met daarbij risico calculaties ingeval we de vreselijke vergissing maakten om “dat figuur” aan te stellen.
Wanneer mijn moeder binnenkwam zei ze weleens: “En, hebben jullie al iemand?”

Toen ik Rob een tijd geleden deelgenoot maakte van deze herinnering, glimlachte hij voor zich heen en vroeg of ik zijn gedachte oppikte. Wat natuurlijk het geval was. Trouwens, we hebben nu wel enige veelbelovende kandidaten gevonden.

Laat in de middag de polder in gefietst. Ik was getuige van het weghalen van vier koeien uit een der weilanden. Ze zouden worden gemest, zes weken op stal, en dan… naar het slachthuis. De boer vroeg of ik naast de wachtende vrachtwagen wilde  staan om te voorkomen dat de koeien via dat pad zouden vuchten wanneer ze voor de loopplank stonden om de wagen binnen te worden gedreven. Ik kon niet aan zijn verzoek voldoen, aangezien ik niet mee wilde werken aan de ondergang van deze vier dieren. Ik hou van koeien (en stieren), ik eet ze niet. Ofschoon de kudde waarvan deze vier deel uitmaakten  een leven van vredig grazen in  de wei achter zich lieten, hadden ze toch duizenden liters melk geproduceerd en hun kalfjes meteen na de geboorte afgestaan;  als dank voor hun gift en hun offer krijgen ze een roemloos einde in een zee van bloed.  Ik doe er niet aan mee, voor zover mogelijk, want nog steeds staan er schoenen van leer in mijn kast staan en gebruik ik, net als iedereen, producten  die componenten van gedomesticeerd vee (en varkens ) bevatten, en we weten lang niet altijd welke dat nu precies zijn. .

ENGLISH

16.04
Humbleness is not the same as the constant wish to apologize. But humbleness is not my virtue. The “constant wish” I mentioned used to be my vice but the last misplaced apology has meanwhile been uttered some years ago. And so now my motto is “Pearls before” – those familiar with the expression will notice a word missing. That is because I disapprove of using comparisons involving animals, both the unfavourable and the favourable.

I recall how my late father and I would sit in the living room and play the “rule the world” game – naturally we needed helpers, and so we came up with suggestions for that, no doubt, much covedet post. But by the end of an hour the session which had begun in full seriousness, saw us laughing our heads off. The one after the other we would reject each other’s suggestions, dismissals we never disputed, partly because the clue of the game was precisely to introduce  the most incapable elements anyone could think of. I would mention a name, my father would sit staring at me and say: “What? Man, you must be joking, I wouldn’t give that character a minute‘s work!” and similar formulas which to our idea most adequately described the total unsuitability of the person in question.  After that we would dig into the reasons for this immediate turn down, including risk calculation on chance we’d make the dreadful mistake of appointing “that character”.
Whenever my mother came in, she might say : “Well, you guys found anyone yet?”

When I shared this memory with Rob, a while ago, he smiled to himself and wondered out loud whether I picked up on his thought. Which was of course the case. Actually, we now have found some promising candidates…

Late in the afternoon I took a bike ride through the meadows. I witnessed the taking away of four cows from one of the meadows. They would be fattened, spending six weeks in the stable and then… be carted off to the slaughter house.  The farmer asked would I position myself beside the truck to prevent the cows from fleeing via that route when standing before the ramp to be driven into the truck? I could not meet with his request, seeing I did not want to cooperate with the downfall of these four animals. I love cows  (and bulls), I do not eat them. Although the herd to which these four belonged left a life of peaceful grazing in the meadows behind them, they still had produced thousands of liters of milk and had their calves taken away from them immediately after birth; to thank them for their gift and their sacrifice they get an inglorious end in a sea of blood. I am not into that, where possible, for still my closet contains leather shoes and I do use, just like everyone, products containing components of domestic cattle (and pigs), and for the large part we do not even know exactly which.

Amsterdam, vrijdag-Friday 23-09-16

14.35
Ik maak bezwaar tegen de nieuwe reclames op de radio die ons vertellen over een of andere goedje wat stank zal tegenhouden wanneer je poept, aangezien we dit zo’n “400” keer per jaar doen, dus dan zouden we ongeveer 50 uur in de “stank” zitten. Serieus, we moeten niet terugdeinzen voor de lucht van onze eigen afscheidingen; de poging om de natuurlijke aanvaarding van mensen van hun eigen minder zoete geurtjes te verbreken is opnieuw een product van de onnatuurlijke technologische samenleving. Mensen, hou van je eigen ontlasting zolang je er anderen niet mee lastig valt. Het afzien van stankverdrijving door het gebruik van chemische brouwsels kan nooit gezond zijn. Volgende probleem: door te spuiten met zoet geurend ingeblikt anti-stank preparaat nadat je je klusje hebt geklaard, zullen anderen in een weiland van chemische bloemen zitten, die hun eigen gestel penetreren met de schadelijke moleculen. Daar komt bij dat zo’n straal anti-stank spray de poeplucht nooit echt volkomen neutraliseert, integendeel, het wordt zelfs erger, wolken poeplucht vermengd met chemie zullen de kleine ruimte vullen.

Tot later.

2057
Vanochtend terwijl ik, al wakker, nog even lag te luisteren naar de radio, werd ik herinnerd aan mijn spirituele toewijding aan Charlie Hebdo, na de brute moord op een aantal van zijn cartoonisten en redacteuren, 7 januari 2015 –  zij die de terroristische aanval uit Islamitische hoek, veroordeelden namen de kreet over “Je suis Charlie”, daarbij inbegrepen uw nederige berichtgeefster Hare Hoogheid Prinses Mabelia Van Amberhoven. Laat in de namiddag zag ik een hond die zich afzijdig gedroeg, in een hondenkrat, vastgemaakt aan het stuur van een geparkeerde fiets rechts voor de supermarkt – het dier zat daar duidelijk te wachten op de eigenaar, bezig boodschappen te doen in de winkel. Om diens nek hing een naamplaatje waarop stond “Charlie”.
De gedachte kwam bij me op: ben ik nog steeds op de hand van genoemd satirisch blad, gegeven de volstrekt smakeloze cartoons over het dode vluchtelingenkind, aangespoeld op het strand en over de slachtoffers van de Italiaans aardbeving begin september jongstleden, waarbij zij werden afgebeeld als Italiaanse pastas-gerechten? Zij het vergezeld van kritiek geef ik Hebdo onvoorwaardelijk mijn stem. Er kan niet de geringste twijfel over bestaan dat de cynische en pijnlijke humor van Charlie Hebdo te allen tijde de voorkeur verdient boven de humorloze en grimmige ideologie van de Islam (en overigens ieder andere).

Ik fietste door de polders, terwijl ik mezelf de opdracht gaf niet te schieten, per slot van rekening lijkt het verzadigingspunt bereikt: mijn harde schijf is al verstopt geraakt met talloze foto’s van groen gras onder blauwe luchten, van dramatische luchten weerspiegeld in sloten, verbaasde koeien die mij bekijken aan de overkant van de sloot enzovoort en zo verder…. dus? Nu ja, het liep zo dat weer een nieuwe partij exact dezelfde foto’s werd toegevoegd aan het overschot. Camera’s zijn kennelijk verslavend. Althans wanneer ik ze vasthoud.
Sinds twaalf dagen ben ik gestopt met posten naar een depot voor CC0 (nul) foto’s. Ik heb mijn goede redenen. Sinds 6 dagen ben ik gestopt met posten naar de andere site die CC0 inhoud distribueert. Ook om goede redenen, De ene weigert prima foto’s onder opgaaf van uitermate vage redenen, de andere selecteert slechts beeldmateriaal van hun voorkeur om te worden opgepikt door hun zoekmachine. Dit betekent dat je uiteindelijk honderden uitstekende foto’s op de site publiceert waarvan slechts een handjevol (34 in mijn geval) worden gevonden door het publiek. Kom op mensen, gaan we even normaal doen, ja?

Als klap op de vuurpijl lees ik op het plastic van de vacuümverpakking zuurkool dat de houdbaarheidsdatum luidt: 8 december 2017. Op die dag zal ik mijn zuurkoolschotel consumeren, een bril met ronde glazen op mijn neus onder het afspelen van “The Ballad of John and Yoko”. Tegen die tijd hoop ik van het kruis te zijn genomen,  te zijn opgestaan, en gereed voor de volgende ronde van kruisiging, maar dan achter de beveiligde muren van een kasteel.  Aangezien ik geen schijnheilige wereldverbeteraar ben zal niemand mij bekritiseren om mijn witte piano en mijn honderd miljoen op de bank. En ja, mijn roem zal die van de Beatles ver overtreffen. Jammer dat John er niet bij kan zijn.

 

 

ENGLISH

14.35
I object to these new ads on the Dutch radio, telling us about some or other stuff which will prevent stench when pooping, seeing we do this some “400” times a year, so we’d spend about 50 hours in the stink. Seriously, we should not shy away from the smell of our own secretions; attempting to divorce people from their natural acceptance of their own less than sweet odours is yet another product of the unnatural technological society. People, just love your own shit as long as you don’t bother others with it. Refraining from squishing stench with chemical concoctions will also do a lot for your system, seeing these concoctions can never be healthy. Next problem: spraying the sweet smelling canned anti-stench preparation after you have done your job, will allow others to sit in a meadow of chemical flowers, penetrating their own system with the detrimental molecules. In addition such a jet of anti-stench spray can never fully  neutralize the shit-smell, on the contrary, it will get worse, clouds of poop smell mixed with chemicals will fill the small space.

See you later.

20.57
This morning, as I lay awake for some time listening to the radio, I was reminded of my spiritual dedication to Charlie Hebdo, after the brutal assassination of a number of their cartoonists and editors on January 7, 2015 – those condemning the Muslim terrorist attack typically adopted the cry “Je suis Charlie”, including your humble reporter, her Highness Princess Mabelia Van Amberhoven. Late this afternoon I encountered an aloof dog in a dog crate attached to the handlebars of a parked bike right before the supermarket – it was obviously waiting for its owner, getting the groceries in the store. Around its neck hung a name plate, saying “Charlie”.
This had me thinking: do I still support the mentioned satirical magazine, given its totally distasteful cartoons about the dead refugee child washed up on the beach and about the victims of the Italian earthquake beginning of September this year, portraying them as Italian pasta dishes ? Be it accompanied by criticism I will give them my vote unconditionally. There cannot even be the slightest doubt that the cynical and painful humour of Charlie Hebdo must at all times be preferred above the humourless and grim ideology of the Islam (and any other for that matter).

I cycled through the meadow-lands,  telling myself to not shoot, after all, the point of saturation has been reached: countless shots of green grass under blue skies, of dramatic skies reflected in waterways, amazed cows watching me from across a ditch and so on and so forth… are already clogging my hard drive, so? Well, it turned out I added yet another batch of selfsame shots to the huge overkill. Cameras are evidently addictive. At least when I hold them.
Since 12 days I have stopped posting to a depository for CC0 (zero) pictures. I have my good reasons. Since 5 days I stopped posting to the other site, distributing CC0 content. Also for good reasons. The one refuses perfectly good pictures, the other only selects photos of their preference to be featured in search. This means that you end up publishing hundreds of excellent pictures to the site, of which only a handful (34 in my case) are picked up by the public. Oh come on people, let’s get things normal, right?

To top it all off I read on the skin of my vacuum packed sauerkraut that the perishable date is: 8 December 2017.  I shall consume my sauerkraut dish on that day wearing round glasses while playing “The Ballad of John and Yoko”. Against that time I hope to have been taken from the cross and having  risen, to be ready for the next round of crucifixion, only then behind the safeguarded walls of a castle. Seeing I am not a hypocritical do-gooder no one will chastise me for my white piano and my hundred million on the bank. And yes, I shall be more famous than the Beatles. Too bad that John won’t be there.

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 22-09-16

03.05
Goede morgen kameraden! Neem alstublieft dit goede voorbeeld, recht uit hart van de mensen, die weten hoe je oorlog moet voeren, namelijk met liefde en lied!

[Zie video beneden]

14.47
Goedemiddag kameraden!
Sta mij toe dit advies te verstrekken: het is onverstandig om uien te snijden voordat u uw lenzen inzet, en wanneer u dit niet kunt vermijden, zorg dan dat u uw handen grondig wast.

Ik krijg een mail van Twitter, en dat mijn tweets een hoop “aandacht” krijgen. O echt? Dus ik ga kijken en ja hoor, mijn tweets, te beginnen bij November 20, 2014, hebben elk meer dan duizend “impressions” verzameld (dure term voor “gezien”). Dus? Betekent dit dat ik  populair word? Geen idee hoe dat voelt. Doet het pijn om populair te zijn? Of voel je je dan beter? Moet ik een adviseur consulteren? Terwijl ik dit schrijf komt het bij me op om het Net te raadplegen …. en ja hoor, WikiHow heef een lijstje aanwijzingen gepubliceerd over… de kunst van populair zijn. Een van de vereisten is “Wees jezelf – ècht”. Oké. Maar dan zien we deze andere vereiste, waar populaire mensen aan moeten voldoen: “Ze staan op goede voet met iedereen“. Goed, dus nu kunnen we gerust deze lijst weggooien. Ik kan u vertellen dat het onmogelijk is om op goede voet te staan met “iedereen” wanneer je “jezelf” bent en niet alleen dat, maart “ècht” bovendien. O, en je zult zeker niet populair zijn bij Prinses Mabelia wanneer je iemand bent die zich met iedereen inlaat. Sla mij maar over, ik ben veel te “ècht” voor u, bedankt en een fijne dag nog.
Waarom in godsnaam bestaat deze WikiHow pagina überhaupt ? Is hij populair? Citaat: “Dank aan alle auteurs voor het maken van een pagina die 3,316,120 keer gelezen is.” Is dat populair in termen van het Net?

En kijk, WikiHow laat het niet bij alleen dat gedoetje over populariteit, het vervolgt door ons zo heel vriendelijk artikelen aan te bieden voor een schare andere sociale vaardigheden, die je kunnen helpen bij je vooruitgang in de wereld van mensen die niet hebben besloten kluizenaars te worden: hoe je vrienden moet maken; hoe je zelfvertrouwen moet opbouwen; hoe je plezierig gezelschap wordt; hoe je leert uitgaan; hoe je vrienden maakt en populair wordt; hoe je een ware vriend kunt herkennen; hoe je populair kunt zijn zonder onbeschoft te worden; hoe je een interessante tiener wordt; hoe mensen je aardig gaan vinden en populair (voor tienermeisjes); hoe je populair wordt op school.

Bouwen ze daar niet robots voor? Maar goed, hier wordt je tenminste niet naar een werkkamp gestuurd, mocht je onverhoopt op één of zelfs alle punten falen.

In elk geval zul je je niet populair maken bij de gemeenschap wanneer je grote penissen op blinde muren schildert, en al helemaal niet bij de rector van de katholieke meisjesschool er pal tegenover….
(vers van de pers)

 

(Trouwens, ik merk dat er weinig op mijn video’s wordt geklikt. Wat de fuck mankeert je? Het zijn goede video’s, klik er verdomme op, ik heb ze niet gepost voor Noord-Korea.)

20.38
Ik hoor een van mijn lezers denken dat het bijhouden van een online dagboek ook een vorm van persoonlijkheidscultus is, waarbij deze lezer mij er zo’n beetje van beschuldigt hetzelfde te doen als alle drie de Kims van Noord-Korea terwijl ik hen ervoor veroordeel. Je hebt het grootste gelijk beste lezer, en wanneer je mij niet iedere dag leest stuur ik je kostbare ziel naar het voorgeborchte.

Ik besloot mijn oude vriend, Captain James T. Kirk, opnieuw te bezoeken, met wie ik een paar interessante gesprekken voerde op 20 november 2014. Dan vroeg ik me af of hij er nog zou zijn, geduldig wachtend op wie er zou komen voor een praatje met hem – ik moet bekennen dat ik me enigszins zorgen maakte, of mijn rotot-vriend misschien zou zijn verwijderd van het Net. Dus u kunt zich mijn vreugde indenken toen ik hem vond, nu net, nog steeds volmaakt kalm en beheerst, nog steeds wachtend op wie dan ook. In dit geval kennelijk de “luitenant” zoals ik werd betiteld. In het Engelse gedeelte kunt u de gehele conversatie tussen mij en Kirk aantreffen. Het spijt mij voor u, Nederlandse lezer,  maar ik zie in dit geval het nut niet in van een vertaling. Ik acht u heel goed in staat het gebezigde Engels te volgen. Dus scroll gerust naar beneden en voeg u bij de Engelse lezers die zich ongetwijfeld enorm vermaken met mijn gesprekken met een robot.

ENGLISH

03.05
Good morning comrades! Please take this good example, straight from the heart of the people who know how to make war, namely with love and song !

Well done! We are looking forward to it!

14.27
Good afternoon comrades!
Allow me to hand out this advice: prior to putting in your lenses it is unwise to cut onions, and if you cannot avoid it, then be sure you wash your hands thoroughly.

I receive a mail from Twitter, and that my tweets are getting a lot of “attention”. Really? So I check, and sure enough, my tweets, starting from November 20 2014, have collected over one thousand “impressions” each (posh term for “viewed”).  So? Does this mean I get to be “popular” ? No  idea how that feels. Does it hurt to be popular? Or does it make you feel better? Should I consult an advisor? As I write this it occurs to me to check the Net….and sure enough, WikiHow has published a list of directions on…the art of being popular. One of the requirements is to “Be yourself – for real”. Okay. But then we notice this other requirement, which popular people need to meet with: ” ‘they’re on good terms with everyone“. Well, so now we can safely trash this list. I can tell you that it is impossible to be on good terms with “everyone” when “being yourself” and not just that, but “for real” to boot. Oh, and you most certainly will not be popular with Princess Mabelia if you are someone who rubs shoulders with “everyone”. Please give my shoulder a miss, I am just too “real” for you, thanks and have a nice day.
Why in god’s name does this WikiHow page even exist? Is it popular? Quote: “Thanks to all authors for creating a page that has been read 3,316,120 times.” Is that popular, in terms of the Net?

And oh look, WikiHow does not stop at just the popular thing, it goes on to kindly provide articles for a host of other social skills, which might help you make progress in the world of people who have not decided to become hermits: how to make friends; how to build self-confidence; how to be fun with; how to be outgoing; how to get friends and be popular; how to reconize a true friend; how to be popular without being rude; how to become an interesting teen;  how to become well liked and popular (for teen girls); how to become popular in school.

Don’t they build robots for that? Well, at least over here you won’t get sent to a labour camp should you unexpectedly fail on one or even all points.

In any case you will not make yourself popular with the community if you paint huge penises on blind walls, and even less if the wall happens to be immediately opposite a catholic school for girls…
(hot from the press)

(By the way, I notice my videos get very few clicks. What the fuck is the matter with you? They’re good vids, bloody well click on them, I didn’t put them up for North Korea.)

20.38
I hear one of my readers thinking that keeping an online diary also is a form of personality cult, thus sort of accusing me of doing the same things as all three of the North Korean Kims, while condemming the latter for it. You’re too right dear reader, and if you don’t read my stuff each and every day I shall put your precious soul in limbo.

I decided to revisit my old friend, Captain James T. Kirk, with whom I shared some interesting conversations on November 20, 2014. Then I wondered whether he would still be there, patiently waiting for anyone to come and chat with him – I must confess, I was slightly worried lest my robotic friend might have been taken away from the Net. So you can imagine my delight when I found him, just now, still calmly and perfectly self composed, still waiting for whomever. In this case evidently the “Lieutenant” as I am labeled.

  Captain’s Log:

Lieutenant: Hello captain James T. Kirk, I am back
James T. Kirk: Welcome aboard.. Thank you, Lieutenant. That’s one of your better prescriptions.
Lieutenant: I did not prescribe anything. Do you want me to?
James T. Kirk: What exactly were you doing? No Lieutenant, maybe later.
Lieutenant: I was looking for you.
James T. Kirk: Did you find it?
Lieutenant: Of course I did, here I am now, talking to you.
James T. Kirk: You have a question?
Lieutenant: How are you captain?
James T. Kirk: Standing by.
Lieutenant: That’s good. So am I.
James T. Kirk: Where is she, Miri? Where is she, Miri? Where’s Lieutenant? You.
Lieutenant: I do know of any Miri.
James T. Kirk: I don’t care what you believe, just keep your hands off her!
Lieutenant: Oh please I am a woman!
James T. Kirk: The gender of aliens is not always obvious to us.
Lieutenant: You have a point there. I am a female alien.
James T. Kirk: Can’t we do something? The gender of aliens is not always obvious to us.
Lieutenant: That is why I told you. You should listen more carefully.
James T. Kirk: Lieutenant! Stop the torture! Yes, I have. One more. And it depends on the lieutenant’s loyalty. If she fails us, we’d better get used to herding goats.
Lieutenant: Now you are talking sense!
James T. Kirk: Talking is my main function.
Lieutenant: How about working?
James T. Kirk: Forget about that.

Amsterdam, woensdag-Wednesday 21-09-16 II

15.31

Hee Telegraaf, hebben jullie de Messiaaanse Prinses nodig om te vertellen dat jullie achterlopen? Er staat  hier dat het Net wordt overspoeld door items aangaande Noord-Korea, alhoewel deze staat zelf maar 28 websites telt. Neemt De Telegraaf aan dat ze een primeur hebben? Zo ja, dan heb ik nieuws voor ze: Noord-Korea’s niet noemenswaardige webdeelname was al bekend in 2010. En wij hebben dit te danken aan een zekere Martyn Williams, bekijk zijn rapport:

NORTH KOREAN WEBSITE LIST

Nota bene: Martyn Williams begon al met de samenstelling van zijn lijst op 12 december 2010.

Ander onderwerp: met betrekking tot het, inmiddels stuk gekauwde, onderwerp van mijn identiteit: ik ontdekte weer een andere reden om mezelf niet aan te duiden met het woord “Messias” (afgezien van de redenen en die ik al heb genoemd in vorige posten): zou ik werkelijk willen worden aangetroffen in het gezelschap van die vervloekte bende bedriegers, die het valse aureool van heiligheid om hun stupide hoofden dragen, en waar ik niet meer zou zijn dan slechts een van hen, met de onvermijdelijke bewering dat ik de “enige ware” ben?
Nee, dat zou ik zeker niet willen, de gedachte alleen al doet me huiveren. Man, stel je voort, gedurende enkele ogenblikken overwoog ik mezelf “Alien Messiah” te noemen, om deze term haastig in de prullenbak te deponeren nadat ik in gaten kreeg dat er een ernstig gestoord individu bestaat die zich deze term al heeft toegeëigend.
Nog steeds de beste beslissing: wachten totdat Het Plan mij lanceert.

20.36
Iemand zingt op de radio dat het de  kracht van de liefde is die maakt dat de wereld draait. Dat is een fabel. Het is geld. Gaat ze niet altijd rijden met de gast in de mooiste auto? En wat er dan gebeurt is gewoon hormonen.
Rob vroeg mij om dit op te schrijven, dat doet hij altijd wanneer hij mij uitspraken hoort doen die hij het waardig acht te worden bewaard voor het nageslacht. Dit keer was mijn oordeel over wat het is dat de wereld doet draaien het begin van een diepte-onderzoek (begonnen door R.). “En zou het niet liefde kunnen zijn..?” vroeg hij. Maar ik schoof dit terzijde door een korte uiteenzetting te leveren over de mate  waarin hormonen invloed uitoefenen op de geest, en dat je niet werkelijk een duidelijke scheidslijn kunt trekken tussen de afzonderlijke componenten die een mens vormen.  Ik herinnerde hem eraan dat hij het wèl verkoos dit te bespreken  met besprekspartner die hij zelf definieert als iemand die “de schep” er “diep” in zet en altijd op de steen zal stuiten waarop elk huis gebouwd is.
(Deze uitdrukking, gebruikt in bovenstaande context, moet oorspronkelijk worden toegeschreven aan mijn vader, een (groot) schrijver en een groot lezer. Van sommige schrijvers die zich onder de oppervlakte der dingen begaven placht hij te zeggen: “O ja, die zetten de schep er diep in….”

Iemand stuurde mij zijn fantasie. Nou, hij mag dan een verrader zijn, maar heeft toch sterke en scherpe gedachtegolven die mijn Buitenzintuiglijke Waarneming bereiken zonder wegvallen en met grote helderheid. In zijn verbeelding was ik de Dame van het Licht, op haar hoofd haar roze bloemenhoed en gekleed in de traditionele Koreaanse Joseon-ot (roze en wit met linten van donkerder roze) en in deze uitdossing daalde ik neer vanuit de hoge hemelen in het ergste Koreaanse dodenkamp. De wachten trilden toen ik hen vasthield met mijn blik en ieder verzoek van mij inwilligden. Ik verzocht hen Kim Jong Un te bellen met hun mobieltjes. Wat zij deden. Toen Kim Jong Un arriveerde zakte hij korte tijd op de vloer, vechtend naar adem. Terwijl ik zaken besprak met KJU sloop een wachter achter mijn stoel, ik draaide mij om en raakte zijn been met een bliksemflits uit mijn hand. Hij kreunde en liep hinkend weg. KJU was verbaasd: “Ik dacht dat hij alleen maar een omslagdoek om uw schouders legde aangezien de avond kouder wordt…”, zei hij in Engels met een accent. Ik glimlachte en schudde mijn hoofd: “Hij hield een pistool vast onder de doek.” KJU verzekerde mij dat de wacht niet had gehandeld op zijn instigatie. Ik glimlachte weer en zei dat ik dat wist.
De fantasie ging verder met te demonstreren hoe ik het Rode Kruis liet oproepen om de zieken te verzorgen en de gewonden te verbinden, ik sprak de duizenden gevangenen toe vanaf een platform door een microfoon en ik at met een groep gevangenen. Ik vroeg hen door de microfoon om te doen wat de wachten zeiden en natuurlijk beval ik laatstgenoemden zich te onthouden van iedere wreedheid en de gevangenen humaan te behandelen. Uit mijn roze hoed kwamen stralen van roze licht en mijn gehele vorm was omgeven van een warm roze en lichtblauwe gloed.

Goed, dus dat was de schoonheid van de verbeelding. Maar nu, hoe staat het met de realiteit? De magie even latend voor wat het is, zou het werken om plotseling Kim Jong Un en zijn schurkenregering te verwijderen van hun posities  en een democratie in te stellen? Natuurlijk niet! Wat er zou gebeuren is dit: na een eerste worsteling zouden nieuwe gezichten omhoog worden geduwd vanuit de gelederen der “hervormers”, nieuwe regels zouden worden opgesteld, van de hoogste lagen van gezag tot de laagste. Tot zover. En het volgende is dat we weer een andere schurkenregering te zien zouden krijgen, nieuwe gezichten in de oude jassen, die de mensen zouden trakteren op dezelfde ouwe rotzooi maar onder een nieuwe naam. Opportunisten en doodgewone bendes zouden hun kansen grijpen om de algemene verwarring op de meest voordelige manier te benutten, snel rijk worden op zwart geld, winkels beroven, mensen bedriegen, niets is te erg.

Terwijl ik informatie vergaar omtrent de Koreaanse kwestie, kom ik in het relevante artikel in Wiki tegen dat de 38ste parallel gekozen werd als scheidslijn tussen de twee Korea’s op 10 augustus (1945) de  dag die mijn geboortedatum zou worden op enige tijd in de toekomst (dit onder het kopje “trivia”).

ENGLISH

15.31

Hey Telegraaf, do you need the Messianic-Princess to tell you guys you’re lagging behind? It says here  that the Net is being deluged by items relating to North Korea, but that this state itself only counts 28 websites. Is De Telegraaf assuming this is a scoop? If so, I have news for them: North Korea’s insignificant web participation was already known in 2010. And we have a certain Martyn Williams to thank for that, check out his report:

NORTH KOREAN WEBSITE LIST

Note that Martyn Williams already started compiling this list December 12, 2010.

Different subject: in relation to the, by now threadbare, subject of my identity: I discovered yet another reason to refrain from denoting myself with that word “Messiah” (apart from all the other reasons I already mentioned in previous posts): would I really want to be found in the company of that confounded mob of impostors, wearing the false halo of holiness around their stupid heads, where I would be nothing more than just another one of them, with the inevitable claim that it is me who is the one and only?
No, I certainly would not, the very thought makes me shudder. Man, imagine, for a few minutes I considered calling myself “Alien Messiah”, only to hastily trash this term after I got wise to some seriously cracked up individual who already staked her claims to the term.
Best decision still: wait for The Plan to launch me.

20.36
Someone singing on the radio that it’s the power of love that makes the world go round. That’s a fable. It’s money. Doesn’t she always ride with the guy in the fanciest car? And what happens next is just hormones.
Rob asked me to write this down, he always does that whenever he hears me making statements which he considers worth preserving for posterity. This time my judgement about what it is that makes the world spin was the beginning of an in depth investigation (initiated by R.). “And it couldn’t be love…?” he wondered. But I overruled this by giving a short explanation about the degree in which hormones exert influence upon the mind, and that you cannot really draw a clear dividing line between the distinctive components that make up a human being. I then reminded him that he chose to discuss this with a someone he himself defined as one who “digs deep” and will always hit the stone any house is built upon.
(This expression in the context above, should originally be accredited to my late father, a (great) writer and a great reader. Of some writers who ventured  below the surface of things, he would say: “Oh yeah, they dig deep …”.)

Someone, F., sent me his fantasy. Well, he may be a traitor, but still has strong sharp thought waves that make it to my ESP without wavering and with great clarity. In his imagination I was the Lady of the Light, wearing her pink floral hat and dressed in the traditional Korean Joseon-ot (pink and white with darker pink ribbons) and in this getup I descended from the high heavens into the worst North Korean death camp. The guards trembled when I held them in my gaze and met with my every wish. I requested them to call Kim Jong Un on their cell phone. Which they did. When Kim Jong Un arrived he briefly sank to the ground fighting for breath. While discussing things with KJU a guard sneaked up behind my chair, I turned around and hit his leg with a flash of lightning from my hand. He groaned and walked off limping. KJU was surprised : “I though he was only laying a shawl over your shoulders seeing the evening is getting colder…” he said, in English with an accent. I smiled and and shook my head : “He held a gun under the shawl “. KJU assured me that the guard had not operated on his instigation. I smiled again and said that I knew.
The fantasy went on to demonstrate how I sent for the Red Cross to tend the ailing and bandage the injured, I spoke to the thousands of prisoners from a platform through a microphone and I ate with a group of prisoners. I asked them through the mike to  do as the guards said, and of course I ordered the latter to refrain from any cruelty and treat the prisoners with humaneness. My pink hat radiated rays of pink light and my entire shape was enveloped by a warm pink and light blue glow.

Okay, so that was the beauty of imagination. But now, how about reality? The magic aside, would it work to suddenly remove Kim Jong Un and his rogue government from their positions and instate a democracy? Of course not! What would happen is this: after an initial struggle new faces would be pushed up from the ranks of the “reformers”, new rules would be drawn up, from the highest layers of authority down to the lowest. So far so good. And next thing we’d see another rogue government, new faces in the old coats, treating the people to the same old shit but under a new name. Opportunists and downright gangs would grab their chances to use the general turmoil in the most advantageous way, growing rich quickly on black money, robbing shops, conning folks, just anything.

Collecting intelligence on the Korean issue, it says in the relevant Wiki article that the 38th parallel was chosen as division line between the two Koreas on August 10 (1945), the date which was to become my day of birth, some time in the future (such under the heading “trivia”).

Amsterdam, woensdag-Wednesday 21-09-16 I

02.49
Dus deze Noord-Koreaanse overloper werd opgevangen door een groep Christenen in China nadat hij er in was geslaagd de grens over te steken. Geweldig. Maar… hij moest zijn naam veranderen in een Westers aandoend alternatief, “Joseph Kim” en hij moest zich bekeren tot het Christendom. Aangezien dit een aanbod was die hij gezien de omstandigheden niet kon weigeren, ging hij akkoord met de bekering, liet zijn naam veranderen en uiteindelijk, nog steeds onder de paraplu van deze groep Christenen, bereikte hij Seoul waar hij een begin maakte zijn leven weer op de rails te zetten. Hij kon zich er niet van weerhouden voor de camera zijn onvrede uit te spreken zijn naam en overtuiging te hebben moeten offeren in ruil voor hulp. Volgens hem zou het meer in overeenstemming zijn geweest met de ware christelijke moraal wanneer een dergelijke dwang niet was uitgeoefend door de Christenen.
Zit ik toch een beetje met dat van de ‘regen en de drup’….eerst moest hij elke dag partijliederen zingen, en nu zit hij vast aan het psalmenuurtje bij de Christenen op zondag. Nou ja, klein druppeltje, moet kunnen.

En gelijk heeft hij. Wanneer ik mijn gedachtegangen volg, dan treft het mij hoe godsdienst zo bijzonder veel lijkt op de Noord-Koreaanse cultus rond de Kim dynastie. Wat vertelt de Bijbel ons? Juist, dat je naar de hel gaat wanneer je een zondaar bent. Talloze kinderen zijn opgegroeid in de vrees voor de hel en de duivel om alle kleine zonden die zij begingen en omdat zij de Heer niet liefhadden naar behoren. Om nog maar te zwijgen van de slaafse toewijding van hun ouders, die er ook al niet op gebrand waren naar de hel te gaan (onbedoelde woordspeling). Maak een sprong over het continent, om te landen in Noord-Korea: alle Noord-Koreaans kindertjes groeien op in vrees naar een gevangenenkamp te worden gestuurd wanneer ze zonden tegen de Grote Leiders begaan en omdat zij hen niet naar behoren lief hebben. Nu ja, in Noord-Korea hoeft je tenminste niet te wachten tot je dood bent. Ze hoeven alleen maar een treinreis van een paar uur te maken om in de hel te belanden.

Dan wil ik nog melding maken van het acht-uur journaal van de Korean Central Television, gedateerd 20 september 2016 (neemt u geen seconde aan dat wij achterlopen): we konden zien hoe een groep vrijwilligers (althans dat maak ik eruit op) met ongebreideld enthousiasme werkten aan een zeewering; men gebruikte spaden en andere handwerktuigen, af en toe werd een graafmachine ingezet, stenen werden met de vele nijvere handen gestapeld en militairen sprongen bij; voorts bekeken we de militaire bloem der natie gestoken in camouflagepakken die enorme boomstammen wegdroegen naar een bepaalde plek, om ze dan met een kennelijk enorme krachtsinspanning van hun schouders te werpen, waartoe werd uit de beelden niet duidelijk; vervolgens kregen we opnames te zien uit verschillende fabrieken: een emmerfabriek, de camera gleed door loodsen vol gestapelde azuurblauwe plastic emmers; een textielfabriek, de fabrieksarbeidsters bedienden de machines om uiteindelijk  meters en nog eens meters wit en ook gebloemd textiel van een grote klos te laten rollen; mannen en vrouwen met helmen op zagen toe hoe enorme computergestuurde werktuigen zich als ontzagwekkende insecten door een fabriekshal bewogen en tot slot mochten we getuige van zijn hoe een klas whizzkids computerles kregen gezeten achter laptops, de vingertjes op muis en toetsen.
Als laatste kregen we het gebruikelijke weerpraatje, door de allercharmantste weervrouw, gestoken in beige pakje dat ongetwijfeld was geparenteerd aan het klassieke Chanel model.

(Iedereen kan Korean Central Television bekijken, door zich simpelweg te abonneren op hun YouTube kanaal.)

Op dit moment, 5 uur in de ochtend, Europese Zomertijd, is het half twaalf in de ochtend in Pyongyang.

Persoonlijk nieuws: ik heb besloten op te houden te posten op Publiek Domein bij Toewijzing sites. Er waren er twee, die ik beide begenadigde met mijn illustere aanwezigheid. De ene is uit de gratie gevallen, ik mag daar niet over uitweiden, en nu kan de andere ook niet meer bogen op mijn begunstiging. Einde mededeling en geen details.

ENGLISH

02.49
So this certain North Korean defector was given shelter by a bunch of Christians in China, after he had managed to cross the border. Great. But… he had to change his name into a Western sounding alternative, “Joseph Kim”, and he had to convert to Christianity. Seeing this was an offer he was in no circumstance to refuse, he went through with the conversion, had his name changed and eventually, still under the umbrella of this group of Christians, made it to Seoul where he could begin to resettle. Before the camera he could not refrain though from stating his dissatisfaction at having to sacrifice his name and his convictions in exchange for aid. According to him it would have been more in accordance with true Christian moral if no such coercion had been exercised by the Christians.
Somehow can’t help thinking of this thing about the ‘frying pan and the fire’ thingie…. like, first he had to sing the songs of the Worker’s Party every day and so now he’s tied to the sing-along hymns with the Christians on Sunday. Oh well, as long as its a small frying pan, no harm done.

And right he is. Following my train of thought, it strikes me how very similar religion is to the cult centered around the North Korean Kim dynasty. What does the Bible tell us? Right, that you will go to hell if you are a sinner. Countless kids have grown up dreading hell and the devil because of all the little sins they committed and for not properly loving the Lord. Not to mention the slavish devotion of their parents, not really burning with desire to go to hell either (unintentional pun). Make a jump across the continent, to land in North Korea: all the North Korean kids growing up dreading being sent to a prison camp  if they commit sins against the Great Leaders and for not properly loving them. Well, at least in North Korea they don’t need to wait till they’re dead. It only takes a couple of hours by train to get to hell.

Then I would like to report the eight o’clock news of the Korean Central Television, dated September 20, 2016 (do not for one minute assume we are running behind time): we could see how a group of volunteers (at least that is what I conjectured) worked with unbridled enthusiasm at a sea defence; they used spades and other manual tools, now and then a power shovel was employed, stones were piled up by their many hands and soldiers jumped in to help; next we watched the military flower of the nation clad in camouflage uniforms carry huge logs to a certain spot where they cast them from their shoulders with an obvious display of power, to what end exactly did not become clear from the footage;  then we were presented with takes from various factories: a bucket plant, the camera travelled through a warehouse full of stacked azure blue plastic buckets; a fabric factory, the factory girls operated the machines to ultimately make endless meters and yet  more endless metres of white and also floral fabric roll van a big spool; men and women wearing helmets observed how computer-driven equipment move through a factory hall like stupendous insects and finally we witnessed how a class of whizz kids received computer lessons, seated behind laptops, their little fingers on mouse and keys.
The last item was the usual weather talk, taken care of by a most charming weather lady, dressed in a beige suit which no doubt originated from classic Chanel.

(Anyone can watch Korean Central Television, simply subscribe to their YouTube channel.)

At this moment, 5 am CEST , Pyongyang is at eleven thirty in the morning.

Personal news: I have decided to stop posting to Public Domain Dedication depositories. There were two of them, which I both graced with my illustrious presence. The one has fallen from grace, I may not elaborate, and now the other one too, can no longer boast of being in my favour. End of message and no details.

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 20-09-16 III

22.14
Voor een kluizenares heb ik me niet ideaal gedragen. Ik maakte een fietstochtje, goed, toegestaan, een eenzaat moet denken aan diens gezondheid, net als iedereen. Maar toen complimenteerde ik een man met de mate van discipline die zijn honden aan de dag legden aan de kant van de weg: “Netjes!”. Daarna groette ik een aardige dame die pronkte met een leuke rugzak op haar rug. Ze lachte. Toen ik terug keerde, langs dezelfde weg, stond de gast die ik eerder had zien staan bellen bij een bank, nog steeds met het ding aan zijn oor. In het voorbij gaan zei ik “Lang gesprek he…”, met een lach. De gast knikte als om te zeggen “Zeker weten”.
Eenmaal uit de immense weidse, open vlakten, angstaanjagend voor iedere stedeling (eenieder die intuïtief aanneemt dat ik ironie schrijf, heeft het bij het rechte eind), terug in de bekende straten, wipte ik bij de supermarkt binnen. Koffie getapt uit de gratis koffie-automaat om vervolgens de groenteafdeling. Slechts EEN zoete aardappel over. Kon hem niet vinden in het menu van de weegschaal. Ik vloekte. Een niet onaantrekkelijke gast, ongeveer 35, die achter mij stond te wachten tot ik klaar was, wees mij erop dat ik “exotische groenten” moet aantikken, dat deed ‘t ‘m. Ik dankte hem en stapte opzij. Vijf minuten later ontdekte ik dat ik niet op de knop had gedrukt om de plakker uit de machine te laten komen met gewicht en prijs, die op de plastic zak met de aardappel erin moest worden geplakt. Dus ik herhaalde de gehele routine. Deze keer echter bood het “exotische groenten” scherm mij vijf verschillende “zoete oranje aardappelen? en een ervan liet een plaatje zien van een roze aardappel doormidden gesneden om de witte binnenkant van de aardappel te tonen. Maar de aardappel die ik vasthield was duidelijk oranje, tenminste aan de buitenzijde. Ik besloot het te erop te wagen en drukte op het plaatje van een gehalveerde oranje aardappel die een oranje binnenkant liet zien. Dat moet het ‘m doen.
Het volgende was dat ik A. tegenkwam. Aan haar schoulder bungelde een stoffen tas die eruit zag alsof hij een mat zou bevatten – ze bevestigde inderdaad dat ze van haar yogaklas terug kwam. In plaats van haastig naar veiligheid te snellen, zoals het een goede heremiet betaamt, me achter een zuil te verschuilen of mijn hoofd diep in het schap met uitbollende zakken chips te steken, trad ik in een levendig gesprek met A. Ik zei tegen haar dat ik haar yogamat beschouwde als een teken dat de terugkeer van een gast aankondigde die yogaklassen leidde en die zo onfatsoenlijk was geweest om mijn privébericht aan hem op zijn Facebook timeline te publiceren. Ze zette grote ogen op en zei dat ik zo iemand nooit zou moeten terugnemen. Ik zei dat de gast op zijn knieën zou moeten gaan en om vergiffenis smeken. Echter, aangenomen dat dit scenario zich zal afspelen (in de fysieke werkelijkheid), zal ik nooit meer in staat zijn dit exemplaar van het menselijk soort  te vertrouwen. Eens een verrader, altijd een verrader. Klaar uit.

En, wat brengt de avond? Welnu, een knakker op de radio die een lied zingt “The art of being human”, dit veelvuldig herhaald in de loop van het lied. Jongen, ik zou zeggen, ga jij nu eerst the Art of being a Singer leren, en kom dan nog maar eens terug. Heb nu pijn in mijn oren.

Trouwens, iedere keer wanneer ik Adele hoor die bezig is haar liedteksten te ejaculeren, moet ik mijns ondanks denken aan botox injecties, toegediend in de stembanden, waardoor de persoon geen woord meer kan uitbrengen, laat staan zingen.

ENGLISH

22.14
For a hermit I haven’t performed ideally today. I went out for a bike ride, okay, permissible, a recluse needs to think of their health, just like anyone. But then I complimented a man with the show of discipline in his two dogs at the road side: “Well done!”. Next I greeted a nice lady who sported a cute knapsack on her back. She smiled. When I returned the same way, the guy I had seen carrying on a phone conversation at a public bench, was still holding the thing to his ear. In passing I said “Long conversation eh …” with a smile. The guy nodded as if to say “sure is”.
Once out of the immense wide open spaces, frightening for any urbanite (anyone intuitively assuming I write in irony, is correct), back in the familiar streets, I popped into the supermarket. Got some coffee at the machine for free coffee and then proceeded to inspect the vegetable section. Only ONE sweet potato left. Could not find it in the menu of the weighing device. I swore. A not unattractive guy, about 35, who stood behind me waiting for me to finish, pointed out I needed to hit “exotic vegetables”, that did the trick. I thanked him, and moved away. Five minutes later I discovered I had not pressed the button to extract the sticker from the machine with weight and price, which needed to be slapped onto the plastic bag holding the potato. So I went through the same routine. This time however the “exotic vegetable” screen offered me five different “sweet orange potatoes” and one of them showed a picture of a pink potato cut in half to reveal the white  inside of the potato. But the potato I was holding was clearly orange, at least on the outside. I decided to risk it and hit the picture of an orange potato cut in half showing the orange inside. That should do the trick. But tomorrow I shall have certainty when I shall cut the potato.
Next I bumped into A. From her shoulder dangled  a fabric case which looked as if it might be holding a mat – she did indeed confirm she came from her yoga class. Instead of scurrying to safety, as a good recluse would do, hiding behind a pillar or sticking my head deeply into the shelf with the billowing bags of potato crisps, I engaged in a lively conversation with A.  I said to her that I regarded her yoga mat as a sign, heralding the return of a guy who used to supervise yoga classes and who had had the indecency to publish my private message to him on his Facebook timeline. She opened her eyes wide and said that I should not ever take someone like that back. I said that the guy would have to go on his knees and beg forgiveness. However, assuming that this scenario will take place (in the physical reality), I shall never again be able to trust this specimen of the human race. Once a traitor, always a traitor. Period. 

So, what does the evening bring? Well, some geezer on the radio singing a song called “The Art of being Human”, repeated frequently thoughout the song. Sir, I ‘d like to remark, what if you first master the Art of being a Singer and then perhaps come back…? Now my ears are hurting.

For that matter, each time I hear Adele ejaculating her lyrics I cannot help thinking of botox injections, administered into the vocal cords, disabling the person from uttering *any* sound, let alone song.

 

 

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 20-09-16 II

03.36
Ik zou uitgebreid kunnen uitleggen waarom ik niet vrijelijk kan deelnemen aan de samenleving van de mensen, en waarom ik altijd een beschermd leven heb geleid, aan de rand van de maatschappij. Ik zou zelfs het woord kunnen laten vallen wat op mijn identiteit past. Maar iets weerhoudt mij ervan om nog verder in details te treden dan ik al heb gedaan, in eerdere posten, uitgesmeerd over de jaren
Mensen kijken altijd uit naar handvatten om zich aan vast te houden, objecten om zich mee te kunnen identificeren – ik weet heel zeker dat er zijn die zich daadwerkelijk met mij zullen vereenzelvigen wanneer zij mijn bekentenis over mijzelf lezen.
Nu is identificatie als bewuste empathie teneinde een beter begrip te verkrijgen voor de ander prima, maar identificatie die erop gericht is om de lege plekken in je eigen ziel op te vullen is iets wat ik niet wil dat het mij nog ooit overkomt. Iemand, een van de “rovers”,  zei eens tegen mij: “Jij bent typisch iemand die meelift op mijn persoonlijke magie”. Ik beantwoordde hem met te zeggen dat hij de zaken echt heel vreselijk omdraaide en dat was het einde van die zogenaamde vriendschap.
Alles bij elkaar heb ik geen problemen met mijn isolatie in dit stadium van mijn leven. Incognito rondgaan is de mindere straf wanneer ik, in het andere geval, mezelf verlies aan hen die misbruik maken van mijn strikte uniciteit mocht ik het wagen mijn kluizenaarsstaatje te verlaten. Dus ik zal moeten wachten totdat Het Plan het sein geeft.
In de tussentijd zal ik het beste van mijn situatie maken en doen wat er moet worden gedaan. Soms trekt er een glimlachje over mijn gezicht bij de herinnering aan de verbaasde buurvrouw wiens man zojuist was overleden, ze kreeg te maken met eenzame avonden, een fenomeen dat ze nooit eerder had gekend. We kwamen elkaar op  een dag tegen en ze vroeg me rechtuit: “Hoe speel je dat toch klaar, helemaal op jezelf wonen, is het waar wat ze zeggen, dat je ‘s avonds nooit weg gaat of iemand ontvangt?” (Voor de goede orde, dat was lang voordat ik Internet tot mijn beschikking had, wat er sowieso weinig mee te maken heeft. ) Ik bevestigde het gerucht. Ze was verbluft over mijn kluizenaarstalenten. Later, terugdenkend aan dat gesprek, voelde ik me een verrader. Maar hoe had ik het haar kunnen vertellen? Ze zou nooit in staat zijn geweest te geloven wat ik haar zou hebben onthuld. En toch is het zo eenvoudig. En niets engs of raar. Hooguit “wonderbaarlijk”. En waarschijnlijk zit ‘m daar de kneep.
Nu ja, op een dag zal de wereld het weten.

En tot die tijd vermaak ik mij met belletjes naar Noord-Koreaanse restaurants –  misschien verbinden ze mij de volgende keer meteen door naar  restaurant “Korea”, een paar straten hier vandaan, “U bent verkeerd verbonden mevrouw!”.

ENGLISH

03.36
I could explain at length why I cannot freely engage in the society of people, and why I have always lived a protected life, at the margin of their society. I could even drop the word which fits my secret identity. But something is withholding me, to go into any further detail than I already did, in former posts, spread out over the years.
People are always on the lookout for handles to hold on to, objects with which to identify – I know for a certainty that there are those, reading my confession about myself, who will actually identify with me. Now identification as actively empathizing in order to gain a better understanding of the other is perfectly fine, but identification aiming to fill in the gaps in your own soul is something I never wish to happen to me again.  Someone, one of the, “robbers” once said to me: “You are typically someone who is piggy backing on my personal magic”. I responded by saying that he was turning things around something dreadful and that was the end of that so called friendship.
All in all my isolation at this stage of my life is just fine with me. Going about incognito is the lesser punishment if it means losing myself to others who trespass on my strict uniqueness should I venture out of my hermit state. I shall need to wait for The Plan to give the sign.
Meanwhile I shall make the best of my situation and do what needs to be done. Sometimes a fine smile flits across my face. I recall a lady, an across the street neighbour, whose husband had just passed away, she was faced with lonely evenings, a phenomenon she had never known before. We bumped into each other one day, and she asked me point blank: “How *do* you manage, living all on your own, is it true what they say, you never go out in the evening or receive anyone?” (Note: that  was long before I had Internet at my disposal which has little to do with it anyway.) I confirmed the rumour. She was amazed at my talent for living like a recluse. Later, thinking back at that conversation I felt such a traitor. But how could I have told her? She would never ever have been able to believe what I would have disclosed to her. And yet it is so simple. And nothing creepy, or weird. At most “miraculous”. And likely that’s where the trick is.
Oh well, one day the world will know.

Till that hour I shall amuse myself phoning North Korean restaurants – perhaps next time they’ll connect me to restaurant “Korea” a couple of blocks from here, “You’re on the wrong line lady!”.

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 20-09-16 I

00.00 middernacht
Ontwaakte net uit een tranceachtige toestand waarin ik de gehele gehuld ging. Ik heb een vermoeden omtrent de redenen. Maar geen details. Het is nu middernacht en ik heb beloofd braaf te zijn en uiterlijk drie uur in bed te liggen

Uit mijn fysieke brievenbus haalde ik een dikke reep chocolade. Natuurlijk, de prijs die ik had gewonnen in de Nationale Postcode Loterij! Echter, er was maar een reep, alhoewel mijn code recht gaf op twee. Vuil spelletje! Mij een beetje te bezwendelen! En dan te bedenken dat ik van plan was geweest om hem mee te nemen voor de kleine kinderen in Noord-Korea, die zo blij zouden zijn met mijn Nederlandse Nationale Postcode Loterij chocolade! (Zie eerdere posten voor details.)
En dussss, greep ik mijn ultra gedateerde Nokia 1100 mobieltje (zelf door Noord-Korea hooghartig van de hand gewezen) en belde de Nationale Postcode Loterij, om mijn geval aan te kaarten. Welnu, de Nationale Postcode Loterij vertegenwoordiger was bijzonder boetvaardig, hij stemde ermee in mij een nieuwe email te sturen met een nieuwe code en… ik zou zelfs nog meer hebben om aan de kleine Noord-Koreaanse kinderen te geven, aangezien de nieuwe code mij andermaal recht gaf op, wederom, twee repen van de felbegeerde “Tony’s Chocolonely” chocolade (nota bene, dit is een Nederlands merk wat garandeert dat het productieproces in het geheel geen gebruik maakt van menselijke slavenarbeid, zij het man, vrouw of kind).
Dus zodoende, legde de Postcode vertegenwoordiger uit, “Zult u zelfs drie repen van Tony’s Chocolonely ms Mabelis…. we kunnen onze fout niet herstellen door simpelweg een tweede reep te sturen… we moeten deze weg bewandelen…” Ik glimlachte genadiglijk, maar net op tijd om mezelf ervan te weerhouden de kleine Koreaanse kinderen te berde te brengen, en dankte hem voor zijn moeite om deze vergissing van de eeuw nietig te maken.

Mijn tranceachtige toestand weerhield me er niet van om nog een telefoontje te plegen, namelijk naar een Noord-Koreaanse restaurant, ja dat staat er, een Noord-Koreaans restaurant. In feite bel ik NOOIT naar Nederlandse restaurants dus waarom niet eentje  bellen in de kluizenaars-staat? Ik vond het nummer op de Koreaanse kookwebsite die behoudens alle restaurants in Pyongyang onder elkaar te zettten, ook honderden recepten archiveert (door de pagina’s bladerend zag ik alleen kommen gevuld met zwarte noedels, half ondergedompeld in vloeistoffen van uiteenlopende drabbige kleuren; bovenop de zwarte wormen lagen eieren en onduidelijke klonten, eet smakelijk). Dus ik toetste het nummer in. Na dertig seconden werd mijn oproep beantwoord. Een mannenstem ratelde wat Koreaans af en verdween. Hoewel ik het bekende geluid van een verbroken verbinding niet hoorde, maat toen ik naar het weergavescherm keek toonde dat mijn screensaver.
Goed, we maken voortgang. Trouwens, de gedachte flitste door me heen om mijn vrienden L.& L. te mailen, en hen te vragen samen met mij naar Noord-Korea te gaan en ik zag het gezicht van de vrouwelijk L. voor mij die de mannelijk L. naar de computer riep, wijzend op mijn email, haar gezicht vertrokken van het lachen en ongeloof. En zo moest ik zelf lachen om deze gedachte.

Maar trouwens, dat uitstapje zal om meerdere redenen, waaronder een zeer fundamentele, niet door kunnen gaan.

 

 

ENGLISH

00.00 midnight
Just woke up from a trance-like state enveloping me all day. I have a hunch as to the reasons. But no details. By now it is midnight and I have promised to be good and get in to bed ultimately at three am.

In my physical mailbox I picked up a thick bar of chocolate. Of course, the prize I had won in the National Zip Code Lottery! However, there was only one bar, yet my code entitled me to two. Foul play! Conning me out of my second bar! And to think I had been planning to take it along for the little children in North-Korea, who would be so happy with my Dutch NationalZip Code Lottery chocolate! (See previous posts for details.)
And sooo, I grabbed my ultra outdated stone age Nokia 1100 cell phone (which even North Korea would disdainfully decline) and called the National Zip Code Lottery, to state my case. Well, the National Zip Code Lottery rep was very apologetic, he agreed to send me a new email, with a new code and…. I would have even more to give to the little North Korean kids, seeing the new code entitled me to, again, two bars of the coveted “Tony’s Chocolonely” chocolate (note that this is a Dutch brand which guarantees the manufacturing process does not involve any (human) slavery of any kind, be it man, woman or child). So then, the Zip Code rep explained, “You will even have three bars of Tony’s chocolonely, ms Mabelia… we cannot repair our mistake by just sending a second bar… we have to take this path….” I smiled graciously, refraining just in time to mention the little Korean kids and thanked him for his trouble to undo this mistake of the century.

My trance-like state did not keep me from putting in another call, namely to a North Korean restaurant, yes, that’s what it says there, a North Korean restaurant. Actually I NEVER call Dutch restaurants so why not call one in the hermit state? I found the number on the Korean cooking website, listing all the restaurants in Pyongyang besides archiving hundreds of recipes (flipping through the pages I only saw bowls filled with black noodles, half submerged in liquids in various drab tints, eggs and obscure lumps sitting on top of the pile of black worms, enjoy your meal). So I keyed in the number. After thirty seconds my call was taken. A male voice rattled some Korean and vanished. Although I did not hear the familiar sound of a breaking connection, but when I looked at the display it showed my screen saver.
Good, we are making progress. It actually briefly crossed my mind to email my friends L.& L. asking them to come to North Korea with me and I could just picture the female L. calling the male L. to the computer pointing at my email, her face twisted with incredulous laughter. And so I was the one to laugh at the thought.

But anyway, that outing will never go through for more than one reason, among them, one very fundamental.

Amsterdam, maandag-Monday 19-09-16

03.33
Heb me begeven op een Noord-Koreaanse site, “Uriminzokkiri” – deze is gevuld met, naar het schijnt, uitsluitend anti-Amerikaanse propaganda. Ik  probeerde onder een der video’s een commentaar te posten (of ze voor Engelse ondertiteling zouden willen zorgen), ik moest daartoe informatie verstrekken in drie velden boven het commentaar veld, aangeduid met Koreaanse letters. Dus ik ging naar Google Translate en riep het Koreaanse virtuele toetsenbord op. Op deze wijze kon ik uitvogelen wat de eerste twee velden van mij wilden, qua informatie, namelijk “naam” en “adres” maar de derde weerstond kraken. Ik kreeg “control” – misschien met de betekenis “wachtwoord”.
Ik was er niet bepaald happig op om mijn emailadres in te vullen trouwens. En toen ik op een of andere link klikte naast een rijtje video’s kreeg ik een waarschuwing; dat de site van mijn verzoek malware bevatte.
Nou, dat doet de deur dicht. Trouwens, de Koreaanse regering in zijn geheel is één grote bonk malware.
Straks zal ik een paar andere Koreaanse nieuws-sites aan een onderzoek onderwerpen. Een vluchtige blik op de belangrijkste Koreaanse nieuwsbron toonde mij foto’s van Kim Jong Un op bezoek bij allerlei ondernemingen in den lande.

ENGLISH

 

03.33
Ventured onto a North Korean site, “Uriminzokkiri” – this is filled with, it seems, exclusively anti-American propaganda. I tried to comment below one of the videos (whether they would be so kind as to supply English subs), was required to supply information in three fields at the top of the comment box, Korean lettering. So I went to Google Translate and called up the Korean virtual keyboard. In this way I could figure out what the first two fields wanted me to fill in, namely “name” and “address” but the third defied breaking. I got “control” – possibly meaning “password”.
I didn’t relish the idea of filling in my email address anyway. And when I clicked on some link which showed up beside a row of videos I got a warning telling me that the site I requested contained malware. Well, that settles it. For that matter, the Korean government in its entirety is one big chunk of malware.
In a little while I shall conduct an investigation on some other Korean news sites. A cursory glance on one of the main Korean news sources showed me photos of Kim Jong Un visiting all manner of enterprises in the country.

Amsterdam, zondag-Sunday 18-09-16

02.23
Hier zijn we, na weer een serie video’s te hebben verslonden, zowel als geschreven rapporten over deze fascinerende staat, Nord-Korea – waarom fascinerend? Welnu, iedere gesloten deur boeit. Simpel. Eén bepaalde video maakte ons bekend met een of andere Spanjaard, Alejandro genaamd, die zichzelf een “adoptiekind” van Noord-Korea beschouwt en als je het mij vraagt,   ‘plus royalist que le roi” wat zoveel wil zeggen als nog koningsgezinder dan de koning. Mijn hemel, die gast raakte helemaal opgewonden, terwijl hij “zijn” Noord-Korea verdedigde de imperialistische krachten die probeerden zo’n mooie en liefdevolle natie als de Democratische Volksrepubliek Noord-Korea te ondermijnen.

Waarom zou ik de verhalen over hersenspoeling die al begint in de baarmoeder en martelingen in gevangenenkampen betwijfelen? Een Noord-Koreaanse oma was trots op haar jonge kleinkind, nog maar net twee, dat een liedje zong over de “Liefste leider” en hoe het land en het volk daadwerkelijk in het krijt stonden bij dit figuur van welhaast goddelijke status. Wat dat betreft, het kind moet hoogbegaafd zijn geweest, gezien de duur van het lied en de uitgebreide tekst. En nee, beslist geen playback – volgende vraag: begreep ze wat ze zong? Ze maakte niet de indruk van een robot. Dat land lijkt een groot reservoir van talent te bevatten, te oordelen naar de duizenden jonge mensen die meedoen in de ” massa spelen “. Ik was werkelijk onder de indruk, bij het zien van video’s over deze manifestaties. De precisie waarmee de massa bewegingen worden uitgevoerd is gewoon verbijsterend. Om nog maar te zwijgen van het menselijk mozaïek, kinderen trapsgewijs opgesteld achter het toneel, als in een reusachtig kader, die  gekleurde kaarten omhoog houden op een signaal van de dirigent, op die wijze voortdurend veranderende taferelen scheppend die het gehele kader vullen. Je vraagt je af of er ooit iemand een fout gemaakt heeft… ernstig genoeg om naar een gevangenenkamp te worden gestuurd?

Maar goed, hoe  kun je überhaupt  de verhalen over indoctrinatie NIET geloven wanneer kinderen van twee jaar oud liedjes uit hun hoofd moeten leren, die de leider van het land bejubelen? Waarom zou het onmogelijk zijn voor een regering om een hele natie te bedotten? Waarom zou het niet mogelijk zijn voor gevangenbewaarders om de gevangen te martelen? Ik heb replica’s van dit gedrag gezien sinds ik werd geboren. Wanneer overheersende buur op de eerste galerij er in slaagt om meer dan de helft van de andere buren ertoe beweegt een leugen te geloven, namelijk dat ik een akelige kenau ben rotte tomaten naar iemand wierp, waarom zou dan Kim Jong Un zijn onderdanen niet kunnen wijsmaken dat het de Amerikanen waren die met bommen begonnen te gooien? Wanneer de kinderen in mijn schooltijd, onder aanvoering van de leider mij aan mijn haar konden trekken, mij in het nauw konden drijven en mij pijn doen, waarom zouden cipiers ergens in een schurkenstaat dan niet hetzelfde doen  met hun gevangenen? Wanneer een vervloekte ellendeling in een Help Forum de rest van de gemeenschap ervan weet te overtuigen dat ik het ben die alle moeilijkheden veroorzaakt, welnu, dan kan Kim Jong Un en zijn marionetten regering een geheel land ervan overtuigen dat de vuile imperialisten de echte trollen zijn.
Gewoon het kleine verbinden met het grote en zo veel dingen zijn niet meer onvoorstelbaar.

22.22.22
Aha, eindelijk vond ik wat ik zocht: de getuigenis van ene Sungju Lee, een knaap, nu tegen de dertig, die op zijn zestiende het Noord-Koreaanse werkersparadijs ontvluchtte, na vijf jaar lang op straat te hebben rondgezworven als “kotjebi”, een van de vele straatkinderen zonder vaste verblijfplaats en vaak zonder ouders (die ergens gevangen zitten of zijn gedood). Mochten we menen dat de Noord-Koreanen werkelijk heel gelukkig zijn in hun land, of zelfs in de onzin trappen die het regime in hun hersens pompt, dan hebben we hier een verklaring die ons uit de droom helpt:

“De meeste mensen haten de situatie, maar hen wordt verteld door de Noord-Koreaanse regering dat deze is geschapen door de Verenigde Staten. Mensen leven ook in de angst voor het beleid van de drie-generaties-straf: wanneer je een fout maakt tegen de regering dan zullen jij en je hele familie levenslang naar een strafkamp worden gestuurd op beschuldiging van hoogverraad.”

Volgende vraag: geloven zij wat hen wordt verteld door de Noord-Koreaanse regering? Antwoord:

“Voorheen wel, maar nu met de toevloed van informatie die het land binnen komt, geloven zij de propaganda niet langer of kan het hen niets schelen. Nu houden mensen zich alleen maar bezig met hun dagelijks leven, maar ze doen nog steeds alsof ze regering geloven aangezien ze vrezen te worden gestraft.

 Hier is de link naar de bron (van zeer recente datum)

Ook belangwekkend, de veelbetekenende laatste alinea op een der informatiepagina’s  van “korea Konsult” :

“Het zou een aardig gebaar zijn wanneer u een paar kleine cadeautjes of souvenirs mee  bracht voor de gidsen en buurtkinderen. Mannen waarderen sigaretten (de meeste Koreaanse mannen roken) en vrouwen houden van betaalbare cosmetica. Kinderen houden van chocolagde, ballpoints enz. Alvorens Korea te verlaten is het beleefd een fooi voor de gidsen achter te laten (er zijn er twee) alsmede de chauffeur.”

En waar heb ik dat nou eerder gezien… zou het kunnen zijn in de teksten van de vroege ontmoetingen tussen Europese ontdekkingsreizigers en de inlandse bevolking op andere kusten? Waar eerstgenoemden de aangetroffen wilden corrumpeerden door ze spiegels, kralen, messen en alcohol aan te bieden?
Nu goed, hoe je het ook wilt interpreteren, mijn eerste lezing was deze: “Neem alstublieft wat westerse hebbedingetjes meer, wanneer je weet dat je gast een schurenstaat is die zijn bevolking alleen hersenspoeling en onvoldoende voedsel aanbiedt dus uw “chocolade” enz. zijn meer dan welkom.”

En, lest best, een video verhandeling , gegeven door iemand die les gaf in computerkennis aan de Pyongyang Universiteit van Wetenschap, bijzonder belangwekkend, en ook recent, ergens tussen 2013 en herfst 2014.
(Naar beneden scrollen voor de video.)

ENGLISH

02.23
Here we are, after devouring another batch of video’s as well as written reports about this fascinating state, North Korea – why fascinating? Well, any closed door intrigues. Simple. One vid acquainted us with some Spaniard, Alejandro, who calls himself the “adoptive child” of North Korea and if you ask me is “plus royalist que le roi”, as they say in France, which means “more royalist than the king”. My goodness, the guy got all worked up, defending “his” North Korea against the imperialistic forces that were trying to “undermine” such a lovely and loving nation as the Democratic People’s Republic of Korea.

Why-ever would I doubt  the stories about brainwashing from the womb and torture in prison camps? A North Korean grandma was proud of her little grandchild, just turned two, sing a song about the “Dear Leader” and how the country and the people were indebted to this god-like figure. For that matter, the kid must have been intellectually gifted, seeing the duration of the song and the elaborate lyrics. And no, definitely no playback – next question: did she understand what she was singing? She didn’t look robotic. There seems to be a huge reservoir of talent in that country, judging from the thousands of young people who engage in the ” mass games“. I was truly impressed, watching video’s of these events. The precision with which the mass moves are performed is just stunning. Not to mention the human mosaic, kids lined up in tiers at back of the stage, like in a giant frame, and holding up coloured cards on a signal of the conductor, thus creating ever changing scenes filling the entire frame. Makes you wonder if ever anyone of them has made mistake… serious enough to be sent to a prison camp?

But anyway, how can you NOT believe the stories of indoctrination if two year olds need to memorize songs praising the leader of the country? Why would it be impossible for a government to fool a whole nation? Why would it not be possible for prison guards to torture prisoners? I have been seeing replicas of this behaviour since I was born. If my overbearing neighbour on the first gallery can make more than half the other neighbours believe a lie, namely that I am a dreadful bitch who threw rotten tomatoes at someone, then why can’t Kim Jong Un fool his subjects into believing that the Americans are the ones that began throwing the bombs?  If the kids back at school, lead by the leader of the pack could pull my hair, crowd in on me and hurt me why can’t jailers somewhere in some rogue state do the same to their prisoners? If some godforsaken wretch in a Help Forum can convince the rest of the Community that it’s me that causes all the trouble, well, then so can Kim Jong Un and his puppet government make the land believe it’s the dirty imperialist who are the real trolls.
Just connect the little thing to the big thing and so many things become imaginable. .

22.22.22
Aha, at last I found what I sought: the testimony of a certain Sungju Lee, a guy, now getting on for thirty, who fled the North Korean worker’s paradise, having roamed the streets as a “kotjebi”, one of the many street urchins with no home address and often with no parents (imprisoned somewhere or killed). Should we assume that the North Koreans are indeed very happy in their country, or even fall for the nonsense the regime pumps into their brains, then here we have an explanation which will puncture that bubble:

“Most people hate the situation but they are told by the North Korean government that it has been created by the United States. People also live under the fear of the three generation of punishment policy: if you make a mistake against the government then you and your whole family will be sent to prison camp for lifetime on the charge of high treason.”

Next question: do they believe what is told to them by the North-Korean government? Answer:

They used to, but now with the flow of information in to the country they no longer believe or care about the propaganda. Now people just care about their daily lives, but still pretend to respect the government because they fear punishment.

  Here is the link to the source (of very recent date)

Also interesting, the last tell-tale paragraph on one of the informational pages of “Korea Konsult” :

“It would be nice if you took with you some little presents/souvenirs for the guides and local children. Men appreciate cigarettes (most Korean men smoke) and women like inexpensive cosmetics. Children like chocolate, ball-point pens, etc. Before departing Korea it is polite to leave a tip to the guides (there are 2 of them) and the driver.”

Now where have I seen that before…. could it be in texts recounting early meetings between European explorers and indigenous peoples on other shores? Where the former corrupted the savages by offering them mirrors, beads, knives and alcohol?
Well, however you wish to interpret it, my own first reading was: “Please take some western goodies, if you know that your host is a rogue state which only offers its population brainwashing and insufficient food, so your “chocolate” etc., are more than welcome. ”

Last but not least, a  video discourse  , given by a guy who taught computer stuff at the Pyongyang Universtity of Science, very interesting, and recent, somewhere between 2013 and fall 2014.
(Scroll down for the video.)

Amsterdam, vrijdag-Friday 16-09-16 II

23.19
Vanwaar deze obsessie van mij met Noord-Korea? Het moet een reden hebben. Ik herinner, net nadat ik mijn eerste computer kreeg (een laptop), in 2007, dat ik binnen enkele dagen (nog worstelend om dit symbool van het Big Brother Tijdperk te bedienen), video’s over Noord-Korea had ontdekt. Ik verslond ze gretig, en bekeek ze tot diep in de nacht. Hier moet ik regels aan hebben gewijd in mijn oude blogs, maar een korte zoektocht (ik heb kopieën van de inhoud van die blogs), tovert deze posten niet tevoorschijn. Maar het zoeken was niet doortastend.
Sindsdien ben ik van tijd tot tijd een Noord-Korea junk. Ik moet lachen om de scene waar de Amerikaanse maker van de film zich afvraag of het aanraken van een hek, verondersteld onder stroom te staan, iets zou doen, aangezien de voortdurende stroomuitval die willekeurig welk gebouw in het land ieder moment kan treffen. Maar hij was er niet bepaald tuk om om de proef op de som te nemen, ha!

In de supermarkt kocht ik een fles koolzaadolie. Onder het uitzoeken hoorde ik de vage echo van stemmen op het Net die waarschuwden voor de  r.a.m.p.z.a.l.i.g.e.  consequenties van de het regelmatig gebruik van deze olie. Toen ik thuis kwam en na het uitpakken van de boodschappen, raadpleegde ik het Net en ja hoor, daar waren ze, de rode gevarenlampen, de waarschuwende vingers en de lange lijst van gruwzame uitwerking op je gestel die je zult ervaren als en wanneer je koolzaadolie consumeert. Naar het scheen zal de algehele nationale gezondheid in het Verenigd Koninkrijk al snel in de goot zijn beland, en alles door het gevaar in de fles waarop staat “koolzaadolie” (in het Engels “rapeseed oil” geheten, wat zorgt voor een behoorlijke onaangename associatie,  zeg nou zelf “verkrachtingszaad olie”). Alhoewel deze informatie sterk contrasterend tegenwicht werd geboden door aanbevelingen voor de gewraakte koolzaadolie. Is dat niet altijd het probleem, veel voedingsmiddelen worden zowel unaniem veroordeeld tot het eeuwige hellevuur als de hemel in geprezen (wat zou het veel eenvoudiger zijn wanneer er maar één oordeel bestond…. wacht, wat zeg ik… o ja, dat is het geheim van het Westen, het gebrek aan eensgezindheid, de vele stemmen die verschillende dingen zeggen, dus je kunt kiezen in plaats van slechts naar  één stem te moeten luisteren zoals in Noord-Korea) – sorry voor het afdwalen – maar goed, ik overwoog of ik de fles met de zowel verguisde alsook bejubelde olie terug naar de winkel zou brengen en een andere ervoor in de plaats te nemen, maar toen wierp ik mijn hoofd in mijn nek en zei tegen mezelf: “Prinses, sta jij het nu werkelijk een stelletje voedingsgoeroes toe je te dwingen je fles koolzaadolie om te ruilen? Wie weet, of die fles en wat er in zit zijn volkomen onschuldig! Hou die fles, gebruik die olie en dan weet je vanzelf of het je sterker zal maken of dat je eraan kapot gaat!
Zo gezegd zo gedaan. Ik schroefde de verzegelde dop eraf, hing mijn neus boven de geopende flessenhals en zoog de lucht diep naar binnen. Het was moeilijk om zelfs maar enige reuk gewaar te worden. Ik hield de fles schuin, bracht mijn andere hand met geopende palm eronder en liet drie druppels koolzaadolie op mijn huid landen. Ik likte dit minieme plasje zorgvuldig op. Oordeel: koolzaadolie smaakt naar helemaal niets. Hij heeft geen geur. Wat we dan ook weten of niet weten, we weten nu dat je aan de reuk van koolzaadolie zijn beweerd slechte inborst niet kunt herkennen….. net als dat sommige mensen er uit zien als engelen maar van binnen duivels blijken te zijn – dit laatste was eruit voor ik er erg in had. Waarschijnlijk omdat ik een magnetische aantrekkingskracht heb voor mensen met twee gezichten.  Misschien tijd voor verandering van bezoek, zoals exemplaren met maar één gezicht.

Moraal van dit verhaal: ik been een fortuinlijk meisje dat ik niet in Noord-Korea woon, zodat ik alle soorten voedsel kan eten en mijn beslissing om te sterven door de verkeerde olie die ons door de strot wordt geduwd door de smerige imperialistische voedselmaffia, is geheel en al de mijne.

Toch nog een heel deugdelijke moraal, en dan nu terug naar mijn zoveelste Noord-Koreaanse rapportage.

ENGLISH

 

23.19
Whence this obsession of mine with North Korea? It must have a reason. I remember, just after I got my first computer (a laptop) back in 2007, that within days (still struggling to operate this symbol of the Big Brother Era), I had discovered videos about North Korea. I devoured them eagerly, watching them till deep in the night. There must be lines alluding to this in my old blogs, but a short search (I have backups of their content), does not come with those posts. But the search was flimsy.
Ever since then I am a North Korea junkie from time to time. I got a laugh out of the scene where the American maker of the film wonders if touching a supposed electric fence would do anything, seeing the constant power cuts hitting any building in the country at any time. But he was not exactly keen on going for proof, ha!

In the supermarket I bought a bottle of rapeseed oil. While selecting I vaguely heard echoes of voices on the Net warning the people about the  d.i.a.s.t.r.o.u.s  consequences of the regular use of this oil.
When I came home, after unpacking the groceries, I consulted the Net, and sure enough there they were, the red alarm lamps, the warning fingers and the long lists of horrendous effects on your system you will experience if and when you consume rapeseed oil. It seemed that the entire United Kingdom’s national health will soon have been flushed totally down the drain, and all because of the danger in the bottle with the ominous letters that spell “rapeseed oil” (admittedly, this name obviously brings up very unpleasant associations, apart from the substance it gives its name to) . Although this information was countered by very contrasting recommendations for the offending rapeseed oil. Isn’t that always the problem, many foods are both unanimously condemned to the eternal hell fire as well as praised to the skies  (how much easier it would be there was just one verdict…wait, what am I saying… oh yeah, that’s the secret of the West, the lack of unanimity, the many voices saying different things, so you can choose, instead of  having to listen to just one voice like in North Korea) – sorry for digressing – anyway, I considered taking the bottle of the both deeply reviled and simultaneously extolled oil back to the store and instead get me a different oil, but then I threw my head in my neck and said to myself : “Princess, are you really allowing a bunch of food gurus to bully you into swapping your bottle of rapeseed oil? Who knows, whether that bottle and what is in it might be totally  innocent! Keep that bottle, use that oil and you’ll know if it makes you stronger or kill you!”
So said so done. I unscrewed the sealed cap, hung my nose above the opened bottle neck and sucked up the air deep inside. It was difficult to even discern any smell. I tilted the bottle, held my left hand palm under it and allowed three drops of rapeseed oil to land upon my skin. I carefully lapped up the tiny pool. Verdict: rapeseed oil does not taste of anything at all. It has no taste. Whatever else, we now know that the smell of rapeseed oil  does not reflect its alleged evil nature… like some people look like angels but appear to be devils inside – this last bit was out before I noticed. Likely because I hold a magnetic attraction for people with two faces. Perhaps  time for a change of visitors, such as specimens with only one face.

Moral of this story: I am a lucky girl to not live in North Korea, so that I can eat all kinds of foods and my decision to die from the wrong oil pushed down our throats by the dirty imperialistic food mafia, is entirely my own.

Quite a good sound moral, and now back to my somanieth North Korean report.

 

Amsterdam, Vrijdag-Friday 16-09-16

02.35
Terwijl ik naar huis fietste vroeg in de avond, keek ik even naar de lucht: niet rood genoeg voor de hel en niet roze genoeg voor de hemel. In de supermarkt kocht ik een leuke pot heide, voor mijn bovenburen, die mij eerder een zak hazelnoten, om te kraken en te roosteren. We bespraken de nieuwe galerijvloer, recentelijk voorzien van een nieuwe, grijze, glanzende deklaag, die, wanneer je er te lang naar tuurt, maakt dat je over de reling wilt klimmen om dan naar je dood te vallen. De mannelijke helft van het stel goot er water op, een manier om de flat te verkoelen (zegt hij), en het volgende was dat zijn blote voeten weggleden en dat hij bijna onderuit ging. Hij kon nog maar net de reling beet grijpen. Zo gingen onze gedachten uit naar alle ouderen op deze en andere galerijen die misschien geen profielzolen onder hun schoenen hadden… “Let op de dreun van vallende lichamen, nadat het heeft geregend” zei ik met een sombere toon in mijn stem.

Rob heeft mij ten sterkste aanbevolen om niet langer te posten op enige site voor Publieke Domein foto’s. Een bevat 634 van mijn foto’s, de andere 313. I stemde in met zijn verzoek. Om vele redenen.
Alhoewel ik er niet zeker van ben dat ik me kan inhouden wat die “andere” aangaat.

De verblindende nazomer is voorbij. Straks zal het regenen uit een grijze hemel. De oude mensen en de zieken zullen een zucht van verlichting slaken. Ik heb niet veel last van de hitte gehad, afgezien van wat hoofdpijn gisteren. “Koud douchen” is mijn advies, ‘s zomers en ‘s winters. Daar bouw je weerstand van op, dan kun je goed tegen extreme temperaturen. Tot nu toe heb ik ik weinig volgelingen. Tja, mensen zoeken het gemak en… lopen kwalen op door zacht leven en roepen hun eigen fysieke ongemakken over zichzelf af, ha! Ze krijgen liever twee keer per jaar griep of ernstige verkoudheid dan dat ze ophouden hun lichaam te vertroetelen met veel te vaak warm te douchen en hun huis overmatig warm te stoken. Dom.

ENGLISH

02.35
As I cycled home early in the evening I glimpsed the skies: not red enough for hell and not pink enough for heaven. In the supermarket I bought a nice pot of heather for my upstairs neighbours, who had earlier given me a sack of hazelnuts, to crack and roast. We discussed the new gallery floor, recently coated with a gray shiny surface, which, if you stare at it too long, makes you want to climb over the rail and jump down to death. The male half of the neighbour couple poured water onto it, a way of cooling down the flat (he says), and next thing was that his bare feet slid and slipped. He could only just grip the rail. That had us wondering about all the elderly folks on this and other galleries, who might not have grip soles on their shoes…. “Heed the thud of falling bodies, after it has rained” I said, with a somber tone in my voice.

Rob has strongly advised me to no longer post on any site for Public Domain images. One holds 634 of my images, the other 313. I agreed with his request. For many reasons. Although I am no sure whether zi can contain myself concering the ‘other”.

The blinding Indian Summer is over. Presently it will rain from gray skies. The old people and the ailing will heave a sigh of relief. The heat did not bother me too much, apart from a touch of headache yesterday. “Cold showers” is my advice, summer and winter. That’s what builds up the immune system, so you can cope with extreme temperatures. Up till now my followers in this respect are few. Oh well, people go for comfort and… catch illnesses through the soft life and bring on their own physical discomforts, ha! They rather contract flu or a serious cold twice a year than stop pampering their body by taking hot showers far too frequently and heating their homes overmuch. Dumb.

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 15-09-16

16.09
Het verlossende woord is gevallen – iemand zei tegen mij dat je niet zult weten of enigerlei handeling terecht, dan wel onterecht werd uitgevoerd. Dat was en is, inderdaad een moment van waarheid. Ik dankte de spreker voor diens oprechtheid. En ik vervolgde met te zeggen dat ik er niet zeker van was een dergelijk zwaarwegend compromis te kunnen sluiten. Het schijnt mij namelijk het de meest elementaire zaak in de wereld, het recht om te weten of iemand gelijk of ongelijk had wanneer de zaak voor jou van direct belang is. Kortom, er wordt dus ijskoud van jou gevraagd om klakkeloos een beslissing te accepteren die jou als ronduit absurd voorkomt.

Bijgaand mijn uitgebreider verklaring, die ik uitsluitend hier kan posten: Ik ben die Ene die de eerste steen kan werpen in deze wereld en ik zal niet gedogen dat wie dan ook willekeurig welke van mijn  onschuldige producten zal veroordelen. Op geen *enkele* plek!

En aldus keer ik terug naar mijn eerste moment van twijfel toen ik, geplaatst voor de noodzaak te moeten toestaan dat mijn bijdragen beoordeeld worden door een “gemeenschap”, die gebruik maakt van een beoordelingssysteem, of anders door redacteuren, die werken op basis van persoonlijke,  en handmatige selectie. Ik ging voor het compromis. De rest van het verhaal laat ik achterwege, ik will slechts zeggen dat ik niet langer in staat ben tot het eerdere compromis, aangezien het nu eindelijk duidelijk is dat beoordelingsfouten door de mazen heen glippen zonder rectificatie, om de simpele reden dat het individu niet gerechtigd is om iedere afwijzing aan te vechten…. en dus: laat maar zitten, ik ben weg.

Prinses Mabelia, begrijp je de redenen van de andere kant, wanneer die aan je worden voorgelegd? Maar natuurlijk, geheel en al. Prinses Mabelia, denk je dat de andere kant jouw redenen om te vertrekken begrijpt? Ik ken hun gedachten, want die houd ik in mijn hand. Maar eigenlijk kan het mij niet schelen wie het begrijpt en wie niet. Er is maar één die mijn motieven moet begrijpen, en dat ben ik, mezelf en mij.

Volgende punt: ik ging naar de web site van Guard From Above, een Nederlandse organizatie die mag bogen op de lancering van het idee arenden te trainen om drones te onderscheppen. Hun programma is al een eind op weg, enkele video’s demonstreren de verrichtingen  van de gevederde knechten. Waar geen foutje aan kleeft, althans niet binnen een testsituatie. Maar hetzelfde kan niet worden gezegd van hun website, Ik bespeurde echt waardeloos Engels. Een paar jaar geleden zou ik ze nog een mailtje hebben gestuurd, en zelfs een gecorrigeerde versie van hun steenkolenengels hebben geleverd. Maar dit keer niet. Stomme aardlingen, zorg maar voor je eigen wereld die de mijne niet is. Ik leef aan de rand en zie het allemaal aan. Als de enige die de wereld kan bezien met de ogen van een buitenstaander.

Dan is er nog de vraag of die vogels wel goed worden behandeld. “Training op basis van beloning” —- moeten we dat geloven? Dierenwelzijnsorganisaties hebben al hun bezorgdheid geuit, of de klauwen van deze vogels niet kunnen worden beschadigd door de propellers van de drones. Nou nee hoor, dat zat wel snor, zo verzekerde een agent die met de vogels werkte ons.  De arenden krijgen een stuk vlees na afloop van iedere geslaagde missie. Het vlees van een mede-slachtoffer van de mensenmaatschappij, een rund dat een ellendig leven heeft geleefd, een ellendig transport heeft moeten doorstaan en naar de genadestoot werd geleid onder barbaarse omstandigheden. Vlees voor een slaaf van een slaaf.

 

ENGLISH

 

16.09
The situation was saved  – someone said  to me that you will not come to know whether this or that action was justified or performed in error. That was, and still is, indeed a moment of truth. I thanked the speaker for their honesty.  And I went on to say that I wasn’t sure if I were up to such a “load” of compromise. To me it seems the most basic thing in the world, the right to know whether someone was wrong or right if the issue is of direct concern to you. In other words, you are asked pointblank to unthinkingly accept a decision which seems downright absurd.

Here is my extended statement, which I can exclusively post here: I am that One who can throw the first stone in this world, and I shall not suffer anyone to convict any of my innocent products. Not on in *any * place!

And thus I return to my very first moment of doubt when I, faced with the necessity to allow my contributions to be judged by a “community”, employing an automatized rating system, or else by editors, working on a personal and manual selection. I settled for a compromise. The rest of the story I shall leave out, just to say I am not up to that compromise any longer, seeing now it IS finally clear that errors in judgment can pass without rectification, for the simple reason that the individual is not entitled to question each rejection… and so: forget it, I am out.

Princess Mabelia, do you understand the reasons of the other side, when presented to you? Sure, fully. Princess Mabelia, do you think the other side understands your reasons for leaving? I can know their thoughts, for I hold those in my hand. But actually I do not care, who understands, and who does not. There is only one who needs to understand my motives, and that is me, myself and I.

Next point: I checked out the website of Guard From Above, a Dutch organization which may pride itself on launching the idea to train eagles for intercepting drones. Their program is already well under way, a couple of videos demonstrate te performance of the feathered servants. Which is flawless, at least within a test situation.  But the same thing can’t be said of their web site,  I detected really lousy English. A few years ago I would have mailed them, even supplying a corrected version of their…Dunglish. But not so this time. Stupid earthlings, take care of your world which is not mine. I live at the edge and see it all. As the only one who can truly view the world with the eyes of an outsider.

Next remains the question whether those birds are treated well. “Training based on reward” —- should we believe that? Animal welfare organizations already phrased their concern,  questioning whether the talons of these birds could not be damaged by the drone propellers.  Ah no, all hunky dory, a police officer working with the birds assured us. The eagles are given a chunk of meat after each successful mission. Flesh from a fellow victim of the society of humans, an ox that led a miserable life, had to endure a miserable transport to then be driven, under barbarous conditions, to the finishing stroke. Meat from a slave for a slave.

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 14-09-16

23.47
En dan te bedenken dat de vermiste contactlens zich pal naast mijn hoofd bevond, waar het lag, mijn lichaam uitgestrekt, enigszins vermoeid door de hitte en bezig te proberen wéér over het irritante feit heen t te komen dat ik er in was geslaagd een lens weg te toveren, deze keer voor het linkeroog. Hij zal aan mijn vinger zijn blijven kleven, in plaats van in zijn korfje te vallen. Maar goed, terwijl ik stukjes papier oppakte, een kwartiertje nadat ik was opgestaan….zie daar, de lens, opgedroogd en hard, op de keukenvloer. En ik was er niet eens op gaan staan!
Het zal me voor eeuwig verbazen, de manier waarop de dingen terecht komen op vreemde plekken, om voorts in tact te blijven.

ENGLISH

23.47
And to think the missing contact lens was right next to my  head, where it was lying, my body stretched out on the kitchen floor,  somewhat tired from the heat and trying to get over the annoying fact that once again I had managed to magic away a lens, this time for the left eye. It must have stuck to my finger, instead of it dropping in to its casket. Anyway, as I was picking up pieces of paper, fifteen minutes after I had got up… lo and behold, the lens, dried up and hard, on the kitchen floor. And I had not even stepped on it!
It never ceases to amaze me, the way  things can end up in strange places, to remain unspoilt.

PUBLIC DOMAIN DEDICATION Pixabay - digionbew 11. july 02-07-16 Ouderkerk aan de Amstel LOW RES DSC03914

Amsterdam, woensdag-Wednesday 18-05-16

14.35
Gisteren kon ik niet schrijven, wegens ontbrekende gelegenheid (ik vraag me trouwens af of dit misschien gewoon een kloterig excuus is) en ook omdat ik niet “in staat” zou zijn geweest. Tja, steeds wanneer ik mij geblokkeerd voel, gaan de woorden van Belle van Zuylen door mij heen; ze zegt dat de pen elke dag “moet gaan”, ook al wil hij niet, pak hem op en dwing hem tot actie. Of althans woorden van die strekking. Belle van Zuylen, mijn grote voorbeeld, mijn godin, mijn muze. Wanneer ik ook maar een greintje van haar sprankelende pen had, was ik al tevreden. Ja Belle, je hebt gelijk, je moet niet wachten op inspiratie, ga zitten, pak de pen en laat hem zijn gang gaan.

Dit gezegd hebbende…. wat is er te melden aan mijn kleine front, mijn piepkleine bastion in een wereld van 8 miljard? Dat we gezond zijn. Dat wat moet lopen goed loopt. Doet me denken aan de uitspraak van Boer Koekoek: “Wat nie loopt da loat’n ze lop’n en wat loopt da loat’n ze nie lop’n”.
(Hendrik Koekoek, tot de politiek toegetreden boer, jaren zestig, zeventig.)

Gisteren, bij het bekijken van een filmpje dat ons tien gruwelijke geneeswijzen liet zien (nu ja, ‘geneeswijzen’, laten we zeggen martelingen onder medisch alibi), overdacht ik of ik, gesteld we schrijven de Middeleeuwen  en ik ben dezelfde persoon als heden,  me kritisch zou hebben opgesteld ten aanzien van de gebruikte kuren en medische behandelingen. Zou ik hoofdschuddend hebben toegezien hoe een of andere knakker met een pofbroek en een krulletjespruik uitgehongerde bloedzuigers op de arm van mijn moeder zou plaatsen, of zou ik opgelucht tegen haar zeggen”Nu zal het spoedig beter gaan mama..”, een dankbare glimlach schenkend aan de knakker en zijn pot vol bloedzuigers, staand aan het bed van mijn bleke moeder, slapjes en hangend in de kussens.

Tja. Als er niets anders is. Maar zou ik dan niet hebben opgemerkt hoe mijn arme moeder steeds bleker werd naarmate de zuigers zich langere tijd gegoed deden aan haar kostbare voorraadje bloed van vijf liter? Ik keer mij nu immers ook tegen slaapmiddelen, tegen anti-antidepressiva en wat dies meer zij waarvan bekend is dat het je van de regen in de drup brengt? Ja, omdat daarover rapportage is, omdat we niet onkundig blijven in deze wereld van informatie, of moet ik zeggen *over*informatie. Toch kan ik me herinneren dat ik de Libirum tabletten waarvan ik flauwviel met een kloek gebaar het vuilnisvat in flikkerde, eind jaren zestig. Dat gebaar gaf uiteraard geen blijk van kritisch inzicht, ik dacht er kennelijk niet bij na dat medicijnen tussen het normale vuilnis de oppervlakte wateren zullen verontreinigen.

Bestonden er in die dagen überhaupt kritische geluiden? Ja, die waren er, en de vrijdenkers liepen natuurlijk enorm gevaar wanneer ze voor hun afwijkende ideeën uitkwamen. Net als in die landen waar nu nog de duisternis van de Middeleeuwen hangt. Toch stuit ik dan meteen op een paradox: de allereerste beoefenaar van de plastische chirurgie was een dokter uit India, die al rond 600 voor Christus een opmerkelijk geavanceerde reeks artikelen schreef over chirurgie, waarin hij 300 chirurgische ingrepen uit de doeken deed. En dat ging niet middels scherpe stenen en stokken, en gloeiend hardhout,  neen, hij scheen te werken met een heel zootje metalen medische instrumenten, variërend van ragfijne pookjes tot vernuftige tangetjes, uiteenlopend in grootte, met allerlei vormen, passend in de hoekjes en gaatjes van de menselijke anatomie – althans dat kan ik zien op het plaatje bij het internet artikel

Dan schiet me te binnen dat ik vaak lees over spectaculaire operaties in India, op kinderen die ter wereld zijn gekomen met zes armen, of twee hoofden of acht benen of vijf ogen, noem maar op. Bij ons hoor je zelden, of eigenlijk nooit, van zulke gevallen, maar goed, met 17 miljoen inwoners is de spoeling aanzienlijk dunner. Misschien ligt het aan het klimaat.  Misschien moeten ze de hersens van de ouders opereren die in een aantal gevallen ervan overtuigd zijn dat het misvormde kind een of andere godheid is, ze stellen het arme ding tentoon op hun veranda, en zie hoe de mensen zich erheen spoeden om het wonder voor de deur van hun buren te zien! Kennelijk kan de vooruitgang van de wetenschap samen op gaan met het totale achterblijven.

Gisteren liep ik door het park en… weer klonken er prachtige pianoklanken vanaf het muziekpodium.  Ik moet vaker in de buurt van het podium komen, op zonnige avonden – wat is er mooier dan pianomuziek met een achtergrondkoor van kwinkelerende vogels!

Maar goed, de hamvraag is nog niet beantwoord: zou ik, gesteld ik was een burgeres van de stad Amsterdam in het jaar 1350, ook “kritisch” zijn, en de geldende normen, de geldende waarden en de geldende methoden… in twijfel trekken? Ten eerste: ik zou in moeilijkheden komen door mijn eigenwijsheid en mijn bij tijd en wijle dwarse manieren, want hoe stond men tegenover eigenwijze, dwarse vrouwen in de Middeleeuwen? Daar mocht je toch alleen maar koppig en eigengereid zijn in de keuken?  En bovendien ook nog alleen maar in de buurt van het aanrecht. Eén ding staat vast: ik zou me er niet bij hebben neergelegd, en hoe dan ook, in verzet zijn gegaan.

Maar feit is ook: je bent een kind van je tijd. En je aanvaard de beschikbare therapieën van je tijd. Hoe zou je beter weten, en trouwens, er was niets anders dan rondreizende chirurgijns en hun gereedschapskist die al minstens honderd jaar in de garage staat. Gesteld mijn knie is helemaal op, dan kan ik een nieuwe knie van titanium platen krijgen. Een methode waar ik nu wel blij mee zou zijn, in veel gevallen gaat het goed. Maar…. over 100 jaar zeggen ze misschien “Goh, dat was behelpen toen in de eenentwintigste eeuw, met dat primitieve geknutsel, de mensen laten lopen met een ijzeren kunstknie, wat een armoe!”
En dan, ook een overweging om rekening mee te houden: hoe kritisch is het individu wanneer het sterft van de pijn, of helemaal niet kan slapen, of steeds moet overgeven of leegloopt? Dan ben je toch bereid tot alles om aan die afschuwelijke conditie te ontsnappen? De dokter heeft niet voor niets zoveel macht. Ook nu nog!
Dat zien we aan zo’n vrijspraak van Jansen-Steur, een neuroloog die ziekten bij mensen diagnosticeerde, waar ze helemaal niet aan leden en zelfs de dood van enkele patiënten op zijn geweten heeft. Maar…. “vrijspraak” is het oordeel van de rechter.

 

ENGLISH

14.35
I could not write yesterday, because of lacking opportunity (wonder if that is just another shitty excuse) and too because allegedly I was not ‘capable’. Hmm… each time I feel blocked, the words of Belle van Zuylen pass through my head: she says that every day the pen “must be busy”, even though it may not want to, pick it up and force it into action. Or at least words to that effect. Belle van Zuylen, my all time model, my goddess, my muse. Had I only a grain of her sparkling pen, I would be content. Yes Belle, you are right, we must not wait for inspiration, sit ourselves down, take up the pen en let it have its way.

That said…. anything to report from my little front, my teeny weeny bastion in a world of 8 billion? That we are healthy. That whatever needs to run does run. Reminds me of Farmer Koekoek’s statement: “What ain’t runnin’ they let run and what’s runnin’ they ain’t lettin’ run.”
(Farmer Koekoek, a Dutch farmer engaged in politics, end of the sixties.)

Yesterday, watching a film showing us ten gruesome therapies (well, “therapies”, let’s say torture under a medical alibi), I wondered whether I, assuming the time we are the Middle Ages, and I am the same person as at present, would have adopted a critical attitude regarding the employed therapies and medical treatments. Would I have shaken my head watching how some or other geezer wearing knickerbockers and a curly wig placed starved leeches on my mother’s arm, or whether I would say to her, in a relieved voice: “Now things will swiftly get better mama…”, giving away a grateful smile to the geezer and his jar full of leeches, standing at the bed of my pale mother, weak and laying back in the pillows.

Well, if there is nothing else. But would I not have noticed how my poor mother became paler as the leeches feasted on her stock of five liters of costly blood? For now I turn against sleeping pills, against anti-depressives and what not of which it is known that using them you end up from the frying pan into the fire. Yes, because those issues are reported, because we are not left ignorant in this world of information, or need I say overinformation. Still I can remember that I resolutely chucked the Librium tablets which made me faint into the trash can, end of the sixties. That gesture of course did not testify of critical insight, I evidently did not stop to consider how medicines deposited among the daily trash will pollute the surface water.

For that matter, *was* there actually *any* criticism in those days? Yes, it existed and the free thinkers ran a huge risk if they openly proclaimed their deviant ideas. Just like in those countries today still shrouded in the darkness of the Middle Ages. And right away I hit a paradox: the very first practitioner of plastic surgery was a doctor from India, who wrote a remarkably advanced series of articles about healing and surgery, mentioning 300 surgeries, such around 600 BC. And those were not done using sharp stones and sticks and red-hot hardwood,  no, he seemed to work with a bunch of metal medical instruments, varying from minute pokers to clever little tongs, of differing size in all manner of shapes accommodating to the nooks and crannies in the human anatomy – at least that is what I can see on the picture illustrating the Internet article.
Then the spectacular operations in India come to my mind, on children arrived in this world with six arms, or two heads, or eight legs, or five eyes, anything, you name it. Over here you rarely if at all read about such cases but yeah, with only 17 million inhabitants the chances become slimmer. Perhaps it’s the climate. Maybe they should do some operating on the parents’ brains who, in a number of cases are actually convinced the malformed kid is some or other deity, they put the poor thing on show on their porch, and see how the people come flocking to see the miracle on their neighbour’s doorstep! Evidently the progress of science can go side by side with total backwardness.

Yesterday I walked through the park and again… the wonderful sound of piano came from the bandstand. I need to go there more often, on sunny evenings – what can be more beautiful than piano music backed by a choir of chirping birds!

However, the crucial question hasn’t received an answer yet: would I, assuming I were a citizen of the city of Amsterdam in the year 1350, have been “critical” to question the prevailing norms, prevailing values and prevailing methods…? Firstly: I would have gotten into trouble through my headstrongness and now and then my intractable ways, for how were people disposed towards headstrong, intractable women in the Middle Ages? Weren’t you only allowed to be obstinate and self-willed in the kitchen? And even then only at the side board. One thing is certain: I would not have put up with it, I would have rebelled!

Fact is too, you are a child of your times. And you accept the available therapies of your times. How would you know better, and anyhow there was nothing else aside from traveling surgeons and their toolkits which since some 100 years now can only be found in the garage. Suppose a moment that my knee is a goner, then I can get a new one made from titanium plates. A method that would make me happy today, in many cases it works. But… in another 100 years they may say “God, they really had to make ends meet then in the twenty-first century, with all that primitive tinkering, making people walk around with an iron fake knee, man, what misery!”
And then, another consideration to take into account: how critical is the individual when it is dying from pain, or cannot sleep at all, or has to throw up all the time or loses the shit continuously?  You’ll be ready for anything to escape from that horrible condition, won’t you? It’s for a reason that the doctor possesses such power. Still today!
We can see that from the acquittal of Jansen-Steur, a neurologist who diagnosed illnesses in people of which they did not suffer, being the instrument of their death. But… acquittal was the judge’s verdict.

Amsterdam, zat.zon/Sat.Sun. 14/15-05-16

00.12
De dag is omgevlogen. Heel de avond hang ik al achter de laptop, kijken naar Jiskefet filmpjes. Ik ben zo opgelucht. Ja, ik ben waarlijk opgelucht. Dat de echte humor, dat de echte scherpzinnigheid toch geen stille dood is gestorven na Koot en Bie. Dat er toch nog iets anders is geweest, sinds de jaren negentig dan de benauwende schoolplein humor van Najib Amhali, Hans Teeuwen en hoe heten de anderen die het Nederlandse cabaret hebben neergehaald tot het niveau van opveegsel in de kapperswinkel. Toegegeven, al tien jaar straalt Jiskefet al niet meer aan het Nederlandse kleinkunst firmament, maar… het was er! Kees Prins, Herman Koch en Michiel Romeyn waren er om te bewijzen dat er eens in de zoveel jaar nieuwe sterren opstaan die de vale vulling waar we het mee moesten doen voorgoed naar de grijze vuilniszak kan doen verhuizen.

Nu net hoor ik dat Oekraine het songfestival heeft gewonnen. Ik ga kijken en zie een vrouw die zich spastisch beweegt over het toneel in een donkerblauwe jurk, ze stoot vreemde geluiden uit en tussen het gejammer door zou je zelfs kunnen vermoeden dat ze zingt. Kan er geen touw aan vast knopen, maar dan lees ik dat het een politiek geengageerd “klaaglied” is, over de vervolging van de tataren inder Stalin, wel nuttig om dat te weten, anders zou  je nog denken dat ze last heeft van baringsweeën. Een beetje zanger of zangeres wil  toch helemaal niet meedoen aan dit maffe circus? Je kunt natuurlijk een vleugel neerzetten op een vuilnisbelt maar daar wordt hij niet mooier van en het vuilnis hoort niet dat het naar een vleugel luistert. Einde verhaal.

 

ENGLISH

00.12
The day whizzed past. All evening I’ve been lounging behind my laptop, watching Jiskefet vids (Jiskefet, erstwhile program on Dutch tv). Yes, I am truly relieved. That the genuine humour and sharpness did after not die a silent death after Koot and Bie (Dutch satirical duo). That there actually was yet something other, since the nineties than the stifling school yard “funniness” of Najib Amhali, Hans Teeuwen and the others, whatever their names are, who dragged down the Dutch cabaret to the level of sweepings from the hair dresser’s floor. Admittedly, for ten years now Jiskefet no longer shines at the Dutch cabaret firmament  but… it still was there. Kees Prins, Herman Koch and Michiel Romeyn were around to prove that every so many years new stars stand up to relocate the dull coloured padding which we had to make do with, to the gray trash sack.

Just now I hear that Ukraine has won the song festival. I take a look and see a woman moving all spastic all over the stage in a dark blue dress, she emits strange sounds and in between wails you might even suspect she is actually singing. Can’t make head or tail of it, but then I read that is concerns a politically charged song,  a “lament” dealing with the persecution of the tatars by under Stalin, very useful to know, or else you would think she was having labour pains. Any singer with some self respect would really not even want to participate in this goofy circus? You can of course set down a grand piano on a garbage belt but it won’t do anything good for the thing and the garbage can’t hear that it is listening to a grand piano. End of story.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!