Amsterdam, zaterdag-Saturday 25-02-17

00.33
Iemand berichtte my, om mij te vragen of ik het erg zou vinden wanneer hij of zij mijn CC0 beeldmateriaal zou gebruiken als verkoopbare objecten… dat wil zeggen: de winst gaat naar hen. Welnu, Creative Commons, want dat is de licentie-structuur waarvan CC0 deel van uitmaakt, werd door de stichters oorspronkelijk bedoeld als een

ENGLISH

 

00.33
Someone messaged me, to ask whether I would mind if they were to use my CC0 images as objects to sell …. that is to say: profits for them. Now, Creative Commons, for that is the license structure CC0 is part of, was originally intended by the founders, as a depository for images carrying licenses less restrictive than All Rights Reserved to ensure more possibilities for creativity – these are my own crude words, paraphrasing those of Wikepedia : “Creative Commons (CC) is an American non-profit organization devoted to expanding the range of creative works available for others to build upon legally and to share.

Now “sharing” is something entirely different from “selling” – and believe me, the images which you have dedicated to the Public Domain and which can be used without restriction, were actually never intended to be anyone’s lucky break. It is unfortunate that no one saw to it back in the days when CC was set up, that this little stipulation was omitted: “Although it is permitted to share CC0 images across the Net, even for commercial purposes, to use them for creating new creations, to use them for physical media, it is forbidden to actually sell CC0 images as a standalone product, as prints, as books, as posters and the like. ”
Really, if ever I would acquire a position which would grant me a measure of power, I would certainly address this gaping hole in the Creative Commons legislation.

Anyway, this is my answer to the person who wished to know if I “minded” etc.:

“Hello,
I would very much mind if you did that. In fact it would sadden me. Not because I begrudge you the (very) easy profit, but because making money off CC0 images is so very much in violation of the  spirit of Creative Commons. 
Creative Commons  images are designated mainly to use as (online) accessories for sharing, expanding creativity by building upon, for illustrating webpages and physical publications (mainly for people who have no funds to pay regular photographers). The whole idea of Creative Commons is to *share*, not to *sell*.
I have NEVER created  my images for anyone to run a business on.
Again: the initiators of Creative Commons, sixteen years ago, were idealists who saw the Net as an area for expanding creativity. 
The selling of CC0 images is an undesirable (though predictable) side effect of their idealism.”
On here: the F- word.
Detail: originally it said “suppository” where I meanwhile replaced it by “depository”….. good thing I followed my intuition and looked it up.

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 23- 02-17

01.23
Het was afgelopen dinsdag dat ik voor het laatst schreef. Er is niet veel gebeurd, aan de buitenkant. Behalve dat ik vorderingen maak op het punt van videobewerkingen, afgezien van het feit dat ik bijna  het verstand verloor met al het vervloekte gepruts, in het bewerkingsvenster, waar maar 1 millimeter tussen jou en een ramp staat (bewerking weg) – in dit digitale tijdperk hoef je je geen zorgen te maken om een verspreking, het gaat om een verkeerde beweging van je muis waar je voor moet oppassen.
Ik moet bekennen dat er enkele momenten waren waarop ik krijste van frustratie en vertwijfeling. Ik hoop dat de buren me niet hebben gehoord. Waarschijnlijk wel.

Gisteravond speelden ze “Say it”, het popliedje van E.G. Daily, op de radio. De clip bevat verwijzingen naar Vladimir’s Lolita. Ik herinner mij dat mijn vader het pas uitgekomen, en onmiddellijk hogelijk controversiële boek wilde lenen in de bibliotheek van Southport, het destijds niet zo heel liberale stadje in Queensland, Australie. De bibliothecaresse keek mijn vader aan, daarna wierp ze enkele blikken over haar schouder, daarna verdween ze onder de toonbank, daarna verscheen ze weer met een voorwerp gewikkeld in bruin papier. Ze schreef iets op een kaart, zette een stempel op een papiertje aan de binnenzijde van het omslag geplakt, vouwde dan het wikkel weer dicht, gaf dit pakje aan mijn vader en zei: “Officieel hebben we het niet…”.
Mijn vader scheen verbluft en erkentelijk tezelfdertijd. Hij haalde me op van waar ik had staan toekijken en samen verlieten we de bibliotheek, het boek weggestopt in de grote binnenzak van mijn vader’s regenjas. Ik moet zo’n negen jaar geweest zijn.

Vijf jaar later, ik was 14, kwam hetzelfde boek opnieuw onder mijn aandacht, nadat mijn moeder een exemplaar had laten liggen in onze Amsterdamse woonkamer, nadat wij de stap terug naar Holland hadden gewaagd. Dus ik las het – wat ik niet stiekem hoefde te doen, aangezien de zaken in onze woonkamer niet zo puriteinse lagen als in de bibliotheek in Queensland. Ik kan niet zeggen of ik daadwerkelijk begreep waar het nu precies om ging in dit boek, maar het maakte een diepe indruk op me. Ik heb het in latere jaren nooit herlezen, maar tot op de dag van vandaag kan ik mij de beelden die veel van de situaties bij mij opriepen, herinneren – blauwdrukken in mijn hoofd. Wikipedia bevat een aantal commentaren van critici and schrijvers, en joh, wat vliegen ze hoog! Maar zo moeilijk is het niet, eerder zo van: wat gebeurt er wanneer je een vroegrijp meisje van twaalf en een pedofiel die valt op meisjes van twaalf bij elkaar zet? Dan krijg je Lolita.

De ironie wil, zo’n jaar na die scene in de bibliotheek van Southport, dat ons kleine gezinnetje naar een eiland verhuisde voor de kust van Wynnum; mijn vader en moeder hadden daar werk gevonden als hulpen op de  melkveehouderij van een middelbaar echtpaar, midden op deze kleine bult gortdroog land, omgeven door water. Maar goed, de man verafgoodde mij, zoals Humbert Humbert zijn Lolita. Het had niet veel gescheeld of deze levende variant van Nabokov’s hoofdpersonage had zich aan mij vergrepen, bovenop een hooiberg;  maar ik, mijn instinct gehoorzamend,  sprong vier meter naar beneden om dan te landen in een hoop hooi. Ik krabbelde overeind uit de stapel gedroogd gras, bedwelmd door de wolken geurig stof wat rondom mijn neerstortende lichaam oprees en rende terug naar de veiligheid van het huis, niezend als een gek.

 

ENGLISH

01.23
It was Tuesday since I last wrote. Nothing much has happened, on the outside of things. Except that I am making progress in the video editing way, apart from near losing my mind what with all the bloody fidgeting, in the editor window, where just one millimeter stands between you and disaster (edits gone) – in this digital age you don’t need to worry about a slip of the tongue, it’s the slip of the mouse that you have to be wary of.
I must confess there were a few moments when I screamed from frustration and exasperation.  I hope the neighbours have not heard me. Probably they did.

Yesterday evening they played “Say it”, the pop song from E. G. Daily, on the radio. The clip comes with allusions to Vladimir Nabokov’s Lolita. I recall my father attempting to borrow the newly published, and immediately highly controversial book in the library of Southport, the then not so very liberal town in Queensland, Australia. The librarian looked at my father, then she cast a few glances over her shoulder, then she disappeared under the counter, then she reappeared holding an object wrapped in brown paper. She wrote something down on a card, stamped a note stuck on the inside of the cover, hastily redid the wrapping, handed this parcel to my father and said: “Officially we don’t have it….”.
My father seemed amazed and appreciative at the same time. He collected me from where I had been looking on and together we left the library, the book tucked away in the big inside pocket of my father’s rain coat. I must have been some nine years old.

Five years later, I was 14, the same book came to my attention once again, after my mother had left a copy lying around in our Amsterdan living room, having made the break back to Holland. So I read it – which I did not have to do on the sly, seeing things in our Amsterdam living room were not so puritanical as in the Queensland library. Cannot say whether I actually understood what it was about, but it made a deep impression upon me. I never reread it in later years, but to this day I can recall the visualizations many of the situations in  the book triggered in me – blueprints in my head. Wikipedia includes a number of comments from critics and writers, and boy, do they  fly high! But it’s not that hard, it’s like: what happens when you put a precocious girl of twelve together with a pedophile drawn to girls of twelve? You get Lolita.

Ironically, some year after that scene in the Southport library, our little family moved to an island off the coast of Wynnum; my father and mother had found work there, assisting a couple who had set up a dairy farm on this little bump of arid land, surrounded by water. Anyway, the man worshiped  me, in  the same way as Humbert Humbert his Lolita. This real life variant of Nabokov’s male protagonist, came near to violating me, on the summit of a haystack; but I, obeying my instinctual warning,  jumped down  some four meters, to then land in a heap of hay. I scrambled from the mound of dried grass, intoxicated by the clouds of aromatic dust rising up around my crashing body,  and ran back to the safety of the house, sneezing like crazy.

Amsterdam, maandag-Monday 20-02-17

03.41
Was van plan om zoveel woorden te schrijven als rondom de wereld zouden passen, een kleurige guirlande om mijn grauwe geest wat op te leuken. Maar kwam niets van. Heb geexperimenteerd met programma’s, uren lang, aangezien ze allemaal werden gewist afgelopen donderdag toen de MSI werd onderworpen aan een schone installatie van Windows 10. Ik kon een van de gedoemden  er opnieuw opzetten vanaf het Net,  ontdekte bij toeval dat mijn 47 euro drie jaar geleden betaald, mij het recht gaf om het *hele* pakket van AVS te downloaden in plaats van alleen het converteerprogramma, een geheel gratis en fantastisch programma opdiepen van een of andere link begraven in mijn kopieën van een fototijdschrift, en dan wist ik met ongelofelijke snuggerheid uit te vogelen hoe ik twee van P., programma’s moest redden die hij me een jaar geleden had opgestuurd. – ik dacht maar één voorbijgaand moment aan de hamer. We boeken vooruitgang wat betreft digitaal geduld. P. zou trots op me zijn geweest.

Voor de rest: veel, heel veel mentale energie geïnvesteerd in het leren omgaan met videobewerking in verschillende programma’s. Nu en dan had ik het idee dat ik gek werd maar tot nut toe is dat niet gebeurd. Of anders heb ik het niet in de gaten, maar wat niet weet wat niet deert.

De droefheid om P. komt en gaat, zoals de wind, bij vlagen, die je doen wankelen en aan je huid trekken.

ENGLISH

03.41
Had planned to write as many words as could fit around the world, a colourful garland to lighten up my bleak mind. But nothing came of it. Have been experimenting with programs, for hours on end, seeing they had all been wiped past Thursday, when the MSI was subjected to a clean install of Windows 10. I could reinstall one of the goners from the Net, discovered by accident my 47 euros, paid three years ago, gave me the right to download the *entire* package of AVS instead of just the converter, retrieved a totally free and fantastic program from some link buried in my copies of a photo magazine, and then I was so unbelievably smart to figure out how to salvage two of P.’s programs which he had sent me a year ago – I only thought of the hammer just one fleeting moment. We are making progress as far as digital patience is concerned. P. would have been proud of me.

For the rest: lots and lots of mental energy was invested into mastering video editing in various programs. Now and then I had the idea I was going nuts, but so far that has not happened. Unless I am not aware but hey, what you don’t know won’t hurt you.

The sadness for P. comes and goes, like a wind, in gusts, that throw you off balance and tear at your skin.

Amsterdam, donderdag-Thursday 16-02-17

14.32

Wist uit een diepe put met donkere slijmerige wanden te kruipen. R. stak mij de reddende hand toe. Het maakt wel verschil wanneer de dingen worden uitgezocht. Wat nog steeds de droefheid niet wegneemt; maar voor het moment is het duidelijk wie wat moet voelen en hoe.

Afgelopen nacht maakte ik kopieën van een groot gedeelte van de correspondentie tussen mijn en P. Voor het geval de site ook sterft.

Op de dag dat hij overleed, kon ik mezelf tot hen rekenen die zichzelf gelukkig kunnen rekenen om op de lijst “uitverkorenen”  van de Indiërs te staan die Microsoft techneuten nadoen om die wijze te proberen je portemonnee te hacken door te proberen jou ervan te overtuigen dat je computer wordt “gehackt”. Sinds 11.58 dinsdagmorgen, de dag nadat P. stierf, belden ze 6 keer. Wanneer ik stil blijf na de hoorn van de haak van het witte bakelieten nostalgische toestel te hebben genomen (ja, zij gebruiken mijn vaste nummer), beëindigen ze het gesprek zonder een woord, maar zeg ik “Hallo” dan hoor ik een lichte onderbreking waarna een van die akelige stemmen, te glad, met een klagerige ondertoon en een Indiaas accent, op zeurderige toon zijn prevelementje begint af te steken, dat hij een Microsoft  technicus is die mij zal redden van gevaarlijke hackers welke mijn computer willen binnendringen….

Nu wilde het wrede toeval dat mijn MSI… weigerde op te starten, twee uur geleden. Dus: daar zien we mij straks naar de techneut afreizen. En NEE, deze mislukking is niet het werk van een hacker, het is het werk van de waardeloze Windows 10 upgrade. Bij een bepaalde gelegenheid maakte iemand mij attent op het feit, luisterend naar weer een van mijn tirades aan het adres van Microsoft, dat laatstgenoemde, als een goedaardige patroon van de mensheid, dit programma feitelijk schonk aan dat deel wat Windows gebruikt, een cadeau dus, hetgeen mij 187 euro bespaarde.
Echter, ik heb nu, sinds de upgrade van Windows 10,  112 euro moeten uitvorken voor reparaties, die, alhoewel onbewezen, zeer waarschijnlijk nodig waren wegens de rampzalige gevolgen van de Windows 10 upgrades. Dus blijven over nog eens 75 euro om te verantwoorden. En jawel hoor, dat zijn de kosten betaald namens de MSI firma, die zijn laptops in elkaar laat flansen met materialen van de schroothoop afgehaald, door ongeschoolde werknemers aan de montageband die geen schroef van een bout kunnen onderscheiden.,

21.30
Terug van mijn expert. De uitspraak: componenten die het opstarten regelen waren ontregeld door Windows Tien updates. Dus: schone installatie van de alom gehate opvolger van het alom geliefde Windows 7: gunstige gevolgen: verbeterde prestatie = geen ellende meer na updates + herstelde ethernet verbinding; ongunstige gevolgen: verlies van veel programma’s.

Sinister toeval: de teloor gegane programma’s waren nu juist degene die P. me had opgestuurd. Dus de man gaat heen en drie dagen later neemt hij zijn programma’s mee het graf in.

 

ENGLISH

14.32
Managed to crawl out of a deep well with dark slimy walls. R. came to the rescue. It makes a difference, to get things sorted. Which still does not remove the grief; only now it is clear who is to feel what and how.

Past night I made copies of a large portion of the correspondence between P. and me. In case the site dies too.

On the day that he passed away, I could count myself one of those who can count themselves lucky to be on the “chosen” list of the India people who enjoy pretending to be Microsoft technicians trying to hack your wallet by trying to convince you that your computer is being “hacked”. Since 11.58 am Tuesday morning, the day after P. died, they called 6 times. When I remain silent after lifting the receiver of the vintage white Bakelite telephone set (yes, they use my land line number!) they close the call without a word, but when I say “Hello?” I hear a slight catch after which one of those awful voices, too glib, with a whiny undertone,  and an Indian accent will begin to drool his little text about him being a Microsoft engineer who will rescue me from dangerous hackers breaking into my computer….

Now cruel coincidence had it that my MSI… failed to start up two hours ago. So: technician bound I shall be. And no, this fail is *not* the work of a hacker, it is the work of the lousy Windows 10 upgrade. On some occasion someone alerted me to the fact, hearing me deliver yet another one of my Microsoft rants, that the latter, as a benign patron of humanity, actually bestowed this program on that part which uses Windows, for free; a gift, which would save me 187 euros. However, I have now, since the upgrade of Windows 10, had to fork out 112 euros, for repairs which, though unproven, were very likely necessitated by the disastrous effects of the Windows 10 upgrades. So that leaves me another 75,00 euros to account for. And oh wow, those are expenses paid on behalf of the MSI company who slams its laptops together with materials picked up from the scrapheap, by unskilled workers on the assembly line who don’t know a screw from a bolt.

21.30
Back from my geek. Verdict: components which manage the boot-up were messed up through Windows Ten updates. So: clean install of the much hated successor of the much loved Windows 7: favorable consequence: improved performance = no more mess ups after updates + restored Ethernet connection; unfavorable consequence: losing many programs.

Sinister coincidence: the lost programs were precisely those sent to me by P. So the man dies and three days later he takes his programs with him into the grave.

 

 

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 15-02-17

00.48
Vandaag: rond gescharreld – ge-emaild en gechat met vriendin en familielid van mijn overleden vriends – dat was bijzonder vertroostend – vreugde en verdriet dienen te worden gedeeld – vanochtend vertelde F. met dat ik moet denken aan de anderen die dezelfde pijn lijden, het zal de balans in evenwicht brengen, je hoeft de last van het verlies niet alleen te dragen
Om tien over vijf zei R. dat ik een fietstochtje moest maken, de wind mijn droeve haar door de war laten waaien op mijn droeve hoofd boven mijn droeve brein – hij zei links af te slaan en omhoog te fietsen tot bovenop de brug en daar te staan met mijn handen op de leuning, een goed doelwit voor de stralen van de ondergaande zon – ik herinnerde me dat dit precies de plek was waar ik mijn allereerste time lapse video had geschoten. P. vond hem prachtig, toen ik hem postte op FB schreef hij in een commentaar dat ik er “al” een “meester’ in was.

Daarna rolde ik aan de andere kant de brug af, ging beneden meteen rechtsaf en na zo’n 100 meter ging ik naar links om voort te gaan langs de riever – de zon hing boven de skyline aan de andere zijde; een trotse vurige bal, die iedere benadering tartte. Dus in plaats daarvan zette ik hem op een video, om mee naar huis te nemen maar niet… om aan P. te laten zien. Hij was mijn klankbord, nooit eerder besefte ik dat zoals nu. Kan ik “ooit” nog weer een foto schieten, een video maken, zijn ogen voorgoed gesloten?

Over vanavond: een lid van de site schreef een commentaar onder mijn foto ter nagedachtenis aan P., met als boodschap:  verlies kan je breken dan wel sterker maken. Zo’n tweeënhalf uur later, klonk Buckshot Lefonque’s lied “Another Day” op de radio met het navolgende couplet >>> zie beneden, in het Engelse gedeelte. Nu kan er niets meer mis gaan.

 

ENGLISH

 

00.48
Today: pottered about – emailed and chatted with friend and family member of my deceased friend – that was very comforting – joy and grief need to be shared – this morning F. told me to think of the others who suffer the same pain, it will even the balance, you do not  need to bear the burden of the loss on your own.
At ten past five R. told me to go for a bike ride, let de wind tousle my sad hair on my sad head above my sad brain – he said to take the left turn and cycle to the top of the bridge across the river and stand there and rest my hands upon the rail, a likely target for the rays of the setting sun – I recalled this was precisely the spot where I had shot my very first time lapse video. P. loved it, when I posted it to FB he wrote in a comment that I “already” was a “master” at it.

I then rolled down the other side of the sloping bridge, took a right turn at the bottom and after some 100 yards a left turn to continue along the river – the sun hung above the skyline at the other side; a proud fiery ball, challenging any approach. So instead I put it on a video, to take home but not… to show to P. He was my sounding board, I never realized so much as now. Can I *ever* shoot another photo,  create another video, his eyes having closed for good?

About tonight: a site member commented below my picture in memory of P., with the message: “losses can either kill you or make you stronger”. Some two and a half hours afterwards, Buckshot Lefonque’s song “Another Day”  was on the radio, with this couplet:

(…)

I need a way
to find the truth within me
Accept the fact that I love you
My blue eternity
I hear they say
What doesn ‘t kill you makes you stronger
I must have the heart of a lion
Sifting through love ‘s remains

Read more: Buckshot Lefonque – Another Day Lyrics | MetroLyrics

 

Now nothing can go wrong.

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 14-02-17

01.27
De droefheid hier is te snijden met een mes. P. is verscheiden. Ik zeg dat ik geen woorden heb, maar de woorden razen in de rondte door mijn hoofd, zoekend naar een uitgang, zoals gekooide wilde vogels.

Afgelopen zaterdag, laat in de middag, viel plotseling  een zeer heldere gedachte aan zijn dood mijn geest binnen. En gisteren hoorde ik ervan, precies twaalf uur nadat P. ons verliet. Ik voel me volkomen beroofd, achtergebleven met de herinnering aan zo’n acht jaar innige vriendschap, zelfs al hadden we elkaar nooit persoonlijk ontmoet. Ik zit hier met gebalde vuisten, en zoek naar het volgende woord. Ik heb onze FB conversaties gekopieerd, omlaag scrollend tot aan het binnenste der aarde en hopend dat ik het voor elkaar zou krijgen dat alles in een Word document te kunnen plakken, wat godzijdank lukte. Wat was dat anders dan een verkrampte en wanhopige poging om degene vast te houden van wie je weet dat hij voor altijd is verdwenen?

Ik ben dankbaar dat iemand die zielsveel van hem hield niet van zijn zijde week tot het allerlaatst.

P. was zo’n fantastische gozer. Nu is dit een wereld zonder hem.

ENGLISH

01.27
The sadness here can be cut with a knife. P. passed away. I say I have no words, but the words are frantically flying around in my head, searching for a way out, like caged wild  birds.

Past Saturday, late afternoon, my mind was suddenly invaded by a very clear thought of his death. And yesterday I heard of it exactly twelve hours after P. left us. I feel totally bereaved, left behind with the memory of some eight years of close friendship, even though we had never met in person. I sit here with clenched fists wondering about the next word to write. Have been copying our FB conversations, scrolling down to the very bowels of the earth and hoping I could manage to get all of that into a Word document, which thank heavens worked. What else was this but a cramped and desperate effort to hold on to the one you know is gone forever?

I am thankful that someone who loved him dearly never left his side till the very end.

P. was such a marvelous guy. Now this is a world without him.

 

Amsterdam, zondag-Sunday 12-02-17

20.57
Gisternacht lag de sneeuw er mooier bij in de buurt dan vandaag, twaalf uur later. Ik merkte dat de sneeuwpop terug is! Tenminste, ik kan me niet herinneren ze veel te hebben gezien, als ze er al waren, in vorige jaren na sneeuwval. Ik telde er vijf, eentje in mijn straat en de andere vier in het park. Een ervan leek op een stammen totem paal die je zou kunnen aantreffen in een museum voor “etnische” kunst. Ik schoot enkele video’s in de “stille film modus”,vooral de clip van een jonge reiger op maar 1 meter van mijn filmende persoontje, is heel mooi geworden.

Vanavond vroeg een vriend mij, vrij direct, wie ik eigenlijk was. Ik had de vraag plotseling op mijn radar gekregen, al eerder gedurende de chat-sessie, alhoewel ons onderwerp van gesprek niet in die richting wees. Maar goed, ik antwoordde met te zeggen dat ik in mijn gedachten, toen ik de vraag had voelen aankomen, onmiddellijk ongenegen was geweest om de onthulling te doen. En alhoewel ik het woord wat de lading wel dekt qua identiteit, in deze blog heb laten vallen, ja, inderdaad *al* die zeven letters die beginnen met een “M”, ben ik nu minder dan ooit van zins om het te zeggen. Zelfs wanneer het mij wordt gevraagd, wat erop duidt dat degene die om deze inlichting verzoekt er al een aardig vermoeden van heeft en slechts jouw bevestiging behoeft. Wat dan dit keer nu eens niet zou uitlopen op een heleboel ongeloof waar je van uit je evenwicht raakt en zelfs hoon, waardoor ik in het verleden heb gezworen om voor altijd mijn mond dicht te houden.  Misschien wanneer men mij 200 miljoen euro aanbiedt, ha! Zien wat de toekomst brengt…. “Lieve Mabelia, als jij de vraag van een vriend kunt voelen aankomen, misschien klopt jouw ideetje over die 200 miljoen ook wel…”

 

ENGLISH

20.57
Yesterday-night the snow lay more beautiful in the neighbourhood than today, twelve hours later. I noticed that the snowman is back! At least, I cannot recall having seen many of them, if at all, in previous years after it had snowed. I counted five, one in my street and the other four in the park. One of them resembled a tribal totem you would encounter in some museum for “ethnic” art. I shot some videos in “silent film mode”, notably the clip of the young heron at just a meter away from my filming person turned out nicely.

Tonight a friend sort of asked, but yet direct, who I really was. I got the question on my radar, suddenly, earlier during the chat session, although our subject matter did not point in that direction. Anyway, I responded by saying that when I had sensed the question in the offing, my own thought was that I would feel disinclined to do the revelation. And although I have dropped the word which covers my true identity in this blog, yes indeed, *all* those seven letters beginning with an “M”, I am more averse than ever to just say it. Even when asked, which suggests that the inquirer may already have a fair idea and just wants your confirmation. Which then finally would not bring about a whole lot of unsettling disbelief and even mockery that in the past made me swear to forever keep my mouth shut.  Maybe if I am offered 200 million euros, ha!  See what the future brings….”Dear Mabelia if you can sense a friend’s question coming, maybe your hunch about the 200 million would make sense just the same…”

test

1. POSTING THE LINK OF YOUR ALBUM (from the URL bar)

WhatsApp Image 2017-02-09 at 21.38.03

 

2. PASTING THE EMBED CODE FROM THE SHARE MENU

Reptiles 2017

Amsterdam, zondag-Sunday 05-02-17 II

16.52
Vrijdagavond zag ik W. op de brug over de gracht, ze luchtte haar cyperse kat, dus ik sprak haar aan. Het zal jaren geleden zijn dat we elkaar spraken, alhoewel niet wegens enigerlei verschil van mening. Maar sinds een lange tijd komt ze niet meer langs mijn keukenraam aangezien de dame verderop aan mijn galerij overleed. Ik vroeg haar naar Charles, ze is nogal gericht op dit buurtje en houdt zo’n beetje de bewoners bij. Charles liep met een grote zwarte hond in de jaren negentig. Hij legde zich toe op fluisteren, en hij zei dat stemverheffing het gehoor van de hond ongevoelig zou maken: “Het zal hem doen afstompen”, placht hij tegen mij te zeggen, zo zacht als maar kon, wat ik, mijn gehoor geenszins afgestompt, amper kon verstaan. Toen stierf de grote zwarte hond. Charles begon de honden van anderen uit te laten. Nog steeds fluisterend. Na een tijdje zagen we hem alleen. Zijn uiterlijk ging achteruit, heel erg trouwens; wanneer we enkele woorden uitwisselden vreesde ik altijd dat een van zijn bruine wiebelige tanden uit zijn mond zou vallen, op de grond voor onze voeten. Hij was een bijzonder aardig persoon, en ook zachtaardig (geen woordspeling) en in het algemeen vrolijk. Toen werd hij vermist. W. vertelde me dat ik niet de enige was die zich had afgevraagd waar Charles toch was. Zijn buren haalden tenslotte de politie erbij, de deur werd geforceerd en daar was Charles, voor altijd stil. Hij bleek te zijn overleden aan longontsteking. W., samen met een andere dame uit de buurt, zorgden voor zijn begrafenis. Dat was twee jaar geleden.
Vervolgens vroeg ik naar Irina, de dame die altijd door deze dreven voort zwoegde, achter haar rollator die gewoonlijk was afgeladen met spullen: boodschappen, kleding en ergens in een apart mandje, een sjofel hondje met een vacht van gebroken wit. Welnu, W. ook had Irina de laatste tijd niet gezien. Ik heb er zo’n vermoeden van dat niemand haar ooit nog zal zien…
Ik zei tegen W.: “Het volgende is dat mensen aan jou zullen vragen hoe het toch zit met die dame van de oorwarmers en de beenwarmers”, grapte ik, verwijzend naar mezelf.
“Ja”, antwoordde ze, “Of anders vragen ze naar die vrouw die haar kat altijd uitliet…” wijzend op zichzelf, terwijl ze haar kat oppakte die om haar benen draaide.
We lachten en gingen uiteen.

00.00
Ik kreeg een zeer warm welkom van een een grote witte hond, vanavond tijdens mijn wandeling. Deze witte poedel, die er nu eens niet uitzag als een mismaakt buitenaards wezen, galoppeerde om mij heen, zo blij als wat, in de zwarte nacht, onder een veelheid aan sterren. Diens eigenaar liep ergens op de weg achter mij…. geheel verdiept in zijn telefoon. Ik kan het de hond niet kwalijk nemen dat hij iemand opzocht die althans met hem wilde communiceren…

 

 

 

ENGLISH

16.52
Friday night I spotted W. on the bridge across the moat, airing her tabby cat, so I addressed her. Must have been years since we spoke, though not through any disagreement. But since a long while she no longer passes by my kitchen window, seeing the lady further down on my gallery passed away. I asked her about Charles, she is very much into this little neighbourhood and sort of keeps track of its inhabitants. Charles used to walk his big black dog in the nineties. He was given to whispering, saying that raising your voice would desensitize the dog’s hearing: “It will blunt him” he would say to me as softly as anything, which I, my hearing not “blunt” still barely could hear. Then the big black dog died. Charles took to walking others’ dogs. Still whispering. After a while we could see him going about all alone. His outward appearance deteriorated, and very much so in fact;  whenever we exchanged a few words I feared one of his brown wobbly teeth would drop out of his mouth,  to the ground before our feet. He was a very nice person, soft spoken (no pun intended) and generally cheerful. Then he went missing. W. told me I was not the only one who had wondered about Charles. His neighbours had finally alerted the police, the door was forced open and there was Charles, forever silent. It appeared he had died from pneumonia. W. together with another neighbourhood lady took care of his funeral. That was two years ago.
Next I asked her about Irina, the lady who used to struggle through these parts, pushing her walking aid usually loaded with stuff: groceries, garments and somewhere in a separate basket, a dowdy little off white dog. Well, W. had not seen Irina lately either. I have a hunch nobody will ever see her again….
I said to W.: “Next thing is people will ask you about that lady with the earmuffs and the leg warmers”, I joked, referring to myself.
“Yeah”, she responded, “Or else about that lady who walked her cat…”, referring to herself, picking up her cat where it stroked her legs.
We laughed and parted.

00.00
I got a very warm welcome from a big white dog, on my walk tonight. This white poodle, this time not looking like a deformed alien, galloped around me, as happy as anything, in the black night, under plenty of stars. Its owner walked somewhere on the road behind me…. totally engrossed in his phone. Can’t blame the dog for seeking out someone who at least communicated with it….

 

Amsterdam, maandag-Monday 02-01-17

01.38
Ik zeg dit voor wie het betreft: Gelukkig Nieuwjaar. Wat kan ik verder nog zeggen…. ik vierde de jaarwisseling thuis met R. Films kijken. En controleren of de honden van de buren niet zouden ontbinden tot trillende hoopjes zenuwen vanwege het vuurwerk. Dat gebeurde niet. In plaats daarvan raakte ik zelf boven mijn theewater toen ik probeerde de deur open te krijgen die drie sloten heeft, waarschijlijk ontworpen voor Alcatraz.
Van het vuurwerk, waar ik in vorige jaren nog wel naar keek, en zelfs op video zette, heb ik dit keer geen vonkje gezien, afgezien van de glimp terwijl ik mij van mijn flat naar die van de buren begaf; voor het overige zat ik dus, zoals gezegd, Dirty Harry films te bekijken.

Ik heb ook een gewaagde zet gedaan: wederom ben ik begonnen aan het schrijven van een filmscript. Aangezien ik al eerder in die onderneming was gesprongen, hield ik mijn adem in. Zou het  dit keer wederom blijken een volkomen zenuwslopende onderneming te zijn, verstrikt rakend in mijn eigen script? Voor de oningewijden: vergelijk het met het bouwen van een nieuw huis maar je weet niet waar je de bakstenen vandaan moet halen en wanneer je ze eindelijk hebt, ontbreekt het cement. Heel frustrerend. Maar goed, deze keer zijn de bouwmaterialen beschikbaar, het gereedschap ligt klaar en ik heb het juiste perceel uitgekozen.

Voor de rest kwam ik tot deze conclusie: wanneer je je identiteit niet kunt onthullen,  om welke reden dan ook,  kun je net zo goed niet bestaan – je gehele focus is gericht op enigerlei toekomstig moment waar je eindelijk de sluier optilt en je leven kan beginnen.

ENGLISH

01.38
I say to whom it concerns: Happy New Year. What else can I say…. I celebrated the turn of the year at home with R. Watching movies. And checking if the dogs of the neighbours were not dissolving into shaking bundles of nerves because of the fireworks. They didn’t. Instead *I* lost my cool trying to unlock the door which has three locks, two of which must have been designed for Alcatraz.
Of these fireworks, which I used to watch  in previous years, and even slapped it on video, I did not see a spark this time, apart from a glimpse as I moved between my flat and that of the neighbours, for the rest I  viewed, as noted, Dirty Harry films.

I also made a daring move: once again I started writing my a film script. Having plunged into that undertaking before, I held my breath. Would it once again prove to be a totally nerve wrecking venture where I would become entangled in my own script? For the uninitiated: compare it to building a new house but you don’t know where to get the bricks and when you finally got them, the cement is missing.  Very frustrating. Anyhow, this time the building materials are available, the tools are at hand, and I have chosen the right site.

For the rest I came to this conclusion: if you cannot, for whatever reason, reveal your identity you might as well not exist – your entire focus is upon some future moment where you can finally lift the veil and begin your life.

Amsterdam, donderdag-Thursday 29-12-16

3.22 pm
Wanneer het moment aanbreekt zal ik mijn pestkoppen op een originele manier bestraffen – en de wereld zal zeggen : “Zo, wat een originaliteit in de Messias!” Is dat zo? En van één ding ben ik zeker, de pestkoppen zullen geen oog hebben voor mijn “originaliteit”. Tenzij ze zijn gemaakt van dat speciale spul waar speciale dingen van zijn gemaakt. Maar in dat geval zouden het geen pestkoppen zijn….
Waarschijnlijk is dit wat laatstgenoemden een “catch 22” zouden noemen, een uitdrukking die ik ze wel heb zien gebruiken in hun commentaren.

19.42
Zonde zonde, de coole supermarkt gast, met die geweldige lach, gaat weg – hij en ik samen met nog andere gasten, alle medewerkers, trapten wat gein (nee, geen “kleedkamergein”), en vijf minuten later kwam ik hem weer tegen bij een andere hoek en dus wenste ik hem gelukkig Nieuw Jaar en hij zei dat vandaag zijn laatste dag was. Ik zei “Joh, da’s niet cool!” en hij zei “Ik kom nog weleens aan voor koffie”, wijzend op de koffiehoek, altijd mijn eerste halte wanneer ik binnenkom. Het coolste aan deze gast is dat hij niet weet dat hij cool is. Dat zijn de beste.

Waarom gaan alle goeien mannen altijd weg?

ENGLISH

 

3.22 pm
When the moment arrives I shall punish my bullies in an original manner – and the world will say: “Wow, such originality in the Messiah!” Will it though? And of one thing I am sure, the bullies will have no eye for my “originality”. Unless they are of the special stuff that special things are made of. But in that case they wouldn’t be bullies….
Likely that is what the latter would call a “catch 22”, an expression I have seen them use in their comments.

19.42
Bummer – the cool supermarket guy, with the greatest smile,  is leaving – him and me and a couple of other guys, all employees, had been exchanging some banter (no, not “locker room’ banter), then some five minutes afterwards I ran into him at a different corner and so I wished him a happy New Year’s Eve and he said this was his last day. I said “Awwww – that’s not cool!” and he said “I’ll be back for coffee”, pointing at the coffee corner, which is my first stop when I pop in. The coolest thing about this guy is that he doesn’t know that he is cool. They’re the best.

Why do all the great guys always leave?

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 21-12-16

17.26
O, dat moment wanneer je het enige juiste eindelijk beet hebt en je weet meteen: ik hoef niet verder te zoeken.

Nee mensen, ik heb het hier niet over de ware Jozef, ik heb het over een gast die fout zit. Dat wil zeggen, een geschikte alias voor het uur waarin hij tenslotte wordt aangesproken.

De geestkracht die de daders missen zal worden gecompenseerd in hun vonnis door de rechter.

Wat een levendige herinnering bewaar ik aan het spelletje wat mijn vader en ik wel speelden! Gezeten in de huiskamer, boven een kopje thee, droegen we namen aan van bekende mensen belast met bepaalde taken in een of andere alternatieve versie van deze wereld, ontworpen door mijn vader en ik – nadat een van ons een naam het laten vallen, fronste de ander diens wenkbrauwen, overduidelijk bezig de verkiesbaarheid van de kandidaat te overwegen. Zoals u al misschien heeft geraden, eindigde de sessie ermee dat niet één vacature was opgevuld gezien de bijna ogenblikkelijke afkeuring van elkaars genomineerden, meestal verwoord met een bepaalde graad van ongeloof, zoals in: “Grote goedheid, ik zou dat element nog geen second werk geven!”

Mijn vader ging heen in 1988 – en nu zit ik hier, in hetzelfde huis, met mijn pleegvader, en we spelen precies hetzelfde spelletje…. alleen deze keer is het misschien toch geen spelletje.
Zeggen ze niet dat alles zich in je leven zich herhaalt, in terugkerende cycli?

De perfecte alias voor een bepaald persoon gevonden, dat wil zeggen R. kwam ermee – ik sprong van mijn stoel, gooide mijn handen in de lucht en gilde: “Klappen voor de Wolfman!” (naar het liedje van de Guess Who, “Clap for the Wolfman”).
Het volgende was het vinden van een perfecte alias voor mijzelf, nou, die had ik al vele jaren geleden opgediept: Seeräuber Jenny, uit de Driestuiversopera.

Tussen de bedrijven door kijk ik naar episodes van de Untouchables TV-serie, allemaal op Daily Motion! Wat een ontdekking! En nu zie ik dat er een hele lijst van episodes van All in the Family op datzelfde videokanaal staat – in aanmerking genomen dat ik daarvan nooit al te veel heb gezien lijkt deze winter bij uitstek geschikt voor…. een inhaalslag, vele vele decennia verwijderd van die tijden, toen Archie Bunker naar Edith gromde in zwart en wit op onze oude televisie, in dezelfde huiskamer, maar vijf stappen van mijn vandaan, door het gangetje.

ENGLISH

17.26
Oh, that moment when finally you hit upon the right thing and instantly you know: you need look no further.

No people, I am not talking about Mr. Right here, I am talking about a guy who is wrong . That is to say, a suitable alias for when at last he is to be addressed.

The strength of spirit missing in the perpetrators will be compensated in their  sentence by the judge.

How vividly I recall the game my father and I used to play! Sitting in the living room, drinking tea,  we would nominate well known people who would be charged with particular tasks  in some alternative version of this world, designed by my Dad and I – after one of us had dropped a name, the other would knit their brows, obviously considering the eligibility of the candidate. As you may have guessed, the session ended with not one vacancy filled in seeing our almost instantaneous rejection of each other’s nominees, mostly phrased with a measure of incredulity, as in: ” My goodness, I wouldn’t give that element a second’s work!”

My father passed away in 1988 – and now I am here, in the same house, with my foster father, playing the exact same game… only this time it may not be a game…
Don’t they say that everything in your life repeats itself in cycles?

Found the perfect alias for a certain person, that is to say R. hit upon it – I jumped off my chair, threw my hands up in the air and yelled “Clap for the Wolfman!”
Next thing was to find the perfect alias for myself, well, I already dug that up, many years ago: Pirate Jenny, from the Threepenny Opera.

In between acts I watch episodes of the Untouchables TV-series, all on Daily Motion! What a find! And now I discovered that video channel even lists many full length episodes of All in the Family – considering I did not see too many of them, this winter seems to be just right for… catching up, many many decades away from those times, when Archie bunker growled at Edith in black and white on our old television set, in the same living room, just five steps away from me, through the corridor.

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 20-12-16

19.06
Stel je dit eens voor: een islamitische rechter, in een islamitische rechtszaal, die het vonnis ondertekend om een homo te laten executeren, aan de galg, of door onthoofding, of het vuurpeloton of wie weet, nog een andere manier; dan wordt de zitting gesloten en alle betrokkenen verlaten de rechtszaal. De volgende dag wordt de rechter in zijn huis vastgebonden door rovers die waardevolle goederen meenemen benevens zijn telefoon; nadat ze zijn vertrokken slaagt hij erin zichzelf te bevrijden en de politie te alarmeren met gebruik van zijn laptop. De agenten zijn ter plekke binnen tien minuten en kunnen de daders opsporen via een geavanceerd technologisch gedigitaliseerd opsporingssysteem.
Zou die rechter beseffen dat hij behoorlijk in het krijt staat bij Alan Turing…. die homo was?

 

ENGLISH

19.06
Picture this: an Islamic judge,  in an Islamic courtroom, signing the sentence for a gay man to be executed, by hanging, or decapitation, or firing squad or any other old way; then the court is closed and all those concerned leave the courtroom. Next day the judge is tied up in his home by robbers who take with them valuables and his phone, after they are gone he manages to free himself and alert the police using his laptop. The officers are on the scene within ten minutes  and can even track down the culprits via advanced technological digitized  track and trace system.
Would that judge realize he is greatly indebted to Alan Turing… who was gay?

 

Amsterdam, zondag-Sunday 18-12-16

18.13
Hoe kunnen de onschuldigen onschuldig zijn wanneer de schuldigen niet worden berecht?

Geen nood, dat zal gebeuren.

Ik kon niets anders uit mijn pen krijgen. Voor de rest van de avond keek ik naar episodes van The Untouchables, de TV serie uit de late jaren vijftig/vroege jaren zestig. Thuis keken we ernaar; mijn vader en moeder, grote liefhebbers van de serie, keurden toch het zeer uitgesproken geweld af (nee, ze hadden “nog niks” gezien, en dat zou ook niet gebeuren) – ik herinner mij een bepaalde scene waar een gangster aan zijn handen hing van een randje ongeveer 100 meter boven de straat, daarheen gedreven door een collega gangster van een rivaliserende bende, die hem het had gevolgd naar het platte dak – deze knakker nu zette zijn voet op een hand van de hangende gast en begon deze met zijn hiel te verpulveren, tergend langzaam ; je kon werkelijk horen hoe het bot werd gereduceerd tot beendermeel, terwijl de gekantelde glanzende chique gangsterschoen in close up doorging de hand tot moes te prakken – de camera bewoog zich tussen de sadistische grijns (sigaret bungelend aan lippen) van de schoenengast en het gekwelde gezicht van zijn slachtoffer, die uiteindelijk aan nog maar één hand hing, en de eigenaar van de schoen smeekte om hem terug op het dak te helpen. Mijn geheugen laat me hier in de steek, het wil niet onthullen hoe de scène eindigde.

Maar goed, mijn ouders waren geschokt en veroordeelden de scène – de volgende dag was er een storm van protesten in de media (ja, in die dagen hadden we ook “media”), over het “weerzinwekkende” vertoon van “akelig geweld” in de  Untouchables episode en zou er geen verbod moeten worden ingesteld enz. enz. enz.
(Ik heb er zo’n vermoeden van dat dit verbod er nooit gekomen is…)

De dag afgesloten met Dr. Hook and the Medicine Show videos. Ongelofelijke muziek. Eén video vanaf een woonboot. Kijk eens naar die gasten die musiceren en zich enorm amuseren, in de huiskamer, uitzicht op het water, de mondharmonicaspeler, nonchalant uitgestrekt op de sofa maakt zijn mondorgel gek. Gebeurt zoiets eigenlijk nog in deze westerse wereld? Gewoon alleen maar mensen met stemmen en guitaren en trommels en mondorgels en een gammele oude keyboard in een kamer ergens, muziek makend vanuit het hart? Laat iemand mij vertellen dat dit ergens gebeurt – een eerste overwinning op auto tune en technologie.

Ik wilde maar dat ik eerlijke-muziek-uit-het-hart met een ferme schop tot leven zou kunnen wekken maar verdomme, ik bespeel geen enkel instrument en mijn zangstem zou een Simon Cowell vreugdevol stemmen.
Nou ja, ik doe wel wat anders dan.

ENGLISH

18.13
How can the innocent be innocent if the guilty are not sentenced?

No worries, that will happen.

I could not get anything else out of my pen. For the rest of the evening I watched episodes of The Untouchables, the TV series from the late fifties/early sixties. We used to watch it back then; my father and mother, great fans of the series, still disapproved of the very explicit violence (no, they hadn’t seen  “nothing” yet, and they never would) – I remember one particular scene where some mobster was hanging from his hands to a ledge about 100 meters above the street, driven there by a fellow mobster from a rival gang, having followed him to the flat roof – this guy put his foot on one of the hanging guy’s hands, then started grinding into the hand with his heel, agonizingly slow; you could actually hear the bones reduced to bone meal as the tilted shiny posh gangster shoe in close up, went on to mash the hand further – the camera switched between the sadistic grin (cigarette hanging from lips) of the shoe guy and the agonized face of his victim, ultimately hanging from just one hand, begging  the owner of the shoe to help him back onto the roof. My memory fails me here, it won’t reveal how the scene ended.
Anyway, my parents were shocked and condemned the scene – next day there was public outcry in the media (yes, we had “media” in those days too), about the “revolting” show of “grisly violence” in the Untouchables episode and shouldn’t there be a ban etc etc etc.
(I have a hunch that ban never came…)

Closed the day with Dr. Hook and the Medicine Show videos. Amazing music. One vid from a boathouse. Look at those guys doing music and having a great time, in the living, view on the water, the harmonica player sprawled on the sofa driving his harmonica crazy. Does that actually happen anywhere in this western world? Just people with voices and  guitars and drums and harmonicas and a ramshackle old keyboard in some room somewhere, making music from the heart? Someone tell me this is going on somewhere – a first victory on auto tune and engineering.

I wish I could kick-start honest-music-from-the-heart but dammit, I don’t play any instrument and my singing voice would be a delight to Simon Cowell.
Oh well, I’ll do something else then.

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 17-12-16

18.57
De patiënt is bij de dokter. Laatstgenoemde opende een paar links en raad eens: een nieuwe ventilator voor een MSI laptop zal 50 euro gaan kosten op Nederlandse sites die onderdelen verkopen maar…. 3 dollar en 66 cent op een of andere site in Hongkong, verzendkosten inbegrepen. Nou nou, de keus is niet moeilijk.

Wanneer het laptop deksel er eenmaal af is, en hij ligt daar, zijn inwendige open en bloot…. dan denk je: is dit nu dat magische doosje waarmee je de wereld in je hand hebt? Het is alsof hij zijn magie verliest. Net als beroemdheden met wie je in persoonlijk contact treedt.

Een paar uur geleden vroeg R. mij, vanuit het niets, of ik mij nog Marian de G. herinnerde. Ik was verbaasd, aangezien we misschien in geen twintig jaar weer over haar hebben gesproken. Toentertijd, begin jaren negentig, woonde de dame in mijn buurt; we maakten kennis na toevallige ontmoetingen in het park wanneer we onze honden uitlieten. Ze was moeilijk in de omgang wegens een drankprobleem. Ik sloot me zelfs aan bij een groepje, bekend staand als Al-anon, een subdivisie der Anonieme Alcoholisten, gericht op het welzijn van familieleden en vrienden van de alcoholist in kwestie. Ze hadden het niet zo op mij na de derde sessie die ik bijwoonde; ik verklaarde bij die gelegenheid dat het veruit het beste is om banden met een alcoholist te verbreken wanneer hij of zij jouw leven tot een hel maakt en serieuze pogingen om af te kicken in de lap laat hangen. Ik was zelfs trouwens ook niet zo tuk op hen, de zelfopofferende houding van de Al-anon leden rond de tafel verbijsterde mij. Ze schenen er eer mee in te leggen. Nadat De G. mij weer eens had uitgekafferd ten huize van haarzelf in staat van dronkenschap, besloot ik de passie voor mijzelf te preken en verbrak de banden tussen ons.

Deze dame had een grote naam voor zichzelf gemaakt in beroepskringen van het genre met haar commerciële jingles voor producten, diensten en merken en, wat R.’s vraag deels verklaart, voor Radio Veronica in de jaren zeventig. R. vroeg me nu haar te googelen; uit een (onverwachte) necrologie bleek dat ze een ontijdige dood heeft gevonden in Thailand in het jaar 2000, op een eiland waar ze probeerde een nieuw leven te beginnen, in de armen van het boeddhisme. Echter, ze belandde opnieuw in de armen van een foute man, die haar geld weg sluisde en hoogstwaarschijnlijk verantwoordelijk is geweest voor haar brute verkrachting en moord in haar eigen flat.

Ik vroeg R. waarom hij plotseling deze vraag op tafel wierp. Hij zei: “Wacht af”.

 

ENGLISH

18.57
The patient is at the doctor’s. The latter checked out a few links and guess what: a new fan for an MSI laptop will cost 50 euros from Dutch sites that sell parts, but… 3 dollars and 66 cents from some Hongkong site, shipping included. Well well, the choice is not hard.

Once the laptop lid is taken off, it lies there, its interior exposed… and you think: so is this that magic box to hand the world in your hand? It sort of loses its magic. Just like famous people you meet and engage with.

A few hours ago R. asked me, from out of the blue, whether I remembered Marian de G. I was surprised, seeing it must be twenty years since we last spoke about her. At the time, early nineties, the lady lived in my neighbourhood; we struck up acquaintance, from chance meetings in the park, walking our dogs. She was difficult to get along with due to an alcohol problem. I even joined a group known as Al-anon, a subdivision of Alcoholics Anonymous, focused on the well being of family members and friends of the alcoholic in question. They were not keen on me after the third session I attended; at that occasion I declared that by far the best thing was to sever connections with an alcoholic if they make your life a living hell and refuse to stick with a serious attempt to get clean. I myself was not too keen on them either, the self-sacrificial attitude of the Al-anon members around the table flabbergasted me. They seemed to hand themselves credit for it. After De G. had once again bawled me out, totally intoxicated, at her own apartment, I decided to practice what I preached and severed the connection between us.

This lady had made a big name for herself in professional circles for the genre with her commercial jingles for products, services and brands and, which partly explains R.’s question, for the radio station Radio Veronica back in the seventies.

R. now asked me to google her; from an (unexpected) obituary  it appears she found an untimely death in Thailand in the year 2000, on some island where she was attempting to start a new life in the arms of Buddhism. However, she once again ended up in the arms of a Mr. Wrong, who sluiced away her money and probably may have been responsible for her brutal rape and murder in her own flat.

I asked R. why he suddenly tossed his question on the table. He said: “Wait and see”.

 

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!