Amsterdam, donderdag-Thursday 28-05-15

02.10 
Ik moet schrijven. Morgen zal ik schrijven wanneer de nieuwe dag is aangebroken.

22.50
Hier ben ik. Om te schrijven zoals aangekondigd, zoals afgesproken, met mezelf – de eerste afspraak die je maakt is met jezelf.

Gisteren nam ik een treintje naar buiten. Bij mijn besemming ging het er wat onrustig aan toe, het betrof een behandeling. Maar eind goed al goed. De wandeling terug naar het station was puur genieten, in de warme zon, een frisse bries rotzooide met mij nhaar en overal klonk vogellied. Tien minuten van het station vandaan zag ik een nostalgische omafiets aan de lantaarnpaal vastgeklonken, voorzien van een karton waarop met zwarte viltstiftletters stond geschreven: “Te koop € 50.–” plus een mobiel telefoonnummer daaronder. Dus ik belde het nummer maar niemand nam op. Toen belde ik aan bij het huis op dezelfde hoogte maar er was niemand thuis. Toen belde ik aan bij het buurhuis, een stevige zwarte ijzeren greep die de Kerkklokken van het Vaticaan luidde leek het wel, maar niemand deed open. Ik liet het idee varen en ging voorwaarts naar het station. In de trein droeg het meisje tegenover mij precies dezelfde Doc Marts als de mijne, zwart, en net over de enkel – toevalligerwijze droeg de gast tegenover mij op de heenreis precies dezeflde Doc Marts als het meisje tegenover mij op de terugreis, zwart en net over de enkel.

Ben ik eigenlijk gaan wandelen ‘s avonds? Ik kan het me van z’n leven niet herinneren – ik weet wel dat ik al la recherche du temps perdu ging – dat was na een hulpvraag in het Help Forum rondom een Blogger kwestie. Ik kwam ertoe om een paar heel oude blogs te bezoeken waar ik al vele jaren niet had ingelogd en een gevoel van nostalgie omringde mij – ik wist nog dat ik mijn allereerste blogs had opgeheven, die gingen terug naar de tijd toen mijn buurman mij het Internet op schopte. Ik lag hier nog over na te denken in bed en tot R.’s verbazing sprong ik eruit om te zoeken naar de oorspronkelijke lijst met blogs, op een A-viertje in een la van het grote bureau. Hij hoorde mijn juichkreet “Gevonden!”, door de donkere flat schallen.
Het eerste wat ik ‘s ochtends deed was nakijken of de webadressen nog beschikbaar waren en zie aan, bij vier bleek dat inderdaad het geval – twee andere waren inmiddels bezet maar bij de ene hoefde ik maar één letter toe te voegen en de andere, een vrouwennaam, kon worden aangepast door de bijbehorende achternaam toe te voegen. Gek toch hoe zoiets vluchtigs als een Internetblog je emoties kan beheersen. – hij bestaat alleen wanneer je computer aan staat en verbonden met het Internet en dat is geheel afhankelijk van stroom door een dun draadje.
Zo heb ik weer alle eerstgeborenen uit hun onderwereld teruggehaald – de teksten erop had ik trouwens opgeslagen in Word en in Google Docs, zo dom was ik nu ook weer niet.

‘s Ochtends vond ik de vrouw van het probleem Flickr/Blogger op mijn Flickrmail – ze bleek opgetogen en dankbaar dat ik dit probleem had opgelost en wilde me een cadeaubon sturen om mezelf te trakteren op iets leuks uit een Internet winkel. Geroerd door haar vriendelijkheid zei ik dat mijn werkelijke geschenk bestond uit haar blijdschap – daarbij had het fortuinlijke toeval mij zelfs iets nieuws gerleerd en daarbij had ik bovendien mijn oude liefjes teruggevonden.

 

ENGLISH

02.10
I must write. Tomorrow I shall write when the new day is arrived.

22.50
Here I am. To write, as announced, as arranged, with myself – the first arrangement you make is with yourself.

Yesterday I took a train out of town. At my destination things went somewhat choppy, it concerned some treatment. But in the end all was well. The walk back to the station was pure enjoyment, in the warm sun, a fresh breeze tampering with my hair and birdsong all around. Ten minutes away from the station I saw this vintage bike chained to a lamppost, a cardboard with a notice in black marker letters saying “for sale € 50,– ” plus a cell phone number below. So I called the number, but no one took my call. I then rang the bell of the house abreast of it, but no one was in. I then rang the bell of the neighbouring house, a sturdy black iron handle which triggered the Vatican Church bells it seemed, but no one opened up. I abandoned the idea and pushed on to the station. In the train the girl opposite wore exactly the same Doc Marts as mine, black, reaching just over the ankle – coincidentally the guy opposite me on the voyage out wore exactly the same Doc Marts as the girl opposite me on the return trip, black, reaching just over the ankle. So far so good.

Did I actually take a walk in the evening? I can’t for the life of me remember – I do recall going down memory lane – that was after a help case in the Help Forum involved settings in Blogger. I came round to visiting some very old blogs I not accessed for many years and a sense of nostalgia enveloped me – I remembered actually deleting the very first Blogger blogs I created when my neighbour catapulted me into the Internet. I was still pondering when I went to bed and to R.’s  surprise I actually jumped out of bed to search for the original list of blogs, on a piece of paper in some drawer of the big desk. He heard my jubilant “Found it!” through the dark apartment.
In the morning first thing was to check whether the URL’s were still available, and lo and behold, four still actually were – two others appeared meanwhile to have been taken but one just required adding a single letter and the other, a female name, could be fixed by adding the original surname. ‘s Funny how a thing so ephemeral as a blog on the Internet can still govern your emotions – it only exists if your computer is switched on and connected to the Internet and that relies entirely upon a current through a thin wire.

And thus I restored all firstborns from their netherworld – the texts they carried I had saved in Word and Google Docs, like, I was not that daft.

In the morning I found the woman  who had started the topic about the Flickr/Blogger problem on my Flickr mail – she was elated and grateful I had solved this problem and wanted to send me a gift token to treat myself to something nice from an Internet shop. Touched by her kindness I said the real gift was her gladness  – besides I had, entirely serendipitously learned something new and found back my old babies to boot.

 

 

 

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 26-05-15

22.22.22
Waarom sorteert Windows 8.1 mijn video’s niet op datum in de map? Waarom eerst 23 en dan pas 10 mei? Dit is natuurlijk een luxe-ergernis, zoals trouwens alle ergernissen luxe ergernissen zijn, het hebben van werkelijke problemen sluit ergernissen uit. Enfin, aan Windows 8.1 is niets te doen.

In de avond nog naar de supermarkt geweest. Een gebogen oude man, klein van gestalte, vaal gezicht, gelig haar in een staart onder een heel grote jaren dertig pet, lang lila overhemd, slobberige grijze broek, een schoudertas van grof linnen hing om zijn magere gestalte, kortom, een tanige ouwe hippie, liep naar de koffie automaat en pakte een plastic lepeltje uit de doos, daarna begaf hij zich naar de kassa.
Toen ik uit de supermarkt kwam zag ik hem op een bankje zitten; hij verorberde ijs uit een kartonnetje met het lepeltje van de koffie automaat. Ik concludeerde dat hij veel weg had van mijn vader zaliger – wanneer die laatste vijftien jaar ouder was geworden dan had hij er waarschijnlijk zo uitgezien. De gedachte stemde me droevig.

R. sprak me toe: “Je weet wie je bent – je weet dat er een Plan is – je weet wie er achter zitten – waarom ontneem je jezelf het recht op een gerust hart voor de toekomst?” –  ik remde en met mijn ene voet op de grond, schreef ik zijn woorden in mijn notitieboekje, te mooi om te vergeten.

Daarna fietste ik langs de rivier. Een roeibootje voer in tegenovergestelde richting, de roeiers moesten er hard aan trekken, het bootje miste de gestroomlijnde lichtheid van een kano – eenmaal op dezelfde hoogte kon ik de naam lezen: “Badeloch”*** – het deed me onmiddellijk denken aan mijn jeugdvriendje Floor – F. hield van Vondel… dat was natuurlijk helemaal niet “cool” – het verbijsterde mij dat ik tenslotte met een vriendje zat opgescheept dat ronduit bekende hoe zijn literaire voorkeur uitging naar zoiets hopeloos ouderwets als uitgerekend deze gedateerde Joost van den Vondel. Enfin, hij poetste zijn tanden ook niet goed, ik ging over mijn nek wanneer ik mijn lippen in de onmiddellijke nabijheid van zijn gele, met slib overdekte gebit moest brengen, dus al met al was de verkering een kort “ongenoegen” zullen we maar zeggen. Zijn  vader bekleedde de post van onderdirecteur publieke werken en hij had een zuster waar wat mee was. Wat weet ik niet meer.

***(Ik heb voetstoots aangenomen dat mijn lezers weten wie “Badeloch” is; zo niet dan mogen zij hierop googelen.)

Terugkerend van mijn heel aangename uitstapje met een fantastische gouden avondzon die mijn pad verlichtte, kwam mij een jongeman tegemoet in de betegelde laan dichtbij mijn blok; ik herkende hem als de gast met de verre blik die mijn pad kruiste enige dagen geleden – nu groette hij me met een strak gezicht en ik gaf hem een zuinig lachje – tien meter verderop keek ik achterom, juist toen hij ook achterom keek – het viel me op dat hij op een andere “Floor” leek, van enige jaren terug.

Mijn god, het is middernacht en de nieuwslezer Michiel Fraase Storm heeft het over het “kindje in de buik” inplaats van “foetus”. Dan ga je je toch afvragen hoe het staat met het intellectuele niveau van deze man.

 

ENGLISH

22.22.22
Why does Windows 8.1 not sort my vids according to date in their folder? Why first 23 and then 10 May? This is of course is a first world annoyance, for that matter all annoyances are first world, having genuine problems excludes annoyances. Anyway, nothing can be done about Windows 8.1

Went to the supermarkt in the evening. A bent old man, small posture, sallow face, yellowish hair in a tail under a cap reminiscent of the thirties, long lilac shirt, baggy gray pants, a shoulder bag hanging from his thin form, in short a wiry old hippie, walked to the coffee-mat and took a plastic spoon from the box, then he went over to the check out line. When I emerged from the store I noticed him sitting on a bench; he was eating ice cream from a cup with the plastic spoon from the coffee-mat. I concluded that he closely resembled my late father – if the latter had been left another fifteen years he would have looked about the same. The thought made me sad.

R. spoke to me: “You know who you are – you know there is a Plan – you know who are behind it – why do you deny yourself the right to welcome the future with an easy mind?”- I braked and supporting myself with one foot upon the ground, I wrote down his words in my notebook – too good to be forgotten.

Then I cycled along the river. A row boat traveled in the opposite direction, the rowers were pulling hard at their oars, the little boat possessed none of the streamlined lightness of a canoe – once abreast of me I could read the name: “Badeloch”, a figure from the Dutch play “Gijsbrecht van Aemstel” by the Dutch seventeenth century playwright Joost van den Vondel –  immediately my memory took me back to my teenage boyfriend Floor who loved Vondel –  well, that was not “cool” at all – it baffled me that ultimately I was stuck with a boyfriend who openly confessed his literary preference inclined towards something so hopelessly old-fashioned and stuffy as this antiquated, dull, Joost van den Vondel of all people. For that matter, neither did he clean his teeth properly, it made me nauseous whenever my lips came in the vicinity of his yellow, sludge-covered teeth, so all in all our courtship was short lived and beyond enjoyment. His father was vice president of public works and he had a sister with some issue. Forget the issue now.

Coming back from my very enjoyable outing with a fantastic golden evening sun lighting up my way, a young man approached me in the tiled lane close to my block; I recognized him as the guy with the far-away eyes who crossed my path some days ago – now he greeted me without a smile and I gave him a frugal smile – ten meters further down I looked back, just as he looked back – could not help noticing that he resembled another “Floor” from some years back.

My god, it is midnight and the news reader Michiel Fraase Storm refers to the “child in the belly”, instead of “fetus”. Makes you wonder about the intellectual level of this man.

 

Amsterdam, maandag 2e Pinksterdag – Whit Monday

17.07
Wat zal ik schrijven? Waarover? Waarom? Heb bijster weinig zin in schriftelijke berichtgeving. Het enige wat me invalt is klagen. Over kwesties die je “eerste wereld problemen” kunt noemen. Bijvoorbeeld dat mijn nieuwe geraniums die ik afgelopen vrijdag kocht, het niet goed doen. Nu zin ik op plannen om aanstaande vrijdag naar weer een andere markt te gaan voor wederom nieuwe geraniums. Ik wil dat mijn bloemen mij blij maken inplaats van mij te ergeren wegens “uitblijvende bloeiresultaten”, om met de Nieuwe Taal te spreken.

11.18 pm
Ik hang achter mijn laptop en dat is het wel zo’n beetje. De financiën afgehandeld, dat doe ik eens per maand, ik haat het. Inloggen op ING, al die deprimerende kolommen met “af”, “af”, “af” en nog meer “af”. Maar heel weinig “bij”, “bij”, “bij”, laat staan nog meer “bij”. Gelukkig wist ik mijn systeem nog. Dat zit zo: ik heb een spaarsysteem ontworpen met een bijbehorende annotatie in een “concept” in Gmail, dat de titel “Maandsaldo” draagt. Maar vorige keer raakte ik ineens verstrikt in mijn eigen berekeningen, ik zag het zogezegd niet meer en het duurde een half uur voor ik mijn systeem weer in de peiling kreeg. Nu ja, het kon erger zijn, mijn discalculie in aanmerking genomen. Gelukkig was het mij vanmiddag allemaal helder.

Later ben ik nog gaan wandelen, naar het park, waar anders – tussen het eilandje in de grote vijver en het vasteland dreef een ponton die was verbonden met beide oevers via een smalle planken. In voorgaande jaren had ik al eens verlangend naar het eilandje gekeken en vroeg me af of ik er niet kon komen – maar alleen de ponton dreef er toen, de planken lagen er nog niet. Enfin, tenslotte heb ik me maar niet gewaagd aan een wandeling over de wiebelige planken om een bezoek aan het eilandje te brengen. Stel je voor dat ik te water zou raken! Een nat pak halen is niet heel erg in dit jaargetijde, maar een kletsnatte videocamera en kletsnatte betaalpasjes is andere koek. En mijn tas achterlaten op de oever zou bepaald dom zijn. Dus mijn expeditie naar Schat Eiland is uitgesteld tot een volgende keer, zonder tas en met mijn sleutels om mijn nek.

Film geschoten van het ooievaarsnest waar wederom het jonge leven de kop boven het nest uitstak – en weer groter dan een week geleden!
Vlakbij de plek van het nest vond ik een doorzichtig plastic hartje, van een kledingstuk of tas afgevallen – ik pakte het op en stopte het in een zijvak van mijn tas. Een mooi symbool. Zoekt iemand de liefde ?

 

ENGLISH

 

17.07
What shall I write? What about? Why? Pitifully little desire for written messaging. The only thing that comes to me is complaining. About problems which you could call “first world problems”  For instance my new geraniums I bought past Friday, not doing well at all. Now I am making plans to pop over to yet another plant setup for yet another batch of geraniums. I want my flowers to make me happy instead of annoying me due to “failing blossoming results”, to express myself in New Speak.

11.18 pm
I am slouching behind my laptop and that’s about it. Managed finances, I do that once a month, on the 25th, I hate it. Logging in to the ING bank, all those depressing columns with “off”, “off”, “off” and more “off”. But very few with “added”, “added”, “added” let alone more “added”. Happily I still knew my system. About that: I designed a saving system together with a corresponding annotation, all stored in a draft in Gmail bearing the title: monthly balance. But last time I suddenly found myself entangled in my own calculations, I didn’t get the picture so to speak and it took half an hour before I picked up on my own system. Well, it could be worse, considering my dyscalculia. Luckily this afternoon all was clear.

Later I went out for a walk, to the park, where else – there was a pontoon consisting of two oildrums floating between the island in the large pond and the mainland, connected to both banks via planks, one broad, one narrow. In former years I had cast longing glances at the little island and wondered whether I could not get to it – but then there was just the pontoon without the planks. Well, in the end I gave it a miss, braving a walk across the wobbly planks to pay a visit to the mysterious island. Just imagine I would fall off the plank! Getting wet is not the worst thing to happen in this season but a drenched video camera and debet cards is a different concern. And leaving my bag behind on the bank would be downright stupid. So my expedition to Treasure Island is postponed till a next time, visiting the park without a bag and just my keys around my neck.

Shot a film of the stork’s nest where again the young life raised its head above the rim of the nest – and again bigger than a week ago! Close to the site of the nest I found a heart of translucent plastic, dropped off of a garment or a handbag – I picked it up and put it in a compartment of my bag. A nice symbol. Anyone looking for love?

Amsterdam, zaterdag-Saturday 23-05-15

02.02.02
De kogel is door de kerk. De teerling is geworpen. Het gaat gebeuren. Ze gaan eruit. Allebei tegelijk. Twee jaar geleden er in, en zo snel mogelijk er uit.
Wat? Mijn implantaten. Niet in mijn kaak, maar in mijn voorgevel. Twee sierstenen, on in de metafoor te blijven,  om hem op te hogen. Ook wel “borstimplantaten” genoemd.
Ineens…. een kleine drie weken geleden begon ik last te krijgen van mijn bh. Dat was vreemd, want toen ik mijn nieuwe borsten pas had was dit niet zo. Wel voor de implantatie, toen droeg ik nooit een bh omdat ik hem niet kon verdragen. Maar goed, R. meent dat de fysieke hinder die ik van mijn bh ondervind de laatste tijd te maken heeft met mijn afkeer van de implantaten. Dat is heel goed mogelijk. Ik had al een afspraak staan voor een gratis consult, en die had ik af gezegd, onzeker en weifelend over de te nemen koers. Maar vanavond ging er een knop om. Ik wil mezelf weer zijn. Wil mijn eigen bouw terug, hoe klein, hoe slap ook, maakt niet uit, als ik maar niet meer door het leven hoef te gaan met twee zakjes vol chemicaliën, 250 gram elk, tegen mijn borstkas geplakt.
Kost wel weer geld, maar goed, eigen schuld, dikke bult (onbedoelde woordspeling).

Op de site “realself.com” dook ik in de vele vele verhalen van vrouwen die een “explant” ondergingen en al deze verhalen waren juichend, geen enkele uitgezonderd. De schrijvers verhaalden van hun ongelofelijke opluchting, van hun blijdschap weer zichzelf te zijn zonder “vreemde ” lichamen in hun eigen lichaam.

 

22.28 pm
Volgens mij gaat het met de wereld de verkeerde kant op, wanneer ik naar het Eurovisiesongfestival kijk. Als de wereld geen lied meer heeft, wat heeft het dan nog? Ik zie alleen maar hysterische mannen en vrouwen die hysterische liederen uit hun hysterische longen persen. En ieder hysterisch liedje klinkt exact hetzelfde als het vorige hysterische liedje. Serieus, wanneer je luistert zonder te kijken dan zou je echt niet weten waar het ene liedje begint en het andere eindigt. Van sommige wordt je bijna bang. Waar zijn toch in godsnaam die leuke liedjes van vroeger gebleven, gewoon mooie liedjes gezongen door mensen met mooie stemmen, liedjes die je kon meezingen, liedjes die alleen maar liedjes waren en verder niks en dat was genoeg,  waar zijn ze gebleven?

Zelf heb ik vandaag rustig geademd – afgezien van een klein meningsverschil met R. vanochtend waarbij ik mijn argumenten met kracht naar voren bracht.

In de vooravond was ik in het zorgcentrum om de vader I. te helpen met het eten. Dit bleek een moeizame strijd. Wie ooit een dementerend  (en daarbij eigenzinnig) persoon een maaltijd moest laten wegwerken weet waar ik het over heb. Enfin, twee kleine stukjes vis, een aardappel, maat M en nog geen ons groente en een glas limonade hebben hun weg gevonden naar de maag van deze heer. Dat kostte precies een uur. Ik merkte dat de mensen op de afdeling waar tot vorig jaar 16 oktober mijn moeder vertoefde, er niet goed verzorgd uitzagen: slordige ongekamde haren, vet en piekig, rare kleren, losgeraakte hemden, het was de verzorgers kennelijk teveel moeite om ze even vast te knopen, sommigen die aan tafel zaten hadden geen slab voor en van weer anderen die hun maaltijd al achter de kiezen hadden werd de slab, helemaal vol etensresten, juist niet verwijderd. Maar goed, ik hoef me nu nergens meer mee te bemoeien of me druk te maken, ik ben niet meer zo betrokken, bemoei me alleen met de heer waarvan ik kom.

Na mij van deze taak te hebben gekweten ging ik naar het park. En jawel, er is zichtbaar leven in het ooievaarsnest – toen ik mijn filmcamera maximaal inzoomde kreeg ik het kopje te zien op het display en daarna kwam het bovenlijfje van een kuiken in beeld – het sloeg zijn vleugels uit en wipte even hoog op, reikend naar de snavel van de ouder-ooievaar. Hoe zal ik deze twee kuikens noemen? Oi en Ivar?

Mogen wij uw stem alstublieft? Nou, ik kon voor geen van deze overgeproduceerde hysterische liederen stemmen, waarin de wanhopige vocalen van de al even wanhopige vocalisten schenen te verdrinken maar kennelijk besliste de rest van Europa dat Zweden de beste was van dit angstaanjagende zootje, met Rusland en Italië als respectievelijk tweede en derde.
De zangeres van de Russische band raakte een beetje overstuur na het wegsterven van haar laatste hoge C – ze greep naar haar borst en snakte naar adem, en dreigde in snikken uit te barsten, wat ze nog maar net wist te voorkomen, het werd het arme kind kennelijk bijna teveel.
Opmerkelijk detail bij het uitreiken van de stemmen: de persoon die de honneurs voor Nederland verzorgde,  droeg de mallotige jurk, door Trijntje Oosterhuis afgedankt als bühne-kleding voor haar optreden na alle deining rondom deze creatie. Goed gedaan Nederland, gaan met die jurk!

O, en dan is er nog iets: in het Help Forum werd ik ineens, in een draad, behoorlijk behandeld door de Hulpbisschop van het Aartsforum, na jaren en jaren te zijn geschoffeerd, getreiterd, geprovoceerd en gepatroniseerd. Nu wordt het pas echt gevaarlijk!

 

 

ENGLISH

02.02.02
The die is cast. It is going to happen. They will be removed. Both at the same time. Two years ago they went in, and as soon as possible  out.
What? My implants. Not in my jaw but in my frontage. Two “facing bricks”, metaphorically speaking, to boost it. Also named “breast implants”.
Suddenly… a little under three weeks ago, my bra began to bother me. That was strange, because when I first had the new frontage, this was not the case. It used to, before the augmentation, when I never wore a bra because I could not endure it. But anyway, R. thinks that the physical trouble my bra gives me of late, has to do with my aversion to the implants. That is highly possible. I already fixed an appointment for a consultation free of charge, and I had it canceled, uncertain, doubting the path to take. But tonight a switch turned. I want to be myself again. Want my own built back, no matter how small, how limp, regardless, as long as I do not need to go through life with two bags stuck to my chest, 250 grams of chemicals in each.
On the site “realself.com” I plunged into many many stories from women who underwent an “explant” and all these stories were jubilant, without exceptions. The authors recounted of their immense relief, of their happiness at being themselves again without “foreign” bodies in their own body.

22.28 pm
If you ask me the world is taking a wrong direction, watching the Eurovision Song Contest. When the world no longer has a song, what will it it have? I only see hysterical men and women squeezing hysterical songs from their hysterical lungs. And every hysterical song sounds exactly the same as the previous. Seriously, when you listen without looking you would really not know where the one song ends and the next begins. Some are actually scary. Wherever did those nice songs like they had in the old days go, simply nice songs sung by people with nice voices, songs you could singalong, songs that were just songs and nothing more and it was enough, where did they go?

As for me my breathing was calm – apart from a small difference of opinion  with R. this morning where I forcefully propounded my arguments.
In the early evening I was in the care center to help I.’s father with his supper. This appeared to be a laborious struggle. Whomever has been faced with having to get a demented (and stubborn) person to work down a meal will know what I am talking about. Anyway, two small bits of fish, a potato, size M, just under an ounce of vegetables and a glass of lemonade found their way to this gentleman’s stomach. That took exactly an hour. I noticed that the people in de section where my mother resided till last year October 16, did not look well kempt: messed up greasy, straggly hair which had not seen a brush or comb, weird clothes, unbuttoned shirts, evidently the care givers considered it too much trouble to button them up, some people sitting at the table wore no bib and others who had finished eating were left with their bib still tied, food all over them. But now I no longer need to worry about anything, or get worked up, I do not feel involved, I just mind the gentleman for whom I came.

After having completed this task I went to the park. And sure enough, life reared its head in the stork’s nest – when I zoomed in to the max with my video camera the display showed me the little head and after that the upper body of the chick came into focus – it flapped its wings and jumped up, reaching for the bill of the parent stork. How shall I call these two chicks? Oi and Ivar? (After the Dutch word for stork: “Ooievaar”.)

May we have your votes please? Well, I could not vote for any of these overproduced hysterical songs drowning out the desperate vocals of the equally desperate singers but evidently the rest of Europe decided that Sweden was the best of this scary lot, with Russia and Italy as respectively second and third. The singer of the Russian band seemed overwhelmed after her last high C had ebbed away – she clutched her chest and gasped for breath, and threatened to burst into tears, which she only just managed to prevent, evidently the poor kid couldn’t take it.
Remarkable detail: the person who gave the votes for Holland wore the crazy dress the Dutch contestant planned to wear on stage in first instance and which created a huge commotion in this little country. Well done Holland, push your dress!

Oh, and something else: in a certain thread in the Help Forum, I was suddenly treated civilly by the Helpbishop of the Archforum, after having been insulted, tormented, baited and patronized for years and years. Now things are getting really dangerous!

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 21-05-15

19.03 pm
Hoera! Er komt hoogstwaarschijnlijk een boerkaverbod. Het werd verdomme tijd. Helaas beperkt: in het onderwijs, in ziekenhuizen, in het openbaar vervoer en in overheidsgebouwen. Op straat mogen vrouwen nog steeds rondlopen als een wandelende voddenbaal. Maar de politie mag verzoeken om het gezicht te tonen van de persoon in de voddenbaal wanneer de identificatie dat vereist. Wie het verbod negeert kan rekenen op een boete van 450 euro. Had van mij wel hoger gemogen. En wanneer komt er een boete voor het weigeren van een moslim om de hand van een vrouw te schudden? Voor de goede orde: iedere vrouw, niet alleen een moslima.
Je zou het wel willen uitschreeuwen. Is me een keer gebeurd, een of andere vervloekte moslim gast weigert doodleuk de hand die ik hem toesteek toen een derde ons aan elkaar voorstelde. Trouwens, het had weinig gescheeld of ik had hem een klap in het gezicht gegeven, met dezelfde hand. Die gasten weten precies hoe ze een vrouw het gevoel moeten geven dat ze een stuk vuil is. Waardeloze regels, waardeloze samenleving, waardeloze normen. De manier waarop een samenleving haar vrouwen behandelt is bepalend voor de kwaliteit van die samenleving.
En al deze hedendaagse islamitische samenlevingen gebruiken een op de een of andere wijze gecorrumpeerd boek dat in zijn pure vorm misschien ernstig verschilt van de manier waarop het word geinterpreteerd. Net als de bijbel. Ze moeten geen boeken schrijven vol regels en richtlijnen, want dat is het onvermijdelijk lot van dergelijke boeken: corruptie en fout lezen, ofwel opzettelijk of anders onopzettelijk en dan ligt de nadruk op “opzettelijk”.

ENGLISH

19.03 pm
Hooray! Very likely a burka ban has made it. Bloody time too. But alas, limited to schools, hospitals, public transport and government and other official buildings. In the streets women are still permitted to walk around like a moving rag bag. But the police now at least is authorized to ask the person in the rag bag to show their face for identification purposes. Whoever ignores the ban may count on a fine of 450 euro. I would have had it higher. And how about fining a male muslim for refusing to shake hands with a woman? Just to be clear: any woman, not just a muslimah.
Makes you want to scream. Happened to me once, some insolent muslim guy simply refusing the hand I stuck out when a third person introduced us. In fact I came close to slapping the guy’s face, with the same hand. These guys really have a way to make a woman feel like she is a piece of shit. Worthless rules, worthless society, worthless standards. The way a society treats its women defines the quality of that society. And all these present day Islamic societies use an in some way or other corrupted a book which in its pure form might differ considerably from the way it is interpreted. Just like the bible. They shouldn’t write books full of rules and directions, for that is the inevitable fate of such books: corruption and misreading, either intentional of unintentional and the the emphasis lies on… “intentional”.

 

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 19-05-15

19.15 
Vanochtend in de supermarkt, ja die dure, merkte ik op dat het muzikale behang een gedaanteverwisseling schijnt te hebben ondergaan, afgaande op wat er ten gehore werd gebracht: “It’s Only Love”, van Tina Turner en Bryan Adams, een nummer wat tot de nogal robuste kant van de popmuziek behoort, ik wil niet zeggen “rock met ballen”, maar toch heel anders dan de vrijblijvende suikerzoete ballades die er op andere tijden uit de speakers stroomt. Is dit een trend die zich doorzet? Zodat met zes maanden “Screaming For Vengeance” van Judas Priest los gaat over de sidderende koekjes en melk en eieren op hun schappen ?

Over muziek gesproken: toen ik terugkeerde van de markt – ik had nog eens negen roze geraniums gekocht – luidden de kerkklokken! Zo’n fantastisch geluid. Welnu, het Katholicisme heeft vele beperkingen gebracht en hypocrisie en misbruik, maar we mogen onze muziek niet vergeten, die in de kerk ontstaan is, en de onvergetelijke klanken van luidende kerkklokken – helaas hoor je ze steeds minder.
De orthodoxe islam heeft geen lied en mocht dit toch het geval zijn dan zal geen vrouw het mogen zingen, of haar stembanden zullen worden doorgesneden met het wraakzuchtige mes van de beul, op het marktplein, gadegeslagen door een juichende menigte.

11.33 pm
En waar werden wij vanavond op getrakteerd? Jawel, het Eurovisie Songfestival! Godallemachtig, wat een afgang, wow! Ongeveer 95 procent van de liedjes waren van hetzelfde merk hysterisch geschreeuw, sommige “zangers” en “zangeressen” wekten het vermoeden dat ze draaiden op een gevaarlijke cocktail van ecstasy, meth, en peppillen. Toen het vonnis werd geveld bleek dat de tien finalisten alle Balkanlanden waren, plus Rusland, Estland en België. Onze “eigen” Trijntje Oosterhuis paste hier perfect bij met haar vocalen die veel weg hadden van een zieke kat op de operatietafel zonder een behoorlijke verdoving – ze had de ongelofelijke zwarte robe, haar eerste keus als podiumkledij, laten varen, na de slechte media aandacht, waarbij inbegrepen de term “sletterige weduwe”, wegens het diepe decolleté tot aan haar navel – de vreemde zomen van het decolleté leken op puzzelstukjes en zo kreeg je de indruk dat haar borsten ieder ogenblik vanachter de puzzelstukjes tevoorschijn konden floepen. Deze bizarre creatie was vervangen door een zwarte jumpsuit met enorme mouwen als ballonnen en dito broekspijpen die wijd om haar benen stonden en een behoorlijk eind boven enkel eindigden – dus geen “sletterige weduwe” maar een circusclown. Ze had deze maskerade moeten complementeren met een hijab om haar hoofd, nou, dat zou iets zijn geweest om over naar huis te schrijven, de zingende moslima uit Holland en haar tragikomische kattengejank.

ENGLISH

19.15
This morning, in the supermarket, yes, the expensive one, I noticed that the muzak seemed to have undergone a metamorphosis, going by what was playing: “It’s Only Love”, from Tina Turner and Bryan Adams – a song which resorts under the rather robust side of pop music, I won’t say “rock with balls” but still very different from the noncommittal stream of mostly sugary ballads emanating out of the speakers at other times. Is this a persisting trend? So that in another six months “Screaming For Vengeance” from Judas Priest will rage over the cookies and milk and eggs trembling on their shelves?

Speaking of music: when I returned from the market – I had got me another nine pink geraniums – the church bells rang! Such a wonderful sound. Well, Catholicism brought many restrictions and hypocrisy and abuse but we may not forget our music, which originated in the church, and the unforgettable ringing of church bells – heard less and less alas.
The orthodox Islam has no song and if by chance it does, any woman singing it will have her vocal cords cut with the spiteful knife of the henchman in the market square, watched by a cheering crowd.

11.33 pm
And what were we treated to, this evening? Right, the Eurovision Song Contest! God almighty, what a fall-through, wow! About 95 percent of the songs were the same brand of hysterical screeching, some “singers” made you suspect they were on a dangerous cocktail of ecstasy, meth, and pep-pills. When the verdict came it appeared that the ten finalists were all Balkan countries plus Russia, Estonia and Belgium. Our “own” Trijntje Oosterhuis blended in perfectly with her vocals, resembling a sick cat being operated on and lacking a proper anesthesia – she had abandoned the incredible black gown which was her first choice to wear on stage, after bad media publicity, including the term “slutty widow”, on account of the plunging neckline down to her navel – the weird borders of the neckline, bore a likeness to jigsaw puzzle pieces and thus you got the impression that her breasts could pop out from behind the jigsaw at any moment. This bizarre creation had been replaced by a black jumpsuit with immense ballooning sleeves and ditto pant-legs, blown out around her legs and ending well above the ankle – so not a “slutty widow” but a circus clown. She should have complemented the masquerade by wearing a hijab around her head –  now that would have been something to write home about, the singing muslima from Holland and her tragicomic caterwauling!

 

Amsterdam, maandag-Monday 18-05-15

4.53 pm
Seksisme, je ziet het overal, op grote schaal, en in verborgen aanwijzingen, neem bijvoorbeeld die definitie van “restricted”, een van de twee filters voor Volwassen Inhoud op Flickr:

  • Restricted – This is content you probably wouldn’t show to your mum, and definitely shouldn’t be seen by kids –
  • “Beperkt zichtbaar” – deze inhoud zou je waarschijnlijk niet aan je moeder laten zien, en het moet al helemaal niet worden bekeken door kinderen. 

Dus… is het kennelijk *wel* oké om harde porno te laten zien aan je vader. Waarom is dat wel oké? Om de een of andere reden lijkt dat gekoppeld aan de norm van vroeger waar promiscuiteit voor mannen prima was, maar wanneer vrouwen zich overgaven aan hetzelfde dan waren ze beslist geen “goede meisjes”, of zelfs zou men het over haar hebben als een “slet”.
Er wordt gesuggereerd dat een man kan omgaan met porno, of zelfs dat mannen de eigenlijk doelgroep voor porno vormen! Ja, nu begrijpen wij het, een vrouw wordt *verondersteld* geen interesse in porno aan de dag te leggen. Nu begrijpen wij waar dat kleine zinnetje in Flickrs regels voor inhoud filters stiekem naar verwijst.
Een merkwaardige tegenstelling, gelet op Flickr liberale houding ten aanzien van porno: het was een van de eerste sites waarop je foto’s van naaktheid en expliciete seksualiteit openbaar mocht maken (vooropgesteld dat het correct was gefilterd).

11.46 pm
En zo eindigt de dag – nog dertien minuten en deze 24 uur zullen in de vergetelheid glijden – zij laten de herinnering na aan een wandeling in het park tussen weelderig lentegroen en het juichende vogellied en openbarstende bloesems overal en het aroma van wilde ui – zij laten de gedachtenis na aan de vreemde ogen van de jongeman die mij passeerde, starend in een of andere onbekende verte – zij laten het verlangen achter aan een toekomst die mijn noden insluit – misschien morgen of anders volgende week.

ENGLISH

 

4.53 pm
Gender discrimination, you see it everywhere, on a large scale, and in those little tell tale signs, take for instance this definition of “restricted”, one of the two filters for Adult Content on Flickr:

  • Restricted – This is content you probably wouldn’t show to your mum, and definitely shouldn’t be seen by kids –

So…. evidently it *is* okay to show hard core porn to your dad. Why is that okay? Somehow this is linked to the old-time standard that promiscuity is fine for men, but if women indulge in the same they would inevitably not be considered a “good girl” or even people would refer to them as a “slut”.
The suggestion is that a man can handle porn, or even that it is exclusively meant for men, as the actual target audience for porn! Ah, now we understand, a woman is not *supposed* to have an interest in porn. Now we understand where that little tell tale sentence from Flickr’s rules on Content Filters stems from.
A strange contradiction, with a view to Flickr’s liberal attitude towards porn: it was one of the first sites which allowed public visibility of images showing explicit sexuality and nudity (if correctly filtered).

11.46 pm
And thus the day ends – another thirteen minutes, and these 24 hours  will slip into oblivion – leaving the memory of a walk in the park amid luscious spring foliage and jubilant birdsong and bursting blooms everywhere and the aroma of wild onion – leaving the recollection of the strange eyes of the young man who passed me by, staring into some unknown distance – leaving the yearning for a future which holds my needs – perhaps tomorrow or else next week.

 

 

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.