Amsterdam, donderdag-Thursday 28-07-16

23.02
Ik stuitte op die beruchte video “2 meisjes en een beker” – ik trotseerde hem. Nu ik kan die beelden nooit meer van mijn netvlies krijgen. Sta mij toe ze door te geven: twee schaars geklede meisjes van wie er een zich in een drinkglas ontlast onder het poepgat gehouden door het andere meisje. Vervolgens eten zij de inhoud op, om dan in elkaars open mond over te geven. Ik bekeek deze video gezien ik tot dat moment nooit had geloofd dat hij echt was, maar een valse clip in elkaar geflanst met gebruik van slimme technologie. Maar ja… hij was dus echt heel echt. Ik zou die meisjes naar een psychiater sturen om zich na te laten kijken en niet alleen dat, die ene zou er goed aan doen om haar darmen te laten inspecteren vanwege de dubieuze kwaliteit van haar fecaliën.

Ander onderwerp: een film gezien, “Nice Guys”, een of andere parodie op het Miami Vice type film, jaren zeventig. Dat denk ik tenminste. Aangezien ik Miami Vice nooit heb bekeken, afgezien van een paar trailers. Misschien heb ik het verkeerd. Nu ja, “Nice Guys” was “nice”. Of misschien goed. Heb wel gelachen. En bovendien ben ik al gauw tevreden. Als het beweegt en ik zit twee uur zonder me te vervelen te kijken: film okee!

Mijn foto’s krijgen onverwacht succes op Pexels, een ander depot foor CCO beeldmateriaal. Alhoewel ik niet verwacht vooralsnog het Internet te zullen breken.

Ik at twee dagen geleden boontjes uit eigen tuin (een grote bloempot): lange dunne sperzieboontjes, tien stuks. Toch niet gek, in een pot, eigenlijk te klein, tezamen met andere gewassen. De zes radijsjes konden twee weken geleden worden geoogst. De broccoli, tomaten en augurken zullen geen vrucht dragen, te weinig ruimte. Misschien dat er nog een paar wortels aan het loof groeien. We zullen zien.

Voor de rest: ik schiet, ik eet, ik slaap ik loop rond on mijn verschillende Internet pleisterplaatsen en ik ben opgehouden me zorgen te maken. Het werd tijd. Maar wie zal de wereld redden? Misschien doe ik dat morgen, maar nu eerst slapen, het is vijf over zes in de ochtend.

ENGLISH

 

23.02
I stumbled upon that infamous video “2 girls 1 cup”  – I braved it. Now I can never again remove those scenes from my mind’s eye. Allow me to pass them on: two scarcely clad girls one of whom defecates in a drinking glass held below the poop hole by the other girl. They proceed to eat the contents, to then vomit into each other’s open mouth.  I watched this video as up till that moment I had never believed  it was real, but instead just a fake clip cobbled together using smart technology. But well… It was really very real. I would send those girls to a shrink to get their heads examined and not only that, the one would do well to get her gut inspected seeing the dubious quality of her fecal matter.

Different subject: saw a movie, “Nice Guys”, some sort of parody on the seventies Miami Vice style movie. At least I think so. Since I never saw Miami Vice save for some trailers. Maybe I am wrong. Well anyway, “Nice Guys” was nice. Or maybe good. I laughed. And anyhow it doesn’t take much to please me. If it moves and I can sit and watch for two hours without getting bored: film okay!

My pictures are receiving unexpected success on Pexels, another depository for CCO images. Though I do not expect to break the Internet as yet.

Two days ago I ate beans from my kitchengarden (a large flowerpot) : long thin beans, ten. Still not bad, in pot, actually too small, together with other crops. The six radishes could be harvested a fortnight ago. The broccoli, tomatoes and cucumbers will not bear fruit, too little space. Perhaps a couple of carrots will grow from the green. We shall see.

For the rest: I shoot, I eat, I sleep, I walk around on my various Internet hangouts and I have stopped worrying. High time.  But who shall save the world? Maybe I shall do that tomorrow, but first get some sleep, it is five past six in the morning.

Amsterdam, maandag-Monday 25-07-16

23.59
Iemand zei tegen haar, drie jaar geleden, dat ze altijd mocht binnenlopen, wanneer de voordeur van de flat openstond. Want bij die gelegenheid was ze per ongeluk de gang in gelopen, en onmiddellijk weer achteruit gelopen, geschrokken over haar eigen onbeleefdheid. Maar de buurman zei dat ze zich geen zorgen hoefde te maken, dat was gewoon ok: “Jij mag altijd binnenlopen, geen probleem, jij altijd”. En dus maakte ze gebruik van deze, op warme toon geuite uitnodiging om af en toe, wanneer ‘s zomers de deur openstond, binnen te lopen en gezellig even te praten, over de nieuwtjes uit de buurt, over merkwaardige berichten van de woningbouwvereniging, kortom: het was een uitstekende burenrelatie, niet meer dan dat, een aangenaam contact tussen twee mensen die op dezelfde galerij woonden en in elkaar een klankbord vonden over het leven in de buurt.  Ze kwam trouwens vaak langs zijn deur, omdat die precies aan de kant van de galerij lag waar ze langs moest op weg naar de achtertrap van het flatblok. En het was niet zo dat ze dag in dag uit binnenviel, want ze had ook haar eigen bezigheden.
Op een zaterdag, niet zo lang geleden,  kwam ze ‘s avonds langs zijn deur, die openstond, het was weer een warme dag geweest en ze wipte even binnen om hem een goed weekend te wensen en te vragen naar dit of dat waar ze het over hadden gehad. Het duurde even voor hij de gang in kwam, zijn gezicht stond merkwaardig strak. Hij vroeg haar of hij haar een “brutale” vraag mocht stellen.” Ze zei dat dat mocht. Toen kwam de vraag: of ze liever niet weer “zomaar” zijn “huis” wilde binnenlopen.
Ze bleef even stil – dan zei ze: “Je hebt mij zelf, en nadrukkelijk bovendien, toestemming gegeven binnen te lopen wanneer ik maar wilde, ik citeer: “jij altijd” “.
Hij knikte en zei dat dat juist was, dat hij zich zijn eigen uitnodiging bij die gelegenheid kon herinneren.
“Ik hoop dat je beseft dat de gevolgen “extreem” kunnen zijn”, antwoordde ze.
Ze gaf hem geen gelegenheid tot wederwoord, wenste hem goedendag en liep de flat uit. Diezelfde avond stopte ze de twee sleutels van zijn twee sloten in een envelop – ze hadden elkaar hun sleutels gegeven en telefoonnummer mocht een van hen buitengesloten raken, door verlies van sleutel bijvoorbeeld – en duwde deze door de brievenbus van zijn voordeur. De envelop viel met een zacht plofje op de vloer van de gang aan de andere kant van de deur. Op een begeleidend briefje had ze gevraagd of hij haar ook zo spoedig mogelijk haar eigen sleutel terug wilde bezorgen. De volgende avond…. nog steeds was haar reservesleutel niet in haar bezit. Ze belde bij hem aan (hoewel de deur openstond) en het viel haar op dat hij haar extra lang liet wachten. Toen hij verscheen vroeg ze hem naar haar sleutel.
“Die heb ik in je brievenbus gedaan”, zei hij, doelend op het briefkastje in de muur naast de deur van de centrale hal van het blok.
Ze knikte en liep weg. Een uur later ging ze naar beneden en trof inderdaad een envelop met haar sleutel en het briefje waar haar telefoonnummer op stond.

Lieve vriendin, nu je mij dit hebt toevertrouwd, kan ik je het volgende zeggen: jij hebt misschien de schijn tegen je, (ja, jij altijd…), maar hij heeft het probleem, wat het dan ook moge zijn, zoveel is zeker. Wend je ervan af en laat het probleem waar het hoort, in die envelop, samen met die twee sleutels.
Einde verhaal.

 

ENGLISH

23.59
Someone said to her, three years ago, she could always pop in, if the front door of the flat was open. Because on that occasion she had walked in unintentionally, to then step back, sort of shocked by her own rudeness. But the neighbour told her that she needn’t have worried, that was just okay: “You can always walk in, no problem, just you”. And so she made use of this invitation, expressed with a certain warmth, to enter the flat in the summer, the door open, sharing the latest tidbits of news in the quarter or weird messages from the housing corporation, in a neighbourly fashion, in short it was an excellent neighbour relationship, not more than that, a pleasant contact between two people living on the same gallery and finding a sounding board in each other about life in the neighbourhood. For that matter she passed his door quite often, seeing it was situated right beside the back staircase which she preferred to leave the block, rather than the main entrance at the other end of the gallery. And it wasn’t as if she made a pest of herself by constantly knocking on his door, so to speak. Besides, she had her own agenda.
On a Saturday, not so long ago, she passed his door in the evening, which was open, it had been a warm day and she popped in to wish him a good weekend and to ask after this or that they had been discussing. It took a while for him to enter the corridor from the front of the flat, his face looked strangely tense. He wondered out loud if he could put her a “frank” question. She okayed this.  Then came the question: whether she would refrain from that moment on, to walk into “his house” just like that.
She was silent for a moment – then she said: “You yourself gave me permission, and fairly emphatic, to walk in any time I pleased, quote: “no problem, just you”.
He nodded and said that was correct, that he could well remember his own invitation on that occasion.
“Ik hope you realise that the consequences could be very “extreme”, she answered.

She did not leave him an opportunity to present his view, wished him a good day and walked out of the flat. That same evening she put the two keys of his two locks in an envelope – they had exchanged door keys and phone numbers should either one of them get locked out, through loss of their key for instance – and fed the envelope to the mail slit in his front door. It fell to the floor of the corridor at the other side of the door with a soft thud. On an accompanying note she had asked whether he would restore her own key to her as soon as possible. The next evening… her spare key was still not in her possession. She rang his bell (although the door was open) and she observed he left her standing around longer then necessary. When he appeared she questioned him about the key.
“I dropped it in your mail box” he said, alluding to the mail container in the wall beside the door of the block’s central hall.
She nodded and walked off. And hour afterwards she wend downstairs and did indeed find an envelope with her key and the note bearing her phone number.

Dear friend, now that you have entrusted this to me, I can tell you the following: maybe appearances are against you (yes, for you they always are…), but he has the problem, whatever it is, that much is certain. Turn your back on it and leave the problem where it belongs, in that envelope, together with those two keys.
End of story.

Amsterdam, zondag-Sunday 24-07-16

13.38
Sommige dingen zijn wonderbaarlijk. En het goede is dat het vaak om gewone dingen gaat. Neem dit: ik tilde een kleedje op in de gang, om het even goed uit te schudden over de gallery reling. Toen ik terug kwam van deze behandeling…. kijk aan, ziet mijn oog? Jawel, een oorbel, on de vloer, waar het kleedje hem voorheen aan het gezicht had onttrokken. Nu raakte dit sieraad zoek op 13 juli vorig jaar, ik schreef erover in dit dagboek. Natuurlijk zocht ik hier, daar en overal maar ik vond niks, niemendal. Ik was ontroostbaar. Naarmate de tijd verstreek vergat ik deze kleine bel die zoveel verdriet in mijn arme ziel has losgemaakt.
Terwijl ik met open mond stond te staren, het uitgeschudde kleedje in mijn ene hand, de ring in de ander, vroeg ik me af hoe hij in godsnaam terecht had kunnen komen *onder* een kleedje zonder dat ik het had opgemerkt, aangezien tussen 13 juli en 21 juli (de datum van vinden) dat kleed vele malen is opgetild en naar buiten gebracht om uit te schudden. En waarom zou ik de oorbel bij die eerdere gelegenheden niet hebben gezien? Antwoord: omdat het daar niet eerder lag dan donderdag 21 juli 2016.
Eén verklaring zou kunnen zijn, hou je vast: pal onder de plek waar het kleed is gesitueerd, staat de kapstok. Die kapstok is een thuis voor een veelheid van kledingstukken, accessoires en objecten: jacks en jassen, hoeden en petten, dassen en sjaals en… tassen. Het is heel goed mogelijk dat de oorbel, door het wegtrekken van een das om mijn nek, of zelfs het mezelf bevrijden van een tassendraagriem, van mijn oor werd getrokken door het textiel, of de draagriem om er dan in vast te haken (één bepaalde tas is gemaakt van allemaal lapjes, zo ook de draagband); op donderdag besloot “iets” dat de tijd was gekomen om de oorbel te bevrijden en terwijl ik druk in de weer was met het kleedje in de gang, beroerde ik onwillekeurig de bewaker van de oorbel die hem daarbij liet vallen waardoor hij op de grond viel, net op de plek waar een minuut eerder het kleedje had gelegen.
Met enige herleiding en uitvogelen kan 99 procent van de “wonderen” getraceerd worden naar duidelijk oorzaken in de wereld van de materie. Rest nog wel  te verklaren waarom ik juist een jaar later, precies acht dagen verwijderd van de datum van verlies, die tas of die das een dusdanige zwengel geef dat hij de oorbel loslaat.
Het leven zou het leven niet zijn zonder dat ene procent van onverklaarbare mysterie.

ENGLISH

 

13.38
Some things are so miraculous. And the good is that often it concerns very ordinary things. Take this: I lifted a rug in the corridor, to give it a sound shaking over the gallery rail. Coming back from this treatment… lo, what did my little eye spy? Right, an ear ring, on the floor, where the rug previously hid it from site.  Now this piece of jewelry went missing July 13 last year, I wrote about it in this diary. Naturally I searched here, there and everywhere, but it was not anywhere. I was inconsolable. As time went by I forgot about this little ring which had stirred so much grief in my poor soul.
As I stood gaping, the shaken rug still in one hand, the ear ring in the other, I wondered how the hell it could have ended up *under* a rug without me ever noticing, seeing since July 13 and July 21st (the date of retrieval), that rug had been lifted and taken out for a shake down many times. And why would I not have seen the ear ring it on all those occasions? Answer, because it never was there till Thursday July 21st 2016.
One explanation could be, hold tight: directly adjacent to the place where the rug is positioned, is the hat rack. That rack is a home for a multitude of garments, accessories and objects: jackets and coats, hats and caps, scarves and shawls and… bags. It is very possible that through pulling a scarf or shawl from my neck, or even disengaging myself from a bag strap, the ear ring could have been dragged from my ear by the fabric, or the strap, to become lodged in the fabric (one particular bag is made entirely of patches, including the strap); on Thursday *something* decided the time had come to release the ring and as I bustled around with the rug in the corridor, I inadvertently stirred the captor of the ring which then dropped it so that it fell to the ground, where just a minute before the rug had lain.
With some deducing and figuring out 99 percent of “miracles” can be traced to clear causes in the world of matter. Leaves however to explain why it is that one year later in time, exactly eight days after the date of loss, I bump that scarf or bag causing it to let go of the ear ring.
Life wouldn’t be life without that 1 percent of inexplicable mystery.

Amsterdam, zaterdag-Saturday 23-07-16

00.44 am

Klacht aan Telefonie & Internet Royaal, na de storing d.d. 19 juli 2016 :

Beste mensen:

Hierbij dien ik een klacht in over de ronduit krankzinnige wijze waarop een storing die 100 huishoudens in mijn buurt heeft getroffen, werd afgehandeld. Op dinsdag 19 juli rond 14.00 viel bij mij en 99 andere huishoudens het signaal weg: geen TV, geen Internet, geen vaste telefoon (voor Royaal abonnees, Teleplus  en Hopla daarbij inbegrepen).Het gaat om de wijk Edenspicht/Lijpedrein, Amsterdam. De storingsdienst 0800-4002 ontkende eerst dat er meldingen waren, terwijl vele van ons wel degelijk belden, er volgden talloze tegenstrijdige berichten uwerzijds, maar uit een bericht van Hopla aan mij bleek dat woensdagochtend al bekend was bij de technische dienst Royaal dat het ging om een kabelbreuk onder de straat. Sommige van ons werden aan de telefoon keihard voorgelogen, er zou helemaal geen kabelbreuk zijn, het zou aan de verbinding liggen en er kwam een monteur om bij een van ons om, dwaas, het modem na te kijken. Aan mijn buurman werd zelfs een nieuw modem opgestuurd, waar je geen bliksem aan hebt wanneer de lijn dood is! Als een medewerker van de storingsdienst de lijn doormeet dan is toch verdorie duidelijk dat de hele lijn GEEN signaal meer geeft? Zelfs de medewerker van de Hopla helpdesk kon vaststellen dat er op mijn lijn geen enkel signaal was en dat het probleem “extern” lag! Is de meetapparatuur bij uw storingsdienst soms…. gestoord? Iedere medewerker bij de storingsdienst had een totaal ander verhaal, en al met al kunnen we zeggen dat de hele meute volstrekt langs elkaar heen werkte. Als ik sarcastisch zou willen zijn zou ik zeggen: een knap staaltje miscommunicatie van Royaal, bravo! Uiteindelijk heeft het tot vrijdag middag 22 juli 12.30 geduurd voordat we weer konden beschikken over de geleverde diensten. Okee, dat een ingrijpende reparatie tijd vergt, daar kan ik inkomen, maar ik heb geen begrip voor de onprofessionele wijze waarop wij werden doorgemeten, voorgelicht en soms, dat durf ik te zeggen, voorgelogen. Royaal, doe er wat aan.

Noot: deze klacht is daadwerkelijk verstuurd naar aanleiding van een in de realiteit plaatsgegrepen storing. De namen van de bedrijven en locaties zijn door mij  veranderd.

ENGLISH

00.44

Complaint to Telephony & Internet Royaal, after the fail dated 19 July 2016:

Dear people,

I herewith lodge a complaint about the downright crazy way a fail which hit 100 households in my neighbourhood was handled. On Tuesday July 19, around 14.00 the signal at my end and 99 other households died: no TV, no Internet, no land line (for Royaal subscribers, Teleplus and Hopla included). It concerns the quarter Edenspicht/Lijpedrein, Amsterdam. The fault clearing service 0800-4002 at first denied there being any reports, yet while many of us did actually call, what followed were countless contradictory messages from your side, but from a Hopla briefing to me it appeared that as early as Wednesday morning Royaal’s technical service already knew it concerned a cable rupture below the street. Some of us had to accept tough lies, allegedly there was “no” cable rupture, allegedly it could be the “connection” and tech guys arrived to do some silly checking of the modem. My neighbour even received a new modem, which is pretty bl**dy useless when the line is dead! If an employee of the fault clearing service tests the line then for pete’s sake it must be clear that the entire line does NOT give any signal? Even de worker at the Hopla helpdesk could establish that there was no signal at all on my line and that the problem must be somewhere “external”! Is the test apparatus at your fault clearing service faulty, or what? Every employee at the fault clearing service dished up an totally different story and all in all we can say the the whole bunch was working at cross purposes. If I had wanted to be sarcastic I would say: a smart piece of miscommunication of Royaal, bravo! Ultimately it turned out to be Friday afternoon 22 July, at 12.30, before we could dispose over the supplied services. Okay, granted, a drastic repair job will require time, I get that, but I have no understanding for the unprofessional way we were tested, informed and here and there, I am not loathe to say it, lied to. Royaal, get your act together.

Note: this complaint has been sent in physical reality due to a fail which also occurred in physical reality. The names of the firms have been altered by me.

Amsterdam, maandag-Monday 18-07-16

23.58
De vlooienmarkt op het Waterlooplein heeft niet langer de Joodse vlooien, maar in plaats daarvan weet hij zich rijk aan woestijnvliegen. De meeste kramen worden bemand door personen van het Afrikaanse continent, die kleren verkopen, en lijken elkaars klonen, zelfs de prijzen. Ik dwaalde rond, totaal niet geïnspireerd, mijn camera werkloos. Ik vroeg niet of ik detail opnamen kon maken van de spullen., Ik voelde dat de kooplieden zouden weigeren en ik was niet in de stemming voor afwijzingen en al helemaal niet… houdinkjes.
Echter, één bepaalde kraam was toch bijzonder inspirerend, en ik spoedde mij er vandaan opdat mijn financiële situatie niet ernstig zou lijden… wie kan weerstand bieden aan Dokter Martens?

Op weg naar huis wipte ik een supermarkt binnen om eten te kopen. Een heel oude man met een vervaalde roze pet op zijn grijze hoofd ging door de kassa voor mij aan. We kwamen tezelfdertijd buiten. He bleek op een coole fiets te rijden, die betere dagen gekend had, maar toch nog cool. De oude man laadde zijn boodschappen in een krat achterop de bagagedrager gebonden. Ik zei dit tegen tegen hem. Hij hief zijn hoofd omhoog en zei: “Ja, en ik ben 86 en…nog steeds op de fiets.”
“Schade vrij?” vroeg ik.
Hij schudde zijn hoofd hoofd terwijl hij aanstalten maakte op de coole fiets te stappen: “Nee, ik reed eens frontaal tegen een auto aan, dag!” en weg was hij.

Ik vergat op te merken dat ik gedurende mijn verblijf in de stad herstellende was van een schok. De schok die het boomloze parkeerplein teweeg had gebracht. Grote goedheid. Ik groeide op met die bomen, zag ze hoog en hoger komen waar ze ooit stonden als jong boompjes. Nieuwe bomen zullen worden geplant. Maar ik zal ze niet zien groeien. Of misschien wel. Aangenomen dat ik de honderd zal halen…. dus dat is dan nog eens 33 jaar… hu ja, ik denk dat die jonge boompjes tegen die tijd wel ter hoogte van mijn huiskamerraam zullen zijn gekomen. Aangenomen…. dat ik die leeftijd bereik in dit appartement. Wat niet op mijn wenslijstje staat.

De enige jongen in het groepje was een dikke kinkel, die nu al als twee druppels water op zijn veel te dikke waggelende vader leek. Jezus Christus, als iemand mij een miljoen had geboden, ik zou die verrekte proleten snotapen niet op mijn geheugenkaart willen.

Het schijnt dat Rusland alle medailles van de Sochi Olympiade heeft gewonnen op doping cocktails. Een overgelopen laboratorium hoofd die betrokken was bij dit bedrog heeft de boel verlinkt bij de Amerikanen. Hij vluchtte uit Rusland aangezien hij vreesde voor zijn leven nadat hij informatie had gelekt. De bom is ontbrandt. Een of andere organisatie met een dikke vinger in de pap wil de Russen diskwalificeren van deelname aan de Olympische zomerspelen in Rio dit jaar. Maar Rusland vertelt dat wereld dat Amerika probeert de glans van Ruslands 33 Sochi medailles af te krijgen door onwaarheden te verspreiden.

ENGLISH

23.58
The flea market on the Waterlooplein no longer has the Jewish fleas, but instead is rich with desert flies. Most stalls are manned by persons from the African continent, selling clothes which seem mutual clones, even the prices. I wandered around totally uninspired, my cam jobless. I did not ask whether I might make detail shoots of the wares, I felt the merchants would refuse and I was not in the  mood for rejections and least of all… attitudes.
However, *one* stall in particular was very inspirational and I hastened away, lest my financial situation would seriously suffer…. who can resist Doctor Martens?

On my way home I popped into a supermarket and got me some food. A very old bent man with a faded pink cap on his gray head went through the check out ahead of me. We arrived outside at about the same time. He appeared to ride a cool bike, which had seen better days, but still cool. The old man loaded his groceries in a crate tied on the back carrier of the cool bike. I said so to him. He raised his head and said: “Yeah, and me 86… and still on the bike.”
“Damage-free?” I asked.
He shook his head while preparing to mount the cool bike: “Nope, rode headlong into a car one time, bi!” and off he went.

I forgot to mention that while in town I was recovering from the shock. The shock the tree-less parking lot had induced. My goodness. I grew up with those trees, saw them go up and up from when they had stood there, as little saplings. New ones will be planted. But I will not see them grow. Or maybe I will. Assuming I will live to be a hundred….so that would be another 33 years… well, I guess those new little saplings will by then have risen past my living room windows. Assuming… I will reach that age in this same apartment. Which is not on my wish list.

This evening on coming home I took a picture of the barren parking lot. Several prole kids of two of my prole neigbours had climbed to the top of the huge sand heap at the far end of the lot. They saw me shooting and instantly began commanding me to stop taking picture of them. Naturally they had picked up on that obnoxious habit of objecting to their holy *privacy* being infringed upon, the minute they see anyone who cannot be suspected of “healthy” touristic appetites, whipping out a cam. I told them I was shooting the parking lot and could they please act “normal”. They sort of shut up.

Vanavond toen ik thuiskwam nam ik een foto van het kale parkeerplein. Verschillende proletenkinderen van twee van mijn proletenburen waren bovenop de enorme zandhoop geklommen aan het andere eind van het plein. Ze zagen mij schieten en begonnen mij onmiddellijk te bevelen om op te houden hen te fotograferen. Natuurlijk hadden zij die akelige gewoonte opgepikt om bezwaar te maken dat hun heilige “privacy” wordt geschonden zodra zij iemand zien met een camera die niet ervan kan worden verdacht gezonde “toeristische” gewoontes te hebben. Ik zei hen dat ik het parkeerplaats schoot en konden zij alsjeblieft “normaal” doen. Nou, ze hielden zich zo’n beetje koest.

The only boy in the company was a fat slob, already the spitting image of his overweight waddling father. Jesus Christ, if someone had offered me a million I would not want these fucking prole brats on my memory card.

It seems Russia won all of its medals in the Sochi Olympics on doping cocktails. A defected laboratory leader who was involved in this scam squealed to the Americans. He fled from Russia fearing for his life after he leaked some information. The bomb has ignited. Some or other association with a big finger in the pie wants to disqualify Russia from partaking of the Summer Olympics in Rio this year. But Russia tells the world that America is trying to take the shine off of Russia’s 33 Sochi medals by spreading untruths.

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 16-07-16,

15.43
Een postbode bouwde zijn droom kasteel. Nadat hij over een steen was gestruikeld, een speciale steen in zijn ogen. Die hem herinnerde aan zijn droom, het bouwen van zijn droom kasteel, iets wat hij in het geheim had gekoesterd, maar daar niemand over had verteld. De steen bracht hem ertoe om het te doen en hij deed het. Zijn droomkasteel werd geheel opgetrokken van de stenen en kiezels  die hij op zijn route post rond te brengen vond. Het kostte hem 33 jaar en nadat de autoriteiten hem toestemming weigerden om te worden begraven in zijn eigen droom… ging hij aan de slag en bouwde zijn eigen mausoleum, voor hem en zijn vrouw. Goed gedaan Ferdinand Cheval!
(Ik zou de link naar Wiki hebben bijgevoegd maar het schijnt dat geen enkele van mijn lezers de moeite willen nemen om te klikken op uitgaande links, en ik heb ze niet nodig, dus ik ga zelf niet de moeite doen om die links toe te voegen. Wanneer u meer erover wilt lezen dan weet u waar u op moet googelen.)

Ik opende deze post met iemands toewijding aan zijn droom. Zou ik mijn post hebben moeten openen door iemand toewijding aan een nachtmerrie te noemen? Op veertien juli, amper twee dagen geleden, reed een terrorist van Isis  met een vrachtwagen in op een menigte in Nice, aan de Boulevard des Anglais. Tot dusver 84 doden en 202 + gewonden.
De wereld was nog bezig dit te verteren toen het Turkse leger een staatsgreep poogde te plegen, terwijl premier Erdogan in het buitenland vertoefde, een mooie tijd voor een coup! Maar is mislukt. De bevolking bood massaal tegenstand. Wat op zichzelf alarmerend is, gezien het angstaanjagende eiderschap van dit dictatoriale figuur die de doodstraf opnieuw wil invoeren, wat hem in staat zou stellen om hen die de coup pleegden aan te pakken. Het gerucht wil dat… hij de coup zelf in scene zou hebben gezet, want in de paar uur na zijn terugkeer in Turkije had laatstgenoemde al enkele vooraanstaande rechters weggestuurd die bekend stonden om hun kritische houding ten aanzien van zijn regering. Zo zo.

Wat mijzelf betreft: vrijdag, dus dat is gisteren, bleek vergezeld van enig mentaal ongemak. Ik slaagde erin om het met kunst en vliegwerk de kop in te drukken en dook de stad in. De markt over gelopen, uren lang, ik schoot vis en fruit en groenten en stoffen in de kramen, nadat ik nederig om toestemming had gevraagd aan de kooplieden. Toen ik ieder artikel op de lengte had geschoten, haalde ik mijn fiets op en reed langzaam door de buurt, genietend van de milde avond, vol warmte, stroperig zonlicht, die mijn lens overhaalde om te antwoorden. Ik glimlachte tijdens het schieten van al deze onbezielde onderwerpen, denkend aan de keren toen geen mens veilig was voor mijn lens. Wat kun je toch veranderen. Alhoewel ik in de verleiding kwaom om dit of dat persoon te schieten, om diens houding, diens lichaamstaal, of de wijze waarop hij of zij een bijzonder ogenblik in de tijd schiep. Toch wist ik mijn aandrang te beteugelen, liever bij mijn thema van het moment blijvend en de voortgang die daarbij hoort.

ENGLISH

 

15.43
A postman built his dream castle. After tripping over a stone, a special stone to his eyes. And it reminded him of his dream, building his dream castle, which he had secretly harboured, and never told anyone about. The stone incited him to go and do it and he did. His dream castle was erected entirely of the stones and pebbles he found on his postal route. Took him 33 years, and after the authorities denied him permission to be buried in his own dream… he set to work again and built his own mausoleum, for him and his wife. Well done Ferdinand Cheval!
(I would have included the link to Wiki, but it seems not one of my readers take the trouble to click on any outbound links, and I do not need them, so am not going to my own trouble of adding those links. If you wish to read more then you know where to google.)

I opened this post with the dedication of someone to his dream. Should I have opened my post with mention of someone’s dedication to a nightmare? On July fourteen, barely two days ago, a terrorist from Isis barged into the crowd on the Boulevard des Anglais in Nice with a truck. So far 84 dead and 202+ wounded.
The world still digesting this, the Turkish army attempted a coup while it’s prime minister Erdogan was out of the country, good time for a coup! But it failed. The population offered massive resistance. Which in itself is alarming, seeing the ominous leadership of this dictatorial character with fascistic tendencies and his female unfriendly measures.
Just now I hear that this element wishes to reintroduce capital punishment, which would enable him to deal with those who initiated the coup. Rumour has it that…. he may have staged the coup himself,  for in the few hours since his return to Turkey the latter has already dismissed a number of prominent judges, known to be critical of his government. Well well.

As for me: Friday, so that is yesterday, proved to come with some mental discomfort. I managed to handle it by hook and by crook and dived into town. Walked the market for hours, shooting fruit and fish and vegetables and fabrics from the stalls, after humbly asking the merchants. When I had covered shot about every article on the stretch, I collected my bike and slowly rode through the neighbourhood, enjoying the mellow evening, full of warm, syrupy sunlight, coaxing my lens to respond. I smiled as I was shooting all those inanimate subjects, thinking of the times when no human was safe for my lens. How one can change. Although I was tempted to shoot this or that person for their stance, body language, or the way they created a special moment in time. Yet I managed to resist my urge, rather sticking to my theme of the moment and the work flow that goes with it.

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 14-07-16

4.33 pm
De renners van de Tour mogen niet op de top van de Mont Ventoux de meet overgaan. Het zou de vraag zijn of ze over die laatste zes kilometer de race niet zouden voortzetten in de lucht, gezien de sterke wind die over deze bergtop heen raast. Jammer.
Hoe staat het in mijn eigen koers, mijn dagelijks leventje? Niet slecht, geweldig veel en hier en daar geweldig mooie foto’s genomen gisteren in het park. De zon kwam tevoorschijn, rond half zeven en bezorgde dit deel van de wereld een prachtige avond vol van schitterend avondlicht. De camera was blij!

Helaas moet ik constateren dat het plaatsen van de piano in het park, op het muziekpodium, toch niet zo’n goed besluit is geweest als ik in het begin had gedacht. De mensen die er mooie klanken aan weten te ontlokken zijn verre in de minderheid ten opzichte van de barbaren. Wat je veel ziet dat zijn proletenkinderen die hun ontluikende levenslust botvieren op de 88 toetsen. Met beide knuisten beuken ze er lustig op los. Uiteraard worden zij in hun jonge diertjes gedrag niet gecorrigeerd door hun proleten-ouders. En uiteraard moet ik niet hun plaats innemen, want dan zal IK het weer zijn die een nare herinnering overhoudt aan het incident: weggehoond of zelfs weggescholden te  zijn door de proleten. Zodoende heb ik mij er aan gewend om die plek maar liever te mijden. Maar het gebeuk klinkt ver….
Is er ergens een oord zonder proleten op deze wereld? Gisteren werd de piano met rust gelaten, maar…. op het stile paadje aan de andere kant van de grote vijver kwam een drietal knullen mij achterop, amper twintig, en de voorste had een radio in zijn rugzak, waar alles behalve mooie muziek uitkwam; zinloos geweld op instrumenten met een rapper er dwars doorheen schreeeuwend en tierend. Ik heb ze maar laten passeren, met een overdreven breed en uitnodigend gebaar.

Toen ik al bijna thuis was ging het door me heen hoe weinig de wereld is veranderd, ondanks alle techniek. Maar wat heeft technische vooruitgang in wezen met het innerlijk van de mens te maken? Wijlen mijn vader zei altijd: de mens verandert niet, het zijn de omstandigheden die veranderen. Tegenwoordig mag je dikke mensen niet meer beschouwen als bezienswaardigheid, je moet ze met respect behandelen, Swissair neemt nu al vliegtuigstoelen in gebruik die 4 centimeter breder zijn…in verband met de toegenomen lichaamsomvang van de gemiddelde mens. En dikzakken mogen op twee stoelen zitten voor de prijs van 1. Maar waar wil ik heen… vroeger zat er nog een “dikke dame” op de kermis, in een tentje, en daar mocht je naar kijken, voor een paar centen. Naar ik me meen te herinneren werd dat, althans in Nederland zo’n beetje uitgebannen in de loop van de jaren vijftig. En? Is het uitgebannen, de wens om dikke mensen, als een rariteit uitgestald, te bekijken? Helemaal niet! Ga maar eens op YouTube zoeken, en lang zoeken hoef je niet, ze zijn er te kust en te keur, de video’s die de dikke medemens van buiten en van binnen laten zien: zij die dik zijn door een medische afwijking en zij die zich willens en weten volvreten om een of andere speciale persoonlijke reden en ook zij die lijden aan dwangmatig eten. En zulke filmpjes worden goed bekeken! En ik kan het weten, want ik heb ze zelf ook gezocht.

Maar nu: bewijs je de maatschappij een dienst, door diensten en producten af te stemmen op de dikke planeetbewoner? Helemaal niet! Je stimuleert de degeneratie van de mensheid en natuurlijk zal de gezondheid van het zwaarlijvige individu er bepaald niet beter op worden wanneer je diens toestand juist in de hand werkt inplaats van het onaantrekkelijk te maken om zo te zijn. Waarom in godsnaam moet je ongezondheid welwillend betrachten? Bah.

 

 

ENGLISH

4.33 pm
The racers of the Tour de France are not allowed to cross the finish on the top of the Mont Ventoux. It would be the question whether they would in fact not continue those remaining 6 kilometers in the air seeing the strong wind, raging over this mountain peak. Pity.
How is the course in my own daily little life? Not bad, shot a great many and here and there a hugely wonderful photos yesterday in the park. The sun came out, around half past six to deliver this part of the world a lovely evening full of fantastic evening light. The cam was happy!

Sadly I must observe that the placing of the piano in the park, on the bandstand, was not such a good decision after all, as I had thought it to be in the beginning. The people who know how to elicit beautiful sounds from its keys are outnumbered by the barbarians. What you can see often is the prole kids who act out their budding lust for life on the 88 keys. With both fists they gladly pound to their heart’s content. Naturally they are not corrected in this their young animal behaviour by their prole parents. And naturally I should not take their place, for it will be ME to take home an unpleasant memory of the incident: being jeered at or even abused by the proles to get me out. Thus I have accustomed myself to avoiding that location. But the sound of the pounding reaches far and wide…
Is there a spot somewhere in this world without proles? Yesterday the piano was left alone, but… on the quiet path at the other side of the big pond three young guys appeared behind me, barely twetny, and the leader had a radio in his knapsack, emitting anything but nice music: senseless violence on instruments with a rapper shouting and ranting through it all. I let them pass, with an exaggeratedly broad and inviting gesture.

When I was almost home the thought occurred to me how little the world has changed, in spite of all the technology. But what has technology actually to do with the inside of people? My late father used to say: people do not change, it’s the circumstances that change. In these times you are not allowed to view fat people as an attraction, you need to treat them with respect, Swissair is now filling their planes with chairs four centimeter broader … with a view to the expanded girth of the average person. And fatsos may sit on two chairs for the price of one. But where I am heading…. in former days you could still encounter a “fat lady” at the fair, in a tent, and you could come in and look at here, for a couple of coins. If I remember correctly, that was banished in the Netherlands in the course of the fifties of the previous century. And? Has it been abolished, the desire to see fat people, exhibited like a rarity? Not at all! Just go and search YouTube, and you won’t have to look for long, they’re there, from shore to shore, the videos who display the fat fellow human on the outside and on the inside: those show are fat through a medical condition and those who want to stuff themselves due to some special personal reason as well as those who suffer from compulsive eating. And such vids get lots of hits! And I can know, because I too looked for them.

But now: are you paying a service to society by adapting services and products to the fat inhabitant of the planet? Not at all! You stimulate humanity’s degeneration and of course the health of overweight people will not get any better if you promote their condition instead of making it unattractive to be that way. Why ever would you want to look upon unhealthiness with benevolence? Bah.

Amsterdam, woensdag-Wednesday 13-07-16

17.41
“Ze kunnen ons nu niet meer inhalen!” aldus Peter Sagan, na te zijn weggelopen van het peloton in de sprint naar de finish. Daar moest ik om grinniken. En hij won van Froome en Bodnar, of eigenlijk van de overige 195 renners, of althans de rest van de 198 die aan de start verschenen op zaterdag 2 juli.

Ik had gepland om deze pagina te vullen, maar andere dingen verijdelden die poging en op dit moment is de zon tevoorschijn gekomen, de etappe is afgelopen dus waarom niet naar buiten gaan?

 

ENGLISH

17.41
“They’re not gonna catch up with us now!” thus Peter Sagan, after running away from the peloton in the sprint to the finish. That made me grin. And he won from Froome and Bodnar, or rather from the rest of the 195 racers, at least the remainder of the 198 who appeared at the start on Saturday 2 July.

I had planned on filling this page, but other stuff thwarted that attempt, and right now the sun has come out, the stage is over so why not go out?

Amsterdam, maandag-Monday 11-07-16

13.54
En wat is er vandaag te doen? In elk geval niet achter de laptop hangen met de ogen strak gericht op de renners van de Tour de France die zich in het zweet werken om te winnen, te winnen en te winnen. Want… als je wint heb je vrienden. Zo is dat. Dan komt onwillekeurig de gedachte bij me op die door me heen ging, gisteren toen ik het dekbed in het overtrek stopte: verliezers zijn gevaarlijke mensen. Ze zijn rancuneus, wraakzuchtig en projecteren hun falen op alles en iedereen in hun omgeving, het liefst of vriendelijke welwillende mensen. Het merkwaardige is dat juist deze keer de operatie “dekbedovertrek verwisselen” gladjes verliep. Zou er een causaal verband zijn, of slaat mijn verbeelding op de vlucht?

Er bleef niet voldoende tijd over om er op uit te gaan, en het weer was er ook niet naar, winderig, grijs, onaanlokkelijk. Vandaag trouwens ook. De grote boom in het plantsoen pal tegenover mijn flat laat zijn kruin duchtig zwiepen. Fietsen met tegenwind… ik moet er niet aan denken. Misschien een ommetje door het park.

Max Verstappen werd tweede in de ronde van Silverstone (alhoewel na diskwalificatie van Rosberg door een fout), Dafne Schippers wereldkampioen op de 200 meter Europees EK te Amsterdam, en Tom Dumoulin wint de negende etappe, de “Koninginnerit” van de Tour de France op spectaculaire wijze. Nederland doet zijn best.

Het Stade de France werd belaagd door miljarden motten, afgekomen op de stadionverlichting die de avond tevoren al was aangezet – dat zou niet zo erg zijn ware het niet dat ze zich meldden… juist tijdens de EK finale tussen Frankrijk en Portugal. Laatstgenoemde won. Het was me al duidelijk, zonder te hebben gekeken, door het vuurwerk in het aangrenzende blok, afgeschoten door, niet verrassend, de Portugese buren.

ENGLISH

13.54
So what’s cooking today? In any case not lounging behind my laptop, my eyes fixed on the racers of the Tour de France sweating to win, to win and to win. ‘Cause if you win…. you got friends. That’s it. Involuntarily the thought struck me, yesterday as I was trying to stuff the comforter in the cover: losers are dangerous people. They are spiteful, vengeful, and they will project their failing on all and everyone in their environment, preferably friendly, helpful people. The strange thing is that this time operation ‘changing comforter cover’ came off smoothly. Would there be a causal relationship, or is my imagination on tilt?

I was left insufficient time to go out, and the weather was not cooperative, windy, gray, unattractive. Like today for that matter. The big tree in the park facing my flat is lashing its crown with a vengeance. Cycling against the wind… I don’t care to consider. Perhaps a walk in the park.

Max Verstappen became second at Silverstone (although only after Rosber was disqualified on account of a mistake), Dafne Schippers became word champion on the 200 spring European Championships in Amsterdam and Tom Dumoulin wins the ninth stage in the Tour de France, the “Queen stage” (literally translated from the the Dutch “Koninginnerit” ) in a spectacular way. Holland doing its best.

The Stade de France was besieged by billions of moths, attracted by the stadium lighting which had been activated on the eve before – that would not have been too bad were it not that they arrived…. just as the EC finale between France and Portugal was going on. The latter won. That was already pretty apparent, without having watched, from the fireworks in the adjacent block, shot off by, not surprising, the Portugese neighbours.

Amsterdam, vrijdag-Friday 08-07-16

04.21
Is er nog nieuws prinses? En wist je dat het vandaag VRIJDAG de negende is? Ja, ik weet het. En er is nieuws. Om te beginnen: mijn oeroude Acer is….terug…..op…..het Net. R. stelde voor om het te proberen. Ik wuifde dit voorstel weg maar volgde zijn voorstel toch op. Nu ja, om een lang verhaal kort te maken: het werkte. Mijn blijdschap ging door het dak! Ik danste door de keuken en belde R. terug om hem te vertellen van het onverwachte succes. Volgens mij heeft hij een of andere magie op afstand gebruikt om dit wonder te doen geschieden.

En dan: de Tour koorts heeft mij in zijn greep: vanaf het tijdstip dat de live-stream van de NOS begint, zit ik gekluisterd achter mijn laptop de koers te volgen. En dan te bedenken dat dit heerlijks nog twee volle weken me vergund is, het leven is mooi.

Vervolgens: voor de eerste keer werd mijn gehele partij nieuwe uploads naar de publieke domein site….geaccpeteerd. Vijftien foto’s in totaal. Ongelofelijk. Gelukkig maar moet ik zeggen, want na de rel van eergisteren was ik niet in de stemming om ook nog afwijzingen te moeten incasseren.

Jezus Christus, ik moet nog steeds denken aan de verdomde smerige streek van die krankzinnige gast, om de webmaster te vertellen dat ik “gemene, vijandige en ongefundeerde” dingen over de site zou hebben gepubliceerd op Facebook. Een walgelijke leugen! Vervloekt zij die kerel en je kunt erop rekenen dat er een vrachtwagen vol slechte karma op zijn hoofd zal neerdalen, gewis.

En verder: nu net naar het wezenloze gemummel van Justin Bieber moeten luisteren dat als een lauwe douch die niet goed doorloopt over mijn hoofd droop – hij mag dan een groot geslachtsdeel hebben, hetzelfde kan niet worden gezegd van zijn stembanden.

And furthermore: just had to listen to the blank mumbling of Justin Bieber, dripping over mijn head like a lukewarm shower that doesn’t run properly – he may have a big sexual organ, the same cannot be said of his vocal cords.

Ik oogste vijf radijsjes uit de bloempot waar ik ze teelde. Ze smaakten veel veel veel beter dan de radijsjes gekocht in de winkel. NATUURLIJK! Er staan nog meer gewassen in de potten maar ik weet bij god niet wat het zijn, ik zal de bovenburen erbij moeten roepen, ter identificatie.

Ik trok mijn zout inname na, op een online test. Het schijnt dat mijn score 4,6 gram per dag is, en uitstekend, gegeven het maximum van 6.00 gram. Goed gedaan prinses, en dan te bedenken dat je een paar  jaar op alles wat je at zout strooide.

Goed, voorwaarts en naar bed! Half zes in de ochtend!

 

ENGLISH

04.21
So what’s new princess? And did you know today IS Friday nine? Yes, I know. And there’s news. To begin with: my ancient Acer is….back…. on….the….Net. R. suggested to try. I pooh-poohed this venture, but followed his suggestion nonetheless. Well, to make a long and detailed story short: it worked.  My joy rose sky high! I danced in my kitchen and phoned R. back to tell of the unexpected success. According to me he worked some remote control magic to make this miracle happen.

And then: the Tour fever has gotten hold of me: from the moment the Live-stream of broadcaster NOS starts I am chained to my laptop following the race. And to think that this great treat is granted me for another two whole weeks, life is wonderful.

Next: for the first time my entire batch of new uploads to the public domain site… was accepted. Wow. Luckily I am bound to say, for after the dust-up of day before yesterday I was not in the mood to have to take rejections on top.
Jesus Christ, still thinking about this fucking dirty trick this crazy geezer pulled on me, telling the web master that I published “mean, spiteful and unfounded” things about the site on Facebook. A heinous lie! Damn the guy and you may depend upon it that a truckload of bad karma will descend upon his head, no mistaking.

I harvested five radishes from the flowerpot where I grew them. They tasted much much much better than the store bought radishes, OF COURSE! There’s more crops in the pots but by god I don’t know what they are, I shall have to call in the help of the upstairs neigbours for the identification.

I measured my salt intake, from an online test. It appears my score is 4,6 grams per day, which is excellent, given the maximum of 6.00 grams. Well done princess, and to think that a couple of years ago you scattered salt in and on everything you ate.

Okay, onward and into bed! Half past five in the morn!

Amsterdam, woensdag-Wednesday 06-07-16

14.45
Goed. De kogel is door de kerk. Twee personen verspreiden leugens over mij. Zij hebben een webbeheerder verteld dat ik op Facebook negatieve geluiden zou hebben gepost over de site in kwestie. En niet zomaar “negatieve geluiden”, nee het zou daarbij gaan om “gemene, haatdragende en ongegronde” beweringen. Ik zeg “twee personen” maar misschien is het er maar één die zich bedient van een spook account.

Ook heb ik nog eens nagedacht over een gesprek van gisteravond. Daarbij werd de nadruk gelegd op enkele zenuwuitbarstingen aan de telefoon wegens  computerleed en later  maakte  een probleem met een pasje dat ik me doodnerveus betoonde. Dat ik voor de rest een beheerst persoon ben, in het volledige bezit van haar vermogens, die zich gedraagt als een angepast burger en geen historie heeft anderen een douche van naamkaartjes, laat staan scheldwoorden te geven werd genegeerd. Ik word soms zo doodziek van al die kritiek, suggesties en insinuaties.

Ook heb ik nog eens nagedacht over het gedrag van een vriendin die zonder de bewuste persoon te kennen, lelijke dingen zegt over een van mijn vrienden.

Vraag: wie zijn mijn vrienden nog? Ik ga mij het hoofd niet over breken maar verbreek in plaats daarvan het contact met bepaalde personen. Het is welletjes.

Ik zal niet dood gaan aan het gezelschap van mij mezelf en ik, maar ik zou wel nog eens naar het touw grijpen wegens het eeuwige verraad van mensen in wie je je (totaal misplaatste) vertrouwen heb gesteld.

02.54
Aan het einde van de middag toch nog mijn tas gepakt, camera erin gedaan, fiets uit de box gehaald en op weg gegaan. Eerst langs de rivier, daarna de polder in. Het was heerlijk, frisse bries, net nog wat zon en een aardig schaap poseerde gewillig en leek naar mij te knipogen. Verderop waren veel koppels van een soort rode tor bezig zich voort te planten op een platte witte schermbloem, een ideaal  bed voor deze lustige torretjes. Ik heb hen in vele opnames vastgelegd. Gelukkig zullen zij mij niet lastig vallen over hun geschonden privacy, laat staan vreselijke leugens over mij rondvertellen.

ENGLISH

14.45
Okay. The die is is cast. Two persons are spreading lies about me. They  told a web master that I have been posting negative comments  on Facebook about the site in question. And not just “negative comments”, no, it concerned “mean, hateful and unfounded” allegations. I say “two persons” but perhaps it is only one making use of a phantom account.

Also: I did some thinking about the conversation yesterday. The emphasis was laid on a couple of occasions on the phone where I freaked out due to computer agony and later a problem  with a debit card made me act very nervous. The fact that for the rest I am a composed person, in full possession of her faculties, behaving as an adapted citizen who has no history of drenching others in personal epithets, let alone curses,  was ignored. Sometimes I get so sick and tired of all the criticism, suggestions and insinuations.

Also: I did some thinking about a female friend’s behaviour who, without knowing the person, makes ugly remarks about one of my friends.

Question: who can still be my friends? I shall not rack my brains over it, but instead sever the contact with certain people. Enough is enough.

I shall not die from the company of me myself and I but I could very well reach for the rope because of the eternal betrayal from people in whom you have (mis)placed your trust.

02.54
At the end of the afternoon I picked up my bag as yet, put the cam in it, took the bike from the storage and started out. First along the river, afterwards into the meadow lands. It was wonderful, a fresh breeze, just a bit of sun and a nice sheep willingly posed for me and seemed to wink. Further down many couples of some kind of beetle were busy procreating on a flat white umbelliferous hogweed, an ideal bed for these lustful little beetles. I have immortalized them in many takes. Luckily they shall not bother em about their violated privacy, let along tell dreadful lies about me.

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 18-05-16

14.35
Gisteren kon ik niet schrijven, wegens ontbrekende gelegenheid (ik vraag me trouwens af of dit misschien gewoon een kloterig excuus is) en ook omdat ik niet “in staat” zou zijn geweest. Tja, steeds wanneer ik mij geblokkeerd voel, gaan de woorden van Belle van Zuylen door mij heen; ze zegt dat de pen elke dag “moet gaan”, ook al wil hij niet, pak hem op en dwing hem tot actie. Of althans woorden van die strekking. Belle van Zuylen, mijn grote voorbeeld, mijn godin, mijn muze. Wanneer ik ook maar een greintje van haar sprankelende pen had, was ik al tevreden. Ja Belle, je hebt gelijk, je moet niet wachten op inspiratie, ga zitten, pak de pen en laat hem zijn gang gaan.

Dit gezegd hebbende…. wat is er te melden aan mijn kleine front, mijn piepkleine bastion in een wereld van 8 miljard? Dat we gezond zijn. Dat wat moet lopen goed loopt. Doet me denken aan de uitspraak van Boer Koekoek: “Wat nie loopt da loat’n ze lop’n en wat loopt da loat’n ze nie lop’n”.
(Hendrik Koekoek, tot de politiek toegetreden boer, jaren zestig, zeventig.)

Gisteren, bij het bekijken van een filmpje dat ons tien gruwelijke geneeswijzen liet zien (nu ja, ‘geneeswijzen’, laten we zeggen martelingen onder medisch alibi), overdacht ik of ik, gesteld we schrijven de Middeleeuwen  en ik ben dezelfde persoon als heden,  me kritisch zou hebben opgesteld ten aanzien van de gebruikte kuren en medische behandelingen. Zou ik hoofdschuddend hebben toegezien hoe een of andere knakker met een pofbroek en een krulletjespruik uitgehongerde bloedzuigers op de arm van mijn moeder zou plaatsen, of zou ik opgelucht tegen haar zeggen”Nu zal het spoedig beter gaan mama..”, een dankbare glimlach schenkend aan de knakker en zijn pot vol bloedzuigers, staand aan het bed van mijn bleke moeder, slapjes en hangend in de kussens.

Tja. Als er niets anders is. Maar zou ik dan niet hebben opgemerkt hoe mijn arme moeder steeds bleker werd naarmate de zuigers zich langere tijd gegoed deden aan haar kostbare voorraadje bloed van vijf liter? Ik keer mij nu immers ook tegen slaapmiddelen, tegen anti-antidepressiva en wat dies meer zij waarvan bekend is dat het je van de regen in de drup brengt? Ja, omdat daarover rapportage is, omdat we niet onkundig blijven in deze wereld van informatie, of moet ik zeggen *over*informatie. Toch kan ik me herinneren dat ik de Libirum tabletten waarvan ik flauwviel met een kloek gebaar het vuilnisvat in flikkerde, eind jaren zestig. Dat gebaar gaf uiteraard geen blijk van kritisch inzicht, ik dacht er kennelijk niet bij na dat medicijnen tussen het normale vuilnis de oppervlakte wateren zullen verontreinigen.

Bestonden er in die dagen überhaupt kritische geluiden? Ja, die waren er, en de vrijdenkers liepen natuurlijk enorm gevaar wanneer ze voor hun afwijkende ideeën uitkwamen. Net als in die landen waar nu nog de duisternis van de Middeleeuwen hangt. Toch stuit ik dan meteen op een paradox: de allereerste beoefenaar van de plastische chirurgie was een dokter uit India, die al rond 600 voor Christus een opmerkelijk geavanceerde reeks artikelen schreef over chirurgie, waarin hij 300 chirurgische ingrepen uit de doeken deed. En dat ging niet middels scherpe stenen en stokken, en gloeiend hardhout,  neen, hij scheen te werken met een heel zootje metalen medische instrumenten, variërend van ragfijne pookjes tot vernuftige tangetjes, uiteenlopend in grootte, met allerlei vormen, passend in de hoekjes en gaatjes van de menselijke anatomie – althans dat kan ik zien op het plaatje bij het internet artikel

Dan schiet me te binnen dat ik vaak lees over spectaculaire operaties in India, op kinderen die ter wereld zijn gekomen met zes armen, of twee hoofden of acht benen of vijf ogen, noem maar op. Bij ons hoor je zelden, of eigenlijk nooit, van zulke gevallen, maar goed, met 17 miljoen inwoners is de spoeling aanzienlijk dunner. Misschien ligt het aan het klimaat.  Misschien moeten ze de hersens van de ouders opereren die in een aantal gevallen ervan overtuigd zijn dat het misvormde kind een of andere godheid is, ze stellen het arme ding tentoon op hun veranda, en zie hoe de mensen zich erheen spoeden om het wonder voor de deur van hun buren te zien! Kennelijk kan de vooruitgang van de wetenschap samen op gaan met het totale achterblijven.

Gisteren liep ik door het park en… weer klonken er prachtige pianoklanken vanaf het muziekpodium.  Ik moet vaker in de buurt van het podium komen, op zonnige avonden – wat is er mooier dan pianomuziek met een achtergrondkoor van kwinkelerende vogels!

Maar goed, de hamvraag is nog niet beantwoord: zou ik, gesteld ik was een burgeres van de stad Amsterdam in het jaar 1350, ook “kritisch” zijn, en de geldende normen, de geldende waarden en de geldende methoden… in twijfel trekken? Ten eerste: ik zou in moeilijkheden komen door mijn eigenwijsheid en mijn bij tijd en wijle dwarse manieren, want hoe stond men tegenover eigenwijze, dwarse vrouwen in de Middeleeuwen? Daar mocht je toch alleen maar koppig en eigengereid zijn in de keuken?  En bovendien ook nog alleen maar in de buurt van het aanrecht. Eén ding staat vast: ik zou me er niet bij hebben neergelegd, en hoe dan ook, in verzet zijn gegaan.

Maar feit is ook: je bent een kind van je tijd. En je aanvaard de beschikbare therapieën van je tijd. Hoe zou je beter weten, en trouwens, er was niets anders dan rondreizende chirurgijns en hun gereedschapskist die al minstens honderd jaar in de garage staat. Gesteld mijn knie is helemaal op, dan kan ik een nieuwe knie van titanium platen krijgen. Een methode waar ik nu wel blij mee zou zijn, in veel gevallen gaat het goed. Maar…. over 100 jaar zeggen ze misschien “Goh, dat was behelpen toen in de eenentwintigste eeuw, met dat primitieve geknutsel, de mensen laten lopen met een ijzeren kunstknie, wat een armoe!”
En dan, ook een overweging om rekening mee te houden: hoe kritisch is het individu wanneer het sterft van de pijn, of helemaal niet kan slapen, of steeds moet overgeven of leegloopt? Dan ben je toch bereid tot alles om aan die afschuwelijke conditie te ontsnappen? De dokter heeft niet voor niets zoveel macht. Ook nu nog!
Dat zien we aan zo’n vrijspraak van Jansen-Steur, een neuroloog die ziekten bij mensen diagnosticeerde, waar ze helemaal niet aan leden en zelfs de dood van enkele patiënten op zijn geweten heeft. Maar…. “vrijspraak” is het oordeel van de rechter.

 

ENGLISH

14.35
I could not write yesterday, because of lacking opportunity (wonder if that is just another shitty excuse) and too because allegedly I was not ‘capable’. Hmm… each time I feel blocked, the words of Belle van Zuylen pass through my head: she says that every day the pen “must be busy”, even though it may not want to, pick it up and force it into action. Or at least words to that effect. Belle van Zuylen, my all time model, my goddess, my muse. Had I only a grain of her sparkling pen, I would be content. Yes Belle, you are right, we must not wait for inspiration, sit ourselves down, take up the pen en let it have its way.

That said…. anything to report from my little front, my teeny weeny bastion in a world of 8 billion? That we are healthy. That whatever needs to run does run. Reminds me of Farmer Koekoek’s statement: “What ain’t runnin’ they let run and what’s runnin’ they ain’t lettin’ run.”
(Farmer Koekoek, a Dutch farmer engaged in politics, end of the sixties.)

Yesterday, watching a film showing us ten gruesome therapies (well, “therapies”, let’s say torture under a medical alibi), I wondered whether I, assuming the time we are the Middle Ages, and I am the same person as at present, would have adopted a critical attitude regarding the employed therapies and medical treatments. Would I have shaken my head watching how some or other geezer wearing knickerbockers and a curly wig placed starved leeches on my mother’s arm, or whether I would say to her, in a relieved voice: “Now things will swiftly get better mama…”, giving away a grateful smile to the geezer and his jar full of leeches, standing at the bed of my pale mother, weak and laying back in the pillows.

Well, if there is nothing else. But would I not have noticed how my poor mother became paler as the leeches feasted on her stock of five liters of costly blood? For now I turn against sleeping pills, against anti-depressives and what not of which it is known that using them you end up from the frying pan into the fire. Yes, because those issues are reported, because we are not left ignorant in this world of information, or need I say overinformation. Still I can remember that I resolutely chucked the Librium tablets which made me faint into the trash can, end of the sixties. That gesture of course did not testify of critical insight, I evidently did not stop to consider how medicines deposited among the daily trash will pollute the surface water.

For that matter, *was* there actually *any* criticism in those days? Yes, it existed and the free thinkers ran a huge risk if they openly proclaimed their deviant ideas. Just like in those countries today still shrouded in the darkness of the Middle Ages. And right away I hit a paradox: the very first practitioner of plastic surgery was a doctor from India, who wrote a remarkably advanced series of articles about healing and surgery, mentioning 300 surgeries, such around 600 BC. And those were not done using sharp stones and sticks and red-hot hardwood,  no, he seemed to work with a bunch of metal medical instruments, varying from minute pokers to clever little tongs, of differing size in all manner of shapes accommodating to the nooks and crannies in the human anatomy – at least that is what I can see on the picture illustrating the Internet article.
Then the spectacular operations in India come to my mind, on children arrived in this world with six arms, or two heads, or eight legs, or five eyes, anything, you name it. Over here you rarely if at all read about such cases but yeah, with only 17 million inhabitants the chances become slimmer. Perhaps it’s the climate. Maybe they should do some operating on the parents’ brains who, in a number of cases are actually convinced the malformed kid is some or other deity, they put the poor thing on show on their porch, and see how the people come flocking to see the miracle on their neighbour’s doorstep! Evidently the progress of science can go side by side with total backwardness.

Yesterday I walked through the park and again… the wonderful sound of piano came from the bandstand. I need to go there more often, on sunny evenings – what can be more beautiful than piano music backed by a choir of chirping birds!

However, the crucial question hasn’t received an answer yet: would I, assuming I were a citizen of the city of Amsterdam in the year 1350, have been “critical” to question the prevailing norms, prevailing values and prevailing methods…? Firstly: I would have gotten into trouble through my headstrongness and now and then my intractable ways, for how were people disposed towards headstrong, intractable women in the Middle Ages? Weren’t you only allowed to be obstinate and self-willed in the kitchen? And even then only at the side board. One thing is certain: I would not have put up with it, I would have rebelled!

Fact is too, you are a child of your times. And you accept the available therapies of your times. How would you know better, and anyhow there was nothing else aside from traveling surgeons and their toolkits which since some 100 years now can only be found in the garage. Suppose a moment that my knee is a goner, then I can get a new one made from titanium plates. A method that would make me happy today, in many cases it works. But… in another 100 years they may say “God, they really had to make ends meet then in the twenty-first century, with all that primitive tinkering, making people walk around with an iron fake knee, man, what misery!”
And then, another consideration to take into account: how critical is the individual when it is dying from pain, or cannot sleep at all, or has to throw up all the time or loses the shit continuously?  You’ll be ready for anything to escape from that horrible condition, won’t you? It’s for a reason that the doctor possesses such power. Still today!
We can see that from the acquittal of Jansen-Steur, a neurologist who diagnosed illnesses in people of which they did not suffer, being the instrument of their death. But… acquittal was the judge’s verdict.

Amsterdam, zat.zon/Sat.Sun. 14/15-05-16

00.12
De dag is omgevlogen. Heel de avond hang ik al achter de laptop, kijken naar Jiskefet filmpjes. Ik ben zo opgelucht. Ja, ik ben waarlijk opgelucht. Dat de echte humor, dat de echte scherpzinnigheid toch geen stille dood is gestorven na Koot en Bie. Dat er toch nog iets anders is geweest, sinds de jaren negentig dan de benauwende schoolplein humor van Najib Amhali, Hans Teeuwen en hoe heten de anderen die het Nederlandse cabaret hebben neergehaald tot het niveau van opveegsel in de kapperswinkel. Toegegeven, al tien jaar straalt Jiskefet al niet meer aan het Nederlandse kleinkunst firmament, maar… het was er! Kees Prins, Herman Koch en Michiel Romeyn waren er om te bewijzen dat er eens in de zoveel jaar nieuwe sterren opstaan die de vale vulling waar we het mee moesten doen voorgoed naar de grijze vuilniszak kan doen verhuizen.

Nu net hoor ik dat Oekraine het songfestival heeft gewonnen. Ik ga kijken en zie een vrouw die zich spastisch beweegt over het toneel in een donkerblauwe jurk, ze stoot vreemde geluiden uit en tussen het gejammer door zou je zelfs kunnen vermoeden dat ze zingt. Kan er geen touw aan vast knopen, maar dan lees ik dat het een politiek geengageerd “klaaglied” is, over de vervolging van de tataren inder Stalin, wel nuttig om dat te weten, anders zou  je nog denken dat ze last heeft van baringsweeën. Een beetje zanger of zangeres wil  toch helemaal niet meedoen aan dit maffe circus? Je kunt natuurlijk een vleugel neerzetten op een vuilnisbelt maar daar wordt hij niet mooier van en het vuilnis hoort niet dat het naar een vleugel luistert. Einde verhaal.

 

ENGLISH

00.12
The day whizzed past. All evening I’ve been lounging behind my laptop, watching Jiskefet vids (Jiskefet, erstwhile program on Dutch tv). Yes, I am truly relieved. That the genuine humour and sharpness did after not die a silent death after Koot and Bie (Dutch satirical duo). That there actually was yet something other, since the nineties than the stifling school yard “funniness” of Najib Amhali, Hans Teeuwen and the others, whatever their names are, who dragged down the Dutch cabaret to the level of sweepings from the hair dresser’s floor. Admittedly, for ten years now Jiskefet no longer shines at the Dutch cabaret firmament  but… it still was there. Kees Prins, Herman Koch and Michiel Romeyn were around to prove that every so many years new stars stand up to relocate the dull coloured padding which we had to make do with, to the gray trash sack.

Just now I hear that Ukraine has won the song festival. I take a look and see a woman moving all spastic all over the stage in a dark blue dress, she emits strange sounds and in between wails you might even suspect she is actually singing. Can’t make head or tail of it, but then I read that is concerns a politically charged song,  a “lament” dealing with the persecution of the tatars by under Stalin, very useful to know, or else you would think she was having labour pains. Any singer with some self respect would really not even want to participate in this goofy circus? You can of course set down a grand piano on a garbage belt but it won’t do anything good for the thing and the garbage can’t hear that it is listening to a grand piano. End of story.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.