Amsterdam, zaterdag-Saturday 22-04-17

01.38
In Arkansas wil de gevangenis haast maken met executies aangezien de voorraad dodelijke injecties de houdbaarheidsdatum overschrijdt eind april – goed idee! Waarom kostbare goederen verspillen? Het leven is al duur genoeg, dus ga door en voer die doodstraffen uit. Overigens lopen er nog genoeg doelwitten rond in Turkije en Noord-Korea waaraan hun injecties goed besteed zijn.

Vandaag: ontdekt hoe veel goedkoper het is om op Bol.com te kopen, dan in de winkel – althans voor de artikelen die ik nodig heb. Scheelt soms wel twintig tot dertig euro. Achteraf betalen kan, dus hopla, we veranderen van “koopgedrag” om met een akelige uitdrukking te spreken; op de een of andere manier suggereert het iets bedenkelijks, wat trouwens inherent is aan het woord “gedrag”.

Een fietstochtje gemaakt laat in de middag, mijn fietstassen gevuld met boodschappen. Zag een vrouwtjeseend die probeerde te ontkomen aan twee woerden die haar kennelijk hadden uitgezocht voor een groepsverkrachting. De drie vlogen weg naar een gebied verborgen voor mijn waarneming. Een kilometer verderop was alles engelachtige vrede; ooien lagen te rusten, hun pasgeboren lammetjes behaaglijk tegen hen aan – dieper in het weiland waren andere, grotere lammeren bezig hun rangorder te regelen en zo’n tien meter van hen vandaan takelden vier lammeren een moeder schaap toe in hun poging bij een tepel te komen, hun kleine staartjes kwispelden alsof ze onder stroom stonden.

Om half negen besloot ik er uit te gaan, alhoewel het weer enigszins grimmig was geworden. Terwijl ik liep begon er een lichte regen te vallen – het maakte dat in het park die heerlijke geur van natte aarde opsteeg, de eerste keer dat ik het dit jaar rook – het hek aan de rivierzijde was open, wat mij teleurstelde, ik vind het leuk over dat hek te klimmen. Ik liep verder om een kijkje te nemen bij de ooievaars, die nog steeds broedden. Bij terugkeer passeerde ik het hek opnieuw en zag dat de bewaking het inmiddels had gesloten – dus ik klom er verheugd overheen, en toen klom ik er wederom overheen om terug in het park te komen, een schaapachtige glimlach op mijn gezicht over zoveel prettige gestoordheid.

ENGLISH

01.38
In Arkansas the prison want to make haste with executions seeing the supply of lethal injection will expire at the end of April – good idea! Why waste costly goods? Life is expensive enough as it is, so go ahead and carry out those death sentences. For that matter, Turkey and North Korea have plenty of targets walking around where these injections will be well spent.

Today: discovered how much cheaper it is to buy on Bol.com, than in the shop – at least those articles I need. The difference not rarely amounts to twenty or thirty euros. Pay later is possible, so hoopla, we change our buying behaviour, with an awful modern term; it somehow suggests something “questionable”, which is native to the word “behaviour”.

Went for a bike ride late in the afternoon, my bike bags filled with groceries. Saw a female duck trying to get away from two drakes evidently attempting to gang rape her. The three flew off to an area blocked from my vision. A kilometer further down all was angelical peace; ewes were resting, their new born lambs snuggled up by their side – deeper in the meadow other, bigger lambs were arranging their dominance hierarchy and some ten yards away from them four lambs were knocking a mother sheep around trying to get to a teat, their little tails wagging as if electrified.

At eight thirty I decided to go out again, although the weather had turned somewhat grim. As I walked a light rain began to fall – it made the park release that wonderful smell of wet soil, the first time this year I smelled it – the gate at the river side was open, which disappointed me, I enjoy climbing over that gate. I walked on to have a look at the storks, still brooding. On returning I passed the gate again which meanwhile had been closed by security – so joyfully I climbed over it, then climbed over it again, to get back into the park, smiling sheepishly to myself because of so much enjoyable silliness.

 

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 19-04-17

03.03.03
De geheimzinnige pianist was weer bezig, in het park, de bries bracht de rollende klanken naar mijn oren van verre. Ik ging zitten op de stenen treden van de muziektent en registreerde de willekeurige akkoorden, op een vreemde manier aanlokkelijk, met mijn video camera, en richtte de lens op mijn voeten. Na een half uur stond de pianist op van de houten kruk en keek naar mij, ik kon zien dat hij verlegen was. Ik zei dat ik het fijn vond naar zijn spel te luisteren, hij begreep mijn Engels niet, dus ik zei het in het Nederlands – ook dit ging langs hem heen, leek het – hij glimlachte en stapte op zijn fiets die dichtbij geparkeerd stond en reed weg. Knappe gast ook, Aziatisch type.
Daarna heb ik zelf nog wat geïmproviseerd. Heidens moeilijk om je linkerhand iets anders te laten doen dan je rechter. Het schijnt dat je moet beginnen door over je maag rondjes te wrijven met je rechterhand, en gelijktijdig op je hoofd te tikken met je linker (of andersom) en wanneer je dat eenmaal meester bent, wisselen van hand. Tip: begin met tikken, introduceer dan de wrijf hand. Toch nog heel wat anders dan een piano concert….

Tot later in het daglicht.

3.44 pm
Nu net mijn oude Acer geüpdated, liefdevol “Lappy” genoemd door wijlen Pete – deze loopt nog op Windows 7 – R., die werkt met twee computers nog op Windows 7, maakte een observatie die maar al te waar schijnt: een computer met Windows 7 is een “computer” in de ware zin des woords: een instrument voor verschillende doeleinden, toegegeven een uitgebreid werktuig, maar toch nog altijd een “werktuig” – Windows 10 aan de andere kant is een “indringer”, een programma dat niet alleen je computer bestuurt maar poogt om de persoon die de computer bezit te besturen – dit wordt, om te beginnen, duidelijk weerspiegeld in het feit dat Windows 10 de noodzaak heeft geïmplementeerd om daadwerkelijk in te loggen, niet via een plaatselijke functionaliteit ingebouwd in de machine, maar via…een actief Microsoft mail account! Vooralsnog kun je dat terugdraaien – noot: “vooralsnog”, aangezien ik ervan overtuigd ben dat de dag zal aanbreken wanneer inloggen via Microsoft mail verplicht zal zijn. Jezus Christus, stel je toch eens voor… de shit wanneer je bent buitengesloten uit dat Microsoft mail account, om wat voor reden dan ook (denk daarbij ook aan Microsoft storingen) – o ja, je kunt buiten worden gesloten wanneer je de code van je computer vergeet, maar ik stel me voor dat dat makkelijker te verhelpen zal zijn door je eigen plaatselijke nerd die het opknapt voor zo’n 60 euro, dan dat je bij Microsoft op de knieën moet voor een oplossing; er kan iedere denkbare complicatie optreden die hernieuwd toegang kan verhinderen.
Dus wie regeert eigenlijk de wereld, Trump of Microsoft?

ENGLISH

03.03.03
The mystery piano player was at it again, in the park, the breeze carried the rolling sounds into my ears from afar. I sat myself down on the stone steps of the bandstand and recorded the strangely appealing random chords on my camera, focusing the lens on my feet. After half an hour the pianist stood up from the wooden stool and looked at me, I could see he was shy. I told him I loved listening, he did not understand my English, so I said it in Dutch – this too did not arrive, it seemed – he smiled and got on his bike parked close by and rode away. Good looking guy too, Asian type.
Afterwards I did some improvising myself. Abominably difficult, to let your left hand do something different from your right hand. It seems you need to start by rubbing circles on your stomach with your right hand, and simultaneously tapping your head with your left (or the other way round), and once you get that right, swap hands. Tip: start with patting, then introduce the rubbing hand. Still a far cry from a piano concerto…..

Later, in the light of day.

3.44 pm
Just updated my old Acer, lovingly called  “Lappy” by the late Pete – it still runs Windows 7 – R., who works two computers still on Windows 7 did an observation which seems too true: a computer running Windows 7 is a “computer” in the truest sense of the word: a tool for various purposes, admittedly an extensive tool, true, but still a “tool” – Windows 10 on the other hand, is an *intruder*, a program that not only runs your computer but endeavours to run the person who owns the computer – this is, to begin with, clearly reflected in the fact that Windows 10 has implemented the necessity to actually log in to your own computer, not through a local functionality built in to the machine, but through…. an active Microsoft mail account! As yet you can cancel that – note: “as yet”, since I am convinced the day will come when logging via Microsoft mail will be compulsory. Jesus Christ, just imagine the shit if you are locked out of that Microsoft mail account, through whatever reason (do not rule out Microsoft glitches) – oh yes, you can get locked out if you forgot the code for your local login, but I imagine that is easier to remedy by your own local nerd who will fix it for some 60 euros, than to come begging Microsoft for a solution; any kind of complication may forestall renewed access.
So who is ruling the world anyway, Trump or Microsoft?

 

 

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 18-04-17

02.29
Wat een dag, maar niet voor een dagdroom. Ik kreeg een liefdeloos lepeltje liefde van steenkoud weer, iemand op de radio zei dat deze paasdagen kouder waren dan afgelopen Kerst. Ik trotseerde de ijzige wind en dwaalde rond voor zo’n drie uur, door het park, langs de rivier, over de brug en weer terug. Een paar tijdverloop filmpjes geschoten en had zelfs de euvele moed iemand te verzoeken een omweg te maken, aangezien ik niet wilde dat hij in mijn tijdverloop zou inbreken, met de camera op mijn knie, waar ik star en gespannen zat, op de steile trap van het talud aan het eind van de brug naar de rivieroever, beneden – de gast lachte en voldeed aan mijn verzoek, god zegen hem – toen riep iemand achter mij, een gast : “Hee, mooi uitzicht!” – maar hee, hoe kon ik bewegen? Dus hij bleef roepen over het “mooie uitzicht” – maar de tijdverloop was pas 5 seconden onderweg en ik had hem gepland voor twintig… de gast verdween, kennelijk op een scooter, naar ik kon herleiden zonder mijn bewegingloze hoofd om te draaien. Noot: neem de volgende keer een statief mee, zodat ik gasten op scooters kan beantwoorden die een praatje met mij willen maken, ha!

 

ENGLISH

02.29
What a day, but not for a daydream. I was given an unloving spoonful of icy cold weather, someone on the radio had said that these Easter days were colder than past Christmas. I braved the freezing wind and roamed  for some three hours, through the park, along the river, across the bridge and back again. Made some time lapses and even had the audacity to request someone to take a detour seeing I did not want him to barge into my time lapse, created with the camera on my knee, sitting rigid and tense, on the steep staircase from the embankment where the bridge ends, down to the river side – the guy smiled and obliged, bless him – then someone else from behind, a guy, called out to me “Hey, wonderful view!” – but hey, how could I move? So he kept calling about the “wonderful view” – but the time lapse was only 5 seconds underway, and I had planned for twenty… the guy left, evidently on a scooter, from what I could deduce, without turning my rigid head. Note: next time take along my tripod so that I can respond to guys on scooters wanting to strike up a conversation with me, ha!

Amsterdam, paaszondag op paasmaandag- Easter Sunday on Easter Monday 15/16-04-17

00.09 am
Kil! Kil overal! Buiten, binnen. Ik heb zelfs mijn geraniums van de galerij af gehaald en ze op het beschutte balkon gezet – stel je voor, de voorjaarsvorst die de planten, zo liefdevol door de lange koude winter heen geloodst, in slechts één nacht doodmaakt. Afgezien van de lage temperaturen zijn de langere dagen een godsgeschenk.

Op vrijdag haalde ik mijn boodschappen in een vreemde supermarkt, ver weg van waar ik woon – omdat ik een bestelling moest ophalen in dezelfde buurt, leek het een goed idee om mijn boodschappen aldaar te doen in één adem door. Maar ik had weinig op met die bepaalde Aldi, dus terug naar beter, volgende week.

Zag een aanbiddelijk radiootje op Marktplaats, hetzelfde model waarvan ik vijf kocht, dertien jaar geleden, voor maar 1,98 euro per stuk – maar eentje daarvan is nog steeds in leven – het exemplaar op Marktplaats kostte 5 euro. Dus ik nam contact op met de verkoper, wanneer alles volgens plan verloopt zal het kleine ding in mijn bezit zijn eind van de komende week. O nostalgie.

Gisteravond gingen mijn plannen om zo vroeg als 2 uur naar bed te gaan in rook op, door herhaalde onvolkomenheden in mijn nieuwe video – dus ik bleef herstellen en her-produceren totdat het verrekte ding…. de staat van perfectie had bereikt. Voor minder doen we het niet. Tegen die tijd was het vier in de ochtend.
Vandaag gebeurde er iets dergelijks: terwijl de zon bezig was lager en lager te zakken, zat ik achter mijn laptop aan weer een andere video te werken die perfectie weerstond. Maar ik weigerde mij te laten verslaan en hield vol, terwijl het zonlicht alsmaar zwakker werd, wat mijn kansen verkleinde om dat fietstochtje te maken in de  stralen van een vroege avondzon. Maar goed, het liep erop uit dat ik er niet uit ging, en tegen de tijd dat ik wanhopig was geworden, kwam R. met de perfecte methode om het koppige bewerkingsprobleem op te lossen. Hoera, gered, met wat hulp van mijn vrienden.

Het schijnt dat de Turkse president Erdogan enige hulp van zijn “vrienden” heeft gehad om het referendum te winnen dat werd gehouden om Turkije van een parlementaire democratie te veranderen in een republiek, lees: om Erdogan’s macht te vergroten. De oppositie beweert dat er geknoeid is met de telling. Zou me niets verbazen, de gast is een fraudeur van top tot teen. Echter, de overwinning was krap. Hoe stupide moet je zijn om op deze naar macht hongerende klootzak te stemmen? Ik denk steeds aan Nazi Duitsland, toen de Duitsers geen kwaad in die knakker, Adolf Hitler, zagen. Wat enigszins een beoordelingsfout is gebleken. En zeker weten, de “ja”-stemmers zullen hun aanhankelijkheid betreuren aan deze akelige kleine engerd die nooit aarzelde om de zaken om te draaien, en de landen die de EU vormen te beschuldigen van “Nazisme”.

ENGLISH

00.09 am
Chilly! Chilly everywhere! Outdoors, indoors. I even fetched my geraniums from the gallery and set them on the boarded off balcony – imagine, the spring frost killing the plants I lovingly tended all the through the long cold winter in just one night. Apart from the low temperatures the longer days are a godsend.

On Friday I got my groceries in a strange supermarket, way from where I live – because I had to pick up an article I ordered in the same neighbourhood, it seemed a good idea to stop for my groceries in one breath. But I didn’t take to that particular Aldi branch, back to better next week.

Saw an adorable little radio on Markplaats (the Dutch equivalent of eBay), the same model of which I bought five for just 1,98 euros a piece thirteen years ago – only one of those is still alive – the one on Marktplaats cost 5 euros. So I contacted the seller, if everything runs according to plan the little thing will be in my possession end of coming week. Oh nostalgia.

Last night my plans to go to bed as early as two am went up in smoke by repeated flaws in my new video – so I kept correcting and re-creating till the damn thing was…. perfect. We will not settle for less. By then it was four am.
Today, something similar occurred: as the sun was sinking lower and lower I sat behind my laptop working on yet another video which defied perfection. But I refused to be beaten and kept at it, while the sunlight grew ever fainter, diminishing my chances of taking that bike ride in the rays of the early evening sun. Anyway, turned out I never went out, and by the time I was desperate, R., came up with the perfect solution to fix this stubborn editing problem. Hooray, saved, with a little help from my friends.

It seems the Turkish president Erdogan had a little help from his “friends” to win the referendum which was held to change Turkey from a parliamentary democracy into a republic, read:  to increase Erdogan’s power. The opposition claims the counting was meddled with. Wouldn’t surprise me none, the guy is a fraud from top to bottom. However, the win was a narrow one. How stupid must you be to vote for this power hungry bastard? I keep thinking of Nazi Germany, when the Germans saw no harm in this guy, Adolf Hitler. Which appeared to have been somewhat of an error in judgment. And for sure, the “yes’ voters will regret their adherence to this horrid little creep who never hesitated to turn things around, accusing the countries constituting the EU of “Nazism”.

Amsterdam, vrijdag-Friday 14-04-17

03.05
Ik reinigde mijn plastic afvalbakje, roze, met een deksel in de vorm van een varkenskop. Een varken van een toekomstige generatie, vele honderden jaren van hier, die dit overblijfsel uit de eenentwintigste eeuw zag, zou diens hoofd schudden en zeggen: “Ik haat symbolen die mij herinneren aan de dagen van slavernij, toen mijn soort nog geknecht werd door de mensen….”

Niet alleen maakte ik mijn afvalbakken schoon, ik viel ook zonder pardon het vuil aan op de keukengordijnen. Ik aarzel te zeggen wanneer ik ze voor het laatst had gedaan, maar laten we gewoon zeggen dat het waswater waar ze uitkwamen een bleek-zwarte tint had. Waar niets van te zien was toen ze hingen, ongewassen. Integendeel.
Van het een kwam het ander en zo stond ik een trui te wassen, een kleedje en sokken. En dan te bedenken dat ik pas om zeven uur in de ochtend naar bed ging.

Precies twaalf uur later, om zeven uur, verliet ik het huis voor mijn gebruikelijke uitstapje. Ik pakte de fiets en deze nam mij mee langs de rivier. Ergens langs de route stonden een gast en een vrouw iets te filmen met hun telefoons – ik vroeg hen wat er zo interessant kon zijn? Ze fluisterden dat ze een heel klein en zeldzaam vogeltje hadden gesignaleerd. Ik deed erg mijn best om dit klaarblijkelijke wonder te bespeuren in de opgegeven richting, maar zag alleen een mus. Ik besloot dit niet naar voren te brengen, wenste hen succes, en ging verder.
Een tijdverloop video geschoten van de ondergaande zon. Jezus, wat een beslissing! Mijn jas was niet echt geschikt voor de lage temperatuur en de koude wind die was opgestoken – maar ik werd veroordeeld tot nog meer van het ongemak, aangezien de camera niet meer dan tien seconden beeldmateriaal had opgeslagen. Ik hing daar rond, mijn camera had ik neergezet op de rivieroever, die geduldig seconde na seconde zakkende zon registreerde  aan overzijde van de rivier, en huiverde en spoorde de oranje bal boven de horizon aan om een beetje op te schieten. Eindelijk…. was hij verdwenen achter de kimme. Ik greep de camera, zette hem uit, propte hem in de camera tas, en peddelde terug naar huis zo snel als ik kon.
Het was het lijden waard: een prachtige tijdsverloopfilm afgeleverd.

Er is iets veranderd. Nog maar twee maanden geleden voelde ik me helemaal uitgewrongen, mijn veerkracht scheen te zijn verschrompeld, zoals een oud en versleten elastiekje, mijn kijk op de dingen was, tja, laten we zeggen, een bleker soort zwart, mijn lichaam sleepte zich voort, alles traag… en nu voel ik me zoveel beter, met bendes energie en zin, ik wil nieuwe projecten beginnen, mijn spieren vertellen mij dat ze het allemaal aan kunnen en kleine dingen maken me blij.
Zou al dat misnoegen veroorzaakt zijn door de winter, die ook een bleker soort zwart is geweest dit jaar?

 

ENGLISH

03.05
I cleaned my plastic waste bin, pink, with a top shaped like a pig’s head. A pig from a future generation, many hundreds of years from here, who saw that remnant from the 21st century, would shake its head and say: “I hate symbols that remind me of those days of slavery when my kind was still enslaved by the humans…”

Not only did I clean my waste bins, I also attacked the dirt on the kitchen window curtains, with a vengeance. I hesitate to state the last time I cleaned them, but let’s just say that the water they left behind looked a whiter shade of black. Which was not noticeable at all when they hung, unwashed. On the contrary.
From the one thing followed the other and thus I stood washing a sweater, a rug and socks. And then to think I only went to bed at seven in the morning.

Exactly twelve hours later, at seven, I left the house for my usual outing. I took the bike and it took me along the river. Somewhere along the route, a guy and a woman stood filming something with their phones – I asked them what could be so interesting? They whispered they had spotted a tiny and rare bird. I tried hard to detect this evident miracle in the indicated direction but only saw a sparrow. I decided not to mention this, wished them good luck and moved on.
Made a time lapse film of the setting sun. Jesus, what a decision! My coat was not really suited to the low temperature and the cold wind which started blowing – but I was convicted to a greater share of the discomfort, seeing the camera had covered no more than ten seconds of footage. I stood around, my camera set on the stone riverbank, patiently recording second per second of setting sun at the other side of the river, shivering and urging the orange ball above the horizon to make it “snappy”.  At last…. it had vanished behind the rim. I grabbed the camera, switched it off, stuffed it in the camera bag and pedaled back home as fast as I could.
The suffering was worth it: got a great time lapse movie.

Something changed. Just two months ago I felt totally washed out, my resilience seemed to have shriveled,  not unlike an old and worn rubber band, my outlook was, well, a whiter shade of black, my body dragged itself along, all sluggish…. and now I feel so  much better, with heaps of energy and gusto, wanting to start new projects, my muscles are telling me they can handle it all and little things make me happy.
Could all that chagrin have been due to the winter, which too, has been a whiter shade of black this year?

Amsterdam, woensdag-Wednesday 12-04-17

01.04
Nou, de wereld zou slechter kunnen zijn. We nemen het goede met het kwade en soms…. word het kwade het goede. Gisteravond geviel het dat het videobewerkingsprogramma ermee ophield nadat ik uren werk had gehad aan het samenstellen van een nieuwe film. Ik hield er ook mee op, stopte zowat op met ademhalen, aangezien ik was vergeten handmatig op te slaan na iedere toevoeging op de timeline. Het programma glimlachte beleefd naar mij en verdween van mijn scherm. Toevalligerwijze was dat net het moment waarop de zender het vrouwspersoon-met-de-meest-irritante-stem-in-de-hele-wereld de kop liet opsteken, geklets over de zegeningen van de mobiele telefoon maffia – ik sprong op, de lege plek op mijn laptopmonitor achterlatend, waar nog maar enkele seconden eerder het programma mijn film had gestaan in de laatste fase van voltooiing, wierp mezelf op de radio, greep de aan/uit knop en rukte het naar me toe, om dan te moeten merken dat ik met de knop in mijn hand stond plus een radio waar geen geluid meer uit kwam – hij zou nooit meer spelen: “Video Killed the Radio Star”…. feit is dat die knop al een jaar lang geen goed contact meer maakt met het binnenwerk, dus van tijd tot tijd viel de radio uit en ik moest erheen om de knop bij te stellen. Dertien hele jaren is hij mij goed van dienst geweest, en dan te bedenken dat hij mij maar 3.99 euro heeft gekost. Is dat even een koopje?!

Nadat ik mijn geestelijke gezondheid had teruggevonden overwoog ik om de hele gammele rot editor te verwijderen, wat ik uitstelde, om in plaats daarvan naar een nieuwe radio te zoeken – ik vulde mijn zoekterm in, “radio kopen” en het eerste resultaat toonde een serie afbeeldingen, van Bol.com; een zo’n voorbeeld herkende ik onmiddellijk als een replica van mijn zojuist overleden radio. Ongelofelijk. Ik kon het kopen, niet voor 3,99 maar voor 26,99, nog steeds een koopje. Bij nadere inspectie kon het prijsverschil worden verklaard uit het feit dat mijn eigen toestel misschien een “bootleg” uit China zou zijn geweest; ik onderzocht het aan iedere zijde en ik miste twee functies (batterij compartiment) en de “Aux” uitgang en natuurlijk was er geen merknaam – de radio die zich trots liet zien op mijn monitor droeg de naam “Denver” – echter, om een lang verhaal korte maken: op dezelfde plek waar zijn voorganger had gestaan, staat nu de opvolger van laatstgenoemde, hij geeft een “hemels” geluid en ziet eruit alsof er niets is veranderd. Belangwekkend… de knoppen passen slecht in de uitgangen, ze wiebelen wanneer je ze bedient en ik ben ervan overtuigd dat te zijner tijd, misschien zelfs eerder dan dertien jaar, ik er eentje in mijn hand zal houden, zelfs zonder te rukken.

Ik was van plan meer te schrijven maar het is nu te laat.

20.42
Mijn moeder vond altijd postelastieken en geld, ik vind altijd postelastieken en papieren zakdoekjes… om de hele weg naar de bank te huioen waar die pakken geld op mij liggen te wachten, bijeengehouden door elastieken?

Het valt me op dat de taal die mensen gebruiken voor situaties en toestanden met betrekken tot dieren, in toenemende mate antropomorfisch wordt. In het Nederlands spreekt men van een “jongen” of een “meisje” voor een pasgeboren dier, in plaats van “jong” (hetzij een “mannetje”, dan wel een “vrouwtje”) en waar men vroeger sprak van “jongen werpen” heeft men het nu over “geboorte geven”. Pas geleden merkte ik dat diezelfde verandering zich voordoet in Engelssprekende gebieden; in een of ander artikel, geschreven door een iemand wiens moedertaal het Engels is, werden de jongen van koeien en olifanten en andere soorten beschreven als “babies”.
Misschien is deze verschuiving te wijten aan het zich profilerende dierbewustzijn heden ten dage. De erkenning dat dieren gevoelende wezens zijn die emoties kunnen voelen, en die kunnen lijden, wint terrein. Althans in de westerse wereld, wat hen dichterbij de arrogante mensen brengt, die, in de laatste decennia hebben uitgevogeld middels het gebruik van technologische middelen om dierlijke reacties te meten dat al die vierbenige, kruipende, glibberende, vliegende en zwemmende inwoners van deze aarde niet werkelijk zo pijnloos en geestloos zijn als de mensen altijd hebben geloofd.
Toch vind ik het ergerlijk om mensen te horen spreken over jonggeboren dieren als “babies”.

ENGLISH

01.04
Well, the world could be worse. Taking the good with the bad and sometimes…. the bad becomes the good. Yesterday evening it happened that the editor stopped working after I had put in hours of work, compiling my new movie. I stopped working too, almost stopped breathing, seeing I forgotten to manually “save”, after each addition on the timeline. The editor politely smiled at me and disappeared from my screen. Coincidentally, that was the exact moment for the female-with-the-most-annoying-voice-in-the-world to rear her ugly head on the radio, yacking shit about the blessings of the mobile phone maffia – I jumped up, leaving behind the empty space on the laptop monitor where just a few seconds ago the editor had displayed my movie, in the final stages of completion, threw myself on the radio, grabbed the on/off knob and yanked it towards me, only to find myself standing with the knob in my hand and a radio which uttered sound no more – it would never play again: “Video Killed the Radio Star” …. fact is that for a year already that knob had lost proper contact with the interior, so from time to time the set fell still and I had to come over and adjust the knob. Thirteen whole years it served me well though, and to think it only cost me… 3, 99 euros. How’s that for a bargain?!

After regaining my sanity I considered removing the entire buggy shit editor, which I put off, to instead search for a new radio – I entered my search term, “buy a radio” and the first search result brought up a series of images, from Bol.com; one such example I instantly recognized as a replica of my just deceased radio. Unbelievable. I could buy it, not for 3,99, but 26,99, still a bargain. On closer inspection the difference in price could be explained by the fact that my own set might have been a bootleg from China; I inspected it on every side, and it missed two functions (battery slot) and the “Aux” port and of course, there was no brand name – the one proudly showing itself on my monitor, bore the name “Denver” – however, to make a long story short: on the same place where its predecessor was positioned, there now sits the latter’s successor, playing with a “heavenly” sound and looking as if nothing has changed. Interestingly… the knobs fit badly in the slots, they wobble when you work them and I am convinced that in due time, perhaps even sooner than thirteen years, I will hold one of them in my hand, even without yanking.

I had planned to write more, but it is too late now.

20.42
My mother kept finding rubber bands and money, me I keep finding rubber bands and paper hankies…. to cry all the way to the bank where those wads of money are waiting for me, held together by rubber bands?

It strikes me that the language people use for situations and conditions pertaining to animals, is increasingly anthropomorphic. In Dutch they speak of a “boy’ or a “girl” for a newborn animal, instead of “young” (Dutch  “jong”, distinguishable as “male” (Du. “mannetje”) or “female” (Du. “vrouwtje”) and instead of “dropping young” (Du. “jongen werpen”) it will now typically be “giving birth” (Du.”geboorte geven”).
Recently I noticed the same change is  happening in English speaking areas; in some article, written by a native speaker of English, the young of cows and elephants and other species were referred to as “babies”.
Possibly this shift in terms is due to increasing animal awareness in this day and age. The recognition that animals are sentient beings who can feel emotions, and who can suffer, is gaining ground. At least in the western world, which brings them closer to the arrogant humans, who, in the last decades, have figured out by using technological means of measuring animal reactions, that all those four-legged, crawling, slithering, flying and swimming inhabitants of this earth actually are not as painless and mindless as humans have always believed.
Yet I find it annoying to hear people speak of new born animals as “babies”.

Amsterdam, zondag-Sunday 09-04-17

03.01
Komt eraan!

3.34
En op punt van vertrek.

Men moet pas later van huis gaan, op zondag – zoniet dan zit je gevangen tussen de recreanten, die de wegen, paden en lanen verstoppen met loslopende honden, loslopende kinderen, kinderwagens en een hoop kapsones.
Gisteravond keek ik naar YouTube clips die lieten zien hoe Meryl Streep zong als Florence Foster Jenkins in de film over laatstgenoemde. Wat een verbluffende prestatie! Maar er IS een smetje: Streep kan *echt* zingen, in het bezit van een mooie sopraanstem,  Jenkins niet; aldus is het merkbaar dat we in Streep met een van die mensen te maken hebben die dermate getalenteerd zijn dat ze het zich kunnen veroorloven om zich als prutser voor te doen, wat op zichzelf al een kunststukje is. Probeer het maar eens, met twee gezonde benen te lopen als iemand die kreupel is.

Later vond ik zeldzame filmbeelden van Jenkins op het toneel, geschoten gedurende de laatste jaren van haar leven. Ik vind het toch opmerkelijk dat iemand die overduidelijk toondoof was, geen wijs kon houden, steeds uit de maat viel, kortom, die iedere vorm van muzikaliteit miste, dat zo iemand toch de melodie en de liedtekst wist te onthouden, niet zelden van lange arias. Wanneer ze geen syfilis had gehad…. had ze het misschien best aardig kunnen zingen. We moeten de effecten van deze vreselijke ziekte op het menselijk organisme niet onderschatten, lichaam en geest. Om nog maar te zwijgen van de verwoestende neveneffecten die de enige kuren die ze in haar kenden, teweeg konden brengen: arsenicum- en kwikbehandelingen!
Maar is het niet ironisch dat juist deze vrouw, zo blind voor zichzelf, zo bespot door de wereld… door haar vader en moeder “Narcissa” werd genoemd: ” Narcissa Florence Foster “.

 

ENGLISH

03.01
Coming!

3.34
And
almost going.

On Sunday you need to leave the house at a later hour – failing this you will be trapped among the holiday-makers, who congest the roads, tracks and lanes with dogs on the loose, kids on the loose, prams and a heap of attitudes.
Yesterday evening I watched YouTube clips, showing Meryl Streep singing as Florence Foster Jenkins in the movie about the latter. What an amazing achievement! However, there IS a flaw: Streep *can* actually sing,  possessing  a nice soprano voice, Jenkins could not; thus it is noticeable that in Streep we have one of those people who are so talented they can actually afford to pretend they’re bunglers, which in itself is a feat.  Just try it, walking like a cripple with two healthy legs.

Afterwards I found rare footage of Jenkins on stage, shot during the last years of her life. I still find it remarkable that someone who was obviously tone deaf, had no notion of rhythm, in short missed any form of musicality, that she still could memorize the melody and the lyrics, not rarely of long arias.
Had she not suffered from syphilis …. she might have been a fair singer. We must not underestimate the effects of this horrible disease on the human organism, body and mind. Not to mentions the devastating side effects of the only cures in those times: mercury and arsenic treatments!

But isn’t it ironic that it should be this woman, so blind for herself, so mocked by the world … was called “Narcissa” by her father and mother: “Narcissa Florence Foster”.

 

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 05-04-17

17.57
Het is niet doenlijk om te praten met iemand die zich van de domme houdt. Lukt niet. Althans, mij lukt het niet. Zo vergaat je de lust het contact te vervolgen. Let wel, ook al is het ergerlijk, er is geen man overboord wanneer iemand een loopje met je probeert te nemen, maar het is wèl misdadig om daarin mee te gaan. Over en uit, oftewel, bekijk het.

Volgende zaak: heeft u ooit moeten werken met iemand die je een rotje in de kont moest steken en nog was er geen beweging in te krijgen? Probeer het niet, herken de tekenen op tijd. Zo niet, gebeurt er dit: jij doet al het werk, dan maak je bezwaar, dan draaien ze de zaken om en gaan er van tussen en jij kunt de rommel op ruimen.
Ik herkende de tekenen maar mijn daadkracht was dit keer een maatje te klein, of noem het maar gewoon “slap”.

21.08
Een werkelijk aangename wandeling in het park gemaakt – raakte in gesprek met de gast die ik al vele jaren in deze dreven tegenkom, als hij zijn twee kleine hondjes uit laat. Aardige gast, net als ik is hij een van de “voorwereldlijke” bewoners van deze wijk. We waren het eens op het punt van bomen omhakken, een aanblik wat je ziel kan raken of zelfs tranen in je ogen brengen. We moeten beseffen dat bomen onze banden met het verleden zijn – een boom van vierhonderd jaar heeft daar gestaan waar onze voorouders hun stappen zetten, wat zonde dat een boom niet kan vertellen wat er voorviel op de plek waar het stond, een stille getuige en niemand die het kon schelen – rondom de boom is de wereld veranderd, maar driehonderd lentes later, en de boom staat nog, omgeven door betonnen gebouwen, en kijkt uit over een weg gevuld met stinkende auto’s waar eens paarden die karren trokken passeerden – vreemd, vreemd idee.

01.45
Ik zou in bed moeten liggen. Maar het Net zoog me in het geval van Anders Breivik. Het blijkt, na het bekijken,  dat dit “manifest” van hem min of meer een plakboek moet voorstellen van de cerebrale activiteiten van, hoofdzakelijk, anderen. Het heeft toch echt iets kinderlijks, een nogal bont geheel van afwisselend tekst, cartoons, tekeningen en foto’s, duidelijk met als doel om angst voor en aversie tegen de Islam op te wekken. Dan viel mij een bepaalde regel op; Breivik beweert dat het feminisme het weefsel van Europa vernietigt en dat het feminisme moet worden verbannen, om daarvoor in de plaats het patriarchaat te stellen, opdat de Europese cultuur kan worden gered.
Sommige mensen zeggen dat die gast buitengewoon intelligent is, maar hier bespeur ik een belangrijk onvolkomenheid in zijn redenering: is dat niet precies een van de pilaren waar de Islam op rust, namelijk het verwijderen van alle vrouwen uit alle klassen, uit alle functies in alle lagen van de maatschappij, om hen dan te verbannen naar de keuken? Is de Islam niet de genadeloze, door testosteron gedreven patriarchale doctrine-machine waar wij zo op tegen zijn?
Ja, dat is het en daarom moeten wij voortgaan de barricades te bemannen (onbedoelde woordspeling), strevend naar meer vrouwen uit alle klassen om in alle functies te worden geplaatst verspreid over alle lagen van de samenleving, om hen aldus uit de keuken te trekken, en onder de hijab or boerka vandaan, of hoe je die verdomde lappen ook noemt, waarin ze rond moeten lopen, spoken zonder gezicht.

ENGLISH

17.57
It is not doable to speak with someone who lives a lie. Won’t work, at least not here. This way you lose any inclination to stay in contact. Note, be it annoying, still nobody is drowning when someone tries to take you for a ride, but it is a crime to join them. Over and out, have a nice day.

Next case: have you ever had to work with someone who needed a firecracker in their butt and still they wouldn’t move? Don’t try, recognize the signs in time. If not, this will happen:  you do all the work, then you object, then they turn things around and chicken out leaving you to clear up the mess.
I recognized the signs, but this time my decisiveness was a tad undersized, or just simply call it “weak”.

21.08
Made a really pleasurable walk in the park – got into conversation with the guy I’ve been seeing here for many years, walking his two doggies. Nice guy, like me, he’s one of the “primeval” residents of this quarter. We were in agreement on the topic of chopping down trees, which can touch your soul or even bring tears to your eyes. We need to realize that trees are our ties with the past – a four hundred year old tree has been there where our ancestors trod, what a shame a tree can’t tell what went on  at the spot where it stood, a silent witness, and no one bothered – around the tree the world changed, but three hundred springs later and it still stands, surrounded by concrete buildings, overlooking a road filled with stinking cars, where once horses pulling wagons passed — strange, strange idea.

01.45
I should have been in bed. But the Net sucked me into the case of Anders Breivik. It appears, after viewing it, that this “manifesto” of his is more or less a scrapbook of the cerebral efforts of, mainly, others. It “does” have something childlike, text pages interspersed with cartoons, drawings and images, clearly with the purpose of arousing fear and aversion towards the Islam. Then one particular line struck me; Breivik claims that feminism is destroying the fabric of Europa and that feminism must be exiled, putting patriarchy back in its place, so that the European culture can be saved.
Some people say that the guy is exceptionally intelligent, but I sense a major flaw in his reasoning here: isn’t that precisely one of the pillars the Islam rests upon,  namely the removal of women of all classes from all functions in all layers of society, banning them to the kitchen? Isn’t the Islam the relentless, testosterone driven patriarchal doctrine machine that we so object to?
Yes, it is, and therefore we must continue manning (pun unintended) the barricades, striving for more women of all classes to be put in all functions spread over all layers of society,  thus removing them from the kitchen and from under the hijab or niqab  or burka or whatever you choose to call those infernal rags they are forced to go about in, faceless phantoms.

 

 

Amsterdam, maand./dins. – Mon./Tues. 3/4/17- 4/4/17

3.37
Om furieus van te worden, mensen die de stupide boodschap verspreiden van “luv en peace en understanding”, maar tezelfdertijd het copyright van anderen schenden en de privacy, en dat alles onder de vlag van “wat-van-jou-is-is-van-mij-en-wat-van-mij-is-is-van-jou-delen-en-gelukkig-zijn-zen!!!”

Ik sprak iemand aan over precies een dergelijk geval, waar hij een aantal foto’s bij elkaar had gezocht van een overleden medelid van de site, daar een diavoorstelling van gemaakt en het geheel op zijn eigen account had gepubliceerd, het de titel meegevend: “homage aan [naam]”. Dat was de enige indicatie aangaande wie het betrof, zelfs geen link naar het account van laatstgenoemde schoot er op over. Maar goed, mijn berisping richtte zich op zijn duidelijke verzuim om bronvermelding te verstrekken, om nog maar te zwijgen van zijn schrijnende gebrek aan vereiste toestemming van de erfgenamen van de fotograaf zowel als de onderwerpen op de foto’s. Elke foto draagt de licentie “Alle rechten voorbehouden”. Hij betoonde zich “verbijsterd” om mijn “legalistische” houding. Sjonge, ja, deze gast wist nooit van mijn visie op copyright zaken, dus in zijn ogen was ik plotseling gemetamorfoseerd in een verschrikkelijke, reactionaire bitch, die zich daadwerkelijk conformeerde aan deze achterlijke wetten die de kapitalistische gevestigde orde gebruikte om de mensen te onderdrukken. Nou, als hij al ooit ideeën had gehuldigd dat ik zijn hippie ethos deelde, luv-en-pies-en-samen-delen-we-alles, dan zal nu ieder greintje twijfel wel van zijn begrip zijn verwijderd, ha!
Ik heb niet de moeite genomen hem te vertellen van mijn honderden foto’s die ik heb geschonken aan het Publieke Domein. Deze kop-in-de-wolken personen hebben zich erop toegelegd om de hypocrisie opnieuw uit te vinden, nadat ze de rest van deze grote boze wereld vaarwel hadden gezegd; dus demonstreren ze trots hoe fijn ze het vinden hun eigen spullen weg te geven, en hier graag op voortborduren door dat van anderen te grijpen waar ze het grijpen kunnen en het weg te geven aan de grote boze wereld: kijk eens hoe “edelmoedig” wij zijn, om mijn buurman gelukkig te maken met jouw spullen!
Ik zei hem dat hij zich buiten de wet bevond. Verrekte ergerlijke knakker. Ik heb altijd een vage ergernis gevoeld, wanneer ik aan hem dacht. En diep van binnen wist ik waarom. En dus nu is het onvermijdelijke gebeurd, hij kwam de “legalistische” bitch tegen.

Het was te verwachten. Uiteindelijk zal het masker vallen, ofwel omdat je het van je eigen ogen trekt, of anders omdat iemand het voor je doet. Wat mijzelf betreft, ik bezit de twijfelachtige mazzel om geen keus te hebben, alleen ikzelf kan mijn masker verwijderen. Niet omdat de mensen niet weten dat ik een masker draag, maar omdat ze te verdomde bang zijn een poging te wagen om het weg te nemen. Tenminste… 99.99 procent.

ENGLISH

3.37
Infuriating, people who spread that stupid message of “love and peace and understanding” but at the same time violate people’s copyright and privacy, and all under the banner of “what’s-yours-is-mine-and-what’s-mine-is-yours-share-be happy-zen!!!”

I addressed someone about precisely such an issue, where they had collected a bunch of pictures from a deceased fellow member of the site, formatted a slide show of these images and posted it to his account, giving it the title ” ‘ homage to [name]’ “. That was the only indication of whom it concerned, not even a link to the latter’s account on the site. Anyway, my upbraiding focused on his obvious negligence to provide credits, not to mention his glaring lack of required permission from the photographer’s heirs as well as from the subjects on the images. Each of these images carried the ARR (All Rights Reserved) license. He showed himself to be “amazed” at my “legalistic” attitude. Oh boy, yes, this guy never knew my views on copyright matters, so in his eyes I suddenly metamorphosed into a terrible, reactionary bitch, who actually conformed to these stupid laws the capitalist establishment used to suppress the people. Well, if he ever had notions that I shared his hippie ethos, luv-and-peace-and-sharing-is-all, then every grain of doubt will now have been removed from his understanding, ha!
I never bothered to tell him of my hundreds of images which I donated to the Public Domain. These cloud-nine people set to re-inventing hypocrisy, once they had denounced the rest of this big bad world; so now they proudly demonstrate how they love to give their own stuff away,  gladly extending on this by grabbing that of others wherever they can find it and give it away to the big bad world:  look how “generous” we are, taking your stuff to make my neighbour happy!
I told him he found himself outside the law. Bloody annoying geezer. I always had this sense of vague annoyance, thinking of him. And deep down I knew why. And so now the inevitable happened, he bumped into the “legalistic” bitch.

It was to be expected. Ultimately the mask will drop, either because you remove it from your own eyes, or else someone will do it for you. As for me, I possess the dubious luck to have no choice, there’s only me as can remove my mask. Not because the people don’t know I am wearing a mask but because they are too damn scared to venture to ask me to take it off. That is to say….99,99 percent.

Amsterdam, zondag-Sunday 02-04-17

03.36
O jee, het is alweer zondag 2 april en nog heb ik geen woord geschreven.

Waar moet ik beginnen? Bij het begin? Zou dat het meisje zijn op de scooter die pronkte met een nummerbord met “ORC” er in? Ik maakte haar er op attent dat haar scooter een geschikt voertuig vormde voor de monsters in “In de Ban van de Ring” – ze scheen heel verbaasd dat dit werkelijk zo was en dankte mij.
Daarna liet ik na om mij heen te kijken en zaken op te merken, gebrand als ik was om de veerboot aan het andere einde van de stad te bereiken. Terwijl ik stond te wachten te midden van de menigte medereizigers meende ik dat ik boot terug zag gaan naar waar hij vandaan kwam, namelijk het dok aan de andere kant, ofschoon hij nog maar een paar minuten eerder in het midden van de rivier had gevaren. Ik begon hardop commentaar te leveren op dit fenomeen en mijn waarneming werd ondersteund door een “coole” vrouw naast mij in de massa. We speculeerde dat de veerpont terug was “gezogen” in een geheel andere dimensie door buitenaardse bezoekers en niemand die deze stille overgang had opgemerkt – we lachten samen om het incident maar ons plezier verwijderde geenszins de indruk die op onze geest was geprent: dat de boot heimelijk in z’n achteruit was gezet wegens een of andere verborgen reden – tussen twee haakjes: een ander, kruisend vaartuig, was niet de reden geweest, er kwam ondertussen geen andere boot voorbij. De klok, die de voortgang bijhield in minuten, op een paal gemonteerd naast de steigerplank, vormde het bewijs van de onregelmatigheid: hij had het punt van de zes nullen gepasseerd (het moment van aankomst aan onze kant) en was teruggespronken naar 00.08.00. Voila. Dus we wachtten en speculeerden.
Wij waren het eens over wat mijn moeder ooit plechtig had verklaard, staand voor een spiegel in het damestoilet van een restaurant: “Het is duidelijk dat de verlichting in toiletten wordt uitgezocht en geïnstalleerd door gasten die ernstig zijn behept met vrouwenhaar.” Ik lag dubbel. Sindsdien, ja steeds en altijd, heb ik niet naar mezelf kunnen kijken in de spiegel  van een toilet van een of andere openbare aangelegenheid zonder mijn moeders uitspraak luid en duidelijk in mijn hoofd te horen.

Jezus Christus, ik ben zo achter – nog steeds 2 april maar meer dan twaalf uur later in de tijd, en nog is er een hele hoop te vertellen. Laten we dat vergeten, laten we het oude nieuws voorgoed begraven en doorgaan met het heden: schokkend gedoe op de foto site, ja DIE site, waar de veger de mensen verklikt en waar de mensen de veger aanbrengen en de Admin zwicht niet voor chantage – waar de staf een grap uithaalde met de leden, die ik uiterst komisch vond maar niet zo vele anderen die het Help Forum binnenstormden gewapend met mestvorken, kokende olie en Molotov cocktails, ha! De grap was dat staf een “reactie” knopje had geplaatst boven de commentaarvelden op de fotopagina’s, wanneer je er op drukte, ging er een venster open, met het verzoek om webcam toegang, je had 5 seconden om een pose aan te nemen, dan zou de opname nog eens drie seconden duren en hela hela, daar stond dan je snufferd in GIF format die jouw emotie uitdrukt bij het zien van de foto hoger op de pagina. O geweldig. Het blijkt dat ik de enige was die mijn GIF op de Help Forum draad die de grap “officieel” aankondigde, had gezet: zie beneden in het Engelse gedeelte.
Het andere “gif” komt trouwens nog.

Ik had de hoed opgezet die ik op mijn avatar draag, we moeten consequent omgaan met ons persona, imago vereist voortdurende oplettendheid.

Bovendien, om nog wat azijn bij de mop te gieten, ze hadden de “nieuwe” attractie “uitsluitend” voor PRO (betalende) leden aangebracht ennnnn…. het zou het Flickr  van de “toekomst” inluiden waar woorden niet langer benodigd waren om je emoties te tonen, de Officiële Draad was toepasselijk getiteld: “Dag dag woorden”.

ENGLISH

 

03.36
Oh my, already Sunday April 2nd and I have not written a word.

Where shall I begin? At the beginning? Would that be the girl on the scooter sporting a number plate  with “ORC” in it? I alerted her to her scooter being a proper vehicle for the bad monsters in “Lord of the Rings” – she seemed amazed that this actually was a fact and thanked me.
After that I did not care to look around and notice things, bent on getting to the ferry at the other side of town. As I stood waiting amid the throng of fellow travelers I thought I saw the boat go right back to where it was coming from, namely  the dock on the other side, yet just a few minutes earlier it had appeared to be in midstream, halfway to the other side. I began commenting on this phenomenon out loud and was supported in my observation by a cool woman beside me in the crowd. We speculated about the ferry having been “sucked” back into a totally different dimension by alien visitors, and no one but us to have witnessed this silent transferral – we shared a laugh about the incident, but our mirth did nothing to remove the impression that had been imprinted upon our mind: the boat had stealthily been put in reverse due to some hidden cause – by the way: a different, crossing, vessel, had not been the reason, meanwhile no other boot had passed. The ticker, counting the progress in minutes, mounted upon a post beside the ferry ramp, bore straight evidence of the irregularity: it had passed the point of six zeros (the moment of arrival at our side)  and had jumped back to 00.08.00. Voila. So we waited, talking and speculating.
We agreed upon what my mother once solemnly declared, standing before a mirror in the ladies of a restaurant: “It is clear that the lighting in restrooms is arranged an installed by guys seriously afflicted with misogyny.” I doubled up from laughter. Ever, yes evah since, I have not been able to look at myself in a mirror in a restroom of some public place without hearing my mother’s statement loud and clear echoing through my mind.

 

Jesus Christ, I am so behind — still April second but more than twelve hours later in time, and still there is heaps to be told. Let us forget about that, let us bury the old news for good and get on with the present: shocking stuff on the photo site, yes THAT site, where the sweeper  tells on people and the people tell on the sweeper and the Admin does not yield to blackmail – where staff pulled a joke on the members, which I found hilarious but not so many others who barged  into the Help Forum armed with pitchforks, boiling oil and Molotov cocktails, ha! The gag was that staff had put a “reaction” button above the comment boxes on the photo pages, if you pressed it, a window would open, ask for webcam access, you had five seconds to strike a pose, then the shoot would take another three seconds and hey ho, there would be your gob in GIF format expressing your emotion when viewing the photo higher up. Oh great. Appears I was the only one who had posted my gif to the Help Forum thread which “officially” launched the gag:
(In Dutch “gif” means “poison”, in the Dutch section I extended on that by saying that the “other” poison will be due…)

 

I had put on the hat that I am  wearing on my buddy icon, we must be consistent about our persona, image requires constant acuity.

Furthermore, to add some vinegar to the gag, they had launched the “new” feature as for PRO (paying) members *exclusively* aaaaand….. it would herald the Flickr of the “future” where words were no longer needed to show your emotions, the Official Thread was appropriately titled “Bye Bye Words”.
Great gag.

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 30-03-17

 

01.54
Ik besefte niet dat ik hier voor het laatst was op zondag. Schokkend. En nu ik hier ben leeven er een heleboel irritaties en ergernissen en een verdrietig verlies om melding van te maken. Om te beginnen: de irritaties die mij worden toegeleverd door de onzuivere software van AVS4YOU, die me de gordijnen in drijft. Natuurlijk helpt het ook niet wanneer je grammatica als “Wij zijn garanderen dat enz.”, geschreven door de ondersteuningsvertegenwoordiger. Ik geloof simpelweg niet dat dit persoon daadwerkelijk die mooie jongedame is met het zwarte pagekopje op de avatar in de persoonlijke ondersteuningsdraad – waarschijnlijk word ik toegesproken door iemand van de afdeling “uitbesteding” in een of ander oosters gebied. De vorige ondersteuningspersoon, een jaar geleden, was ook al een mooie jongedame. In werkelijkheid zit er natuurlijk een gast met een tulband op zijn hoofd die mij van instructies voorziet, ha!
De jongedame stuurt mij “reparatielinks”, vergezeld van duistere instructies. Iedere keer wanneer ik deze links activeer…. heeft de AVS video editor weer een storing. Hun laatste reparatielink heet “DO NOT open last project”, echter, het probleem was dat het project… niet open ging.
Onderhand lijkt het mij het verstandigst om nooit meer een storing van AVS software te rapporteren bij AVS, en in plaats daarvan een provisorische oplossing te vinden.
Ik moet bekennen dat ik bijzonder boos ben op dit AVS bedrijf. Of is 47 euro te goedkoop voor een editor  waarvan je mag verwacht dat die het 24 uur per dag doet, gedurende tenminste drie jaar?

Dinsdagavond arriveerde ik bij de supermarkt, ik wilde mijn fiets van het ingebouwde slot halen… en ontdekte dat mijn kleine beertjessleutelhanger van de sleutel was gevallen. Voelde me zeer verdrietig. Dat kleine beertje was al zoveel jaren bij me! Dus gisteren, woensdag, keerde ik op mijn schreden terug, langs letterlijke iedere route die ik had afgelegd sinds vrijdag laat in de middag, toen ik de fiets op slot had gezet, toevalligerwijze dezelfde supermarkt,  en de beer nog aan de sleutel hing.
Vier hele uren spendeerde ik aan het nagaan van mijn gangen, op zaterdag, op zondag en op maandag… maar nergens zag ik de kleine gele beer met de ring bovenop zijn hoofd. Snik. Toch bestaat er nog een kans dat ik hem vind, ergens op of naast de weg, wanneer ik de rit van dinsdag herhaal, wat ik morgen zal doen.

Vanavond vertelt Windows 10 mij op mijn hoofd-laptop dat de DVDs waarop al mijn films staan… leeg zijn. Tenminste, de films komen niet tevoorschijn wanneer de DVD wordt geladen, alhoewel ik in “Eigenschappen” kan zien dat de beschikbare ruimte volledig is gebruikt. Ik deed de DVD in mijn Lenovo Thinkpad, ook toegerust met deze afschuwelijke Windows 10 en daar ook: lege folder. Al sla je me dood maar dit kan ik niet begrijpen, ik zou denken, aha, een corrupte DVD maar nee, want wanneer ik de DVD in mijn Acer laptop met Windows 7, steek… ja hoor, daar zijn ze! Zeven DVDs, volkomen onbruikbaar op twee laptops. Iemand moet Microsoft bij het nekvel grijpen en ze naar de hel procederen. Het is vrijwel zeker dat ik wederom een stupide Windows 10 fout is. Je kunt gerust Window 10 van alles wat er op deze planeet mis gaat, de schuld geven, neem dat maar van mij aan.

Aanstaande zaterdag zal ik een evenement voor vee bijwonen. Geen rodeo, ofschoon er vee zal zijn dat dans en spring, maar zonder mensen op hun rug, die hun “energie” en “moed” willen laten zien, ten koste van het dier. Begin april openen sommige boeren hun stallen zodat de koeien naar de weide terug kunnen gaan, die ze moesten inruilen voor het donkere winterverblijf in de late herfst. De koeien drukken hun vreugde uit het gras onder hun hoeven te voelen, de zon op hun gezichten, de wind op hun huiden, door de “koeiendans” te doen – ik was hier op attent gemaakt door Wakker Dier.
Het is maar 45 minuten fietsen van mijn woning naar de boerderij – op zichzelf een zeldzaamheid: gebouwd in 1674 en nog volop in bedrijf.  Biologisch, dat spreekt vanzelf, met zo’n achtergrond, en introduceert nieuwigheden, zoals de “zelfpluktuin”. Je kunt een “aandeel” kopen voor 250 euro, waarvoor je de hele zomer elke week een hoeveelheid groente uit de biologische moestuin mag oogsten.

Tussen twee haakjes: het is Lente. Prinses Mabelia is gesignaleerd in haar…. jeans.

 

ENGLISH

01.54
I never realized it was Sunday that I was here last. Shocking. And now that I am here there is a lot of aggravation and annoyances and a sad loss to report. To begin with: the annoyances brought to me by the buggy software of AVS4You, which is driving me up the wall. Naturally it does not help to have to notice grammar like “We are guarantee that etc.” written down by the support agent. I simply do not believe this person actually IS that lovely young lady with the black pageboy hairdo on the avatar in the personal support thread – most likely I am addressed by an outsourced employee in some oriental region. The previous support agent, a year ago, was a lovely young lady too. In reality… there’s a guy with a turban on his head instructing me, ha!
The young lady sends me “repair links” accompanied by obscure instructions. Each time I activate these links …. the AVS video editor has another bug. Their latest repair link is called “DO NOT open last project“, however, the problem was that the project…. would not open.
By now I think the wisest decision will be to not ever report a bug on AVS software to AVS support anymore and instead find some workaround.
I must confess I am very pissed with this AVS company. Or is 47 euros too cheap to expect a working editor 24/7 for at least three years?

Tuesday evening I arrived at the supermarket, wanted to lock my bike from the native lock on the bike…. and discovered that my little bear key hanger had fallen from the key. Felt very sad. That little bear had been with me so many years! So yesterday, Wednesday, I backtracked along each and every route I had covered since Friday late afternoon, when I had locked my bike, coincidentally at the same supermarket, the bear still hanging from the key.  Since then I had not locked it, which explains why I only discovered Tuesday evening.
Four whole hours I spent tracing my tracks on Saturday, on Sunday and on Monday…. but nowhere did I spot the little yellow bear with the ring in the top of his head. Sniff. There still is a chance I find him, lying somewhere on or beside the road,  repeating  Tuesday’s bike ride, which I will do tomorrow.

This evening Windows 10 on my main laptop tells me that the DVD’s containing all my movies… are empty. At least, the movies do not show up when the DVD is loaded, although in “properties” I can see that the available space is all used up. I inserted the DVD in my Lenovo Thinkpad, also fitted out with this horrible Windows 10, and there too: empty folder. Strike me dead, but this I do not understand, I would think, aha, a corrupt DVD, but no, because when I insert the DVD in my Acer laptop running Windows 7… sure enough, there they all are! Seven DVD’s, completely unusable on two laptops. Someone needs to take Microsoft by the scruff of the neck and sue them to hell. Almost certain that this is yet another stupid Windows 10 error. You can safely blame Windows 10 for everything  going wrong on this planet, take my word for it.

Saturday coming I will be attending a livestock event. Not a rodeo, although cattle will be dancing and prancing, but no people on their backs, showing their “vigour” and “courage” at the animal’s expense. Beginning of April some farms open their stables for the cows to go back to the meadow which they were forced to exchange for the dark winter abode in late autumn. The cows express their great joy at feeling the grass under their hooves, the sun on their faces, the wind on their skins, by doing “the dance of the cows” – I was alerted by “Wakker Dier”, a Dutch organization supporting and defending animals’ interests – to which I am a regular contributor.
It’s only 45 minutes’ bike ride from my home to the farm – in itself a rarity: built in 1674 and still in full use. Organic, that goes without saying, with such a background, and introducing novelties, like the “self-harvest garden”. You van buy a share for  250 euros, for which you can “harvest” an amount of vegetables, every week during the summer.

By the way: it is Spring. Princess Mabelia has been spotted in her…. jeans.

 

 

Amsterdam, zondag-Sunday 26-03-17

22.56
Ik maak mijn glorieuze entree in mijn eigen dagboek na een dag van afwezigheid. Dat wat belangrijk scheen is middelerwijl vervaagd en dat wat onbelangrijk scheen…. wat is er eigenlijk daarmee gebeurd?
Maar goed, gisteren volgde ik R.’s tip en zocht nieuwe jachtgronden op. Die ik vond… in de stad. Ik was verbaasd dat “in de stad” nog steeds daar was waar ik het had achtergelaten, maanden geleden. Het weer kon niet beter zijn geweest, hierdoor waagden veel mensen zich buitenshuis om in het gras te liggen, op banken te zitten, zich in drommen naar terrasjes te begeven en in het algemeen zich te gedragen alsof ze nieuwe energie in hun bloedbaan voelden. Wat ontegenzeggelijk een feit is, ik voel het ook (in mijn eigen lichaam bedoel ik); het heet “Lente” en geschiedt eenmaal per jaar, meestal op het noordelijk halfrond waar het klimaat verdeeld is in vier seizoenen.
Zo liep ik langs de kade, ik voerde mijn fiets mee aan de hand, nu en dan stilhoudend om te schieten. Noemenswaardige vangst: een paar paarse pumps met hielen van een onacceptabele hoogte, aan de voeten van een jonge vrouw, en de voeten liepen daadwerkelijk…. op die torenhoge hakken… en heel sierlijk bovendien…. en vanaf een hellende brug…. geplaveid met tegel en tussen die tegels speleten. Ik was bevreesd dat iemand de jonge vrouw zou aanroepen : “He dame, DIE vrouw filmt u!”, daarbij met een beschuldigende vinger naar mij wijzend. Wat mij een aantal keren is overkomen in mijn loopbaan als straatfotograaf. Godzijdank, het lot bespaarde mij deze ergernis dit keer.  Dus ik kwam thuis met een paar ongeïdentificeerde vrouwelijke voeten in paarse pumps op mijn geheugenkaart – en bendes ongeïdentificeerde grappige kleine hondjes en ongeïdentificeerde silhouetten tegen de zon, net als zeer veel anonieme duiven en  meeuwen die stunts in de lucht boven de daken uitvoerden. O, en bruggen en straten en een groot aantal clips die de magische glinstering van het zonlicht op het water toonden – en niet te vergeten een sloep die in het midden van de rivier voort tjoekte met de naam “Bootox” – aan het roer stond de kapitein, een heel knappe man, nog van de botox jaren gescheiden door een aanzienlijke afstand.

Ik moet meer in de stad schieten dit jaar.

Ging naar bed om…. half zeven am. Deels was dit te wijten aan de omzetting naar de Zomertijd (een behoorlijke ergernis) en deels door mijn onbuigzame scheppingsdrang die mij dicteert: je kunt niet naar bed voordat je je film hebt voltooid! Nu is het afmaken van een film nogal een hele klus, ik bedoel, na het begin wat vrij makkelijk gaat, kunnen de dingen op de een of ander manier ingewikkeld worden, maar het wordt nog moeilijker wanneer je werkt met een programma vol storingen die voortdurend vreemde kuren vertoont en tegen mij schijnt te fluisteren: “Hee, pssst…. ik kan je elk moment in de steek laten, ha ha ha…” (gemene grinnik). Ik grinnikte terug en drukte “save project’ in na iedere nieuwe actie, net als het sluiten van al mijn browser tabbladen. Op een bepaald moment, nadat ik het gedrukt op “edit text” werd de hele monitor roetzwart, alleen het blauwe Windows cirkeltje draaide; ik hief mijn handen omhoog en hield ze boven het toetsenbord alsof ik slechte krachten wilde verdrijven en sprak: “Kom. terug. doe. mij. dit. nu. niet. aan.” Na nog eens drie seconden veranderde het inktzwarte scherm in het bekende tekstbewerkingsvenster. Wel, althans luisteren de hogere krachten naar mij in deze onverschillige wereld!

Welk verrekte virus raast door het nationale taalbewustzijn? Nieuwslezers behandelen hun gehoor alsof het bestaat uit peuters! Ik voel me echt beledigd wanneer ik naar deze malloten luister die hun bulletins oplezen met opgepompte stemmen die er rare gemeenzaamheden uitstoten met een welhaast satirische bijklank.

Goed, dus nu spreken ze *weer* over een pasgeboren olifantje in een of andere nationale dierentuin als…. een “meisje”. In vredesnaam! Dit is een dier en dieren zijn mannetjes en vrouwtjes! Dus betekent dit nu dat tante Jo zich over de wieg kan buigen en “Oooooo, is het een mannetje?” kan zeggen?

ENGLISH

22.56
I make my glorious entrance into my own diary after a day’s absence. That which seemed important has meanwhile faded and that which seemed unimportant …. whatever happened to that?
Anyway, yesterday I took R.’s cue and looked for new hunting grounds. Which I found… downtown. I was surprised “downtown” was still there, where I had left it, months ago. The weather could not have been better, it  made many people venture outdoors and recline on the grass, sit on benches, flock to sidewalk cafes and generally behave as though they felt new vigor flowing through their veins. Which undeniably is a fact, I can feel it too (in my own body I mean); it is called “Spring” and happens once a year, mostly in the northern hemisphere where the climate is divided into four seasons.
So I walked along the quay, wheeling my bike along, now and then stopping to shoot. Notable catch: a pair of purple pumps with heels of an unacceptable height, around the feet of a young woman, and the feet were actually…. walking…. on those towering heels… and perfectly graceful too…. and down the slope of a bridge…. paved with tiles and cracks between the tiles. I was fearful lest someone would call out to the young woman “Hey lady, THAT woman is shooting you!”, jabbing an accusing finger at me. Which has happened to me a couple of times in my career as a street photographer. Thank god, fate spared me this annoyance now. So I came home with a pair of unidentified female feet in purple pumps on my memory card – and lots of unidentified funny little dogs and unidentified silhouettes against the sun, as well as very many anonymous pigeons and gulls doing stunts in midair above the rooftops. Oh, and bridges and streets and a great many clips featuring the magic glitter of sunshine on the water – and not to forget a sloop chugging midstream called “Bootox” – at the wheel stood its captain,  a very handsome man, still separated by a considerable distance from the “botox” years.

I should shoot downtown more often this year.

Went to bed at…. half past six am.  Partly this was due to the Summer time switch (a major annoyance) and partly to my unyielding creative  drive which dictates: you can not go to bed before you have finished your movie! Now finishing a movie in itself is quite a chore, I mean after the start which is fairly easy, things can somehow get complicated, but even harder when you work with a buggy editor which constantly shows weird quirks and seems to whisper to me:  “Hey psst…. I can give up on you any time, ha ha ha….” (evil snicker). I snickered back and hit “save project” after every new move, as well as closing all my brower’s tabs. At one moment, after hitting “edit text” the entire monitor went pitch black, just the blue Windows circle rotating; I raised my hands and held them above the keyboard as if to dispel the bad forces and spoke: “Come. back. do. not. do. this. to me. now.” After another 3 seconds the  inky screen turned into the familiar text editing window. Well, at least the higher forces listen to me in this indifferent world.

Okay, so now *again* they speak of a newborn elephant in some or other national zoo…. as a “girl”. For Pete’s sake! This is an animal and animals are males and females! So does this mean aunty Jo can bend over the cradle and say “Oooooh! It’s a male!” ???

What bloody virus is raging through our national language consciousness? News readers are treating their audience as though it consists of tiny tots! I actually feel offended listening to these fools reading their bulletins with cranked up voices uttering silly colloquialisms that almost have a satirical quality.

 

 

Amsterdam, vrijdag-Friday 24-03-17

01.22
De spotjes van Sire richten zich in toenemende mate op ons privéleven en hoe wij ons in ons eigen huis moeten gedragen – nog even en de staat hangt een kastje aan onze muur waar de hele dag vermaningen vanuit de betuttelingsstaat uit klinken… net als in Noord-Korea.

Een Mexicaanse stierenvechter werd door een gigantische stier op de horens genomen, of liever op één hoorn, die midden in zijn anus werd geragd. Goed zo, die stier moet hebben gedacht “Stop jij je rode zakdoek eens even lekker in je reet joh!”

Jezus Christus, dat is zo’n K.U.T. traditie – magnifieke dieren kwellen – verdient een wereldwijd verbod – stel opnieuw man tot man gevechten in, zoals de oude Romeinen hielden om de mensen te amuseren.

Het park in geweest – prachtig weer – de vogels zongen als gekken en de ooievaars zitten op het ei.

ENGLISH

01.22
The messages of Sire, Dutch foundation for “idealistic commercials” are increasingly focused on our private lives and how we should behave in our own home – won’t be long before the state hangs a box to our walls continually issuing upbraidings from the nanny state — just like in North Korea.

A Mexican bull fighter was gored by a bull right up his ass. Speaking with the bull: “Stick that bloody red hanky up your ass man!” Well done, asshole gets asshole’s due.

Jesus Christ, that is one helluva shitty tradition – tormenting magnificent animals – deserves a global ban – then reinstate man to man fights, like the old Romans held to amuse the people.

Went into the park – lovely weather – insane birdsong and the storks are sitting on the egg.

Amsterdam, donderdag-Thursday 23-03-17

03.20
Ik voel me een held. Vanwege alle akelige klusjes die ik rond kreeg terwijl er zo veel andere leuke dingen te doen waren….. fietsen, video’s schieten, films maken, zoete koffie drinken in de supermarkt met zo veel creamer er in dat de naam koffie een grap is, slapen, praten met R., lopen, films kijken op mijn Acer. Om een paar te noemen.

Daarna was er genoeg tijd over om nog een film te maken. Deze poging echter werd gedwarsboomd door een falend videoprogramma. De verkoper stuurde mij links om te de-installeren en stuurde me daarna links om te herinstalleren. En jawel hoor, de nieuwe versie faalde net zo hard, steeds op een bepaald moment, met een hoge factor van voorspelbaarheid, dat is wel een goed ding! R. bedacht een stoplap, geniaal!
Ik liet de verkoper weten dat ik pissig was, aangezien ik niet betaald had voor een kapot product. Maar ik kan niets anders uitrichten, want deze zelfde verziekte “editor” is…. een geweldige editor. Je zou het kunnen vergelijken met een trouwe en gehoorzame hond die toch steeds je lievelingsschoenen blijft opeten (afgezien van kwispelen naar afschuwelijke buren, ik heb trouwens een hond gehad die dat deed).

Het is dezer dagen nog knap koud, al schijnt de zon. Over een week wil ik de geraniums, die ik de hele winter binnenshuis heb overgehouden van vorig jaar, op de galerij zetten. Ben heel benieuwd of ze mooi in bloei komen. Eigenlijk heb ik mijn twijfels.

Mijn naaste buren laten hun uitpuilende plastic vuilniszak op de galerij staan, maar niet om in bloei te komen. In plaats daarvan storten de vogels zich erop en pikken aan het plastic – in minder dan geen tijd slagen ze er in om een groot deel van de inhoud eruit te krijgen en dit over de hele galerij rond te strooien; onder andere pampers gevuld met de poep van hun peuter, fruitschillen, wattenstaafjes, plastic doosjes nog half vol met tomatensaus van hamburgers enzovoort. Nu is het zo dat mijn andere naaste buur zich hier enorm over opwindt, en ik kan hem geen ongelijk geven. Vanmiddag, net toen ik bezig was op de galerij een laken aan het wasrek te hangen,  stond hij midden in het kleine park onder het blok – hij hield zijn blik gericht op iets aan zijn voeten. Hij keek omhoog naar mij en wees naar het voorwerp en trok een boos gezicht. Ik daalde de achtertrap af en voegde mij buiten bij hem – samen inspecteerden we het voorwerp: weer een pamper, gebroken wit met gemene bruine vlekken en klodders. Op lage toon drukte hij zijn intense afkeer uit van deze “onbuurlijke”***  vervuiling.

Overigens is hier weinig aan te doen. Meerdere buren hebben de vervuilers al attent gemaakt op hun slechte gewoonte, tevergeefs. Dus dan zouden we er een zaak van moeten maken, de woningbouw erbij halen, en een instantie die “Beter Buren” heet. Vertegenwoordigers van laatstgenoemd lichaam komen dan bij jou over “de toestand” spreken, gaan dan naar de schuldigen toe, en nodigen vervolgens beide partijen uit om “erover” te praten. Man, ik wil dit graag overslaan. Op een dag gebeurt er iets waardoor ze altijd en voor eeuwig die stomme vuilniszak daar nooit meer neerzetten, let op mijn woorden.

***noot:  mochten mijn lezers vallen over het woord “onbuurlijk”: bestaat wel degelijk, alhoewel verouderd, één voorbeeld dateert uit 1488.

ENGLISH

03.20
I feel a hero. Because of all the dreary chores I got done with so many other exciting things to do instead…. riding my bicycle, shooting videos, making films, drinking sweet coffee in the supermarket with so much creamer that the name “coffee” is a joke, sleeping, talking with R., walking, watching movies on my Acer. To name a few things.

After that there was sufficient time to create another movie. This attempt however was thwarted by a crashing video editor. The vendor sent me links to uninstall and then sent me more links to re-install. I had my doubts. And sure enough, the new version crashed just the same, always at a certain moment, with a high factor of predictability, now that is a good thing! R. worked out a workaround, genius!
I let the vendor know I was pissed, seeing I had not paid for a busted product. But there is nothing else I can do, because this selfsame buggy editor is…. a great editor. You could compare it to a loyal and obedient dog who keeps eating your favorite shoes though (besides wagging its tail at horrible neighbours, I actually had a dog doing that).

It is still fairly chilly these days, despite the bright sun. In a week I want to put the geraniums, which I let hibernate all winter indoors, on the gallery. Am very curious if they will blossom. Actually I have my doubts.

My next door neighbours leave their bulging plastic trash sack sitting on the gallery, but not to blossom. Instead the birds swoop down on it and peck at the plastic – in no time they manage to extract large amounts of the contents,  littering it all over the gallery; among other things pampers filled with the poop of their tiny tot, fruit rinds, cotton swabs, plastic boxes still half full of tomato sauce from hamburgers etcetera. Now my other next door neighbour gets really worked up about this, and I can’t blame him. This afternoon, as I was pegging a sheet to the laundry rack suspended from the gallery rail, he was standing in the middle of the small park below the block, staring intently at something at his feet. He looked up at me and pointed at the object and scowled. I went down the back stairs and met him outside – together we inspected the object: another pamper, off-white with brown evil blobs. In a low voice he expressed his intense dislike of this “unneighbourly” pollution.

For that matter, there is little that can be done. Various neighbours have already alerted the pollutants to their bad habit, in vain. So then we would need to turn this into a case, involving the housing association, and some organization called “Better Neighbours”. Representatives from last named bureau then visit you to discuss “the situation”, go to the culprits, to subsequently invite both parties to “talk ” about it. Man, I feel like skipping all that. Some day something will happen for them to forever stop putting that stupid trash sack there, mark my words.

Amsterdam, zondag-Sunday 19-03-17


22.33
Als ik had gedacht dat ik naar bed gaan om half tien in de ochtend mij mentaal en fysiek zou breken… dan zij nu bewezen dat ik het bij het verkeerde eind had.

Het geviel, zo rond 5 in de morgen dat, na zo’n zes uur van toegewijd zwoegen, het videobewerkingsprogramma ermee ophield. Is er daar iemand die deze ter dood veroordeling van hun werk, zomaar uit het niets, heeft meegemaakt? Die mensen zullen dan weten wat ik doormaakte, empathie is een mooi ding.
Door een mist van tranen, deels ontketend door hete woede, deels door machteloosheid en deels door gevoelens van intens zelfmedelijden, drong ik de drang om de laptop aan te vallen met de hamer in het keukenkastje terug , balde mijn vuisten, zetten mijn kaken op elkaar en besloot de gehele film opnieuw te maken. Wat een hels karwei was.

Het is me gelukt. Terwijl ik me triomfantelijk en briljant voelde, de held van mijn eigen kleine persoonlijke universum, trok ik vervolgens mijn kleren uit, deed mijn pyjama aan en stapte in bed. Buiten begroetten de vogels een ochtend gevuld met motregen en kilte. Een warm bed is een mooi ding.

Om half vier stond ik op, nam een douche en deed een schone pyjama aan en een peignoir, niet van zins om de motregen en de kilheid op te zoeken; in plaats daarvan verkneukelde ik mij over mijn nieuwe film, het product van een moeilijke geboorte vergezeld van hevige barenspijnen.

Moet ik de software van het programma de schuld geven of… Windows 10? Ik heb een rapport van falen naar de firma gestuurd waar ik de editor kocht. Misschien reiken ze mij een virtueel reparatie-setje aan!

ENGLISH

22.33
If I would have thought that going to bed at half past nine in the morning would break me mentally and physically….then I have been proven wrong.

It came to pass, at about 5 in the morning that, after some six hours of dedicated toil, the video editor…. stopped working. Is there anyone out there who has experienced this death sentence on their work, from out of the blue? Those people will then know what I went through, empathy is a beautiful thing.
Through a mist of tears, partly triggered by hot anger, partly by powerlessness and partly by feelings of intense self-pity I pushed back the urge to attack the laptop with the hammer in the kitchen cupboard, clenched my fists and my teeth and resolved to redo the entire movie. Which was a helluva chore.

I got it done. Feeling triumphant and glorious, the hero of my own personal little universe, I proceeded to undress, put on my pajama and stepped into bed. Outside the birds were greeting a gray morning filled with drizzle and chill. A warm bed is a beautiful thing.

At half past three I rose, showered and put on a clean pajama and a house coat, not planning to seek out the drizzle and the chill;  instead I gloated over my new movie, the product of a difficult birth accompanied by severe labour pains.

Should I blame the program software or…. Windows 10? Or both? I sent in a crash report to the firm from whom I bought the editor. Maybe they send me a virtual repair kit!

Amsterdam, zaterdag-Saturday 18-03-17

02.35
Toen ik weg fietste van de supermarkt, wierp ik een blik naar links. Er lag iets op de stenen pal naast een stortkoker op de stoep. Dus ik stapte af, zette mijn fiets op de standaard en liep naar het voorwerp. Het oogde als enige vierkanten in lijsten die weer vast zaten op een groter frame. Ik draaide het om… en zie! Op een grijze vrijdagmiddag, was daar de Droom, voor mijn voeten.

Terug van mijn boodschappentocht, mijn droom in mijn fietstas, en later onder mijn arm als ik de stenen trap naar mijn galerij beklom, vroeg R. mij welke van mijn dromen moeten uitkomen. Ik kon nauwkeurig en onmiddellijk antwoorden: “Ten eerste wil ik verenigd worden met de mensen achter de schermen die Het Plan bemannen, op de tweede plaats wil ik een krachtiger greep op mijn syndroom krijgen en ten derde wil ik wereld toespreken in mijn ware hoedanigheid.”

Het zij zo.

Ik trok de gereedschapskist uit het keukenkastje, pakte een hamer en twee spijkers, tikte die in de keukenmuur boven de deur en hing…. de Droom op.  Goede manier om het weekend in te gaan: hang een droom aan je muur.

 

ENGLISH

02.35
As I cycled away from the supermarket, I glanced to my left. Something lay on the stones right beside a trash chute on the sidewalk. So I got off my bike, set it on the support and walked over to the object. It looked like some squares in frames fastened onto a larger frame. I turned it around…. lo and behold! On a gray Friday afternoon, the Dream was there, before my feet.

When I got back from my groceries trip, my dream in my bike bag, and later tucked under my arm as I made my way up the stone staircase to my gallery, R. asked me which of my dreams should come true. I could respond accurately and instantly: “Firstly I want to be united with the people behind the scenes who operate The Plan, secondly I want to get a strong grip on my syndrome, thirdly I want to address the world in my true capacity.”

So be it.

I then yanked the toolkit from the kitchen cupboard, took a hammer and two nails, tapped the latter into the kitchen wall above the door and hung up …. the Dream. Good way to enter the weekend: hang a dream to your wall.

 

 

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 16-03-17

00.17
Vandaag een video voltooid. Wat tot gevolg had dat ik niet de pre-lente zonneschijn in ging. Ik had ook een vlaag van hopeloosheid. Toen het vervloekte videoprogramma ermee ophield net toen de video zowat gereed was, heilige rook, al het werk zou in rook op gaan. Een of andere heldere geest moet zulke rampzalige ontwikkelingen hebben voorzien, dus nadat ik had geklikt op “Sluit het programma”, kreeg ik de optie om de “meest recente” bewerking op te slaan. Ik voelde me zo opgelucht dat mijn hart het bijna begaf. Ik moet erbij geen hyperbolen bij halen die verwijzing naar lichamelijke ellende.

Ben mijn syndroom helemaal zat. Vind het te moeilijk om mee te leven maar toch nog steeds onmogelijk om aan te sterven. Wat te doen?

Adele: kan iemand deze ordinaire bak vet lang genoeg tegen de grond houden om een naald gevuld met botox in haar stembanden leeg te spuiten? Op die manier zal ze wel zes maanden lang haar kop moeten houden, waarna de behandeling kan worden herhaald. Ze stond daadwerkelijk smerige en, wat erger is, stupide moppen te vertellen op het toneel. Maar mist het doodgewone fatsoen om gewicht te verliezen en er gewoon fatsoenlijk uit te zien.

Op Quora wordt mij gevraagd of psychopaten kunnen “herstellen”. Ik postte mijn antwoord:  als die mogelijkheid bestond dan zou psychopathie een ziekte zijn, en de vraag rest of dat waar is. In the goede oude slechte tijden waren psychopaten de “slechte” lieden, dus geen pil. Tegenwoordig zijn deze individuen uitzonderlijk moeilijk te behandelen, zeg maar gerust helemaal niet, dus… nog steeds geen pil.
Einde verhaal.

 

 

ENGLISH

00.17
Finished a video today. Resulting in not going out into the pre-spring sunshine. I also had a bout of hopelessness. When the damn video editor stopped working with the video practically completed, holy smoke, all the work about to go up in smoke. Some clear mind must have foreseen such calamitous developments so after clicking on “Close the program”, the editor offered to save the “most recent” edit. I felt so relieved my heart almost failed me. I should not involve hyperboles referring to physical shit.

Am totally sick and tired of my syndrome. Find it too difficult to live with yet finding it still impossible to die from. What to do?

Adele: can someone hold this vulgar tub of lard down sufficiently long to empty a hypo filled with botox into her vocal cords? That will silence her for the next six months, after which the treatment can be repeated. She actually told potty and, which is worse, stupid jokes on stage. But misses the common decency to lose weight and resemble a decent person.

In Quora the question is put to me whether psychopaths can “recover”. I posted my answer: if that possibility existed then psychopathy would be an illness, and the question remains if that is true. In the good old bad old days psychopaths were the “bad” folk, so no pill. Nowadays these individuals are exceedingly difficult to treat, you can safely say not at all,  so…”still no pill”.
End of story.

 

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 14-03-17

13.54
Straks moet ik naar mijn afspraakje. Dus veel schrijven kan ik nu niet, want mijn gezicht is nog puur natuur en zo wil je niemand ontmoeten…. ook niet wanneer het twee honden zijn, en teven bovendien.
Liever presenteer je jezelf na de puurheid van de natuur te hebben verbeterd, hier en daar.

10.08.49 pm
De  honden waren fantastisch. Ze renden achter stokken aan en alle drie speelden we verstoppertje. Dus dan ga ik achter een boom staan wanneer ze rondsnuffelen  op enige afstand – verrassend genoeg duurt het maar enkele seconden, tien hooguit, of ze tillen hun koppen op en werpen blikken in elke richting. Meestal vind de blonde mij het eerst, waarna de brunette aan komt kuieren, meeliftend op de inspanning van haar blonde familielid, een uitdrukking op haar gezicht ter verklaring: “Ik had je “ook” echt wel gevonden hoor…”. Zodra de blonde mij ontdekt, gooi ik mijn armen in de lucht en roep: “Gevonden!” en dan springt ze in de rondte en op en neer van vreugde.

ENGLISH

13.54
Presently I need to meet my date. So I cannot write a lot now, because my face is still all pure and natural and you wouldn’t want to see anyone in such a state…. also not when they happen to be two dogs, and bitches to boot.
Rather you want to present yourself after improving on the purity of nature, here and there.

10.08.49 pm
The dogs were wonderful. They chased after sticks and the three of us played hide and seek. So I stand behind a tree when they are sniffing around at some distance — surprisingly it is only a matter of seconds, ten at most,  till they lift their heads and start casting glances in every direction. Usually the blond one finds me first, after which the brunette comes ambling up, piggybacking upon the effort of her blond family member, an explanatory look upon her face, as if to say: “I *really* would have found you too you know..”. As soon as the blond discovers me, I throw my arms in the air and yell: “Found!” and she will jump around and up and down for joy.

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 14-03-17

00.10
Ik heb het van Microsoft gewonnen. Jawel, heb ik gedaan. Het heeft me een hele nacht gekost, tenslotte werd Rome ook niet in één dag gebouwd, maar tenslotte drong ik door tot in het hart van Microdom’s zachte logica, of maak daarvan Microsoft’s domme logica. Ik zou in details kunnen treden, maar het idee verveelt me (en waarschijnlijk zou her mijn lezers niet minder vervelen), dus laten we het bij het hoofdpunt houden: ik sprong door alle hoepels die Microsoft voor me omhoog hield en… won. Geeft me ook een geweldig gevoel. Verhoogt mijn zelfvertrouwen enz. enz. enz. Gebeurde ook op een zeer gelegen moment, onmiddellijk na de zaterdagavond, toen me iets overkwam wat je een zenuwaanval zou kunnen noemen, en plein public. Maar de mensen vingen me op en waren helemaal te gek. Een en ander zou zelfs mijn kijk op de mensheid kunnen veranderen.

Vanochtend wist een DJ van Radio Tien niet wat “hybride” betekende. Mijn god, heeft deze knakker de laatste dertig jaar onder een steen gelegen? Nooit gehoord van “hybride auto’s” of “hybride fietsen”?

Iemand heeft het initiatief genomen om bedden te leasen. R. merkte op: “Dat neukt toch niet lekker…”. Daar zit een kern van waarheid in.

Het weer laat ons geloven dat de lente inderdaad in de lucht zit. En op het balkon staat mijn maagdenpalm in bloei! Drie kleine blauwe bloempjes lachen mij toe wanneer ik verschijn, gieter in de hand. Nog een paar dagen en ik zal hun pot op de galerij zetten. De beste dingen in het leven zijn gratis.

“Mijn” ooievaars waren op het nest, vroeg in de avond. Er kan nog geen ei zijn, want dan zou een van er wel op hebben gezeten. Maar ze stonden, naast elkaar. Misschien is het vrouwtje “zwanger” van een bevrucht ei. De terminologie lijkt onjuist. Maar ik ben geen ornitholoog. Een van hen  soigneerde het verenkleed van de ander op zorgzame wijze. Waarschijnlijk was het niet “zorgzaam” en projecteer ik gewoon mijn menselijke gevoel op het magnifieke schepsel.

 

ENGLISH

00.10
I beat Microsoft. Yes, I did. It took me an entire night, after all, Rome wasn’t built in a day, but in the end I got to the very heart of Microdaft’s soft logic, make that Microsoft’s daft logic. I could go into details, but the idea bores me (and likely my readers would be bored no less), so let’s just leave it at the main point: I jumped through all the hoops Microdaft held up for me and … won. Gives me a great feeling too. Boosts my self confidence etc etc etc.  Which came at an opportune moment, immediately after Saturday night, when something you could call a nervous breakdown befell me, right in public. But a bunch of people caught me and were great. The one thing and the other could even change my view of humanity.

This morning a Radio Ten DJ did not know the meaning of “hybrid”. My god, has this guy spent the last thirty years under a stone? Never heard of “hybrid cars” or “hybrid bikes”?

Someone took the initiative to lease beds. R. remarked: “Makes for bad fucking…” Contains a grain of truth.

The weather leads us to believe that spring is indeed in the air. And on the balcony my dwarf periwinkle is flowering! Three tiny blue flowers smile at me when I appear, watering can in hand. Another couple of days and I shall place their pot on the gallery. The best things in life are free.

“My” storks were on the nest, early in the evening. There cannot be an egg yet, or one of them would have been sitting on it. But they stood, side by side. Perhaps the female is “pregnant” with a fertilized egg. The terminology seems wrong. But I am no ornithologist. One of them tended the feathers of the other in a caring way. Likely it was not “caring”, and I am simply projecting my human feelings upon that magnificent creature.

 

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!