Amsterdam, zondag-Sunday 26-03-17

22.56
Ik maak mijn glorieuze entree in mijn eigen dagboek na een dag van afwezigheid. Dat wat belangrijk scheen is middelerwijl vervaagd en dat wat onbelangrijk scheen…. wat is er eigenlijk daarmee gebeurd?
Maar goed, gisteren volgde ik R.’s tip en zocht nieuwe jachtgronden op. Die ik vond… in de stad. Ik was verbaasd dat “in de stad” nog steeds daar was waar ik het had achtergelaten, maanden geleden. Het weer kon niet beter zijn geweest, hierdoor waagden veel mensen zich buitenshuis om in het gras te liggen, op banken te zitten, zich in drommen naar terrasjes te begeven en in het algemeen zich te gedragen alsof ze nieuwe energie in hun bloedbaan voelden. Wat ontegenzeggelijk een feit is, ik voel het ook (in mijn eigen lichaam bedoel ik); het heet “Lente” en geschiedt eenmaal per jaar, meestal op het noordelijk halfrond waar het klimaat verdeeld is in vier seizoenen.
Zo liep ik langs de kade, ik voerde mijn fiets mee aan de hand, nu en dan stilhoudend om te schieten. Noemenswaardige vangst: een paar paarse pumps met hielen van een onacceptabele hoogte, aan de voeten van een jonge vrouw, en de voeten liepen daadwerkelijk…. op die torenhoge hakken… en heel sierlijk bovendien…. en vanaf een hellende brug…. geplaveid met tegel en tussen die tegels speleten. Ik was bevreesd dat iemand de jonge vrouw zou aanroepen : “He dame, DIE vrouw filmt u!”, daarbij met een beschuldigende vinger naar mij wijzend. Wat mij een aantal keren is overkomen in mijn loopbaan als straatfotograaf. Godzijdank, het lot bespaarde mij deze ergernis dit keer.  Dus ik kwam thuis met een paar ongeïdentificeerde vrouwelijke voeten in paarse pumps op mijn geheugenkaart – en bendes ongeïdentificeerde grappige kleine hondjes en ongeïdentificeerde silhouetten tegen de zon, net als zeer veel anonieme duiven en  meeuwen die stunts in de lucht boven de daken uitvoerden. O, en bruggen en straten en een groot aantal clips die de magische glinstering van het zonlicht op het water toonden – en niet te vergeten een sloep die in het midden van de rivier voort tjoekte met de naam “Bootox” – aan het roer stond de kapitein, een heel knappe man, nog van de botox jaren gescheiden door een aanzienlijke afstand.

Ik moet meer in de stad schieten dit jaar.

Ging naar bed om…. half zeven am. Deels was dit te wijten aan de omzetting naar de Zomertijd (een behoorlijke ergernis) en deels door mijn onbuigzame scheppingsdrang die mij dicteert: je kunt niet naar bed voordat je je film hebt voltooid! Nu is het afmaken van een film nogal een hele klus, ik bedoel, na het begin wat vrij makkelijk gaat, kunnen de dingen op de een of ander manier ingewikkeld worden, maar het wordt nog moeilijker wanneer je werkt met een programma vol storingen die voortdurend vreemde kuren vertoont en tegen mij schijnt te fluisteren: “Hee, pssst…. ik kan je elk moment in de steek laten, ha ha ha…” (gemene grinnik). Ik grinnikte terug en drukte “save project’ in na iedere nieuwe actie, net als het sluiten van al mijn browser tabbladen. Op een bepaald moment, nadat ik het gedrukt op “edit text” werd de hele monitor roetzwart, alleen het blauwe Windows cirkeltje draaide; ik hief mijn handen omhoog en hield ze boven het toetsenbord alsof ik slechte krachten wilde verdrijven en sprak: “Kom. terug. doe. mij. dit. nu. niet. aan.” Na nog eens drie seconden veranderde het inktzwarte scherm in het bekende tekstbewerkingsvenster. Wel, althans luisteren de hogere krachten naar mij in deze onverschillige wereld!

Welk verrekte virus raast door het nationale taalbewustzijn? Nieuwslezers behandelen hun gehoor alsof het bestaat uit peuters! Ik voel me echt beledigd wanneer ik naar deze malloten luister die hun bulletins oplezen met opgepompte stemmen die er rare gemeenzaamheden uitstoten met een welhaast satirische bijklank.

Goed, dus nu spreken ze *weer* over een pasgeboren olifantje in een of andere nationale dierentuin als…. een “meisje”. In vredesnaam! Dit is een dier en dieren zijn mannetjes en vrouwtjes! Dus betekent dit nu dat tante Jo zich over de wieg kan buigen en “Oooooo, is het een mannetje?” kan zeggen?

ENGLISH

22.56
I make my glorious entrance into my own diary after a day’s absence. That which seemed important has meanwhile faded and that which seemed unimportant …. whatever happened to that?
Anyway, yesterday I took R.’s cue and looked for new hunting grounds. Which I found… downtown. I was surprised “downtown” was still there, where I had left it, months ago. The weather could not have been better, it  made many people venture outdoors and recline on the grass, sit on benches, flock to sidewalk cafes and generally behave as though they felt new vigor flowing through their veins. Which undeniably is a fact, I can feel it too (in my own body I mean); it is called “Spring” and happens once a year, mostly in the northern hemisphere where the climate is divided into four seasons.
So I walked along the quay, wheeling my bike along, now and then stopping to shoot. Notable catch: a pair of purple pumps with heels of an unacceptable height, around the feet of a young woman, and the feet were actually…. walking…. on those towering heels… and perfectly graceful too…. and down the slope of a bridge…. paved with tiles and cracks between the tiles. I was fearful lest someone would call out to the young woman “Hey lady, THAT woman is shooting you!”, jabbing an accusing finger at me. Which has happened to me a couple of times in my career as a street photographer. Thank god, fate spared me this annoyance now. So I came home with a pair of unidentified female feet in purple pumps on my memory card – and lots of unidentified funny little dogs and unidentified silhouettes against the sun, as well as very many anonymous pigeons and gulls doing stunts in midair above the rooftops. Oh, and bridges and streets and a great many clips featuring the magic glitter of sunshine on the water – and not to forget a sloop chugging midstream called “Bootox” – at the wheel stood its captain,  a very handsome man, still separated by a considerable distance from the “botox” years.

I should shoot downtown more often this year.

Went to bed at…. half past six am.  Partly this was due to the Summer time switch (a major annoyance) and partly to my unyielding creative  drive which dictates: you can not go to bed before you have finished your movie! Now finishing a movie in itself is quite a chore, I mean after the start which is fairly easy, things can somehow get complicated, but even harder when you work with a buggy editor which constantly shows weird quirks and seems to whisper to me:  “Hey psst…. I can give up on you any time, ha ha ha….” (evil snicker). I snickered back and hit “save project” after every new move, as well as closing all my brower’s tabs. At one moment, after hitting “edit text” the entire monitor went pitch black, just the blue Windows circle rotating; I raised my hands and held them above the keyboard as if to dispel the bad forces and spoke: “Come. back. do. not. do. this. to me. now.” After another 3 seconds the  inky screen turned into the familiar text editing window. Well, at least the higher forces listen to me in this indifferent world.

Okay, so now *again* they speak of a newborn elephant in some or other national zoo…. as a “girl”. For Pete’s sake! This is an animal and animals are males and females! So does this mean aunty Jo can bend over the cradle and say “Oooooh! It’s a male!” ???

What bloody virus is raging through our national language consciousness? News readers are treating their audience as though it consists of tiny tots! I actually feel offended listening to these fools reading their bulletins with cranked up voices uttering silly colloquialisms that almost have a satirical quality.

 

 

Amsterdam, vrijdag-Friday 24-03-17

01.22
De spotjes van Sire richten zich in toenemende mate op ons privéleven en hoe wij ons in ons eigen huis moeten gedragen – nog even en de staat hangt een kastje aan onze muur waar de hele dag vermaningen vanuit de betuttelingsstaat uit klinken… net als in Noord-Korea.

Een Mexicaanse stierenvechter werd door een gigantische stier op de horens genomen, of liever op één hoorn, die midden in zijn anus werd geragd. Goed zo, die stier moet hebben gedacht “Stop jij je rode zakdoek eens even lekker in je reet joh!”

Jezus Christus, dat is zo’n K.U.T. traditie – magnifieke dieren kwellen – verdient een wereldwijd verbod – stel opnieuw man tot man gevechten in, zoals de oude Romeinen hielden om de mensen te amuseren.

Het park in geweest – prachtig weer – de vogels zongen als gekken en de ooievaars zitten op het ei.

ENGLISH

01.22
The messages of Sire, Dutch foundation for “idealistic commercials” are increasingly focused on our private lives and how we should behave in our own home – won’t be long before the state hangs a box to our walls continually issuing upbraidings from the nanny state — just like in North Korea.

A Mexican bull fighter was gored by a bull right up his ass. Speaking with the bull: “Stick that bloody red hanky up your ass man!” Well done, asshole gets asshole’s due.

Jesus Christ, that is one helluva shitty tradition – tormenting magnificent animals – deserves a global ban – then reinstate man to man fights, like the old Romans held to amuse the people.

Went into the park – lovely weather – insane birdsong and the storks are sitting on the egg.

Amsterdam, donderdag-Thursday 23-03-17

03.20
Ik voel me een held. Vanwege alle akelige klusjes die ik rond kreeg terwijl er zo veel andere leuke dingen te doen waren….. fietsen, video’s schieten, films maken, zoete koffie drinken in de supermarkt met zo veel creamer er in dat de naam koffie een grap is, slapen, praten met R., lopen, films kijken op mijn Acer. Om een paar te noemen.

Daarna was er genoeg tijd over om nog een film te maken. Deze poging echter werd gedwarsboomd door een falend videoprogramma. De verkoper stuurde mij links om te de-installeren en stuurde me daarna links om te herinstalleren. En jawel hoor, de nieuwe versie faalde net zo hard, steeds op een bepaald moment, met een hoge factor van voorspelbaarheid, dat is wel een goed ding! R. bedacht een stoplap, geniaal!
Ik liet de verkoper weten dat ik pissig was, aangezien ik niet betaald had voor een kapot product. Maar ik kan niets anders uitrichten, want deze zelfde verziekte “editor” is…. een geweldige editor. Je zou het kunnen vergelijken met een trouwe en gehoorzame hond die toch steeds je lievelingsschoenen blijft opeten (afgezien van kwispelen naar afschuwelijke buren, ik heb trouwens een hond gehad die dat deed).

Het is dezer dagen nog knap koud, al schijnt de zon. Over een week wil ik de geraniums, die ik de hele winter binnenshuis heb overgehouden van vorig jaar, op de galerij zetten. Ben heel benieuwd of ze mooi in bloei komen. Eigenlijk heb ik mijn twijfels.

Mijn naaste buren laten hun uitpuilende plastic vuilniszak op de galerij staan, maar niet om in bloei te komen. In plaats daarvan storten de vogels zich erop en pikken aan het plastic – in minder dan geen tijd slagen ze er in om een groot deel van de inhoud eruit te krijgen en dit over de hele galerij rond te strooien; onder andere pampers gevuld met de poep van hun peuter, fruitschillen, wattenstaafjes, plastic doosjes nog half vol met tomatensaus van hamburgers enzovoort. Nu is het zo dat mijn andere naaste buur zich hier enorm over opwindt, en ik kan hem geen ongelijk geven. Vanmiddag, net toen ik bezig was op de galerij een laken aan het wasrek te hangen,  stond hij midden in het kleine park onder het blok – hij hield zijn blik gericht op iets aan zijn voeten. Hij keek omhoog naar mij en wees naar het voorwerp en trok een boos gezicht. Ik daalde de achtertrap af en voegde mij buiten bij hem – samen inspecteerden we het voorwerp: weer een pamper, gebroken wit met gemene bruine vlekken en klodders. Op lage toon drukte hij zijn intense afkeer uit van deze “onbuurlijke”***  vervuiling.

Overigens is hier weinig aan te doen. Meerdere buren hebben de vervuilers al attent gemaakt op hun slechte gewoonte, tevergeefs. Dus dan zouden we er een zaak van moeten maken, de woningbouw erbij halen, en een instantie die “Beter Buren” heet. Vertegenwoordigers van laatstgenoemd lichaam komen dan bij jou over “de toestand” spreken, gaan dan naar de schuldigen toe, en nodigen vervolgens beide partijen uit om “erover” te praten. Man, ik wil dit graag overslaan. Op een dag gebeurt er iets waardoor ze altijd en voor eeuwig die stomme vuilniszak daar nooit meer neerzetten, let op mijn woorden.

***noot:  mochten mijn lezers vallen over het woord “onbuurlijk”: bestaat wel degelijk, alhoewel verouderd, één voorbeeld dateert uit 1488.

ENGLISH

03.20
I feel a hero. Because of all the dreary chores I got done with so many other exciting things to do instead…. riding my bicycle, shooting videos, making films, drinking sweet coffee in the supermarket with so much creamer that the name “coffee” is a joke, sleeping, talking with R., walking, watching movies on my Acer. To name a few things.

After that there was sufficient time to create another movie. This attempt however was thwarted by a crashing video editor. The vendor sent me links to uninstall and then sent me more links to re-install. I had my doubts. And sure enough, the new version crashed just the same, always at a certain moment, with a high factor of predictability, now that is a good thing! R. worked out a workaround, genius!
I let the vendor know I was pissed, seeing I had not paid for a busted product. But there is nothing else I can do, because this selfsame buggy editor is…. a great editor. You could compare it to a loyal and obedient dog who keeps eating your favorite shoes though (besides wagging its tail at horrible neighbours, I actually had a dog doing that).

It is still fairly chilly these days, despite the bright sun. In a week I want to put the geraniums, which I let hibernate all winter indoors, on the gallery. Am very curious if they will blossom. Actually I have my doubts.

My next door neighbours leave their bulging plastic trash sack sitting on the gallery, but not to blossom. Instead the birds swoop down on it and peck at the plastic – in no time they manage to extract large amounts of the contents,  littering it all over the gallery; among other things pampers filled with the poop of their tiny tot, fruit rinds, cotton swabs, plastic boxes still half full of tomato sauce from hamburgers etcetera. Now my other next door neighbour gets really worked up about this, and I can’t blame him. This afternoon, as I was pegging a sheet to the laundry rack suspended from the gallery rail, he was standing in the middle of the small park below the block, staring intently at something at his feet. He looked up at me and pointed at the object and scowled. I went down the back stairs and met him outside – together we inspected the object: another pamper, off-white with brown evil blobs. In a low voice he expressed his intense dislike of this “unneighbourly” pollution.

For that matter, there is little that can be done. Various neighbours have already alerted the pollutants to their bad habit, in vain. So then we would need to turn this into a case, involving the housing association, and some organization called “Better Neighbours”. Representatives from last named bureau then visit you to discuss “the situation”, go to the culprits, to subsequently invite both parties to “talk ” about it. Man, I feel like skipping all that. Some day something will happen for them to forever stop putting that stupid trash sack there, mark my words.

Amsterdam, zondag-Sunday 19-03-17


22.33
Als ik had gedacht dat ik naar bed gaan om half tien in de ochtend mij mentaal en fysiek zou breken… dan zij nu bewezen dat ik het bij het verkeerde eind had.

Het geviel, zo rond 5 in de morgen dat, na zo’n zes uur van toegewijd zwoegen, het videobewerkingsprogramma ermee ophield. Is er daar iemand die deze ter dood veroordeling van hun werk, zomaar uit het niets, heeft meegemaakt? Die mensen zullen dan weten wat ik doormaakte, empathie is een mooi ding.
Door een mist van tranen, deels ontketend door hete woede, deels door machteloosheid en deels door gevoelens van intens zelfmedelijden, drong ik de drang om de laptop aan te vallen met de hamer in het keukenkastje terug , balde mijn vuisten, zetten mijn kaken op elkaar en besloot de gehele film opnieuw te maken. Wat een hels karwei was.

Het is me gelukt. Terwijl ik me triomfantelijk en briljant voelde, de held van mijn eigen kleine persoonlijke universum, trok ik vervolgens mijn kleren uit, deed mijn pyjama aan en stapte in bed. Buiten begroetten de vogels een ochtend gevuld met motregen en kilte. Een warm bed is een mooi ding.

Om half vier stond ik op, nam een douche en deed een schone pyjama aan en een peignoir, niet van zins om de motregen en de kilheid op te zoeken; in plaats daarvan verkneukelde ik mij over mijn nieuwe film, het product van een moeilijke geboorte vergezeld van hevige barenspijnen.

Moet ik de software van het programma de schuld geven of… Windows 10? Ik heb een rapport van falen naar de firma gestuurd waar ik de editor kocht. Misschien reiken ze mij een virtueel reparatie-setje aan!

ENGLISH

22.33
If I would have thought that going to bed at half past nine in the morning would break me mentally and physically….then I have been proven wrong.

It came to pass, at about 5 in the morning that, after some six hours of dedicated toil, the video editor…. stopped working. Is there anyone out there who has experienced this death sentence on their work, from out of the blue? Those people will then know what I went through, empathy is a beautiful thing.
Through a mist of tears, partly triggered by hot anger, partly by powerlessness and partly by feelings of intense self-pity I pushed back the urge to attack the laptop with the hammer in the kitchen cupboard, clenched my fists and my teeth and resolved to redo the entire movie. Which was a helluva chore.

I got it done. Feeling triumphant and glorious, the hero of my own personal little universe, I proceeded to undress, put on my pajama and stepped into bed. Outside the birds were greeting a gray morning filled with drizzle and chill. A warm bed is a beautiful thing.

At half past three I rose, showered and put on a clean pajama and a house coat, not planning to seek out the drizzle and the chill;  instead I gloated over my new movie, the product of a difficult birth accompanied by severe labour pains.

Should I blame the program software or…. Windows 10? Or both? I sent in a crash report to the firm from whom I bought the editor. Maybe they send me a virtual repair kit!

Amsterdam, zaterdag-Saturday 18-03-17

02.35
Toen ik weg fietste van de supermarkt, wierp ik een blik naar links. Er lag iets op de stenen pal naast een stortkoker op de stoep. Dus ik stapte af, zette mijn fiets op de standaard en liep naar het voorwerp. Het oogde als enige vierkanten in lijsten die weer vast zaten op een groter frame. Ik draaide het om… en zie! Op een grijze vrijdagmiddag, was daar de Droom, voor mijn voeten.

Terug van mijn boodschappentocht, mijn droom in mijn fietstas, en later onder mijn arm als ik de stenen trap naar mijn galerij beklom, vroeg R. mij welke van mijn dromen moeten uitkomen. Ik kon nauwkeurig en onmiddellijk antwoorden: “Ten eerste wil ik verenigd worden met de mensen achter de schermen die Het Plan bemannen, op de tweede plaats wil ik een krachtiger greep op mijn syndroom krijgen en ten derde wil ik wereld toespreken in mijn ware hoedanigheid.”

Het zij zo.

Ik trok de gereedschapskist uit het keukenkastje, pakte een hamer en twee spijkers, tikte die in de keukenmuur boven de deur en hing…. de Droom op.  Goede manier om het weekend in te gaan: hang een droom aan je muur.

 

ENGLISH

02.35
As I cycled away from the supermarket, I glanced to my left. Something lay on the stones right beside a trash chute on the sidewalk. So I got off my bike, set it on the support and walked over to the object. It looked like some squares in frames fastened onto a larger frame. I turned it around…. lo and behold! On a gray Friday afternoon, the Dream was there, before my feet.

When I got back from my groceries trip, my dream in my bike bag, and later tucked under my arm as I made my way up the stone staircase to my gallery, R. asked me which of my dreams should come true. I could respond accurately and instantly: “Firstly I want to be united with the people behind the scenes who operate The Plan, secondly I want to get a strong grip on my syndrome, thirdly I want to address the world in my true capacity.”

So be it.

I then yanked the toolkit from the kitchen cupboard, took a hammer and two nails, tapped the latter into the kitchen wall above the door and hung up …. the Dream. Good way to enter the weekend: hang a dream to your wall.

 

 

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 16-03-17

00.17
Vandaag een video voltooid. Wat tot gevolg had dat ik niet de pre-lente zonneschijn in ging. Ik had ook een vlaag van hopeloosheid. Toen het vervloekte videoprogramma ermee ophield net toen de video zowat gereed was, heilige rook, al het werk zou in rook op gaan. Een of andere heldere geest moet zulke rampzalige ontwikkelingen hebben voorzien, dus nadat ik had geklikt op “Sluit het programma”, kreeg ik de optie om de “meest recente” bewerking op te slaan. Ik voelde me zo opgelucht dat mijn hart het bijna begaf. Ik moet erbij geen hyperbolen bij halen die verwijzing naar lichamelijke ellende.

Ben mijn syndroom helemaal zat. Vind het te moeilijk om mee te leven maar toch nog steeds onmogelijk om aan te sterven. Wat te doen?

Adele: kan iemand deze ordinaire bak vet lang genoeg tegen de grond houden om een naald gevuld met botox in haar stembanden leeg te spuiten? Op die manier zal ze wel zes maanden lang haar kop moeten houden, waarna de behandeling kan worden herhaald. Ze stond daadwerkelijk smerige en, wat erger is, stupide moppen te vertellen op het toneel. Maar mist het doodgewone fatsoen om gewicht te verliezen en er gewoon fatsoenlijk uit te zien.

Op Quora wordt mij gevraagd of psychopaten kunnen “herstellen”. Ik postte mijn antwoord:  als die mogelijkheid bestond dan zou psychopathie een ziekte zijn, en de vraag rest of dat waar is. In the goede oude slechte tijden waren psychopaten de “slechte” lieden, dus geen pil. Tegenwoordig zijn deze individuen uitzonderlijk moeilijk te behandelen, zeg maar gerust helemaal niet, dus… nog steeds geen pil.
Einde verhaal.

 

 

ENGLISH

00.17
Finished a video today. Resulting in not going out into the pre-spring sunshine. I also had a bout of hopelessness. When the damn video editor stopped working with the video practically completed, holy smoke, all the work about to go up in smoke. Some clear mind must have foreseen such calamitous developments so after clicking on “Close the program”, the editor offered to save the “most recent” edit. I felt so relieved my heart almost failed me. I should not involve hyperboles referring to physical shit.

Am totally sick and tired of my syndrome. Find it too difficult to live with yet finding it still impossible to die from. What to do?

Adele: can someone hold this vulgar tub of lard down sufficiently long to empty a hypo filled with botox into her vocal cords? That will silence her for the next six months, after which the treatment can be repeated. She actually told potty and, which is worse, stupid jokes on stage. But misses the common decency to lose weight and resemble a decent person.

In Quora the question is put to me whether psychopaths can “recover”. I posted my answer: if that possibility existed then psychopathy would be an illness, and the question remains if that is true. In the good old bad old days psychopaths were the “bad” folk, so no pill. Nowadays these individuals are exceedingly difficult to treat, you can safely say not at all,  so…”still no pill”.
End of story.

 

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 14-03-17

13.54
Straks moet ik naar mijn afspraakje. Dus veel schrijven kan ik nu niet, want mijn gezicht is nog puur natuur en zo wil je niemand ontmoeten…. ook niet wanneer het twee honden zijn, en teven bovendien.
Liever presenteer je jezelf na de puurheid van de natuur te hebben verbeterd, hier en daar.

10.08.49 pm
De  honden waren fantastisch. Ze renden achter stokken aan en alle drie speelden we verstoppertje. Dus dan ga ik achter een boom staan wanneer ze rondsnuffelen  op enige afstand – verrassend genoeg duurt het maar enkele seconden, tien hooguit, of ze tillen hun koppen op en werpen blikken in elke richting. Meestal vind de blonde mij het eerst, waarna de brunette aan komt kuieren, meeliftend op de inspanning van haar blonde familielid, een uitdrukking op haar gezicht ter verklaring: “Ik had je “ook” echt wel gevonden hoor…”. Zodra de blonde mij ontdekt, gooi ik mijn armen in de lucht en roep: “Gevonden!” en dan springt ze in de rondte en op en neer van vreugde.

ENGLISH

13.54
Presently I need to meet my date. So I cannot write a lot now, because my face is still all pure and natural and you wouldn’t want to see anyone in such a state…. also not when they happen to be two dogs, and bitches to boot.
Rather you want to present yourself after improving on the purity of nature, here and there.

10.08.49 pm
The dogs were wonderful. They chased after sticks and the three of us played hide and seek. So I stand behind a tree when they are sniffing around at some distance — surprisingly it is only a matter of seconds, ten at most,  till they lift their heads and start casting glances in every direction. Usually the blond one finds me first, after which the brunette comes ambling up, piggybacking upon the effort of her blond family member, an explanatory look upon her face, as if to say: “I *really* would have found you too you know..”. As soon as the blond discovers me, I throw my arms in the air and yell: “Found!” and she will jump around and up and down for joy.

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 14-03-17

00.10
Ik heb het van Microsoft gewonnen. Jawel, heb ik gedaan. Het heeft me een hele nacht gekost, tenslotte werd Rome ook niet in één dag gebouwd, maar tenslotte drong ik door tot in het hart van Microdom’s zachte logica, of maak daarvan Microsoft’s domme logica. Ik zou in details kunnen treden, maar het idee verveelt me (en waarschijnlijk zou her mijn lezers niet minder vervelen), dus laten we het bij het hoofdpunt houden: ik sprong door alle hoepels die Microsoft voor me omhoog hield en… won. Geeft me ook een geweldig gevoel. Verhoogt mijn zelfvertrouwen enz. enz. enz. Gebeurde ook op een zeer gelegen moment, onmiddellijk na de zaterdagavond, toen me iets overkwam wat je een zenuwaanval zou kunnen noemen, en plein public. Maar de mensen vingen me op en waren helemaal te gek. Een en ander zou zelfs mijn kijk op de mensheid kunnen veranderen.

Vanochtend wist een DJ van Radio Tien niet wat “hybride” betekende. Mijn god, heeft deze knakker de laatste dertig jaar onder een steen gelegen? Nooit gehoord van “hybride auto’s” of “hybride fietsen”?

Iemand heeft het initiatief genomen om bedden te leasen. R. merkte op: “Dat neukt toch niet lekker…”. Daar zit een kern van waarheid in.

Het weer laat ons geloven dat de lente inderdaad in de lucht zit. En op het balkon staat mijn maagdenpalm in bloei! Drie kleine blauwe bloempjes lachen mij toe wanneer ik verschijn, gieter in de hand. Nog een paar dagen en ik zal hun pot op de galerij zetten. De beste dingen in het leven zijn gratis.

“Mijn” ooievaars waren op het nest, vroeg in de avond. Er kan nog geen ei zijn, want dan zou een van er wel op hebben gezeten. Maar ze stonden, naast elkaar. Misschien is het vrouwtje “zwanger” van een bevrucht ei. De terminologie lijkt onjuist. Maar ik ben geen ornitholoog. Een van hen  soigneerde het verenkleed van de ander op zorgzame wijze. Waarschijnlijk was het niet “zorgzaam” en projecteer ik gewoon mijn menselijke gevoel op het magnifieke schepsel.

 

ENGLISH

00.10
I beat Microsoft. Yes, I did. It took me an entire night, after all, Rome wasn’t built in a day, but in the end I got to the very heart of Microdaft’s soft logic, make that Microsoft’s daft logic. I could go into details, but the idea bores me (and likely my readers would be bored no less), so let’s just leave it at the main point: I jumped through all the hoops Microdaft held up for me and … won. Gives me a great feeling too. Boosts my self confidence etc etc etc.  Which came at an opportune moment, immediately after Saturday night, when something you could call a nervous breakdown befell me, right in public. But a bunch of people caught me and were great. The one thing and the other could even change my view of humanity.

This morning a Radio Ten DJ did not know the meaning of “hybrid”. My god, has this guy spent the last thirty years under a stone? Never heard of “hybrid cars” or “hybrid bikes”?

Someone took the initiative to lease beds. R. remarked: “Makes for bad fucking…” Contains a grain of truth.

The weather leads us to believe that spring is indeed in the air. And on the balcony my dwarf periwinkle is flowering! Three tiny blue flowers smile at me when I appear, watering can in hand. Another couple of days and I shall place their pot on the gallery. The best things in life are free.

“My” storks were on the nest, early in the evening. There cannot be an egg yet, or one of them would have been sitting on it. But they stood, side by side. Perhaps the female is “pregnant” with a fertilized egg. The terminology seems wrong. But I am no ornithologist. One of them tended the feathers of the other in a caring way. Likely it was not “caring”, and I am simply projecting my human feelings upon that magnificent creature.

 

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!