Amsterdam, woensdag-Wednesday 10-02-16 II

15.41
Ik zei afgelopen nacht dat ik hier in het daglicht terug zou zijn. Bij deze en een hartelijk goedemiddag.

Lieve mensen met het hart op de goede plaats hebben mij gezegd dat ik onaardige mensen maar liever uit de weg moest gaan en ook moest ik terdege beseffen dat alles wat je zegt tegen je kan worden gebruikt. Ik was hiervan niet onkundig, maar het is verstandig om je deze fundamentele kennis van het menselijk leven op aarde nu en dan weer ter harte te nemen. Onlangs nog heb ik een aantal onaardige mensen uit mijn gezelschap verwijdert. Het is vervelend het te moeten zeggen maar de procedure zal nog wel een aantal keren herhaald worden. Nu is “uit de weg gaan” één ding maar stel dat dit niet mogelijk is gegeven de omstandigheden? Dan kan er van alles gaan gebeuren! Er zou zelfs sprake kunnen zijn van een heuse berechting.
Welnu, voor mijzelf sprekend: wanneer het mij vergund zou zijn mijn belagers te berechten: ik zou niet aarzelen. Het zou mijn zelfrespect aantasten er van af te zien. En dan: er zal gerechtigheid zijn. Hetgeen in belangrijkheid uitstijgt boven persoonlijke onverzoenlijkheid.

02.06
Nog even anderhalf uur gelopen, vanaf kwart over vijf. Niets bijzonders meegemaakt. Ik overwoog op de terugweg van mijn “omzwervingen” even bij de supermarkt binnen te gaan, om naderende hongersnood te voorkomen – de kasten zijn minder dan halfvol, zeg maar “bijna leeg”. Maar ik heb tenslotte de supermarkt links laten liggen. Ik hou er niet van om tussendoor de voorraden aan te vullen. Eén keer per week voedsel halen, klaar. Zou het komen omdat ik op een eiland heb gewoond waar tochtjes naar het vasteland waren teruggebracht naar eens per week? Misschien ben ik bezig mijn grenzen te verleggen, maar iemand anders zou misschien zeggen dat ik mezelf tekort doe.
Morgen eet ik gestoomde zoete aardappelen + ui + rode kool en daarbij gekookte eieren. (Dit laatste onderdeel van mijn toekomstige maaltijd is regelrecht smokkelen; ik had me immers voorgenomen geen eieren meer te eten en sowieso geen voedsel wat geproduceerd werd door dieren om te worden geroofd door de mensen. Maar vorige week was de vis uitverkocht en ik heb behoefte aan dierlijk eiwit, zodoende. Kennelijk is mijn overlevingsinstinct sterker dan mijn ethische bezwaren tegen moderne kippenfokkerij, uitgedrukt in compassie met de beroofde kippen.)

 

ENGLISH

15.41
Past night I said that I would be back here in daytime. Herewith, and very good afternoon.

Sweet people with their heart in the right place told me that I had rather avoid unpleasant people and too I should be well aware that everything you say can be used against you. I was not ignorant of this but taking to heart this fundamental knowledge of human life on earth is the sensible thing to do, now and then. Just recently I removed a number of unpleasant people from my company. Not nice to have to say so but the procedure most likely will be repeated a couple of times. Now “avoiding” is one thing but suppose this is not possible given the circumstances? Anything can happen! There could even be question of a genuine conviction.
Well, speaking for myself: if ever it were granted me to convict my enemies, I would not hesitate. It would erode my self-respect were I to pull out. And then: justice shall be done. Which is exceeds in importance personal vindictiveness.

02.06
Put in some hour and a half of walking, starting at five fifteen. Didn’t run into anything special. I considered popping into the supermarket on my way back from my “wanderings”, to prevent oncoming hunger – the shelves are less than half filled, say “practically empty”. But in the end I gave the supermarket a miss. I don’t like replenishing supplies in between. Get the groceries once a week, period. Would that be because I lived on an island where mainland trips were cut down to once a week? Perhaps I am busy shifting my limits, but someone else might say that I am depriving myself.
Tomorrow I shall eat steamed sweet potatoes + onion + red cabbage and boiled eggs. (This last part of my future meal is blatant cheating; I had resolved to not eggs anymore and for that matter no food produced by animals, to be robbed from them by humans. But last week the fish was sold out and I need animal protein, hence. Evidently my survival instinct is stronger than my ethical objections to modern poultry farming, expressed in compassion with the robbed chickens.)

Amsterdam, woensdag-Wednesday 10-01-16

01.31
Gisteren kon ik niet schrijven. Met geen mogelijkheid, Ik heb niet eens de moeite genomen om het te proberen. Er waren twee dames op dit adres, en mijn overburen. Wij bespraken iets en de uitkomst was gunstig. Da’s altijd mooi, een “happy end”.
Over happy ends gesproken: op Zorgvlied begrafenis afgelopen week stond een roze kikker met een gouden kroontje, bij de hoek van een zerk. Wanneer je zoiets tegenkomt, een gekroonde roze kikker van glanzend plastic, dan kan er toch niets meer mis gaan?

Ik ben hier terug woensdag overdag.

ENGLISH

01.31
I could not write yesterday. No way. I did not even take the trouble to try. There were two ladies at this address, and my across-the-street neighbours. We discussed something and the outcome was favourable.
Always nice, a “happy ending”.
Speaking of happy endings: on Zorgvlied cemetery last week a big pink frog wearing a golden crown stood at the corner of a gravestone. When you encounter such a thing, a crowned pink frog of shiny plastic, surely nothing can go wrong?

I’ll be back here Wednesday in the daytime.

Amsterdam, maandag-Monday 8-02-16

13.22,04
Robert Feller van Radio Tien zei het net al: “Ik was niet onder de indruk van Chris Martins’s zangkwaliteiten”, doelend op zijn optreden in de Super Bowl, gisteravond. Maar Robert, het is juist prijzenswaardig dat iemand die alleen maar kan zingen met autotune, het aan durft niet te playbacken! Ik denk heus wel dat Martin weet dat zijn zang zonder autotune klinkt als aangeschoten wild dat rond tolt in de struiken.

Helaas mocht Lady Gaga, die toch ècht kan zingen, het er dit keer ook niet vlekkeloos afbrengen; bij haar vertolking van het Amerikaanse volkslied betrapte ik haar twee keer op vals zingen en de hoogste noten van dit (overigens vreselijke lied) wist ze er slechts met hangen en wurgen uit te krijgen.

 

ENGLISH

13.22.04
Robert Feller, a DJ on Radio Tien just already said it: “I was not impressed by Chris Martin’s vocal qualities”, referring to his act in the Super Bowl, yesterday night. But Robert, it is precisely admirable that someone who can only sing on autotune, has the courage to not playback! I really do think that Martin knows his singing without autotune sounds like game  hit by a bullet, reeling in the bushes.

Sadly Lady Gaga, who actually can sing, did not pull it off flawlessly this time; during her performance of the American national anthem I caught her singing off key twice and she only managed to squeeze out the highest notes (of this btw dreadful song) by the skin of everyone’s teeth.

Amsterdam, zondag-Sunday 7-02-16

01.10
Ze was opgetogen en gelukkig wanneer iedereen haar aardig vond en bejubelde, maar er hoefde maar één te zijn die haar niet mocht en ze lag helemaal in puin“, of woorden van ten nauwste die strekking.
Gezegd door iemand die dichtbij haar stond over Janis Joplin in de film “Janis: Little Girl Blue”

Ik herken dat. Maar zou ik mezelf verraden om de sympathie van die ene hater te winnen? En dat is de vraag. Volgende vraag, wat wil ik: geliefd door velen en gehaat door weinigen, of andersom, gehaat door velen en geliefd door een handjevol?

Het is een slechte zaak wanneer het oordeel van anderen je welbehagen en je geluk bepaalt. Wie is die persoon die mij ineen doet storten door zijn slechte kijk op mij?

ENGLISH

01.10
She was overjoyed and happy when everyone liked her and cheered her but it only took one exception to totally destroy her“, or words close to that effect.
Said by someone who stood very near to her about Janis Joplin in the film “Janis: Little Girl Blue”.

I recognize that. But would I betray myself to win the sympathy of that one hater? And that’s the question. Next question, what do I want: loved by many and hated by few, or the other way round, hated by many and loved by a handful?

It is a bad thing when the judgment of others defines your well-being and your happiness. Who is that person whose bad view of me can “destroy” me?

Amsterdam, zaterdag-Saturday 6-02-16

18.20
Ik had hier al iets neergeschreven, om 14.15…. en de tijdmelding is het enige wat ik me nog kan herinneren. Nu ja, het zal niet heel belangrijk zijn geweest. De kans dat deze of gene onder mijn lezers die regels nog zouden kunnen reproduceren is onbestaanbaar aangezien ik nooit op “publish” heb geklikt. Einde verhaal.

Sinds dat tijdstip heb ik nog steeds niet iets van werkelijk belang om te delen. Ergens las ik dat naarmate je thema aan belangrijkheid inboet het juist zou kunnen toenemen in fascinatie. Dat is waarlijk goed nieuws voor scribenten wier dagen worden ingekleurd door onbewogenheid.

Wacht, het schiet me ineens te binnen. Wat ik vanmiddag schreef, komt-ie: “Tafereel in de keuken, waar een oudere maar aantrekkelijke vrouw bezig is bij het aanrecht – schuin achter haar staat een knappe jongeman, rond de 25. Ze zegt: “Seks? Jij met mij en ik met jou? Nou, we kunnen het proberen, op zo’n regenachtige zondag als er toch niets anders te doen is.”
Iets zegt mij dat zij niet het romantische type is…. ze zou hier ongetwijfeld op antwoorden: “Seks heeft niets met romantiek te maken.”

01.02
Een bezoek gebracht, videocamera paraat, aan Zorgvlied, de begraafplaats niet ver van mijn woning. Ik stond ineens bij het graf van de cartoonist Yrrah (Harry Lammertink). Hij was geobsedeerd door vrouwen. Het graf pal naast hem behoorde toe aan ene Henk M. Ik vroeg me af of dit mijn voormalig leraar Duits van dezelfde naam kon zijn op de Middelbare Meisjesschool. Ik vond hem altijd enorm spannend. Er scheen “iets” bijzonders met hem te zijn, maar de precieze aard van dit “bijzondere iets” bleef gehuld in duisternis. Misschien ook geobsedeerd door het andere geslacht? Zijn gezicht was getekend, er lag een uitdrukking op waaruit je misschien had kunnen opmaken dat hij het leven geen frivole aangelegenheid vond.
Heb opnamen gemaakt van veel standbeelden en -beeldjes. Maar om de een of andere reden zit er veel onwenselijke beweging in de beelden wanneer ik de geüploade clips bekijk. Terwijl ik de camera toch zo stil hield!

 

ENGLISH

 

18.20
I had already written something here, at 14.15…. and the time stamp is the only thing I can recollect. Well, it cannot have been very important. The chance that any one of my readers could still reproduce those lines is non-existent seeing I never hit “publish”. End of story.

Since that hour I still do not have anything really important to share. Somewhere I read that as your theme loses in importance it may gain in fascination. That is truly good news for scribes whose days are coloured by uneventfulness.

Wait, it suddenly comes to my mind. What I wrote this afternoon, here it comes: “Scene in the kitchen, where an older but attractive woman is doings things at the sideboard – standing behind her, a little to the left is a young man, about 25. She says: “Sex? You with me and I with you? Well, we can try, on one of those rainy Sundays when there’s nothing else to do.”
Something tells me she is not the romantic type… she would no doubt answer: “Sex has nothing to do with romance.”

01.02
Paid a visit, cam raised, to Zorgvlied, the cemetery not far from where I live. On a sudden I stood at the grave of the Dutch cartoonist Yrrah (Harry Lammertink). He was obsessed by women. The grave next to his belonged to a certain Henk M. I wondered whether he could have been my former teacher in German of the same name at the Girls Grammar School. I always found him very thrilling. Supposedly there was “something” special up with him, but the exact nature of this “special something” remained shrouded in obscurity. Perhaps also obsessed by the other sex? His face was lined, it wore an expression from which you might have gathered that he did not consider life a frivolous affair.
Took shots of many statues and statuettes. But for some or other reason there is a lot of undesirable movement in the footage, when viewing the uploaded clips. And yet I did hold the cam perfectly still!

 

Amsterdam, vrijdag-Friday 05-02-16

15.21
Jaws? Lijkt mij een enorm simple werkstukje, zelfs een kinderachtige film, vol trucages waar je dwars doorheen ziet. Naar het schijnt wordt hij gezien als een keerpunt in de filmgeschiedenis en een van de grootste films aller tijden. Maar goed, het publiek vergist zich nu en dan weleens.

Alhier heeft de onderbuurvrouw problemen met mijn afvoer in de badkamer: door ouderdom van het metaal is de gecorrodeerde buis gaan zweten waardoor er bij haar op die plek tegen het plafond een grote bruine plek zit. Wanneer er water doorheen stroomt wordt de plek nat en breidt zich uit. De woningbouw stuurde geen loodgieter maar tenslotte heb ik gedaan gekregen dat deze met smart verwachte man (zijn er eigenlijk wel vrouwelijke loodgieters?) aanstaande maandag tussen 12 en 4 bij mij aan de deur verschijnt.

Dan is er nog een akkefietje waardoor ik nogal terneergeslagen werd. Het zal een poos duren voor ik er weer anders tegenaan zal kijken.

En zo gaat het leven voort.

ENGLISH

15.21
Jaws? Seems a very simple piece of work, even a childish film, full of trickery you can see right through. They say it is seen as the watershed in the history of cinema and one of the greates films of all time. Oh well, the public does make mistakes now and then.

Over here the downstairs neighbour is having problems with my drainage in the shower room: corrosion of the aged metal pipe causes it to sweat so now her own shower room ceiling shows a big brown stain where the pipe leaves it. Whenever water flows through it the spot collects water and spreads. The housing corporation did not send a plumber but finally I managed that this anxiously awaited man (are there actually any female plumbers around?)will appear at my door coming Monday between 12 and 4.

Then there is some other thingie which made me very down. It will take a fair while for me to look at it in a different way.

And this life goes on.

Amsterdam, woensdag-Wednesday 3-2-16

01.35
In feite is het al 4 februari maar zolang de zon niet boven de horizon is verschenen neem ik de vrijheid om de donderdag nog woensdag te noemen.

Het lopen verloopt moeizaam, dat komt, ik had een blaar op mijn rechterhiel, die is opengegaan en nu spreidt zich er een grote rauwe plek uit. Dus ik hink. Het fietsen gaat ook niet op rolletjes, ha ha, leuk, dat komt, ik had een grote pukkel op mijn rechterbil, die is opengegaan en nu spreidt zich er een grote rauwe plek uit. Dus ik zit nogal vreemd op het zadel. Maar goed, beide dingen die weer overgaan en ondertussen hobbel ik wel rond, zo goed en kwaad als het gaat.

Vanmiddag was ik op het postkantoor (nu ja, “postkantoor”: een noodvoorziening in een supermarkt aangezien de officiële postkantoren vanaf 2008 stelselmatig werden opgeheven), dus ik was daar om het oude modem terug te sturen – en ook om mijn Postcodeloterijprijs…. in ontvangst te nemen.
Alwéér staat de Postcodeloterij tussen mij en de hongersnood! Vorig jaar al met een bon van 12.50, goed voor diverse producten in Albert Heijn, en dit keer mag ik een doos mee naar huis nemen uit de Jumbo supermarkt. En wat zit er zoal in die doos? Twee soepkommen en….twee pakken soep. Geweldig. Maar toen ik in de doos keek, buiten de winkel, nadat ik de bon had ingeleverd, bleken het kleine pakjes te zijn, in plaats van de enorme pakken die op de bon en in de brief stonden afgebeeld. Tja, met een fototoestel kun je een microscopisch pakje soep opblazen zodat het een jerrycan lijkt! Je mag een gegeven paard trouwens niet in de mond kijken. Dus alsjeblieft Prinses, ga niet strijden over het Postcodeloterij soep-cadeau!

En o ja, het Internet is gerepareerd! Hoe voelt dat nu, Prinses, om weer aansluiting te hebben met dat enorme deel van de wereld wat alleen bestaat wanneer je erbij kunt? Fijn, zonder meer, fijn. Je kunt het niet meer ontkennen wanneer je het eenmaal hebt erkend, negen volle jaren lang. Het was goed dat ik een week lang Internetloos door het leven ging, het was goed te weten dat er niets ergs gebeurde, dat het gevoel “afgesneden” te zijn een product was van mijn verbeelding, en dat de “beproeving” eigenlijk alleen maar neerkwam op het doorstaan van ongemak en verveling.
Al zeg ik erbij dat verveling iets heel ergs is. Er zijn mensen die ertoe werden gebracht zich van het leven te beroven wegens chronische verveling. Je doodvervelen, het woord zegt het al.

ENGLISH

01.35
In fact it is already 4th of February but so long as the sun has not appeared above the horizon I take the liberty to call Thursday still Wednesday.

For walking the going is tough, ’cause I had a blister on my right heel, and it broke and now a large raw spot has spread. So I am limping. Riding my bicycle doesn’t exactly go on wheels, ha ha, funny, ’cause I had a huge pimple on my right buttock and it broke and now a large raw spot has spread. So sitting on the saddle is sort of odd. But anyway, both these things will come to pass and meanwhile I hobble along by hook and by crook.

This afternoon I was at the post office (well “post office”: a provisional setup in a supermarket seeing the official post offices were structurally phased out since 2008), so I was there to send back the old modem – and too …. to receive my Postal Code Lottery Prize.
And yet again the Postal Code Lottery stands between me and starvation! Last year already with a coupon good for 12.50 worth of products in Albert Heijn and this time I may take home with me a box from the Jumbo Supermarket. And so what is inside the box? Two soup bowls and… two cartons of soup. Great. But when I looked in the box, outside the shop, after handing in my coupon, the cartons appeared to be small instead of the huge specimens which were displayed on the coupon and in the letter. Well, with a camera you can blow up a microscopic packet of soup to make it look like a jerry-can! For that matter you may not look a gift horse in the mouth. So please Princess, do not question the Postal Code Lottery gifted soup now!

And oh yes, the Internet has been repaired! How does that feel Princess, to be connected once again to that enormous part of the world which only exists when you can get to it? Good, simply that, good. You can no longer deny it after having acknowledged it, for nine whole years. It was the right thing, going through life a full week as Internetless, it was good to know that nothing terrible happened, that the feeling of being “cut off” appeared to be a figment of my imagination and that in fact the “ordeal” just boiled down to enduring  inconvenience and boredom.
Though I need to add that boredom is something quite awful. There are people who were driven to take their own life on account of chronic boredom. Bored to death, I guess the expression nails it.

Amsterdam, maandag-Monday 01-02-16

“Je moet 0p je 95ste niet meer verhuizen…” zei mijn voormalig buurman zachtjes voor zich heen, in zijn nieuwe woonkamer van de aanleunwoning. Vorige maand had hij zijn flat naast de mijne ingewisseld voor de aanleun. Ik zei het hem niet maar precies dezelfde woorden waren door mij heen gegaan toen hij mij, november vorig jaar, van zijn ophanden zijnde verhuizing vertelde.

Een verhuizing is een ontworteling als je ergens langer dan tien jaar hebt gewoond. Hoe goed kan iemand van midden negentig zo’n ontworteling verdragen?
Zijn dochters zaten erachter, dat blijkt uit alles. Stomme wijven. Ze hebben zijn dood met zeker twee jaar bespoedigd, en helaas zal mijn gelijk worden bewezen.

Mijnheer W.  betreurt het verschrompelde contact met de buitenwereld: vanuit zijn keuken in zijn oude flat zag hij zijn buren voorbij komen over de galerij, hij kon zo een van ons aanspreken aan het keukenraam; gewoonlijk kwam hij mensen tegen in de centrale hal op weg naar het winkelcentrum, langzaam maar gestadig onderwijl zijn trouwe rollator voortduwend…..en nu? Vanuit zijn voordeur stapt hij in een schemerige binnengang, zijn huiskamerraam biedt uitzicht op een aangrenzend gebouw met een paar schrale boompjes ervoor die proberen de lelijkheid op te leuken, en dat is het. Direct contact met anderen c.q. buren is uitgesloten. Hij moet er echt de deur voor uit en  daadwerkelijk bij iemand aanbellen, op de gang.
Nog iets: zijn dochters torpederen zijn wens een nieuwe computer, met Windows 10 erop, aan te schaffen. Nu is hij veroordeeld te worstelen met een acht jaar oud apparaat, zo snel als stroop, en voorzien van XP wat Microsoft twee jaar geleden heeft laten vallen. Deze dames menen dat hij niet met zo’n nieuw ding zal kunnen omgaan. Zij onderschatten hun vader, of anders vrezen ze extra lasten.

Twee uur ben ik bij hem geweest. Hij vertelde veel en op onderhoudende wijze over zijn vroegere beroep: cartograaf. Terwijl ik mij als vijftienjarige op mijn nieuwe fiets met nieuwe gympen aan mijn voeten over de Buitenveldertse dreven bewoog, was deze zelfde Mijnheer W. bezig de huisnummers van nieuwe stukken Buitenveldert op de kaart te zetten, in zijn beroep van cartograaf.   Onder andere heeft hij meegewerkt aan het vervaardigen van de planologische kaarten voor deze wijken. En wie in Nederland, behalve zijn familie, vrienden en vroegere collega’s, zal weten dat hij het was die de aanduiding “drie hoog” binnen de gemeente Amsterdam, heeft laten verdwijnen? In de oude wijken zie je het nog: vier woningen in één pand die hetzelfde nummer delen, met de aanduiding van de woonlaag achter het nummer. Vanaf de datum waarop de nieuwe nummering van mijn voormalig buurman werd ingevoerd luidt de regel: “Iedere zelfstandige vrije ruimte die kan worden verhuurd krijgt een apart huisnummer”. Zo is dat.

Trouwens, hij loopt in zijn nieuwe behuizing gevaar zijn been of heup te breken, een gevaar dat voorheen niet bestond, of althans in mindere mate. In deze flat ligt een houten vloer…. onder twee van zijn stoelen (zijn bureaustoel en zijn lievelingsstoel) zitten wieltjes; welnu, steeds wanneer hij op wil staan, wat hem veel inspanning kost, rolt de stoel door de druk met een vaartje vanachter hem vandaan over het gladde oppervlak van de houten vloer. Dat kon op de vroegere vloer van tapijt niet gebeuren,  de stoel rolde alleen wanneer je met je voeten naar voren of naar achteren trippelde.

We zullen duimen dat hij  de eindstreep haalt zonder botbreuken.

Dus nu weet u: oude luitjes deporteren van hun eigen huizen naar mausoleums waar de dood in het houtwerk loert, heeft niet mijn sympathie.

Dan bevond ik mij verder in het wijkcentrum. Om uit te vissen hoe lang de onvolprezen sociaal raadsman nog op zijn post is; hij zou dit jaar met pensioen gaan. Een vriendelijke medewerker van het “Sociaal Loket” belde hem op en vroeg het brutaalweg: “Tot einde dit jaar bent u hier nog? Ah, dank u wel, ik geef de boodschap door aan deze dame, goedemiddag.”
Ik ben van plan afscheid van dit uitmuntend persoon te nemen, op passende wijze, door hem te verblijden met een aantal boekenbonnen, een kaart waarop ik mijn dankbaarheid uitdruk en een heel grote bos bloemen. Vanaf 1998 heeft hij mij met is hij er voor mij geweest wanneer ik worstelde met…. de belastingdienst. Men moet hier niet licht over denken!

Thuis van mijn omzwervingen mocht ik tot mijn verrassing een boodschap van de postbode aantreffen in mijn brievenvakje: zie aan, hij/zij was aan de deur geweest met….het nieuwe modem. Vreemd. Want mij was gezegd door het “telecom support center” dat er maandag niet werd besteld, pas dinsdag zou het modem bij mij zou aankomen.
Maar goed, de postbode komt morgen weerom, tussen twee en vier. Was ik thuisgebleven vandaag dan zat ik nu waarschijnlijk al in online in mijn blog te typen in plaats van in Word. Als…als….als….; in het grote bestel der dingen is kennelijk bepaald dat ik morgen pas over het vernieuwde modem mag beschikken. Daar moet ik mij bij neerleggen.

 

ENGLISH

“You shouldn’t relocate at 95…” my ex-neighbour said softly to himself, in his new living room of the annex. Last month he had exchanged his flat next to mine for the annex of an elderly center. I did not tell him but exactly the same words had come to my mind when in November last year, he mentioned his oncoming relocation.

Moving is an uprooting when you have lived somewhere longer than ten years. How well can someone of mid-ninety come to grips with such an uprooting?
His daughters were behind it, it shows in everything. Stupid moos. They hastened his death and I shall sadly prove to have been right.

Mr. W. regrets his shriveled contact with the outside world: from his kitchen in his old flat he would see his neighbours pass along the gallery, he could address any one of us at his kitchen window, usually he came across people in the central hallway on his way to the shopping center, slowly but surely pushing his trusted walking aid….and now? His front door opens to a dusky in-house corridor, his living room window offers a view on a neighbouring building, some straggling trees trying to make the ugliness look nice, and that’s it. Direct contact with others, c.q. his neighbours is out of the question. He needs to actually leave his quarters and actually ring someone’s bell, in the corridor
Something else: his daughters are torpedoing his desire for a new computer, carrying Windows 10. Now he is convicted to struggle with an eight year old machine, as fast as syrup, and fitted out with XP, which Microsoft has dropped two years ago. These ladies think that he will not be able to manage such a new specimen. They underestimate their father, or else they fear the extra trouble.

I spent two hours at his place. His talk about his former profession, cartographer, was interesting and entertaining. Whilst the fifteen year old me moved over the roads of Buitenveldert on my new bike, my new sneakers on my feet, this same man was busy adding new house numbers to the maps of new parts of Buitenveldert, in his capacity of cartographer.Among other things he cooperated with the making of planological maps for these neighbourhoods. And whomever in Holland, save for his family, friends and former colleagues, will know that it was he who made the indication “3 up” within the municipality of Amsterdam, disappear? (Clarification: in older Amsterdam streets a house may hold 4 apartments, from ground floor to the topmost floor; all four apartments share *one* number, accompanied by the indication of the storey behind it.)
From the date on which my neighbour’s measure was introduced, the rule is: “Every independent free space which can be let will receive a separate house number.”
There you are.

For that matter, in his new lodging he runs the risk of breaking his leg or hip, a danger which did not exist before, or at least to a lesser degree. This flat has a wooden floor….  two of his chairs (his desk chair and his favorite chair), are sitting wheels; now, every time he wants to get up, taking him quite some exertion, the chair quickly rolls away from him over the smooth surface of the wooden floor. That could not happen on a floor covered with tapestry, the chair only roll along if you paddled your feet forward or backwards.
We shall keep our fingers crossed for him to make the finish without broken bones.

So you now know: “deporting” the old folks from their own homes to mausoleums with death lurking in the woodwork, does not have my sympathy.

Then for the rest I found myself in the community center. To figure out how long the fabulous social councilor will still man his post; he had said to be retiring this year. A friendly staff member of the  “Social booth” called him and asked him point blank: “Till end of this year you’ll still be around here? Ah, thank you, I shall pass the message to this lady, good afternoon.”
I intend to say goodbye to this excellent person in a fitting manner, by pleasing him with a number of coupons for books, a postcard expressing my gratitude in writing and a huge bouquet. Since 1998 he has been there for me when I struggled with the Taxes. We should not think lightly of this!

Home from my roaming a message in my letterbox surprised me: forsooth, the postman/postlady had been at my door with….the new modem. Strange. Because the “telecom support center: had told me that there was no postal delivery on Mondays, the modem would arrive starting from Tuesday.
But anyway, the postman/postlady will be back tomorrow, between two and four. Had I stayed in today, then likely I would have done this typing online in my blog instead of in Word. If….if…..if; in the grand plan of things it has evidently been decided that I shall dispose of my new modem not until tomorrow. I shall need to acquiesce.

 

 

 

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 30-01-16 II

Vandaag, het zal tussen 16.45 and 17.15 )CET), zijn geweest, boodschapte M. mij (we hebben het over actuele tijd).

Een heel speciale boodschap! Hij staat daar, ergens op moeder aarde, waarschijnlijk waar hij woont in Californië, van top tot teen bedekt met een dikke laag van… levende vlinders. Roze en geel and blauwe zijn ze, met lieve gezichtjes en kleine pakjes op hun ruggen. Zijn kleine zoontje staat naast hem, ook bedekt met vlinders. Deze “jas” van prachtige schepsels is het enige wat hun naaktheid bedekt.
De kleine jongen vraagt over de vlinders aan wat zijn vader blijkt te zijn. Laatstgenoemde vertelt hem dat ze naar een dame, ver van hen, moeten worden gezonden, een dame die bedroefd is en wel een oppepper kan gebruiken.

De jongen knikt en het is duidelijk dat hij het een goed plan vindt. Maar hij en zijn vader zullen toch zeker niets hebben om hen te bedekken wanneer de vlinders weg vliegen? Zijn vader zegt dan dat de naaktheid maar voor een kort ogenblik duurt, en de macht van de dame symboliseert: ze kan recht door de mensen heen te kijken. Wanneer mensen in haar ogen kijkt kun ze niets verbergen, en de dame draagt hun lasten waar veel mensen haar om verachten. De kleine jongen, Th., denkt hier een even over na en vraagt zijn vader hoe dat kan?
M. legt uit: “Ze kent iemands geest en hart en ziel maar veel mensen willen zo niet worden gekend en ze laten haar opdraaien voor hun eigen fouten en zwakheden door haar de schuld geven.”

Th. begrijpt het nu en is het met zijn vader eens dat de dame oneerlijk wordt behandelt en dus moeten ze haar alle vlinders opsturen om haar te ondersteunen in haar benarde toestand.
M. geeft het teken en twee dichte zwermen van roze, blauwe en gele vlinders vertrekken in de richting van verre horizonten. M. en zijn zoon staan nu geheel gekleed op het balkon van hun appartement. Ze turen in te verte. M. vertelt zijn zoon dat hij veel verder kan zien dan andere mensen omdat hij in contact staat met de dame en Th.’s blik is sowieso verlengd want hij is een kind en dat is het voorrecht van de kinderen.
Ze gaan dan de huiskamer in waar M. Th. de wereldkaart laat zien, en daarbij wijst hij het land aan waar de vlinders heen gaan en waar de dame op hen zal wachten, nadat ze de oproep van M. door de ether heeft gehoord.

“Is de dame mooi?” vraagt Th.
M. antwoordt door naar een webpagina te klikken die een foto van haar toont, ze glimlacht in de lens te midden van bloemen, vanonder een hoed met brede zwarte rand.
Th. is erg onder de indruk.

Ze keren terug naar het balkon, turen in de verte met hun ver-kijkende ogen, net als ruimtesondes, en volgen de kleurige wolken vlinders die hun bestemming naderen.

De dame, in actuele tijd, Zaterdag 30 januari 2016, rond vijf uur pm, aan de andere kant van de lijn, zit geduldig te wachten achter haar keukenvenster, dichtbij de plek waar de foto met de zwarte hoed werd genomen, tranen in haar ogen. Ze ziet hoe de vlinders op haar galerij arriveren, hoe ze haar aankleven, een veelheid van kleine gloeiende hartjes dansen om hen en om de dame heen, ze vullen de atmosfeer met zoetheid, tederheid en liefde. De kleine pakjes die op hun ruggen waren gegespt moeten vanzelf zijn open gegaan om deze kostbare vracht te kunnen lossen. De fladderende wezens kussen haar op haar gezicht en hoofd met getuite lippen onder enorme blauwe en bruine ogen, overhuifd door lange gekrulde zwarte wimpers.

Vanuit de radio kan ze Queen horen met “Killer Queen”.

Ze besluit om het hele verhaal in haar online dagboek weer te geven.

ENGLISH

Today, must have been between 16.45 and 17.15 (CET),M. messaged me (we are speaking of real time).

A very special message it is! He stands there, somewhere on mother earth, presumably where he lives in California, thickly covered from head to toe by …. living butterflies.  Pink,  yellow and blue they are, with sweet faces and little parcels  on their backs. His small son stands beside him, also covered in butterflies. This “coat” of lovely creatures is the only thing to hide their nakedness.
The little boy asks about the butterflies, to what appears to be his father. The latter tells him that they are to be dispatched to a lady far away, a lady who is distressed and needs some cheering up.

The boy nods and clearly he thinks it is a good plan. But surely he and his dad will have nothing to cover them if the butterflies are to fly away? His father then says that the nakedness will just last for a minute, meaning to symbolize the lady’s power: when people look into her eyes they cannot hide a thing and the lady carries their burdens for which many people hold her in contempt.
The little boy, Th., ponders this for a moment and asks his father how that could be?
M. explains: ” She knows someone’s mind and heart and soul but many people do not wish to be known that way and they make her pay for their own mistakes and weaknesses by putting the blame on her”.

Th. understands now and agrees with his father that the lady is treated unfairly and so they must send her all the butterflies to support her in her plight.
M. gives the signal and two dense swarms of pink, blue and yellow butterflies make off towards distant horizons. M. and his son now stand fully dressed on the balcony of their apartment. They peer into the distance. M. tells his son that he can see much further than other people because he is in contact with the lady and Th. ‘s vision is extended anyhow, as he is a child and such is the prerogative of the children.
They then go to the living room where M. shows Th. the world map, indicating the country where the butterflies are heading and where the lady will be waiting for them, having heard M.’s call through the ether.
“Is the lady beautiful? asks Th.

M. responds by clicking through to a web page which displays a photo of her, smiling into the lens, amid flowers, from under the broad rim of a black hat.
Th. is very impressed.
They return to the balcony, peering into the distance with their spacey eyes, like probes, following the colourful clouds of butterflies nearing their destination.

The lady, in real time, Saturday 30 January 2016, around five pm, at the other end of the line, sits patiently waiting behind her kitchen window, close to the spot where the photo with the black hat was taken, tears in her eyes. She sees how the butterflies arrive at her gallery, how they cling to her, a multitude of little glowing hearts dancing around them and around the lady, filling the atmosphere with sweetness, tenderness and love. The little parcels strapped on their backs must have opened of themselves, releasing this precious cargo. The fluttering creatures kiss her on her face and head with pouting lips under huge blue and brown eyes hooded by long curved black lashes.

From the radio she can hear Queen singing “Killer Queen”.

She resolves to recount the whole story in her online diary.

Amsterdam, zaterdag-Saturday 30-01-16

Het Internet is een vloek die over de wereld is gekomen. Dat is mijn mening. Desalniettemin is er over dit adres een grote verveling neergedaald, zonder het Internet. Dat is mijn ervaring.

Wat te doen?

Rustig wachten totdat het nieuwe modem is gearriveerd, korte tijd later gevolgd door de monteur. Er het beste van maken. Waarom kan ik mij niet meer herinneren wat ik zoal deed voordat deze demon, het Internet, zijn intrede had gedaan in mijn woning, wat zeg ik, in mijn leven, waarom weet ik dat niet meer?

Laten we teruggaan in de tijd: ik had een schrijfmachine,  zo’n kleintje, uit een koffer, een kofferschrijfmachientje dus, en daarvoor moest ik regelmatig nieuwe linten aanschaffen – wat me helder voor de geest staat is dat de zoektochten naar dit accessoire , schrijfmachinelint, steeds scherper werden aangezien de ene na de andere kantoorboekhandel schrijfmachinelint uit het assortiment haalde. Mijn fietstochten werden dan

ook steeds langer. Ergo: ik moet veel hebben geschreven, dat staat vast. Waar zijn de vruchten van al dit nijvere typen? Waar? Waarschijnlijk in een van de vele manden en dozen en kisten door heel het huis verspreid.
Dan maakte ik nog steeds tekeningen, met pen en inkt op speciaal papier. Ook dat kan ik mij helder herinneren, een bezoek aan een winkel voor kunstbenodigdheden, waar ik een fors bedrag neerlegde voor schetsboeken, pennen en inkt.
Tot en met 1996 stond ik ‘s avonds nog uren en uren in de donkere kamer, bezig de opnames die ik overdag had gemaakt te ontwikkelen en af te drukken.

Ik luisterde naar de radio, hield de programmering nauwgezet bij en voerde lange telefoongesprekken met iemand.  Nam mijn honden drie keer per dag naar buiten, verzorgde mijn moeder, kookte, verzorgde de was en de rest van ons huishoudentje (ik woonde in het ouderlijk huis, waar ik nog steeds vertoef).
Ik las de Popencyclopedie van A tot Z, urenlang. Las trouwens ook andere boeken, bij tijd en wijle.

Nadat mijn moeder was opgenomen in het zorgcentrum veranderde er niet zoveel, zij het dat er een nieuwe taak zich had aangediend: de dagelijkse gang naar het centrum, hier vlak bij, om mijn moeder bij de avondmaaltijd te helpen, haar uit wandelen te nemen, en de algemene gang van zaken in het oog te houden; het zijn vreemden die je moeder verzorgen immers.

En ik tekende, en schreef en nam de honden mee uit en ging naar een sportschool en reed nog rond in mijn rode bestelbusje en voerde nog steeds lange telefoongesprekken met die “iemand”.
Inmiddels was het bijna ondoenlijk geworden om nog schrijfmachinelinten te krijgen, hier en daar vond ik nog wel een winkeltje waar de winkelier bereid was de kelder in te gaan om “de laatste die [ik] nog heb” naar boven te brengen.
De c0mputer had zowat al het terrein waar vroeger nog schrijfmachines de mensheid trouw dienden, veroverd. De strijd was beslist. Zonder een weg terug.

In de eerste jaren van de nieuwe eeuw, de zogeheten “nullies” had ik mij de spannende kunst van het rolschaatsen eigen gemaakt; ieder vrij uurtje zwierde ik door het Vondelpark en over andere, rolschaatsvriendelijke, wegen.

En toen….. boem, de kogel was door de kerk, begin februari  2007. Daar kwam bij mij de Nieuwe Tijd over de drempel in de vorm van een laptop.
‘s Ochtends zette de buurman mij achterop zijn scooter, bestemming computerwinkel, en ‘s avonds zette hij mij op mijn eigen bureaustoel achter mijn bureau terwijl hij bovenop het bureau de nieuwe Acer klaarzette. Hij maakte daarbij een weids gebaar en zei: “Alsjeblieft, je nieuwe huisgenoot!”

Het Internet functioneerde ook al want, zo legde mijn buurman uit: “het Internet signaal van een omwonende is sterk genoeg om op mee te liften totdat je je eigen aansluiting hebt”.

Dit heet: iemand in het diepe gooien. Zwemmen of verzuipen. En ik heb gezwommen! En ben vaak bijna verdronken! Het waren angstige momenten, ik zal het eerlijk zeggen, en ook bleek mij dat computers niet Tourettevriendelijk zijn. Ze werken sowieso veel mensen zonder de aandoening al op de zenuwen, dus je kunt wel nagaan wat iemand met een neuro-psychische syndroom te doorstaan heeft van een gevoelig instrument, de computer, die zelf trouwens vaak gedrag vertoont wat sterk op Tourette gelijkt.

Er volgde nog een kogel: ik ontmoette een fotograaf die mij, middels een zacht, vriendelijk duwtje, de digitale fotografie in stuurde.

En zo zijn we, in sterk bekorte vorm, bij het heden aanbeland: ik maak foto’s (zonder donkere kamer), ik schrijf (zonder schrijfmachine),  in plaats van tekeningen maak ik nu video’s, ik luister naar de radio en hou de programmering nauwgezet in de gaten. Ik neem alleen nog mijzelf mee naar buiten want mijn beide honden zijn al lang overleden en ik hoef niet meer naar het zorgcentrum; mijn moeder heeft ruim een jaar geleden het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld, in de warme maanden van het jaar rolschaats ik nog, ik lees urenlang van alles op het Internet en ik voer lange telefoongesprekken met iemand (nog steeds dezelfde).

Voila, zoveel schijnt er niet te zijn veranderd. Toch wel.
Want: “Internet hebben” is nog niet hetzelfde als “een Internetleven leiden”.
Vroeger kwamen mijn regels de deur niet uit, maar nu kan de hele wereld ze lezen; vroeger bleven mijn foto’s in de doos, maar nu kan de hele wereld ze bekijken; vroeger had ik ‘s avonds uitsluitend contact met die iemand aan de telefoon, maar nu onderhoud ik mij bovendien met de andere leden van de fotosite; vroeger wisten mensen alleen van horen zeggen wie ik werkelijk was, maar nu kunnen ze mij tegenkomen…op het Internet.

Wanneer u mij nu vraagt: kunt u tot een conclusie komen aangaande de voordelen, c.q. nadelen van het Internet, dan kan ik alleen maar antwoorden door die uitdrukking van zekere Johan Cruijff aan te halen: “Elk voordeel heeft z’n nadeel” en ik voeg daaraan toe: “Elk nadeel heeft z’n voordeel”.

Het gevoel wat zich tot nu toe steevast van mij meester maakte, wanneer het Internet weer eens uitviel (voor deze jongste en langste uitval, nooit langer dan een paar uur) was  de bijna psychotische angst te worden afgesneden. Afgesneden waarvan? Van de wereld!

Dus  volgt deze vraag: ging het om een *besef* te worden afgesneden of louter het *gevoel*?
Dan moet ik zeggen: louter het gevoel. Een angst die nu ongefundeerd blijkt. Want ik ben helemaal niet afgesneden. Ik kan gewoon overal naar toe op mijn fiets, kan nog steeds foto’s en video’s schieten, kan mijn vriendin bellen en lange telefoongesprekken voeren met die iemand, ik kan naar de film met mijn vriendin en ik kan mijn Engelse fotomaatje via fysieke post, wat leuk, om mooie ansichtkaarten te sturen! Niks afgesneden

Maar nu nog iets: de wereld is trouwens wel bezig mij af te snijden! Want  overheden en instanties schaffen de gewone post af, om alle  uitwisseling met respectievelijk de burgers en klanten via het Internet te laten verlopen. En dat is een kwalijke zaak.

Overigens is één ding zeker, mocht het andere discutabel blijken: de wijdverbreide verspreiding van kinderporno, vaak in z’n gruwelijkste vorm, is de schuld van het Internet.

 

 

ENGLISH

The Internet is a curse which has come over the world. That is my opinion. In spite of that a huge ennui has descended upon this address. That is my experience.

What to do?

Calmly wait till the new modem has arrived, shortly afterwards followed by the technician. Make the best of it. Why can’t I remember whatever it was that I did before this demon, the Internet, had made its entrance in my home, say what, in my life, why don’t I know anymore?

Let us go back in time: I had a typewriter, one of those small machines, from a case, so a portable typewriter, and I needed to procure new ribbon regularly – something that figures prominently in my memory is that the quests for this accessory, typewriter ribbon, became ever sharper seeing the one after the other office stationer’s removed typewriter ribbon from its stock. So my bike trips too became ever longer.

Consequently: I must have written a lot, that much is certain. Where has all the fruit of all this industrious typing gone? Where? Probably in one of the many baskets and boxes and chests scattered throughout the house.

Then I still made drawings, with pen and ink, on special paper. That too I can clearly recollect, a visit to a store for artist’s supplies, where I deposited a substantial sum for sketchpad, pens and ink. Up to and throughout 1996 I spent many evening hours in the dark room, developing and printing the exposures I had made during the day.

I listened to the radio, tracked the programming meticulously and carry on long telephone conversations with someone. Took my dogs out three times a day, cared for my mother, cooked, did the laundry and the rest of our little household (I lived in the parental home, and still here).
I read the Pop-encyclopedia from A to Z for hours on end. Read other books as well, now and then.

After my mother had been admitted to the care center things did not change awfully much, be it that a new task had presented itself: the daily visit to the center, close by where I live, to help my mother eat her evening meal, take her out for a walk and keep an eye on the general state of affairs; don’t forget it’s strangers that take care of your mother.

And I made drawings, and wrote and took the dogs out and went to a gym and still drove around in my red van and still carried on long phone calls with that “someone” .

Meanwhile it had become practically not doable to obtain typewriter ribbons, here and there I would yet find me some shop where the shopkeeper was prepared to descend into the cellars to get “the last of them up here for ya”.
The computer had conquered all the terrain where formerly  the typewriter faithfully served humanity. The war was won. And there was no way back.

During the first years of the new century, the so called “zeros” I had mastered the exciting ar of roller skating; every free hour I swirled through the Vondelpark and other, roller skate-friendly roads.

And then….boom, the die was cast, beginning of February 2007. There came the New Times across the threshold in the guise of a laptop.
In the morning my neighbour set me on the back of his scooter, destination computer shop and in the evening he set me down on my own desk chair behind my desk, setting my new Acer on top of it. He accompanied this action with a broad gesture and said: “There now, your new house mate!”

The Internet was already in working order, because, as my neighbour explained: “The Internet signal of some connection in your immediate vicinity  is strong enough for you to piggyback till you’ve got your own connection”.

This is called: throw someone in the deep. Swim or drown. And I swam! And I often near drowned! Those were scary moments, I shall be fair about it, and too it appeared that computers are not Tourette-friendly. For that matter they affect the nervous system of many people without this condition, so you might imagine what someone with a neuro-psychiatric syndrome has to bear from a sensitive instrument, the computer, which of itself actually displays behaviour strongly comparing to Tourette.

Another die was cast: I met a photographer who sent me into digital photography through a soft, friendly push.

And so we have landed, as a strongly shortened version, in the present: I make photos (no dark room), I write (no typewriter), instead of drawings I make videos, I listen to the radio and keep track of the programming meticulously. I only take myself outside these days since my dogs have long ago died and I no longer need to visit the care center; my mother exchanged the temporary for the eternal, in the warm months of the year I still roller skate, I read on the Net for hours on end and I still carry on long phone talks with someone (still the same person).

Voila, ostensibly nothing much changed. But yet it has.

Because: “having Internet” is not the same as “leading an Internet life”.
In the early days my lines did not leave the house, but now the whole world can read them; in the early days my pictures stayed in the box but now the whole world can look at them; in the early days I maintained contact in the evening exclusively with that one someone on the phone, but now I keep up relations with other members of the photo site; in the early days people knew who I really was via hear-say but now they can meet me…. on the Internet.

If you would now ask me: can you arrive at a conclusion concerning the advantages c.q. disadvantages of the Internet, I can only answer by referring to those words of Johan Cruijff: “Every advantage has its disadvantage” and I add to that: “Every disadvantage has its advantage.”

The feeling which till now had invariably come over me, whenever the Internet crashed (before this most recent and longest outage, never exceeding a few hours), was the almost psychotic fear to be cut off. Cut off from what?
From the world!

Up comes this question: did it concern a “realization” of being cut off or purely the “feeling”?
So then I need to say: purely the feeling. A fear which now appears to be unfounded. Because I am not at all cut off. I can just go anywhere I want to on my bicycle, can still shoot photos and videos, can telephone with my friend and share long phone calls with that someone, I can go to the movies with my friend and I can correspond with my English photo pal by physical mail, how nice, sending lovely postcards! No cutting off.

But now this: the world on the other hand is busy cutting me off! Because authorities and organizations are dumping normal mail, to channel all exchange with respectively citizens and customers via the Internet. And that is a bad thing.

One thing is certain, should the other be disputable: put the blame for the rife spreading of child porn, often in the most gruesome form, on the Internet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Amsterdam,  vrijdag-Friday 29-01-16

Het oordeel is gevallen: modem defect. Wat nu? Goede raad is niet duur, de monteur van HOPLA Internet stelde kosteloos deze huiselijke en communicatieve ramp vast en verzekerde mij dat waarschijnlijk “morgen al” … het nieuwe modem zou worden bezorgd waarna snel, middels een speciaal telefoonnummer, een “expert” kon worden opgeroepen die “in de buurt” vertoefde.

Maar ik kreeg een sms van de aanbieder: het ziet ernaar uit dat de monteur mij heeft blij gemaakt met een dode mus want het wordt dinsdagavond, half zeven.

Wat een…. teleurstelling. Ik wilde typen “wat een hel” maar F. en R. verzoeken mij in alle ernst om me over het tijdelijke gemis aan Internet heen te zetten. Is moeilijk voor mij (en voor een hoop mensen, zeg ik erbij, aldus tegenwicht biedend aan hun onuitgesproken mening dat mijn reacties “overdreven” zouden zijn. F.: “Doe normaaaal!”).

Een tweede geval betrof mijn mobiele telefoon. Mijn tien jaar oude Nokia 1100 begon het afgelopen jaar kuren te vertonen, zo kwam het wel voor dat de gebelde partij een diepe stilte hoorde waar mijn stem had moeten klinken. En de laatste weken gebeurde het steeds vaker. Ikzelf kon heel goed horen hoe dan de andere kant vruchteloos enkele keren “hallo” riep om tenslotte op te hangen. Andermaal bellen leverde niet zelden hetzelfde resultaat op en al met al werd bellen een onzekere en frustrerende zaak. En dat moet natuurlijk niet, telefonie werd uitgevonden ter vergemakkelijking van het menselijk leven, nietwaar? Of niet soms? Hijgers, telefoonstalkers die dreigementen uiten, zwijgers die enkele seconden zwijgen en ophangen, mensen die hardnekkig niet bellen wanneer je wilt dat ze bellen, mensen die voortduren bellen wanneer je wilt dat ze niet bellen, ach, allemaal slechts kleine geringe bijwerkingen van wat de nieuwe zegening heette: de telefoon!
Maar goed, zou ik nog ergens een nieuwe Nokia 1100 op de kop kunnen tikken? Alleen via het Internet. De medewerker in de HOPLA winkel toonde mij de webpagina van de site die dit collectors-item  verhandelde; daar stond hij, in volle pracht afgebeeld, spiksplinternieuw, 47 euro, met verzendkosten 54 euro.
Om een lang verhaal kort te houden: tenslotte heb ik bij een telefoon-turk (HOPLA Telefonie had geen enkele Nokia meer op voorraad in hun winkel in de binnenstad), een nieuwe Nokia 105 kunnen kopen, maar liefst 2 simkaarten en de bediening verschilt weinig van de 1100. Eind goed al goed, ik kan weer bellen zonder vrees.Kosten: 35 euro.
Over enige tijd, wanneer ik weer over Internet beschik, zal ik misschien toch nog die nieuwe Nokia 1100 van de site bestellen, een tweede telefoon is reuze sjiek en misschien wel nodig, je weet nooit wat de toekomst brengt.

 

ENGLISH

Judgment has been passed: modem busted. Now what? Good advice proved priceless, the technician of HOPLA Internet confirmed this domestic and communicative disaster free of charge and assured me that it was possible likely already by “tomorrow”… to deliver the new modem at my addresss,  after which an “expert” who happened to be in the neighbourhood could be summoned. But when he had left, I received an SMS from the provider: by the looks of it the technician’s optimistic prognosis was a bridge too far, because delivery will be Tuesday evening, six thirty.

What a …. disappointment. I wanted to type “What hell” but F. and R. seriously request me to get over the temporary lack of Internet. Is difficult for me (and for many people I add, thus countering their unspoken opinion that my reactions would be “exaggerated”. F.: “Act norrrrrmal!”)

A second case concerned my mobile phone. My ten year old Nokia 1000 began showing quirky behaviour last year, it happened a couple of times that the called party just heard a deep silence where my voice was supposed to sound.

And the past few weeks it demonstrated more and more quirks. I would hear the other side call out “hello?!” fruitlessly a couple of times to then hang up. Calling a second time became an insecure and frustrating affair.  And that we do not want, telephony was invented to make human life easier, wasn’t it? Or not? Heavy breathers, telephone stalkers whispering threats, creeps who call to say nothing and then hang up, people who persist to not call when you want them to, people who persist in calling when you do not want them to, it’s all really only minor side effects of what was a new blessing: the phone!

Anyway, could I still dig up a new Nokia 1100? Only via the Internet. the employee in the HOPLA shop showed me the web page of the site dealing in this collectors-item; there it was in all its glory, shiny and new, 47 Euros, make that 54 plus shipping.

To keep a long story short: in the end I was able to buy a new Nokia 105 at the “telephone Turk” (the expression derives from the many phone shops run by Turks in Amsterdam), since HOPLA had not one Nokia in stock, with no less than 2 sim card holders and the workings do not differ greatly from the 1100. All’s well that ends well, I am back to phoning without fear. Cost: 35 Euros.

In a while, Internet once more at my disposal, I may perhaps still order that new Nokia 1100, for which I have a weak spot in my heart, from the site, a second telephone is very chic and perhaps necessary, you never know what the future brings.

 

 

 

 

 

 

 

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 28-01-16

Het was een roerige dag, na een verstoorde nacht. Of tenminste, ware het niet dat mijn beschermengelen over mij en mijn nachtrust waken, zou ik wakker hebben gelegen. Waarvan dan wel prinses? Van….het Internet.

En wat was er dan nu weer met het Internet? Nou, het was er ineens niet. Ja en dan stort de prinses in.
Om kwart over één in de nacht…. “web page unavailable”. De ene na de andere webpagina bleek onbeschikbaar, kortom: Internet plat.

Goed, laat ik een lang verhaal kort maken: de helpdesk van HOPLA Internet ried mij aan een nieuw kabeltje tussen de splitter en het modem te plaatsen, een zogeheten RJ11 kabeltje. Dit zou verkrijgbaar zijn bij MediaMart (begrijp me goed, ik laat nu alle emoties die door mij heen gierden weg, maar de helpdesk medewerker heeft er kennis van genomen), een fietstocht van circa twintig minuten.
Deze missie lukte maar na vervanging van het oude RJ11 kabeltje door het nieuwe was het euvel niet verholpen.
Tenslotte heeft HOPLA Internet na mijn tweede noodkreet een monteur “ingepland” die zich morgenochtend tussen half elf en elf in de ochtend aan mijn adres zal vervoegen. Mijn dankbaarheid is groot, geen ironie.

Het is vreemd, heel vreemd, een avond zonder Internet door te brengen. Je zou bijna weer in een normaal leven, zoals het vroeger was, gaan geloven.
Het is heel ontspannen hier nu. Zou het dan toch waar zijn, dat het Internet spanningen veroorzaakt? Het zorgt inderdaad voor veel prikkels die urenlang op je af komen, prikkels die je geest misschien ongemerkt overbelasten. Wanneer mijn Internet weer is genezen van zijn korte buikgriep, zal ik twee keer per week een Internetloze avond, of zelf een gehele dag, instellen.
Vanavond benut ik de vrijgekomen tijd door mijn videospeler, de “Potplayer”, te verkennen. Hierbij deed ik twee aardige ontdekkingen: eerstens kan dit meerdere clips aaneen smeden tot één video, en ten tweede kan het het geluid van een video isoleren waardoor een aparte geluidsband ontstaat – die je desgewenst voor andere doeleinden kunt gebruiken.

 

Dan is er verder een ontbijtbordje gesneuveld. Brengen scherven geluk? Ze zeggen het. Afgezien dan van mijn leuke bordje, dus je moet voor geluk kennelijk toch ook een offer brengen.

 

ENGLISH

 

It was a eventful day, after a disturbed night. Or rather, were it not for my guardian angels who watch over me and my sleep, I would have lain awake. For what reason Princess? The…. Internet.

So what about the Internet this time? Well, it suddenly crashed. So then the princess crashes.
At a quarter past one in the night…. “Web page unavailable”.
The one after the other web page appeared unavailable, in short: Internet down.

Okay, to make a long story short: the help desk of HOPLA Internet advised me to procure a new cable between the splitter and the modeum, a so called RJ11 cable. Allegedly this would be in stock at Media Mart (do not get me wrong, I am omitting all the emotions which tore through me, but the help desk employee has certainly taken heed of them), a bike ride of some twenty minutes.
This mission was successful but after replacing the old RJ11 cable with the new one, the ill was not remedied.
Finally HOPLA Internet, after sounding my second alarm
“planned in” a technician who will present himself at my address tomorrow morning between ten thirty and eleven.
My gratitude is large. No irony.

It is strange, very strange, spending an evening without Internet. You would almost start to believe in a normal life, like it used to be.
It is very relaxed here, now. Would it then be true, that the Internet causes tensions? It is indeed the cause for many triggers getting at you, for hours on end, triggers which burden your mind unnoticeable. When my Internet has been cured of its short bout of gastritis, I shall maintain an Internetless evening twice a week or even a whole day.

Today I put the freed up time by exploring my video player, the “Potplayer”. In the process I made two nice discoveries: firstly this medium can blend various clips into one movie and secondly it can isolate the sound of a video, thus creating a separate sound track – if desired you can use it for a different purpose.

Then a breakfast plate shattered. Do shards give good fortune? They say so in this country. Apart from my pretty plate, so for good fortune you do evidently need to make a sacrifice just the same.

 

 

 

 

 

 

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 27-01-16

14.50
Vandaag is het de geboortedag van Mozart. Gefeliciteerd. Ooit, in het begin van de jaren tachtig, was ik geobsedeerd door dit muzikale genie en uiteraard zijn muziek. Ik kocht een nieuw uitgekomen biografie en veel, heel veel langspeelplaten. Ik moet ze hebben grijsgedraaid.

Heb afscheid genomen van de Tuin. Het is me niet langer mogelijk mee te helpen aan het welzijn van de kruiden, planten, bomen en struiken aldaar. Er zijn redenen en er zijn redenen. Laten we het houden op het eerste.

Alhoewel de tekenen uitwijzen dat ik me geen zorgen hoef te maken over de toekomst ben ik vervuld van juist dat: zorgen. Het lijkt wel alsof ik mezelf voortdurend de pas afsnijd. R. merkte die hebbelijkheid van mij al jaren geleden op. Wat te doen? Doorgaan met ademhalen, luidt het advies.

Gisteren was ik in de tijdelijke keet van mijn telefoonaanbieder. Twee aardige jongemannen zaten aan een tafel. Volgens mij moeten ze zich dood vervelen, daar te zitten van negen tot vijf. Af en toe komt er een bejaard persoon binnen, allicht, niet-bejaarde personen regelen hun telefoonkwesties op het Net. Uiteraard had ik mijn nieuwe abonnement kunnen verlengen op dit medium, het Internet, maar om de een of andere merkwaardige reden heb ik een gruwelijke hekel aan juist die site van de telefoonaanbieder, toegerust met mijn alias “HOPLA Telefonie”, een naam die al eerder in deze bladen is gevallen. Ik weet niet waar mijn aversie vandaan komt. Misschien omdat ik, wegens mijn dyscalculie, in de war raak van de vele kolommen en cijfers en zo meer, waarin ik dreig te verdrinken op mijn HOPLA account.

Enfin, de twee aardige jongemannen waren inderdaad erg aardig en leuk om mee te praten. Dit bleek wederzijds, ze nodigden mij uit om vaker langs te komen, gedurende de rest van de maand die ze nog voor de boeg hadden in de HOPLA keet. Waarschijnlijk doe ik dat ook wel, zo veel afleiding heb ik niet. Ook al omdat mijn relatie tot mensen onder een gevaarlijke vlag vaart. Vraag me niet om het uit te leggen, vraag het me niet!

In het Help Forum is iets opmerkelijks geschied. Iemand die zich had voorgenomen, twee en een half jaar geleden om mij uit het forum te werken (middels een uitgebreid assortiment tactieken, alle even min, laag, verwerpelijk en ook kinderachtig) schijnt, zo niet 180 graden dan toch 170 graden te zijn omgedraaid. Mijn radar vertelt mij bepaalde dingen aangaande deze ommezwaai.

Mocht genoemd persoon deze post vinden: u heeeft nooit mij ontmaskerd, dat was uzelf en geen ander. Want ik ben die ene onder wiens blik de mensen aan de grond genageld staan, onder wiens blik de frustraten  ineenkrimpen om dan hun vuile licht op mij te schijnen in een wanhopige poging de zaken om te draaien. Maar het werkt maar voor zo lang. Want de waarheid komt uit.

Voor de rest:

een Duitse vrouwelijke barkeeper ontving 23.000 (drieëntwintigduizend ) haat posten in reactie op haar selfie die haar toonde met, toegegeven, clowneske getatoeëerde wenkbrauwen; gitzwart en grenzend aan mismaaktheid – waarom zou je die vrouw hierom lastig vallen? “Krijgt ze spijt van”, is het mees toepasselijke wat ik kan bedenken;

in Italie werden naakte standbeelden uitgerust met dekzeilen wegens de twijfelachtige eer van bezoekend Iraanse president Rouhani;

in Göteborg kraste iemand een gigantische rechtoppe penis + ballen in het ijs van een vijver in een park – waarschijnlijk de enige piemel ter wereld die overeind blijft bij kou;

Ik stel voor: nodig Rouhani uit naar Göteborg en laat de vrouwelijke barkeeper hem rondleiden.

 

ENGLISH

14.50
Today is Mozart’s date of birth. Congratulations. Once, in the early eighties, I was obsessed by this musical genius and of course his music. I bought a newly published biography and many, very many LPs. I must have played them till the other side came through.

Took leave of the Garden. It is no longer possible to help with the well being of the herbs, plants, trees and shrubs. There are reasons and reasons. Let’s keep it at the first.

Although the signs indicate that I need not worry about the future, I am filled with just that: worry. It seems as if I am continuously cutting myself off. R. remarked this peculiarity of mine years ago. What to do? Keep breathing, is the advice.

Yesterday I was in the temporary shed of my telephone provider. Two nice young men sat at a table. According to me they are probably bored to tears, sitting there from nine to five. Now and then an elderly person comes in, of course, non-elderly persons take care of their phone issues on the Net. Naturally I could have extended my new subscription on this medium, the Internet, but for some strange reason I harbour a terrible aversion against that very same site of the phone provider, under my alias of “HOPLA Telephony”, a name which I dropped before in these pages. I do no know where my aversion originates. Perhaps because of my dyscalculia, serving to confuse me through the many columns and figures and the like, threatening to drown me, on my HOPLA account.
Oh well, the two nice young men were indeed very nice and fun to talk to. This appeared mutual, they invited me to drop by more often, during the rest of the month they had to sit out in the HOPLA shed. Likely I will do that, not having a lot of distraction. Also because my relationship with people sails under a dangerous flag. Do not ask me to explain, do not ask me!

In the Help forum something remarkable has occurred. Someone who had resolved, two and a half years ago, to eliminated me from the forum (by means of a broad assortment of tactics, all equally poor, base, heinous and also childish) seems to have made, if not 180 then in any case a turn of 170 degrees. My radar tells me certain things in relation to this reversal.

On chance said person finds this post: it never was me you exposed, it was yourself and none other. For I am that one under whose gaze people stand arrested, under whose gaze frustrarded people will shrink to then shine their dirty light on me in a desperate attempt to turn things around. But it will only work for so long. For Truth will out.

For the rest:

a German female bar tender received 23.000 (twenty three thousand) hate posts in reaction to her selfie showing her with, admittedly, clownish tattooed eyebrows; jet black and bordering on a disfigurement – “She’ll regret it” is the only relevant comment I can think of;

in Italy nude statues were fitted out with covers in the dubious honour of the visit of Iran’s president Rouhani;

in Göteborg someone scratched a gigantic straight-up penis + balls into the ice on a pond in a park – likely the only dick in the whole world to keep its act together in the cold;

I suggest: invite Rouhani to Göteborg and let the female bar tender show him around.

 

 

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 23-01-16

13.44.22
Gisteravond vertelde R. mij dat er over hem in de wandelgangen van zijn vorige bedrijf werd gezegd “R. is de Gadaffi van Hilversum…” –  zulks naar aanleiding van het feit dat iemand die zich de dochter van wijlen Gadaffi noemde, mij had gevraagd toe te mogen treden tot mijn LinkedIn netwerk. Ik zei schertsend tegen R. dat ik hem niet geloofde. Daarop verstrekt hij mij een kort zinnetje om te googelen. Mijn verbazing steeg ten top toen ik iets aantrof wat als een bevestiging van zijn bewering kon worden aangemerkt, maar bovendien…. de wetenschap dat het zendschip van Radio Noordzee Internationaal, de Mebo II, uiteindelijk is verkocht aan….jawel, niemand anders dan Gadaffi.
Je gelooft je oren toch niet. Ik zou mij onderhand niet meer hoeven te verbazen maar de verbazing kleeft mij aan.

14.45
Waarom verschepen ze Sam Smith niet naar een of andere plek waar géén microfoon te bekennen is?

ENGLISH

13.44.22
Yesterday night R. told me that in de corridors of his former firm he was referred to as “R. is the Gadaffi of Hilversum” – this in regard to the fact that someone who called herself Gadaffi’s daughter had asked me if she might join my LinkedIn network. I jokingly said to R. that I did not believe him. Thereupon he handed me a short phrase to google. My surprise rocketed when I encountered something which could be marked as a confirmation of his assertion, but on top of that…. the intelligence that the ship for the offshore broadcasts of Radio Northsea International, the Mebo II, eventually was sold to, yes, none other than Gadaffi.
You won’t believe your ears. I should by now no longer need to be surprised but surprise seems inherent.

14.45
Why don’t they ship Sam Smith off to some spot with no microphone in sight?

Amsterdam, vrijdag-Friday 22-01-16

12.32
Is het onredelijk om liever door een mens te worden beschuldigd dan door een robot?

ENGLISH

12.32
Is it unreasonable to want to be accused by a human rather more than by a robot?

Amsterdam, donderdag-Thursday 21-01-16

20.31
De enorme vlinders kwamen aangevlogen over de Atlantische Oceaan, kleine pakjes op hun rug. Hun gezichtjes droegen een lieve glimlach en die waren bedoeld voor…. mij. Ik strekte mijn armen uit en de vlinders, die bont van kleur waren, geel, lichtblauw en donker-roze, streken er pardoes op neer en op mijn schouders en mijn hoofd. Ze kusten mijn wangen en wierpen kleine rode gloeiende hartjes in de rondte.
“Wij zijn hier gekomen om je op te beuren als je depri bent en wanneer je niet depri bent dan kun jij ons misschien opbeuren?!”

Natuurlijk is dit niet gebeurd. En toch ook wel. De scene is een fantasie, mij toegestuurd via mijn buitenzintuiglijke vermogen door iemand uit de Verenigde Staten. Dat vond plaats net vijf minuten geleden. Vanaf deze plaats zeg ik tegen hen:

“Dank je M.! Eigenlijk was ik wel degelijk een beetje in mineur. Daar is maar weinig voor nodig dezer dagen. Misschien zijn het mijn hormonen (wie heeft ze niet) of misschien de spanning of ontwikkelingen in de lucht. toen ik je naam zag, zo’n vijftig minuten geleden, was ik nogal verbijsterd. Het leek een direct voortzetting van het voorafgaande. Dat begon in de herfst van 2014. Ik beken dat ik het na moest kijken, de tijd schijnt te vliegen, als we dat al niet wisten. Ik raakte vandaag ernstig ontmoedigd, dacht dat *het* nooit zou gebeuren, toen ik je aantrof in mijn lijst. “

 

ENGLISH

20.31
The huge butterflies came flying across the Atlantic Ocean, little parcels on their backs. Their sweet faces wore sweet smiles, and they were meant for…me. I stretched out my arms and the butterflies, who had a mixed colouring of  yellow, light blue and dark pink, settled right on them, and on my shoulders, and on my head. They kissed my cheeks and threw around little glowing red hearts.
“We’ve come here to cheer you up if you are in the dumps and if you’re not in the dumps, then maybe you can cheer us up?!”

Of course this did not happen. And yet it did. The scene is a fantasy, sent to me on my ESP by someone in the United States. That happened just five minutes ago. From here I say to him:

“Thank you M.! As a matter of fact I *was* somewhat in the dumps. It takes little for me to crash these past days. Maybe my hormones (who doesn’t have them) or maybe the tension of developments in the air. When I saw your name something like fifty minutes ago I was a trifle flabbergasted. It seemed like a direct continuation of the previous. That started in the fall of 2014.  I confess I had to look it up, time seems to fly, if we did not know it. I was getting seriously disheartened today, thinking *it* will never happen, when I found you in my list.”

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 21-01-16

01.41 am
Na veel dubben ben ik vanmiddag uiteindelijk de straat op gegaan. Maar toen ik eenmaal op pad was verdween mijn tegenzin. Mijn moeder zei altijd: “Geen zin? Zin maken!” Vaak een goed advies. Niet altijd.
Hoewel het gebied waarbinnen ik film beperkt is (en het ziet er niet naar uit dat die op korte termijn wordt uitgebreid), zie ik toch steeds weer nieuwe dingen. Eergisteren kamde ik een kleine streek uit aan de overkant van de rivier, grenzend aan het volkstuinencomplex. Ik ontdekte een hutje, gebouwd van straathoekplanken en metalen platen. Het deed me denken aan de speelhutten die kinderen maken onderaan de tuin, maar waarschijnlijk was het niet door kinderen opgezet. Ergens op een open plek stonden drie geiten naar mij te kijken, toen ik de plek binnen reed op mijn fiets. Er was een hok, hooi en water, dus verwaarloosd waren ze niet. Ze hadden positie gekozen op een vrij hoog platform waar een smalle loopplank tegenaan was gezet. De grootste (en dikste) geit wandelde over de loopplank naar beneden, begroette mij hartelijk met open mond, happend naar mijn gehandschoende hand. De beide andere keken sceptisch toe.

Gisteren fietste ik langs de stille kant van de Amstel, de camera paraat, in de rechterhand. Toen ik in Ouderkerk de brug over ging, viel me op dat maan helder aan de hemel stond. Af en toe trokken er wolkenflarden overheen. Het is me gelukt om een mooie clip te schieten van dit tafereel hoog boven mij. Weliswaar slaagde ik er niet in om de camera volkomen stil te houden, wat trouwens bijna ondoenlijk is wanneer je tot het uiterste hebt ingezoomd, maar toch geeft de clip een mooi, enigszins surrealistisch beeld van een grote bleekgele maan waar duistere schaduwen overheen zweven, totdat de aanrollende wolken de maan helemaal omwikkelen tot er niets blijft dan zwartheid.

ENGLISH

01.41 am
After much pondering I finally ventured out yesterday afternoon. But once on my way my dislike vanished. My mother used to say: “Dislike? Then like!” Often a good advice. Not always.
Although my shooting area is limited (and by all appearance doesn’t seem to be extended at short notice), I keep seeing new things. Day before yesterday I explored a small area at the other side of the river, bordering on the site of allotment gardens. I discovered a hut, built from trashcan timber and metal plates. It reminded me of the play houses kids will make at the bottom of the garden, but probably this one was not erected by kids. Somewhere in a clearing three goats were staring at me, when I entered the clearing on my bike. There wa a shelter, hay and water, so they weren’t neglected. They had chosen position on a fairly high platform with a narrow gangboard set against it. The largest (and fattest) goat walked down the gangboard and greeted me heartily with open mouth, snapping at my gloved hand. The two others looked on with a skeptic air.

Yesterday I cycled along the quiet side of the river, camera ready, in my right hand. When I crossed the bridge in Ouderkerk, I observed the moon shining in clear skies. Now and then shredded bits of cloud passed along it. I succeeded in shooting a nice clip of this scene, high above me. Although I did not manage to hold the cam totally still, for that matter impossible if you have zoomed in the full extent, but still the clip yields a nice, somewhat surreal image of a large pale yellow moon, dark shadows floating across, till the clouds that come rolling on envelop the moon altogether, leaving nothing but blackness.

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 19-01-16

2.54 pm
Terwijl de hele wereld nog staat te grienen om de dood van de teerbeminde held van de popmuziek, David Bowie,  blijft Glen Frey achter qua aandacht. Gisteravond overleden.

ENGLISH

2.54 pm
While the whole world is still sobbing over the death of the precious hero of pop music, David Bowie, Gley Frey is not getting his share of attention. Passed away yesterday.

Amsterdam, maandag-Monday 18-01-16

12.06 pm
De dageraad zag mij in mijn pyjama op blote voeten bezig het ochtendgloren vast te leggen.  Niet vanachter een veilig venster, maar pardoes op de vrieskoude galerij. De kou deerde me niet. De trouwe lezer voelt al wat er komen gaat: “Koud douchen het hele jaar door en je loopt spiernaakt en lachend over de Noordpool!”
Ik krijg overigens weinig navolgers in dat opzicht. Men geeft er de voorkeur aan om minstens één keer per jaar een stevige griep op te lopen en dan nog wat losse verkoudheidjes.

Ik ging om kwart voor één naar bed, ongehoord vroeg. Omdat ik rond half ach top moest. Ik moet zeggen: het was even wennen aan het ochtendgloren, nadat ik het vele maanden niet had gezien.

3.10 am
Naar blijkt uit onderzoek zouden de fans van Beyonce een  lage intelligentie bezitten, zo ook scoorden de fans van Kanye West betrekkelijk laag en wie rapper Lil Wayne bewondert… zou bijna verstandelijk gehandicapped zijn. Sowieso zou “rap” een relatief onintelligent publiek aantrekken. Wat ik trouwens altijd al gedacht heb. Radiohead, U2 en Bob Dylan mogen zich verheugen in een intelligente schare fans. Tot slot: Beatles, Queen, Frank Sinatra… een mager “boven gemiddelde” kan er net af wat betreft de grijze cellen.

 

ENGLISH

12.06 pm
De dauw saw me in my pajamas on bare feet recording the daybreak. Not from behind a safe pane, but on the freezing gallery, just like that. The cold did not harm me. The regular reader will likely sense the rest coming: “Cold showers all year round and you’ll walk the North Pole, stark naked and smiling!”
For that matter, I get few folloers in that respect. People prefer to contract a heavy bout of flu at least once a year and some additional colds.

I went to bed at a quarter to one.  Because I needed to rise at half past seven. I must say: it took some getting used to the dawn, after having not seen it for many months.

3.10 am
From research it appears that the fans of Beyonce are of poor intelligence, likewise Kanye West’s fans scored relatively low and whoever admires rapper Lil Wayne… could almost be mentally challenged. In any case “rap” allegedly attracts an unintelligent audience. What I have always thought. Radiohead, U2 and Bob Dylan may be glad with a host of intelligent fans. Finally: Beatles, Queen, Frank Sinatra… only make it to a frugal “above average” regarding the gray cells.

 

Amsterdam, zondag-Sunday 17-01-16

22.04.13
Ik kwam een post tegen op de timeline van een van mijn Facebook vrienden, over een zekere Eduardo Serio, een rijke Mexicaanse zakenman die een soort toevluchtsoord voor de grote katten die hij redde, en nog steeds bezig is te redden, uit circussen en dierenwinkels. Nu zou dat fantastische zijn ware het niet dat deze eikel opereert op grond van zijn doorzichtige “liefdes-ethos”, die, wanneer alle mensen zich ernaar zouden voegen, zowel in de geest als in de praktijk, de planeet zou redden. Nu moeten we vermelden dat dit toevluchtsoord wordt gefinancierd door de dollars betaald door mensen, meestal bekende personen, die heel graag met de grote katten knuffelen (!), om vervolgens naar huis te gaan met de selfies van hen en de katten in hun smart phone.
Onderstaand mijn commentaar onder de post van eerder genoemde Facebook vriend.

Deze Serio gast lijkt mij een verrekte opportunist, die de hang van mensen voor sentimentaliteit manipuleert en dit zootje sufferds erin luist zodat ze zijn kolder over “eeuwige liefde” geloven en voorts alle andere lulkoek. Wanneer de knakker werkelijk gaf om deze wezens gaf, zou hij ze vrijkopen uit gevangenschap en ze overdragen aan toevluchtsoorden die hun natuurlijke behoeften respecteren. Hij brengt ze van de regen in de drup.
Toen ik de verklaring las over zijn liefde voor de planeet kwam mijn avondeten bijna terug. O ja, ik ben inderdaad een van die “haters”, zeker, ik haat hypocrisie, opportunisme en exploitatie. Er is maar één kleine aanleiding voor nodig om de ingeboren wildheid van de grote kat te ontketenen en het zal Serio’s “liefdesmanifesto” helemaal vergeten, wat hij trouwens nooit heeft ondertekend, en jeetje, Serio is er geweest. Of willekeurig welke van de andere steenrijke idioten. En natuurlijk… krijgt de kat de schuld.

Walgelijk persoon.

 

ENGLISH

 

 

22.04.13
Bumped into a post on one of my Facebook friends’ timeline, about a certain Eduardo Serio, a rich Mexican business man who set up some sanctuary for the big cats he rescued, and still is rescuing, from circuses and pet shops. Now that would be great, were it not for the fact that this dickhead operates on the basis of his transparent “love” ethos, which, if all the people would adopt it, both in mind and in practice, would save the planet. Now we need to mention that this sanctuary is funded through the dollars paid by people (mostly celebrities) who are eager to cuddle (!) the big cats to then go home with the selfies of them and the cats in their smart phones.
Below you can read my comment on said Facebook friend’s post.

This Serio guy seems a bloody opportunist to me, manipulating people’s bent for sentimentality, luring this bunch of fools into believing his humbug about “eternal love” and all the other crap. If the guy genuinely cared for these creatures, he would buy them out of captivity and turn them over to sanctuaries who respect their natural needs. What he is doing is adding insult to injury.
Reading that statement about his love for the planet almost made my dinner come back. Oh yeah, I am one of the “haters” all right, I hate hypocrisy, opportunism and exploitation.
All it takes is *one* little thing to trigger a big cat’s innate wildness, and it will forget all about Serio’s “Love” manifesto, which it never signed anyway, and wow, Serio is a goner. Or any one of the other loaded idiots. And of course… the cat will get the blame.

Disgusting person.

 

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.