Amsterdam, zaterdag-Saturday 25-04-15

23.10
Gemist – morgen verder, in het daglicht.

8.28 pm
Het valt me moeilijk om mijn pen iets voor mij te laten doen vandaag. Sowieso valt het me moeilijk om tot daden te komen. Afgezien van de was, maar dat doet een machine.

Wat ik wel heb gedaan, vanmiddag: het bevel opgesteld tot drie doodvonissen die te zijner tijd zullen worden uitgevoerd.

Mijn buurman is verbaasd dat er alweer een huurverhoging is aangekondigd, want: “Mijn huis is niet groter geworden, er zijn geen nieuwe voorzieningen aangebracht, de verf van de buitendeur is afgebladderd en dit flatje is al 43 jaar geleden gebouwd en dus… zijn we dringend toe aan huurverlaging.
Ik ben het roerend met hem eens.

Ik stuitte op een site waar de slaap van mensen werd besproken. Er schijnt een of andere “elite” te bestaan, drie procent van de wereldbevolking,  waarvan de leden niet meer dan vier tot zes uur slaap nodig hebben en, u raadt het al, daar was de onvermijdelijke lijst beroemdheden die bij deze “elite” behoorden. Wat een woord! Alsof het een stomme noodzaak is voor het klootjesvolk om de normale zeven tot acht uur te slapen. Enfin, ik worstelde me door deze lijst heen en ja hoor, daar was Margaret Thatcher, kennelijk een lid van de slaap-elite. Ik stelde een verfijnde zoektocht in en vond een artikel over Maggie’s slaappatroon waarvan het discutabel is of we kunnen spreken van “elite” in dit verband, maar eerder van “slachtoffers”. In de woorden van een persoonlijke begeleider, die gedurende vele jaren dichtbij haar stond: “Ze slaagde er in over te komen als energiek en actief, zonder behoefte aan meer dan haar vier uur slaap per nacht, maar wanneer je beter keek dan zag je de ogen van een uitgeputte vrouw.”
Natuurlijk stond Marissa Mayer, de directeur van Yahoo op de lijst. Nu moet ik zeggen dat zij enorm gespannen overkomt, in interviews en lezingen, mijn hemel, ik zou haar werkelijk willen adviseren om eens lekker normaal acht uur per nacht te gaan slapen voor het te laat is.

Slapen is goed, slapen is heerlijk, slapen is genezing.

 

ENGLISH

23.10
Missed – continue tomorrow, in the light of day.

8.28
It is extremely difficult to get my pen to do anything for me today. Actually it is hard for me to get around to doing anything at all. Apart from the laundry, but that is done by a machine.

What I did do, this afternoon: draw up the order for three executions which will take place in due course.

My neighbour is surprised that again the rent is raised, because: “My hous has not become bigger, no new utilities have been installed, the paint on the front door is flaking and this little flat was built some 43 years ago and so… we are in dire need of rent reduction.
I agree with him wholeheartedly.

Stumbled upon a site discussing people’s sleep. There seems to be some sort of “elite” percentage of the world population of which the members only need four to six hours of sleep, and, you can guess, there was the inevitable list of famous people who belonged to this “elite”. What a word! As if sleeping the normal stretch of seven or eight hours is some stupid need for the common herd. So I worked my way through this list and sure enough, there was Margaret Thatcher, apparently a member of the sleep-elite. I conducted a detailed search and found an article about Maggie’s sleeping pattern of which it is debatable whether we can speak of “elite” here and instead rather more of “victims” of insomnia. In the words of a personal attendant, close to her for many years: “She managed to come across as spirited and active, not needing more sleep than her four hours a night, but if you looked closer you saw the eyes of an exhausted woman.”
Of course Marissa Mayer, Yahoo’s CEO, was on the list. Now I must say that she seems very high strung indeed, in interviews and lectures, my goodness, I would really advise her to finally start enjoying a normal eight of sleep before it is too late.

To sleep is good, to sleep is delicious, to sleep is healing.

 

Amsterdam, vrijdag-Friday 24-04-115

17.18
Ik moet me melden. Dat zal ik vanavond doen.

21.15
Een rusteloze dag na een rusteloze nacht die passeerde met te weinig slaap en een droom over tanden, heel toepasselijk aangezien ik een afspraak had bij de tandarts, aan het andere eind van de stad. De injecties waren heel pijnlijk, zoals altijd, ik vermoed misschien pijnlijker dan de behandeling zelf. Dat behelsde het verwijderen van overvloedig tandvlees. Nadat werd vastgesteld dat het goedje met de gemene smaak dat van de naald droop zijn werk had gedaan zei de implantoloog tegen mij dat ik mijn mond wijd open moest doen, wat ik deed, hij stak toen een zwarte staaf met een haak aan het uiteinde in mijn mond en ik er kwam rook uit en de geur van verbrand vlees verspreide zich door de ruimte. En dat was het. Het implantaat werd teruggezet, geluid van metaal op metaal, ongetwijfeld draaide de schroevendraaier de schroef erin en… klaar. Grappen over barbecueën gingen rond, ik sta op vriendelijke voet met de staf, bij elkaar op Facebook en zo meer. Tweeënvijftig euro. Geen probleem. Terug naar huis door de zonnige middag, alweer even na de noen. Even binnen gegaan bij een groot warenhuis, net onderweg, “Hallo, verkopen jullie bloempotten?” vroeg ik aan de winkelmedewerker, ze glimlachte en wees op een piramide van bloempotten vlak voor mijn neus. Ik lachte hard en deed een stap terug om een andere winkelmedewerker door te laten met een rol tapijt op zijn rug waardoor ik bijna een tweede piramide zorgvuldig opgestapelde bloempotten van paars plastic omgooide (om in zo’n pot te moeten groeien zou van ieder plantje een manisch-depressieve maken). Het bleek dat ze geen kleine bloempotten op voorraad hadden. Inplaats daarvan kocht ik een roze gieter vermomd als theepot en een doos chocolaatjes en een zak toffees. Die ik opsmikkelde onderweg. Ik probeerde door te steken op een bepaald punt van de route, het bleek dat ze pardoes een kantoorgebouw hadden neergezet midden over een pad dat ik vroeger gebruikte en ook hadden ze een brug doormidden gehakt over een kanaal dat ik ooit overstak. Schokkend.
Toen ik bij de buitendeur van de box aanbelandde om mijn fiets op te bergen, merkte ik dat de deur niet goed dicht was; een klein voorwerp hield hem op een kier, het lag op de drempel. Ik pakte het op maar zelfs voordat ik mij voorover boog herkende ik het object als de sleutel van mijn brievenbus, bevestigd aan een vrij grote sleutelring in de vorm van een grote bierfles dop. Ik slaakte een kreet en prees de voorzienigheid. Het zou ronduit kloten zijn geweest om een nieuwe sleutel te bekomen, en in de tussentijd zou ik buitengesloten zijn van mijn brievenbus voor de papieren post.

Terwijl ik in het park liep viel mijn oog op een telefoon nummer, vrij hoog aan een lantaarnpaal, een beetje verweerd maar goed leesbaar. Let wel, het was geen sticker maar een metalen plaatje bevestigd aan de paal met metalen noppen. Ik besloot het nummer te bellen – het duurde twee seconden en toen werd er opgenomen – een vrouwenstem sprak in de hoorn, na zo’n vijf woorden van haar meldtekst begreep ik dat het hier niet ging om een ingeblikte boodschap maar om een vrouw van vlees en bloed. Ik uitte mijn verrassing hierover. De vrouw lachte een aanminnig lachje, misschien te verwachten van iemand die gaat over de stadslichten en trouwens: “Beste dame, kunt u mij vertellen of elke lantaarnpaal in deze stad zijn eigen Vrouwe van het Licht bezit?” Dit amuseerde haar nog meer: “Dat zou een luxe zijn die zelfs mensen niet genieten, hun eigen verzorger, ik maak deel uit van de staf van de Stadsverlichting, afdeling Publieke Parken,” antwoordde ze, en  voegde er aan toe: “En onze afdeling is vierentwintig uur per dag bemand.” Ik dankte haar voor deze informatie en wenste haar een prettig weekeinde. Ze lachte een tinkelend lachje, dat paste bij de fraaie avond en de gloed van “haar” lantaarnpaal die ondertussen was gaan schijnen en aldus zijn eigen kleine kringetje park verlichtte rond waar hij stond. Later, hierover sprekend met mijn buurman aan zijn voordeur, vroegen we ons het een en ander af over dat “24 uur per etmaal bemand zijn”. Waartoe? Overdag zou niemand waarschijnlijk een kapotte lamp rapporteren in het park, en trouwens, hoeveel mensen zouden eigenlijk bellen om een straatlantaarn die niet naar verwachting brandde te melden, gedurende hun wandeling door het park? Feit is dat ik in het verleden vaak een kapotte straatlamp heb gezien en het kwam nooit in mijn hoofd op om het telefoonnummer van de paal te controleren, laat staan te bellen. Ik wist zelfs niet dat er überhaupt telefoonnummers op die palen stonden! Heel toevallig dat juist vanavond mijn oog erop viel. Overigens is mij gebleken dat alle palen hetzelfde nummer hebben en dus… dezelfde dame.

Wat was mijn wijsheid van de dag? Je kunt de dingen niet veranderen maar je kunt er wel wat aan doen.

 

 

ENGLISH

17.18
I need to report here. I shall do so tonight.

21.15
A restless day after a restless night which came with too little sleep and a dream about teeth, very appropriate as I had an appointment with the dentist, at the other end of town. The shots were excruciatingly painful, as always, I suspect perhaps even more tormenting than the actual treatment. That involved removing surplus gum tissue. After making sure the evil tasting stuff which dripped from the needle had done its work, the implantologist told me to open my mouth wide, which I did, he then inserted some black rod ending in a hook and … smoke emerged from my mouth and the smell of burned flesh spread throught the space.. And that was it. The implant was put back, sound of metal on metal, no doubt the screwdriver turning the screw and… done. Jokes about “barbecueing” were bandied around – I am on familiar terms with the staff, Facebook friendly and all. Fifty two euros. No problem. Went back home  through the sunny afternoon, already just past noon. Popped into a huge department store just underway, “Hi, do you sell flowerpots?” I asked the store attendant, she smiled and pointed to a pyramid of flowerpots just in front of my eyes. I laughed out loud, stepped back to let another shop attendant pass with a roll of carpet on his back and by doing so I almost knocked over a second pyramid of carefully stacked purple plastic flowerpots (growing in a pot like that would certainly make any plant bipolar). It turned out they did not sell small sized pots. Instead I purchased a pink watering can disguised as a teapot and a box of chocolates and a bag of toffees. Which I munched on the way. Tried a short cut somewhere near home, it appeared they had slapped up an office right over a track I used in the past and too they had cut a bridge in half across a moat I used – the bridge I mean. Shocking.
When I arrived at the storage to put away my bike I noticed the door was not properly closed; some little object kept the door ajar, it lay on the threshold. I picked it up, but even before bending over I recognized the object as my letterbox key attached to a fairly large key ring in the shape of big beerbottle cap. I uttered a cry and praised providence. It would have been a huge PITA to get a new key, in the meantime being cut off from my paper mail.

Walking in the park I noticed a phone number on a lamp post, fairly high up, sort of weathered but still legible. Mind, it was not a sticker but a metal plate fastened to the post with metal studs. I decided to call the number – it took two seconds then a female voice spoke in the microphone; after some five words of her introductory text I could make out this was not a canned message but a woman of flesh and blood. I expressed my surprise at this fact. The woman laughed a demure little laugh, perhaps to be expected from someone in charge of the city lights, for that matter: “Dear lady, can you tell me whether each lamp post in this city has its own Lady of the Light?” This amused her even more: “That would be a luxury that not even people enjoy, their own caretaker, I am part of the staff of the City Illumination Team, section Public Parks,” she answered, going on to say: “And our section is manned 24 hours a day.” I thanked her for this information and bade her a fine weekend. She laughed a tinkling laugh, befitting the nice evening and the glow of “her” lamppost which had meanwhile begun to light up its own little circle of Park around its foot. Later, discussing this with my neighbour before his front door, we wondered about the “manned 24 hours a day”. For what reason? In daytime hours no one would likely report a dead lamp in the park, and for that matter, how many people would actually call to report a street lantern not shining as expected, on their walk through the park? To be sure, in the past I have often noticed a busted street lamp and it never entered my head to even check for a phone number, let alone phone. I did not even ever know that those posts did in fact carry phone numbers! Purely by coincidence it caught my eye tonight. By the way, all the lampposts appear to have the same phone number and so…the same lady.

What was my wisdom of the day? You may not be able to change things but you can do something about it.

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 23-04-15

01.52 am
Gisteren niet geschreven. Ik zou me bijna schuldig gaan voelen. Gisteren ook niet aan mijn film gewerkt. En gisteren ook niet aan mijn boek gewerkt. Eigenlijk heb ik gisteren helemaal nergens aan gewerkt. Of ja, het Flickr Help Forum. Daar was ik hulpverlener en tevens slachtoffer. Ik schrijf morgen verder. Ik zou niet nog een dag van schuld willen verdragen. Nu wil ik slapen.

14.07
Grote schrik gisteren, kwart over twee. De vieren rolden over het scherm en ze waren niet te stuiten. Het begon in een commentaar op het Help Forum, na iedere letter die ik typte, soms zaten er twee tussen, verscheen er een 4, aldus: h4t4 be4go4n enz. Ik dacht dat het misschien iets te maken had met de site, maar ook op andere sites terroriseerde de 4 mijn teksten. Ineens zag ik dat de 4 opmarcheerde in de adresbalk! Het ging maar door: 4444444444444444444444444444444444444444444444444 enz. Wat te doen? Ik drukte op shift en dit bracht de Verschrikkelijke Vier tot staan.
Wat zou hiervan de oorzaak zijn? Een “vier virus”? De straf van AVG omdat ik hen op hun Facebook pagina heb uitgemaakt, gisteren, voor een stelletje oplichters? Een wraakactie omdat ik ergens iemand een spammer heb genoemd? Een mysterieus Facebook virus? Heb ik per ongeluk op een phishing mail geklikt? Heb ik malware binnen gehaald? Zijn ze nu bezig mijn bankrekening leeg te halen, € 444,44 ?
Zo goed en kwaad als het ging typte ik in de adresbalk: “mijn laptop spuugt steeds de letter vier uit” – de zoekresultaten logen er niet om, heel veel berichten over brakende katten, spugende peuters, beroemdheden die elkaar in de kleedkamer bespogen, afvoerbuizen die smeerlapperij uitbraakten tot in de huiskamer en iemand die iedereen bij Microsoft onder wilde spugen nadat zijn account was opgeheven, maar mijn probleem stond er niet bij. En steeds moest ik ervoor zorgen dat de cursor nergens geparkeerd stond want onvermijdelijk begonnen de Verschrikkelijke Vieren wederom aan een nieuwe mars.

Tenslotte, door het aanpassen van mijn zoekterm, kwam ik op een Windows site waar uitleg werd gegeven over dit curieuze verschijnsel: “Controleer eerst of de bewuste toets misschien niet vast zit, door een obstructie, bijvoorbeeld een kruimeltje…”  Ik boog over mijn toetsenbord en keek… en ja hoor, de Vier toets zat daar, geheel terneergedrukt door een piepklein korreltje onder de rand. Toch kan ik me niet herinneren dat ik hem heb gebruikt voorafgaand aan het vast zitten. Losse vingers misschien.
Lachen.

Oproer in het Help Forum. De staf had kennelijk besloten dat allen die geen ondersteunde of gedateerde browser gebruikten… moesten worden beknot. En dus: iedere keer wanneer je door wilde klikken naar de fotopagina verscheen er een heel groot groen en geel scherm gevuld met vage bladeren die door moesten gaan voor gras, waarop stond: “Het gras zou groener kunnen zijn aan de andere kant”. Je kon dan wel doorklikken op de link “Nee dank u, ik wil toch naar de site” en daar was dan je fotopagina. Maar, je moest deze procedure steeds herhalen wanneer je een nieuwe fotopagina wilde zien. Mijn god. Ja, ik weet het, in het algemeen zullen sites geen middeleeuwse browsers ondersteunen maar om ze dan maar helemaal te blokkeren? Behoorlijk bespottelijk. Wanneer de gebruiker zelf bepaalt of hij een verouderde browser gebruikt met alle gevolgen van dien, dan is dat zijn eigen beslissen, punt uit.

En weer merkte ik hoe verknipt sommige mensen in het Help Forum werkelijk zijn. Een verontwaardigd lid stak een tirade af gericht tegen zekere forumgangers en ik meen dat hij of zij enkele goede punten maakte, waar hij of zij naar voren bracht dat deze bepaalde personen zich schenen te identificeren met “de meester”, lees: Yahoo. Dit is vooral het geval met de überbitch van het Help Forum, die zelfs haar eigen merk corporatie-babbel heeft ontwikkeld. Sinds ik daar begon te posten vormen deze lui een voortdurende bron van verbazing; alleen God heeft deze verzameling kunnen samenbrengen op één plek, zodat ik ze kon observeren, analyseren en… beoordelen.

Dan is er de kwestie van de spam post. Iemand had in het HF gelinkt naar een site voor fotobewerking, heel commercieel, het eerste waar je oog op viel was een enorme boodschappenkar met “Buy now!”. Hiermee wilde ze de OP (Original Poster) van dienst zijn die zocht naar bewerkingsprogramma’s. Ikzelf had ook een link geplaatst naar PicMonkey, een online bewerkingsprogramma wat je kunt koppelen aan je account en wat ook vertegenwoordigd is door een groep op de site. Bovendien staan er geen boodschappenkarren op PicMonkey en er zijn andere redenen waarom PicMonkey géén spam is. En dus rapporteerde ik de post van de andere persoon, als spam,  aan staf in een nieuwe post. Nou, daar had je het gedonder: de forumgangers stortten zich op mij, waarom de ene link wel mocht en de andere niet en dit en dat en bla bla bla. Ik heb één van hun posten gewetensvol beantwoord, met dezelfde argumenten als hierboven en klaar, de draad verlaten.
Maar ik weet dat mijn belagers het stuk voor stuk stiekem met mij eens zijn, ik weet dat alles oké was geweest wanneer het een van hen was geweest die de link had gerapporteerd.
En zij weten dat ik dat weet.

Voor mij is het alleen nog een kwestie van tijd. Ondertussen kan ik mijzelf nog iets inprenten voor later: denk erom prinses: houd je mond. Je post nu meer dan vijf jaar in het Help Forum en dat moet genoeg zijn om te weten hoe je woorden worden verdraaid. Dus: géén interviews, geen commentaar, geen boodschappen, geen verklaringen, geen uitleg. Het devies luidt, in de meest letterlijke zin: geen woorden maar daden.

 

ENGLISH

01.52
Yesterday I did not write. I might almost feel guilty. Yesterday I did not work at my film, And yesterday too I did not work at my book. In fact I did not work at anything yesterday. Well yes, the Flickr Help Forum. There I was a helper and also a victim. Will write more tomorrow. I could not bear another day of guilt. Now I need to sleep.

14.07
Big scare yesterdaynight, two fifteen. The fours rolled across my screen and they were instoppable. It began in a comment box in the Help Forum, after every letter I typed, sometimes two between, a 4 appeared, like so: i4t be4g4an etc. I thought perhaps it had to do with the site, but on other sites too the 4 terrorized my texts. Suddenly I noticed that the 4 pushed forward in the URL bar! On and on it went: 444444444444444444444444444444444444444444444444 etc. What to do? I pressed on shift and this brought the Fearful Four to a halt.
What could be the cause for this? A “four virus?  AVG’s punishment because I said theyr were a bunch of cons on their Facebook page? Revenge because I called someone a spammer somewhere? A mysterious Facebook virus? Did I mistakenly click on a phishing mail? Did I pull in malware? Are they hauling in my assets, € 444.44 ?
Struggling I managed to typ in the address bar: “my laptop keeps spitting out the letter four” – the searchresults were quite something, very many posts about vomiting cats, puking tots, celebrities spitting each other in the face in dressing rooms, drains ejecting muck right into the living quarters and someone who wished to spit all over everyone at Microsoft for deleting his account, but no sign of my problem. And all the time I needed to take care the cursor was not parked anywhere for inevitably the Fearful Four would start the next march.
Finally, by adapting my search query I arrived at a Windows site explaining this curious phenomenon: “First check whether the key in question isn’t stuck by some obstruction, like a tiny crumb…” I bent over my keyboard and looked…and sure enough, the Four key sat there, entirely depressed and obviously stuck by a minute grain just under the rim. Funny thing though that I cannot remember having used it, prior to getting stuck. Slippery fingers maybe.
What a laugh.

Upheaval in the Help Forum! Evidently staff decided that all those not using a supported or outdated browser… need to be halted in their tracks. And so: each time you wanted to click through to the photo page a huge green and yellow screen filled with out or focus blades pretending to be grass, popped up saying “The grass could be greener on this side”. You could then click through a “no thanks take me to the site anyway” link and there would be your photo page waiting for you. However, you needed to repeat this procedure each time you wanted to view a new photo page. My god. Yes, I know, generally sites will not support medieval browsers but actually blocking them? Fairly ridiculous. If the user wants their use of a site hampered by their inadequate software, then that is their own decision, period.

Again I noticed how warped some people in the Help Forum really are. An indignant member delivered a rant directed at certain regulars and I daresay they had a couple of strong points, where they asserted that these particular people seem to be identifying with “the master”, read: Yahoo. Most notably that is the case with the Uberbitch of the Help Forum, who has even developed her own brand of corporate-speak. Since I began posting there this bunch is a constant source of amazement; only God could bring this collection together in one place for me to observe, analyse and …judge.

Then there is the matter of the spam post. Someone had linked to a site for online photo editing, very commercial, the first thing your eye fell on was a huge shopping cart with “Buy now!”. Doing this the member wanted to be of assistance to the OP (Original Poster) who was looking for photo editing progrmas. I too had posted a link to PicMonkey, an online editor which you can link to your account and also it is represented by a group on the site. Aside from that there are no shopping carts on PicMonkey and there are other reasons why PicMonkey is NO spam. And so I reported the other person’s link as spam to staff in a new post. Well, there you had it: the regulars pounced on me, why the other link was not allowed and why mine was and this and that and blah blah blah. I responded to one of the regulars’ posts conscientiously, stating the same arguments as above, then left the thread.
But I know that my attackers secretly agree with me, each for each, I know that all would have been well if it had been one of them in my stead to have reported the link.
And they know that I know. 

For me it is only a matter of time. Meanwhile I can impress something on my own mind, for later: mind princess,  hold your tongue. You have been posting for more than five years in the Help Forum and it should be enough to know how your words will be twisted. So: no interviews, no comment, no messages, no statements, no explanations. The parole, in the most literal sense: act, don’t talk.

 

 

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 21-04-15

3.28 pm
Hoe houd je voedsel vers bij gebrek aan een koelkast (kapot gegaan), een koelbox (kapot gegaan), of een een kelder (afwezig) ? Dan stop je de boel in luchtdichte plastic dozen en dan vul je de kapotte koelbox met water en dan leg je alle dozen in het water. Het lijkt te werken, kijk hoe ze daar lekker dobberen, in het koude water. Maar wanneer je een tomaat wilt eten en een doos uit het water vist en het deksel eraf haalt, blijkt dat “luchtdicht” kennelijk niet hetzelfde is als “waterdicht: kijk hoe de tomaatjes lekker dobberen binnenin de doos in een laagje water. Dit vereis een slimme aanpak, dus je legt de dozen die wel waterdicht zijn eerst in het water met de lekkende exemplaren erbovenop; de druk is voldoende om de onderste eronder te houden, terwijl de randen van de bovenste dozen boven het wateroppervlak uitsteken. Ook al weer opgelost.

Gert vraagt waarom ik in godsnaam niet gewoon even naar de winkel ga en een nieuwe koel box haal? Dat zal ik je vertellen Gert: bezwaar 1: de ervaring wijst uit dat de enige winkel die een geschikte koelbox verkoopt ver van mijn adres ligt; 2: de box is zwaar en groot en amper te vervoeren op mijn kleine vouwfietsje met kleine bagagedrager; 3: ik heb er geen zin in, want, 4: hou het simpel.
Uitleg bij 4: hoe meer apparaten je bij je leven betrekt, hoe moeilijker en hoe duurder je bestaan wordt. Het is het beste om vaker naar de winkel te gaan en slechts te kopen wat je meteen kunt opeten en wat overschiet gewoon te bewaren in dozen in het water. Klaar.

En voorts: tijdens de ochtendvergadering kwam er poep in de ventilator. Deze raadselachtige mededeling zal ik niet nader toelichten.

4.43 pm
En er worden almaar minder leuke liedjes geschreven. Mijn hemel, het is ten hemel schreiend. Wanneer zullen ze het weer kunnen? Liedjes schrijven die je kunt meezingen, die een kop en een staart hebben die ergens over gaan? Wanneer houden de zangers en zangeressen ermee op hun liedjes te schrijven in de wachtkamer van de therapeut?

23.40
Om twintig over zeven sprong ik op – het huis uit! Het was kouder dan ik dacht, ik huiverde in mijn namaak leren jasje over een katoenen trui en de enige remedie scheen te zijn: lopen alsof de duivel me op de hielen zat. Het park in, langs de ooievaars, ik liet de vijver links liggen, ging het park uit door het andere hek en van daaruit langs de rivier, ik liep snel, zoiets als snelwandelen, ik zal een merkwaardig schouwspel hebben opgeleverd, in aanmerking genomen dat ik een brandweer-roze trainingsbroek droeg, men had mij wel kunnen aanklagen wegens het beschadigen van het gezichtsvermogen. Op weg terug naar huis wipte ik de supermarkt even binnen en kocht ter waarde van elf euro boodschappen, droeg ze naar huis, ging de post halen (een rekening), maakte thee, ging achter mijn laptop zitten en klikte gelijk op mijn YouTube abonnement in mijn mail box en dus zit ik hier nu, nog steeds gehuld in mijn namaak leren jasje, terwijl ik kijk naar de opmerkelijke alhoewel bebloede “carrière” van wederom een der psycho-messiassen  die deze wereld telt. Een of ander slachtoffer van een afgeknepen, religieuze opvoeding, met een baard en beheksende ogen die, ergens in de jaren zeventig, een stel vrouwen op zoek naar hun ziel overhaalde zich bij hem te voegen in de rimboe van Canada, een blokhut te bouwen, groenten te telen, brood te bakken en ook zijn kinderen te bakken zogezegd, en natuurlijk… om het licht te zien. Geen van hen zag ooit het licht, inplaats daarvan zagen ze een heleboel bloed stromen door de “zuiverings-operaties” van hun messias op de keukentafel en door zijn straffen, die uitliepen op fatale kwetsuren en verminkingen. Na tien jaar “zuiverheid”, viel een der commune-leden van haar geloof en wist te ontsnappen. Ze rapporteerde aan de autoriteiten en zo ging de beuk erin en werd Roch Thériault, zoals deze psycho-messias heette, gearresteerd. In 1993 werd onze zelfverklaarde messias schuldig bevonden aan moord en aan 84 gevallen van brute mishandeling en veroordeeld tot levenslang. Echter, hij hoefde het niet zolang uit te zitten, zijn celgenoot stak hem de helpende hand toe.  Laatstgenoemde liep naar de bewakerspost op 26 februari 2011 en overhandigde hen het mes met de woorden: “Van dat stuk ellende zullen we geen last meer hebben. Hier is het mes, ik heb aan hem repen gesneden.”

Een van zijn concubines in de rimboe (nota bene, hij had 22 kinderen verwekt bij deze gelovigen), die een sleutelrol speelde bij het oprollen van de commune in 1989, schreef een boek over dit deel van haar leven (met haar linkerhand, aangezien haar rechterarm stukje bij beetje was weggesneden met een tapijthaak op een zonnige middag door de  psycho-medische messias) en, hoe kan het anders, volgde in de voetstappen van haar folteraar; ze beijvert zich met het organiseren van evenementen gewijd aan spirituele kracht en het geloof in jezelf.
Eind goed al goed? Zeg niet dat ik cynisch ben.

O, trouwens, die video was niet van het kanaal waarop ik ben geabonneerd en die moet ik morgen nog bekijken, dat is het Rubin Report, en dat gaat over ISIS leden die voetbal spelen met menselijke hoorden. Zeg nou niet dat *ik* cynisch ben.

 

ENGLISH

3.28 pm
How do you keep edibles fresh lacking a fridge (busted), a cooling box (busted) or a cellar (absent)? You put the stuff in vacuum plastic boxes to then fill the busted cooling box with water to then  lay all the boxes in the water. It seems to work, see how nicely they float around in the cold water. But later,  when you want to eat a tomato and you fish a box out of the water and remove the lid, it appears that “air tight” apparently is not the same as “water tight”: see how nicely the tomatoes are floating around in the box in a layer of water. This calls for smart handling, so you put the air tight boxes in the water first, with the leaky ones on top; the pressure is sufficient to keep the bottom ones down, while the leaky rims of the top boxes stay clear of the water.. Another problem solved.

Gert asks why in heaven’s name I don’t pop over to the shop and get me a new cooling box? I shall tell you Gert: objection 1: experience proves that the only shop which sells suitable cooling boxes is situated far from my address; 2: the box is heavy and big and barely transportable on my little folding bike with tiny rear carrier; 3: I don’t feel like it, because, 4: keep it simple.
Explanation for point 4: more gadgets in your life will increase problems and costs. The best is to visit the supermarket more often and buy no more than you can eat, and keep leftovers in boxes in the water. End of story.

And for the rest: during the morning conference the shit hit the fan. This cryptic announcement will not be clarified.

4.43 pm
And ever less nice songs are written, ever less. My goodness, it is a crying shame. When can they write songs again? Songs you can singalong, that have a beginning and an end and substance? When will the singers stop writing their lines in the therapist’s waiting room?

23.40 
At twenty past seven I made a dash for it – outside! It was colder than I thought, I shivered in my fake leather jacket over a cotton sweater and the only remedy seemed to be: walk as if the devil was on my heels. Into the park, past the storks, passing  the pond, out through the other gate and along the river, walking swiftly, something like race walking, I must have offered a weird spectacle, taking into account I was wearing track pants of the brightest pink, why, anyone could have sued me for impairing their eyesight. On my way back I hopped in to the supermarket and purchased for eleven euros worth of groceries, toted them bach home, got the mail (a bill), fixed tea, sat down behind my laptop and right away clicked on a YouTube subscription in my mail box and so here I am, still in my fake leather jacket, watching the noteworthy, though bloodied “career” of yet another one of this world’s psycho messiahs. Some victim of a constricted, religious upbringing with a beard and mesmerizing eyes who, back in the seventies, convinced a bunch of female seeking their souls, to join him in the backwoods of Canada, building a log cabin, growing vegetables, baking bread and baking his kids, so to speak,  and of course, seeing the light. None of them ever got to see the light, instead they saw a great deal of blood flowing through their messiah’s “purifying”  operations on the kitchen table and from his punishments, resulting in fatal injuries and mutilations. After ten years of “purity”, one of the believers  fell away from the faith, escaped and reported to the authorites who cracked down on the commune and Roch Thériault, as this psycho-messiah was called, got  arrested.  In 1993 our self appointed saviour was convicted of murder and 84 cases of brutal abuse and sentenced to life imprisonment. However, he never had to sit it out that long, his cell mate lent a helping hand. The latter walked to the guards’ station on February 26, 2011,  and handed them the knife with the words: “That piece of shit is down on the range. Here’s the knife, I’ve sliced him up.”

One of his concubines in the wilds (note that he fathered some 22 kids with these believers), who played a key role in the disbanding of the commune back in 1989, wrote a book about this part of her life (with her left hand, as her right arm had been cut away piecemeal with a carpethook, on a sunny afternoon by the psycho-medical messiah) and, as is to be expected, followed in her tormenter’s footsteps; she goes around organizing events dedicated to spiritual strength and the belief in oneself.
All’s well that ends well..? Don’t tell me I am cynical.

Oh eh, by the way, that vid was not the channel I am subscribed to, and I need to watch that tomorrow, viz.,  the Rubin Report, covering  ISIS members playing soccer with human heads. Now don’t tell *me* I am cynical.

 

 

 

Amsterdam, maandag-Monday 20-04-15

11.10 am

Het hoeft niet te kloppen!
En veeg gerust je vette vingers van het eten af aan je pyjama. Niemand zegt dat je dat niet moet doen.

Sinds gisteravond braken we hier ons hoofd over een woord wat we niet konden vinden; een woord voor een bepaalde kunstuiting. Vermiste woorden kunnen uitgroeien tot een obsessie. Ik werd herinnerd aan die bepaalde kunstuiting door een foto van een van mijn Flickr contacten. Het betreffende woord was mij ter ore gekomen op een kunstmanifestatie in het Amstelpark. Goede raad was duur. We zijn gaan slapen met het ontbrekende woord als een lege plek op ons slaperige netvlies. De ochtend brak aan en we werden begroet door het gezochte woord, nog steeds vermist. Tenslotte heb ik maar de moeite genomen om dit hele dagboek door te scrollen tot ik de foto tegenkwam die ik vorig jaar tijdens de eerder genoemde kunstmanifestatie had geschoten. Jawel, ik zag ogenblikkelijk het ongrijpbare woord: “interventie”. En wat dat dan wel zijn, in de kunst? Welnu, je zet ergens iets neer, bijvoorbeeld een gedekte ontbijttafel met maar drie poten en een stoel zonder zitting erbij en dat doop je dan “artistieke interventie”. Persoonlijk vat ik de term “interventie” op als toestemming van de overheid om subiet afschuwelijk straatmeubilair en zelfs spuuglelijke gebouwen te verwijderen.
Enfin, we hebben het woord!

22.56
Het is laat op de avond. Het is vredig. De radio speelt. Regelmatig controleer ik het Help Forum en even regelmatig geef ik antwoord op een vraag. Zojuist heb ik de films die ik schoot op mijn wandeling door het park, geüpload. Een fijne wandeling, leuke filmpjes. Van dieren, vogels, paartjes op banken, hollende mensen, flonkerend zonlicht op het water, eenden en ook nog een torretje op een blad. Het schenkt mij veel voldoening, deze eenvoudige, pretentieloze video’s te schieten, zonder betekenis, zonder boodschap, zonder bedoeling; ik schiet wat ik zie en dat is het.

Soms word ik overvallen door een enorm verdriet – om dingen die geen keer meer hebben – gedane zaken – van lang geleden – ik dacht dat de tijd de ergste wonden heelt maar kennelijk is er meer voor nodig dan tijd alleen.

 

 

Free counters!ENGLISH

11.10 am
Stop making sense!
And just wipe your greasy fingers from the meal on your pajamas. Nobody is telling you not to.

Since yesterday evening we wracked our brains for a word we could not find; a word denoting a particular form of art. Missing words can develop into an obsession. I was reminded of that  art form through a photo from one of my Flickr contacts. The word on hand had come to me at an art manifestation in the Amstelpark. Good council is worth more than money. We went to bed with the missing word  an empty spot on our sleepy mind’s eye. Morning broke and we were greeted by the wanted word still missing. Finally I took the trouble to scroll through this diary till I bumped into the photo which I had shot at the afore mentioned art manifestation, last year. Sure enough, I instantly spotted the elusive word: “intervention”. Anyone can create this nonsense art: place something somewhere, for instance a three legged table spread voor breakfast and a chair without a seat and that then you christen “artistic intervention”. Personally I take the term “intervention” as permission from the authorities to remove ugly outdoor furniture and even monstrous buildings asap.
Oh well, we got the word!

22.56
It is late in the evening. It is peaceful. The radio is playing. I check the Help Forum regularly and just as regularly I respond to a question. I just uploaded the films I shot during my walk in the park. A great walk, nice films. Of animals, couples on benches, running people, glittering sunlight on the water, ducks and too a beetle on a leaf. It is very satisfying, shooting these simple, unpretentious videos, without meaning, without a message, without an intention; I shoot what I see and that’s it.

Sometimes I am ambushed by huge grief – over things that cannot be turned around – what’s done is done – of long ago – I thought time healed even the fiercest wounds but evidently it needs more than merely time.

Amsterdam, zondag-Sunday 19-04-15

13.31 am
Wie kent het niet? Een la vol snoertjes en plugjes en adapters en stekkertjes…. en je wéét dat die ergens bij horen, of bij hoorden…maar je weet niet meer of ze nog steeds ergens bij horen… dus je durft geen enkel snoertje of plugje of adaptertje of stekkertje weg te doen, want stel dat je het snoertje of plugje of adaptertje of stekkertje onverhoopt nodig hebt omdat het toch nog ergens bij hoort wat je nog steeds gebruikt…. enfin, het dilemma is duidelijk: een zooi hulpmiddelen voor elektronica en je hebt het lef niet ze weg te doen. En al die snoertjes en plugjes en adaptertjes en stekkertjes lijken sprekend op elkaar!
Ik heb nu maar de snoertjes en plugjes en adaptertjes en stekkertjes waarvan ik de herkomst weet, in oude toilettasjes gestopt met een etiket waarop de identiteit en de herkomst van de inhoud staat vermeld. De ongeïdentificeerde snoertjes en plugjes en adaptertjes en stekkertjes worden bewaard in een van de dozen waarin ooit de zoveelste nieuwe camera was verpakt of lens of harde schijf of enz.
Ik voel me nu heel goed, ik voel me een held.

13.31 pm
Wat is dit vervelend! Om op “bewerken” te klikken onder de notitie en te worden beloond met het nieuwe akelige opmaakprogramma wat WordPress ons door de strot heeft geduwd! En het ergste is nog dat ze de vrijheid nemen om pardoes ervan uit te gaan dat ze de boel voor ons hebben “verbeterd”. Waar is het platform dat boodschappen als de volgende uitstuurt naar de leden:

Hallo allemaal! Klik alstublieft hier om onze nieuwe verslechterde tekstopmaak-ervaring te gebruiken! U zult er totaal op afknappen en zelfs overwegen de site te verlaten!

Maar goed, er is een omweg om bij het “klassieke” (lees: goede) opmaakvenster te komen, maar in het begin vergeet je dat, en het kost trouwens extra tijd.

Mijn creatieve blokkade schijnt te zijn opgeheven – de vreugde van het scheppen is weergekeerd. In biografieën over de grote creatieve geniën kun je wel lezen hoe ze jaren en jaren geen letter op papier kregen, geen foto uit de lens konden wringen, geen verf op het doek konden krijgen… wat lijkt me dat verschrikkelijk. Om je te verhangen, of jezelf te verzuipen of een kogel door je kop te jagen.

Ben ik nou de enige die dat heeft…?
Dan komt er iemand op de radio ons inlicht over zijn of haar club – de natuur heeft de persoon niet verrijkt met een motiverende stem, hij drukt zich uit in clichés, maakt niet duidelijk waar het precies over gaat en al met al vergaat je de lust om lid van de club te worden, of zelfs maar te overwegen. Want wat is dat voor een club die het minst inspirerende lid afvaardigt om de club te vertegenwoordigen?
In dit geval gaat het om een of andere homo club; de clubfoto laat zeven naakte leden zien, “gekleed” in grote kartonnen letters die de naam van de club spellen, en voorts de piemels, ballen en tieten aan het oog onttrekken.
Nou, dat is behoorlijk saai.

17.49
De statistieken pagina toont een enorm aantal bezoekers vandaag. Moet ik me zorgen gaan maken?

21.17
Op weg naar het park trof ik de buurman aan zijn voordeur. We spraken af dat we deze week de aarde gaan ontruimen. Alle acht miljard bewoners moeten verdwijnen. We verschepen ze naar Mars zonder hoop op terugkeer. Rendement van deze actie: de aarde zal zich herstellen tot haar oorspronkelijke maagdelijke staat en… eindelijk bestaat er buitenaards leven. Zij het voor korte duur – tenzij deze hardnekkig soort, homo sapiens, weet te overleven op Mars.
Vanzelfsprekend blijven mijn buurman en ikzelf hier. Vol vreugde zal ik over de autowegen kunnen rolschaatsen naar waar ik maar wil! Overigens is de aarde dan een zeer gevaarlijke plek geworden, nog gevaarlijker dan vóór de Grote Aardling Verhuizing. Want wie zal de kernreactoren beheren? Ik noem maar een dwarsstraat. Wat gebeurt er wanneer je een kerncentrale aan zijn lot overlaat? Het lijkt een leuk idee maar het is geen loze kreet: “tussen droom en daad staan praktische bezwaren”, om Willem Elsschot te citeren.

23.05
Het kan vreemd lopen in de wereld. Neem nou dit: ooit stond Veronica, het enfant terrible van de omroepwereld, bekend als een zootje cultuurbarbaren die het alleen maar ging om de kijkcijfers, ze stuurden seks en rock en roll de wereld in en voor de rest weinig of niets, maar…. vijf jaar geleden heeft V-Ventures, de investeringsmaatschappij van de Vereniging Veronica toch wel even het hele ANP opgekocht, en geloof mij, het ANP draait niet om seks en rock en roll – tenzij Veronica daar verandering in zou willen brengen, maar ik geloof van niet.

 

 V-Ventures

V-Ventures is onderdeel van de Vereniging Veronica en is als holdingmaatschappij onder meer (volledig) eigenaar van het ANP. Het eigendom van het persbureau past in de veranderde rol van de Vereniging Veronica in het afgelopen decennium: van uitbater van het commerciële Veronica met haar eigen zenderactiviteiten op radio, tv, print en internet naar een organisatie die “een betekenisvolle rol wil spelen in het Nederlandse medialandschap”. Betrouwbare en kwalitatief goede nieuws- en informatievoorziening is in de opvatting van de Vereniging Veronica een pijler van de democratie en garandeert een vrije en open samenleving.

En zo gaat Veronica voort, geheel in de geest van de voormalige frontman, Rob Out. Ziehier zijn legendarische afscheidswoorden, toen het doek voor Veronica viel krachtens de wet op de piraterij:

Op zaterdag 31 augustus 1974 klinken bij Radio Veronica om 18.00 uur de legendarische laatste woorden van Rob Out voor het stil wordt op frequentie 538: “bij het afscheid nemen van Veronica sterft ook een beetje de democratie in Nederland en dat spijt mij….. voor Nederland.”
 .
Misschien kijk hij nu glimlachend op ons neer, tevreden met de resultaten…of… misschien is hij nog onder ons, ergens op een geheim adres, bezig de missie van zijn leven te volbrengen: hij zal het zijn die de Messias aan de wereld voorstelt wanneer dat moment is aangebroken!
Ik weet zeker dat het hem niet zal spijten, noch voor Nederland, noch voor de wereld.

ENGLISH

13.31 am
Who does not know it? A drawer filled with cords, plugs, adapters and pins— and you just *know* that they go with other stuff, or used to… but you can’t tell whether that is still the case….so you dare not dispose of any cord, plug, adapter or pin… because imagine you might need the cord, plug, adapter or pin unexpectedly because it appears to match this or that which you still use…. anyway, the dilemma is clear: a bunch of accessories for electronics and you haven’t the nerve to dump them. And al those cords and plugs and adapters and pins are like identical twins!
So now I put the cords and plugs and adapters and pins that I can identify in old make-up satchels bearing a label stating the data and origins of the contents. The unidentified cords and plugs an adapters and pins are stored in one of the boxes which held yet another new camera or lens or hard drive or etc..
I feel great now, I feel a hero.

13.31 pm
How annoying this is! To click on “Edit” below the entry and be rewarded with the horrid new editor which WordPress pushed down our throats! And the most annoying thing is, they take the liberty to actually assume they have “improved” things for us. Where is the platform that issues messages to its members as follows:

“Hi all! Please click here to use our new worsened posting experience! You will be totally disenchanted and even consider leaving the site!” 

Anyway, there is a detour to get to the “classic” (read: good) editor, but in the beginning you forget and apart from that, it takes up more of your time.

My creative block seems to have lifted – the delight in creating has returned. In biographies about great creative geniuses you may read how they could not write for years and years, could not wring a photo from their lens, couldn’t get paint on the canvas…. how terrible that must be. Enough to hang yourself, or drown or stick a gun in your mouth.

Am I the only one with this…?
So someone on the radio introduces their club – nature has failed to enrich this person with a motivating voice, their sentences are riddled with cliches, they don’t clarify sufficiently what their club is all about and all in all you lose any interest to join their club, or even consider membership. Because what kind of club would it be that delegates the least inspiring member to represent the club?
In this case it concerns some gay club; the club photo shows some seven nude members, “dressed” in huge cardboard letters spelling the name of the club, hiding the dicks, balls and tits from view.
Well, that’s pretty dull.

17.49
The stats page shows a huge number of visitors today. Should I worry?

21.17
On my way to the park I encountered my neighbour at his front door. We arranged to evacuate the earth this week. All eight billion inhabitants need to disappear. We shall ship them to Mars without hope of return. Gain of this action: the earth will restore itself to its former pristine state and… finally there is extraterrestrial life. Be it of short duration – unless this pesky genus, Homo sapiens, succeeds in surviving on Mars.
Naturally my neighbour and I will remain here. Overjoyed I shall be able to rollerskate along the freeways to where ever it pleases me! For that matter the earth will have become a very dangerous place, even dangerouser (yes, wrong, I know) than before the Big Earthling Move. Because who will manage the nuclear power plants? To name just one issue. What happens when you leave a nuclear plant to its devices? It seems a nice idea but these words ring true: “Practical objections will block the road between the dream and the deed”, quoting the Flemish writer and poet Willem Elsschot.

23.05
How strange things can run. Take this: once upon a time Veronica, the enfant terrible of the Dutch broadcasting system, enjoyed the questionable reputation of a bunch of philistines purely interested in hits and views, sending sex and rock ‘n roll into the world and little else, but… five years ago V-Ventures, the holding company of the Veronica Society did grab the entire ANP news agency, and believe me, the ANP is not built upon sex and rock ‘n roll – unless Veronica would endeavour to change that but I don’t think so.
V-Ventures strives for a “reliable and powerful and effective news supply as that, in the vision of the Veronica Society is a pillar of the democracy and will guarantee a free and open community”.
How quaint this is, looking back on the words of Veronica’s erstwhile front man, Rob Out, on August 31 1974, when the Dutch government passed the anti-piracy law, prohibiting off-shore broadcasting:

” 31 augustus 1974. The day the music died. 
On Saturday 31 August 1974 we hear the legendary last words of Rob Out, at 18.00 pm before silence reigns on frequency 538: “When saying goodbye to Veronica, so does democracy in The Netherlands die in part and I express my regrets for…. the Netherlands.” 

Perhaps he is looking down on us, happy with the results….or… perhaps he is still among us, somewhere at a secret address, completing the mission of his life: it will be him to introduce the Messiah to the world, when the moment is there!
And I am sure he will not regret that, neither for the Netherlands nor for the world.

 

 

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 18-04-15

13.04.22
Naar het schijnt is “meteorologisch” een bijna onuitspreekbaar woord voor veel Nederlanders. Een ander woord waar grote aantallen mensen moeite mee hebben is het woordje “sorry”, overigens  geldt dit laatste voor veel van de overige miljarden op deze planeet.
Maar ik heb hier de oplossing: je hoeft het het niet in één keer te zeggen, doe het gewoon in drieën: “Het spijt mij”.

Wat dit laatste aangaat: veel trouwe luisteraars van Radio Veronica zullen vandaag (en de komende tijd) herinnerd worden aan de legendarische woorden van Rob Out, op 31 augustus 1974 “Dat spijt mij voor Nederland” toen de zeezender Radio Veronica het doek moest laten vallen op last van de Nederlandse regering.
Vandaag is de aftrap voor de viering van Veronica’s vijfenvijftigjarig bestaan.

Nou, ik zou ze iets kunnen vertellen. Misschien straks!

17.41
De stralende middag glijdt voorbij. Ik kon het park niet in, het zal er wemelen van de mensen die vastbesloten zijn om zich te amuseren, doorgaans vergezeld van wandelwagentjes gevuld met nakroost, vastbesloten om niet te slapen en hun ouders op iedere manier dwars te zetten die hun instincten hen opdragen. Dan zijn er de vrouwen gehuld in moslim weefsels of op z’n minst hoofddoeken en hoewel ik geen hekel heb aan de dragers haat ik wel de vrouwonvriendelijke uitdossing; het maakt hun gezichten onaantrekkelijk,  hun lichamen niet-bestaand en al met al zien ze eruit als mensen die op het punt staan om ergens binnen te gaan vol stof en vuil en dus beschermende plunje over zich heen hebben geworpen.

21.12
Toch nog een poging gewaagd! Het park lag verlaten. Een man die uit een verhaal leek te zijn gestapt plukte een narcis, rook eraan en er verscheen een gelukzalige uitdrukking op zijn gezicht. Daarna bleef hij enige tijd staan, de bloem in zijn hand die neerhing langs zijn lichaam. Ik filmde hem heimelijk van achteren zoals hij daar stond. Later kwam ik hem nog enkele keren tegen en iedere keer filmde ik hem. Hij droeg aldoor de narcis in zijn rechterhand. De laatste keer groette hij mij met een klein, verlegen lachje. Maar hij weet niet dat ik hem mee naar huis genomen, bloem en al.

Vond een of ander doormidden gesneden boomvruchtje op een grindpad. Het leek op een noot en was net zo hard.  Op de doorsnede leek het precies een hartje. Ik filmde het zoals het tussen het grijs en wit glinsterend grind lag. Vanavond zal ik een schermafbeelding maken van die video en hier posten. Het is niet iedere dag dat je een hart op je pad vindt.

FUJI BEW ORIG W - screencast of film VIDEO PROJECTS IX afternoon walk 18-04-15 --- Heart on the Path

 

ENGLISH

13.04.22
It seems that “meteorological” is a regular tongue twister for many. Another word presenting a great number of people with a problem is the little word “sorry”, actually the latter instance counts for all the other billions on this planet.
But here is the solution from me: you don’t need to say it all in once, just spread it over two words: “I apologize”.

As to “sorry”: many loyal listeners of the Dutch radio station Radio Veronica will be reminded, today (and coming) of the legendary words spoken by Rob Out, the then director, on 31st August 1974: “I am sorry for the Netherlands”, when on that day the curtain fell for Veronica as offshore station.
This Saturday Veronica is celebrating their 55th anniversary.

Well, I could tell them something. Maybe later!

17.41
The radiant afternoon is gliding by. I could not go into the park, it will be teeming with people determined to enjoy themselves, as often as not accompanied by strollers filled with offspring, determined to not sleep and bug their parents in each and every way there instincts dictate them. Then there are the women swathed in muslim fabrics or at least head scarves and though I do not hate the wearers I do hate their female unfriendly garb; it renders their faces unattractive, their bodies non-existent and all in all they look like people about to enter a place filled with dust and grime for which they donned protective gear.

21.12
Made a dash for it as yet! The park lay deserted. A man who looked as if he had stepped out of a story picked a daffodil, sniffed at it and an ecstatic expression appeared on his face. He then stood for some time, the flower in his hand hanging by his side. I filmed him on the sly, from behind, as he stood there. Later I met him a couple times more and each time I filmed him. He still carried the daffodil in his right hand. At the last occasion he greeted me with a small, shy smile. But he is unaware that I took him home with me, flower and all.

Found some fruit from a tree, hard and nut-like; it was cut through the middle and the cross section resembled a pure heart. I filmed it as it lay upon the gray and white glinting gravel. Tonight I shall create a screen cast from that video and post it on here. It is not every day that you find a heart upon your path.

FUJI BEW ORIG W - screencast of film VIDEO PROJECTS IX afternoon walk 18-04-15 --- Heart on the Path

 

 

 

Amsterdam, vrijdag-Friday 17-04-15

12.36
Koffie gedronken met een vriendin, een aangename tent in het winkelcentrum. We legden elkaar de diverse nieuwe ontwikkelingen voor, meest kwesties waar “wat”mee was. Ik omschreef mijn kwestie: de maffe nieuwe berekeningen die mijn energieaanbieder heeft uitgedacht en die nadelig uitvallen voor mij. Ze herkende deze “omkeer-rekenarij” onmiddellijk, zelf een vrouw uit het bedrijfsleven. De energierekening voor haar appartement in Frankrijk had haar, na maanden afwezigheid, ook verbaasd, er stond een (vrij hoog) bedrag op wat niet in verhouding stond tot het verbruik, namelijk nihil.
Ik bracht naar voren dat de nieuwe verdeelsleutels (die zo slecht passen op mijn eigen sloten), misschien het gevolg waren van nieuwe regelgeving door de Europese Unie. Mijn vriendin knikte somber. Het woord “regelgeving” is meestal reden om een somber gezicht te trekken. Zo ook het woord “omstandigheden”; er kleeft een beladen bijklank aan, roept associaties op met zwarigheid, narigheid, kommer, kwel, kortom, een toestand waar je tegen je wil in verzeild bent geraakt. Heel anders dan het woord “leefwijze” wat toch duidt op een situatie die je zelf hebt verkozen en niet met je rug tegen de muur. Dit terzijde.

Ondertussen: er zijn personen, werkzaam op dezelfde plekken als ik, offline en online, die zich bezighouden met de uiterst dubieuze praktijk mijn geest te manipuleren (althans te proberen) middels suggesties en gedachten waar zij mij aan blootstellen via mijn BuitenZintuiglijke Waarneming. Nodeloos te zeggen zijn zij zich volledig bewust van dit unieke vermogen wat volmaakt is ontwikkeld in mij.
Tegen deze operateurs zeg ik dit: doe maar, zet je pogingen voort met mijn geest te “knoeien”, het zal niet werken, het heef trouwens nooit gewerkt, ik was me al bewust van je plannen nog voor je goed en wel aan de slag ging of zelfs voordat jij je plan überhaupt opvatte, want wie jij bent staat op je voorhoofd geschreven met inkt die alleen ik lezen kan.Weet dan dat de dag zal komen waarop ik tegen je zal optreden en dan is je laatste kleine spelletje uitgespeeld.

17.11
Iemand in mijn onmiddellijke omgeving merkt op dat ik een ongelofelijk koppig stuk vreten ben en stronteigenwijs. Pardon, pardon, dat noemen wij “eigenzinnig” mijnheer O.

Trouwens, het verheugt mij te melden dat de pagina “ANP: van klasse naar K.U.T.”, stijgt in populariteit – ja mensen, hulp is in aantocht, het is nog niet te laat.

21.25
Ommetje gemaakt, waar? Nou, waar zal het zijn vandaag, niet ver en gewoon te voet, door de koude maar zonnige avond, het park in. Ooievaar zit op de eieren, koeien grazen bij het schrikdraad en verder niks. Op de terugweg eerst nog naar de supermarkt geweest voor een tas groenten. Plastic tas met tomaten, Chinese kool, witlof en komkommer in de hand kuier ik door het plantsoen en zie ik op het hoefijzervormige middenstuk een vrij groot vuur, kennelijk aangestoken door een lange  slungel die mismoedig in de vlammen staart. Naast hem op de bank produceert een radio “prikkeldraadmuziek” zoals wijlen mijn vader het noemde (waarom moge duidelijk zijn).

Eenmaal in huis werd me gevraagd of ik “er “klaar voor ben. Ja, ik ben “er” klaar voor. Wanneer ‘t “er” zal behagen te geschieden.

 

 ENGLISH

12.36
Had coffee with a friend, some pleasant setup in the shopping mall. We presented each other with various new developments, mostly stuff with “snags”. I described my issue: the crazy new calculations my energy provider has thought out and which are not to my advantage. She recognized this “backlooping” arithmetic immediately, being a business woman. The energy bill for her apartment in France had surprised her, after months of absence, it showed a fairly high sum which was disproportionate to what had been consumed, namely nil.
I put forward that the new distribution keys (which don’t fit locks at all), are perhaps a consequence through new regulations by the European Union. My friend nodded with a dark face. The word “regulations” is mostly cause for sombre faces.
(Like the word “circumstances”; the word is fraught with unpleasant connotations, evokes associations with trouble, misery, worry and care, in short a situation you got caught up in against your will. So different from the word “lifestyle” which points to a perspective you opted for wittingly and not with your back to the wall.)

Meanwhile: there are persons, active in the same places as I, both offline and online, who busy themselves with this very questionable practice of manipulating my mind (or attempting to) by transmitting suggestions and thoughts to my ESP. Needless to say that they are fully aware of this unique faculty of mine, developed to perfection.
To these manipulators I say this: go right ahead, proceed with your endeavors to “mess up” my mind; it will not work, it never worked for that matter, I was aware of your plans already before you got properly started, or even before you conceived of your plan, since who you are is written on your brow in ink for my eyes only. Please know that the day will come when I shall deal with you and you will have played your last little game.

17.11
Someone in my direct vicinity tells me I am a headstrong case, and unbelievably pig-headed. I beg your pardon, I beg you pardon mr. O., we call that “self-willed”.

Actually I am glad to note that the page “ANP: from classy to crap”, is gaining in popularity – yes people, help is on its way, it is not too late.

21.25
Went for a walk, whereto? Well, where would it be today, not far and simply on foot, through the cold but sunny evening, into the park. Stork sitting on their eggs, cows grazing under electric fencing and that’s it. On the way back took a detour for the groceries, supermarkt. Toting a plastic carrier bag with tomatoes, Chinese Cabbage, endive and cucumber I amble through the public garden and my eye spies a fairly big fire, crackling and roaring, in the horseshoe clearing, evidently built by a lanky, morose young guy, staring into the flames. Beside him on the bench a radio produces “barbed wire music” as my late father used to call it (the cue for this term may be obvious).

Once home I was asked whether I was “ready” for it. Yes, I am ready for “it”. Whenever it pleases “it” to happen.

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 16-04-15

22.15
Naar de bios geweest. Een Engelse film, “Suite Française”, verfilming van een bestseller die ik niet kende. Mijn vriendin zei lachend na afloop dat ze het een ongelofelijk slechte film vond maar ik heb me geen moment verveeld. Ben ik gauw tevreden? Het moet inderdaad wel heel heel slecht zijn wil ik dat woord in de mond nemen. Maar dan blijkt dat ik alleen ben met mijn slechte pers. Zoals “Awakenings”, genomineerd voor Oscars en andere onderscheidingen, nou, ik keek voornamelijk op mijn horloge. Zo ook met “La Maman et la Putain” (Jean Eustache) en “Weekend” (Godard). Dat zijn trouwens de enige twee films waar ik halverwege uit ben gelopen. Strontvervelend, maar worden alom erkend als meesterwerken. Tja.

Tijdens de film, die tijdens de Tweede Wereldoorlog speelt, verscheen er plotseling een voorstelling op mijn netvlies: F. in een Duits SS-uniform gezeten aan mijn keukentafel, zijn ellebogen steunend op het tafelblad, zijn hoofd in zijn handen. Toen ik thuiskwam zat er niemand op die plek, laat staan F. in een SS-uniform.

Ik had me voorgenomen om het programma Radar te benaderen over de rare energie rekening. Maar wanneer ik de site van Radar bekijk dan zinkt de moed me in de schoenen. Lieve help, het lijkt wel een jungle van links en knopjes en zoekvelden en forums en adviezen en oproepen en verwijzingen en nog meer adviezen, ik word er tureluurs van. Ik zal er in verstrikt raken. Tenslotte leek het mij verstandig om de sociaal raadsman te bellen. Misschien heeft hij diepere kennis van de diepere logica der energiebedrijven.

ENGLISH

Went to the movies. A British film, “Suite Française”, screen adaption for the bestseller of the same name, which I was not acquainted with. When the film had ended my friend laughed and said that she judged it an unbelievably bad film, but I wasn’t bored for a second. Am I easy to please? Well, I must admit, it takes a really terribly poor movie to put me off. But in those cases it appears my bad press finds no support. Like “Awakenings”, nominated for Oscars and other prizes, well, I mainly looked at my watch. Same things with “La Maman et la Putain (Jean Eustache) and “Weekend” (Godard). For that matter those are the only two films which I walked out on half way. Boring as hell, but are generally recognized masterpieces. So.

During the film, playing during the Second World War, a picture appeared on my mind’s eye: F. in a German SS-uniform, seated at my kitchen table, his elbows propped on the table top, his head in his hands. When I got home no one was sitting there, let alone in an SS-uniform.

I had intended to approach the program “Radar” (a Dutch television program representing consumers’ interests, checking companies and organization for wrongs, for misleading information etc.) about the weird bill. But when I run through the Radar site my heart sank. Good grief, it resembles a jungle of links and buttons and search boxes and forums and advice and reminders and references and more advice, drives me nuts. I’ll get entangled in it. Finally I deemed it wise to the social counselor. Perhaps he is deeply versed in the deeper logic of energy providers.

Amsterdam, donderdag-Thursday 16-04-15

12.55 
Eindelijk.

Eindelijk iemand die het begreep.

Eindelijk iemand van het energiebedrijf die het begreep.

Eindelijk iemand die begreep dat het een vreselijk pijnlijke klap in je gezicht is wanneer je gestraft wordt voor de zuinigheid die je betracht.

Mijn held van de dag is de persoon die mijn frustratie begreep en ofschoon hij mijn situatie niet kon veranderen, had hij toch begrip, haalde hij mij toch uit die hel van het niet worden begrepen. Al zijn collega’s die ik om opheldering vroeg, vorig jaar en dit jaar, kwamen met de bekende “U moet het zo zien bla bla etc” argument.

Heb ik hem passend bedankt? Maar aan de klank van mijn stem zal hij mijn dankbaarheid hebben kunnen aflezen.

Ander onderwerp, voor het geval deze of gene er benieuwd naar is: ik kan u precies vertellen wat de nieuw gekomen Messias aan de wereld zal zeggen:

“Hallo! Laat mij u dit vertellen: tot nu toe ben ik mishandeld en tot tranen toe gepest. Ik ben gekruisigd evenzovele malen als ik een mens ontmoette, ik heb een enorme stapel rekeningen voor anderen betaald en dus ben ik helemaal klaar met deze wereld. Het is de wereld van de mensen, zij zijn het die regeren en beslissen. Ze corrumperen alle dingen die binnen hun bereik komen en ze bezoedelen ieder schone vloer die ze betreden. Ik zal er vanaf zien deel te nemen aan hun wereld, ik zal er van af zien hen te zeggen wat zij moeten doen, en ik zal geen antwoord geven op hun vragen. Ik zal mij terugtrekken op een veilige plek samen met hen die mij begrijpen en mij liefhebben.Ik zal mijn werken verkopen aan de mensen en voor de rest kunnen zij opdonderen en mij met rust laten.”

 Alles wat ik hen zal vertellen zal worden verdraaid en uiteen gereten en opgehangen aan de verkeerde wanden, gesproken door de verkeerde lippen, gelezen door de verkeerde ogen en verkeerd worden bewaard in de herinnering . Wanneer ik maar één woord spreek zal ik acht miljard keer verkeerd worden geciteerd. Mensen zijn feilbaar, zij waren dat altijd en ze zullen het voor eeuwig zijn. Ze leven in duisternis, zelfs de meest verlichte monnik zal nooit het licht zien en er is geen mens aan wiens handen geen bloed kleeft.

 

ENGLISH

12.55
Finally.

Finally someone who understood.

Finally someon from my energy provider who understood.

Finally someone who understood how painful this slap in your face must be, to be punished for your thrift.

My hero of the day is the person with understanding for my frustration and although he could not change my situation, he did understand, he did take me away from that hell of not being understood. All his colleagues, whom I asked for a clarification, last year and this year, came with the well known: “You need to look at it this way blah blah etc.”

Did I thank him enough? But he can have picked up on my gratitude from the sound of my voice.

Different subject, just in case anyone is interested: I can tell you exactly what the new come Messiah will tell the world:

“Hello there! Let me tell you this: up till now I have been abused and bugged to tears, I have been crucified as many times as I encountered a human, I footed a tremendous heap of bills in others’ stead and so I have had it with this world. It is the world of the humans, it is them who rule and decide. They corrupt all things that comes their way and they defile any pristine floor they set foot on. I shall refrain from taking part of their world, I shall refrain from telling them what they should do, and I shall not answer their questions. I shall retreat to a safe place together with those who understand me and love me. I shall sell my works to the people and for the rest they can damn well get lost and leave me in peace.”

Each and everything that I shall tell them will be twisted and ripped apart and hung to the wrong walls, spoken from the wrong lips, read with the wrong eyes and remembered the wrong way. If I utter only one word I will be misquoted eight billion times. Humans are fallible, they always were and they will be forever. They live in darkness, even the most enlightened monk will never see the light and there is no human who has no blood on their hands.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.