Amsterdam, zaterdagnacht-Saturday night 22/23-07-17

01.36
Froome did not win the time trial in Marseille – a third place was for him. So he came out of his incubator, the Sky team, and… lost. I shall say it again: if that guy wouldn’t be mollycoddled by the Sky team, whose racers are literally sacrificed to Froome, he would not stand a chance of winning. All his tour wins are the result of laboratory testing, careful planning, strategy, sacrifice, preferential treatment and protection. Froome seems a zombie, created by doctors, therapists, dietitians and dedication, read:  mainly that of others.
I’ll never forgive him that shitty remark about Tom Dumoulin having to take with him a bag of “disposable nappies”.

Today was totally uneventful in my flat – and I did not seek events outside the premises – when finally the end of the stage set me free from the laptop monitor, it rained.

The housing corporation announced they would go around in the neighbourhood, ringing bells and asking to conduct some “safety” check in our flats. No, no no, please no upheaval. I shall need to fend them off, any which way.

The housing corporation sent yet another mailing: end of August the gallery floor will be raised… so that the doorstep is no longer a step, but a “ramp”, no doubt to make it easier for people with walking aids to get into their flat. Did you know that walking aids will ruin your back? Just look at those hobgoblins, pushing their walking aids, stooped and hunch backed. In the good old bad old days the old people used walking sticks, which at least would keep them upright and walk with a measure of dignity – just look at them now, behind their little push carts! A pitiful sight to behold and it will insult to injury.

Amsterdam, donderdagnacht – Thursday night 21-07-17

01.59
En toch nog…. het lijstje van onderwerpen waarover ik me had voorgenomen om te schrijven is niet geschreven gebleven. Natuurlijk is dat een rare constructie en ik  ben nu zo slaperig dat het in feite verbazingwekkend mag worden genoemd dat ik nog steeds blind kan typen. En vrij foutloos. Maar misschien omdat het een geautomatiseerde vaardigheid is. Ik leerde het toen ik vijftien was, op een HBS die extra cursussen aanbood voor de handel: stenografie, boekhouden, handelsrekenen en handelskennis. En zo ben ik nog steeds de meest onzakelijke persoon die je je maar kunt voorstellen; van stenografie kan ik me alleen maar de “a” herinneren, wat een kort schuin lijntje, rechts omhoog voorstelde, iedere poging tot boekhouden resulteert in vreemde, onverklaarbare verschillen tussen de linkerkolom en de rechterkolom, ik ben dankbaar dat ik überhaupt mijn boodschappenlijstje kan optellen, laat staan me bemoeien met handelsrekenen en wat betreft “handelskennis”, weet ik dat het meeste wat je koopt de prijs die je ervoor betaalt niet waard is en dat bijgevolg de rijken rijker en de armen armer worden, MAAR… ik kan nog steeds blind typen als een duivel op ieder toetsenbord. Dus!

ENGLISH

01.59
And yet…. the list of subjects I had planned to write about is unwritten about. Of course that is a weird construction and by now I am so sleepy and tired that it is fact amazing I can still touch type. And fairly faultless. But perhaps because it is an automated skill. I learned it at fifteen at my  high school which offered additional courses for commerce: stenography, bookkeeping, commercial arithmetic, and trade knowledge. And so now I am still the most un-businesslike person you can imagine; of stenography I only remember the “a” which was a short slanting line upwards to the right, any attempt at bookkeeping results in strange, inexplicable differences between the left hand and the right hand column, I am thankful I can even add up my grocery bills, let alone engage in commercial arithmetic, and as to “trade knowledge”, I know that most stuff you buy isn’t worth the price you pay for it and that by consequence the rich get richer and the poor get poorer, BUT… I can still touch type the hell out of any keyboard. Hah!

See you in the light of day (I hope).

Amsterdam, dins. op woens. -Tues. on Wed. 18/19-07

02.19
Op maandag was ik in het rolschaatsers-paradijs – een fantastische route ontdekt, helemaal glad, slechts één stukje van zo’n 400 meter slecht oppervlak – de zon scheen, weinig wind, zover het oog reikte kon ik groene groene velden zien, hier en daar wat koeien (de bofkonten, niet opgesloten in een donkere schuur), sloten gevuld met blauw water en eenden erin, en een rijtje bloemkoolvormige bomen op een verre horizon…. en ik was de blije waarnemer van al deze Nederlandse landelijke schoonheid, flitsend over een fietspad op mijn blauwe rolschaatsen.
Later die avond legde ik de meetlat langs mijn route op Google maps en het bleek dat ik 25 en een halve kilometer had afgelegd (wat deels mijn onwillige benen verklaard, op dinsdag, gisteren ).

Het kastje bevestigd aan de binnenzijde van de voordeur was kapot – de scharnieren waarmee het deurtje vast zat lieten los omdat er een barst in het hout zat dus de schroeven hielden het niet meer (klinkt dit plausibel?). Ik hurkte in de schaars verlichte hal, achter de voordeur, en probeerde de scharnieren te repareren met een schroevendraaier en andere gereedschappen. OP het laatste, mijn rug deed zeer, het deurtje lag op de keukentafel, schroeven en scharnieren verwijderd, scheel van het turen naar minieme dingetjes bij slecht licht in het halletje – maar R. stak de helpende hand uit: “Probeer het eens met plakbank…”. Nou, dat werkte, de brede, doorzichtige stroken supertape hielden het kleine deurtje van het kastje op zijn plaats – dat depot is van cruciaal belang met het oog op mijn geestelijke gezondheid Dat namelijk bevat mijn sleutels aan haakjes die uit uit de achterwand van het kastje steken – de grote sleutelbos, waaronder de sleutel van mijn voordeur, en verscheidene andere sleutels die toegang verlenen tot belangrijke kasten in mijn flat. Voor ik deze veilige bewaarplaats voor mijn sleutels had geregeld, ging ik dikwijls door het linkt, letterlijk elke dag, wanneer ik weer eens een of andere sleutel kwijt was. Het werd zo dat ik vreesde voor aan hartaanval gezien de intense stress opgewekt door mijn zenuwgestel wanneer een sleutel niet bleek te zijn waar hij moest zijn. En dat was natuurlijk de kern van het probleem: er was eenvoudigweg geen plek waar mijn sleutels zouden moeten zijn!

Op een dag, in 2004, toen ik langs een gracht in het centrum fietste, zag ik een hoop vuilnis op een hoek, en precies bovenop, dit kleine kastje van blond hout. Ik sprong van mijn fiets, zette hem weg, en pakte het interessante voorwerp van de hoop, inspecteerde het aan alle kanten – het bleek niet beschadigd, dus ik stopte het meteen in mijn fietstas.

‘s Avonds, thuis, zette ik het vast aan de binnenkant van mijn voordeur met een paar spijkers en een hamer. “Beng beng beng” zei de hamer, daarmee was het kastje bevestigd, en dolgelukkig hing ik mijn sleutelbossen aan de haken en dat was dus werkelijk het einde van mijn sleutelellende. Vanaf dat moment is het eerste wat ik doe wanneer ik thuiskom en mijn voordeur openmaak: mijn sleutels toevertrouwen aan het kastje van blond hout.  Zo zijn mijn geestelijke gezondheid en de staat van mijn zenuwen er aanzienlijk op vooruit gegaan. Dus voordat je een pot pillen open maakt of een psychiater bezoekt: het zou zomaar een praktisch probleem kunnen zijn waardoor je zo van streek raakt, dus zoek eerst naar het meest voor de hand liggende alvorens je in troebele wateren duikt.

Ik heb niet half datgene opgeschreven wat er op mijn lijstje staat, alzo zal ik het morgen in orde maken in het ochtendlicht. Ik ben doodmoe en val zowat van mijn stoel.

ENGLISH

02.19
On Monday I was in skater’s paradise – discovered a fantastic route, smooth all over, only one stretch of some 400 meters bad surface – the sun was shining, not much wind, as far as the eye could see green green fields, some cows here and there (the lucky ones not cooped  up in a dark shed), ditches filled with blue water and ducks in it, and a line of cauliflower shaped trees on a remote horizon….and I was the happy observer of all this Dutch rural beauty, flashing along a cycle track on my blue roller skates.
Later that evening I measured my route on Google maps and it appeared I had covered 25 and a half kilometers (which partly explained my unwilling legs on Tuesday, yesterday).

The little cabinet fastened to the inside of the front door got busted – the hinges that held its door in place were letting go because there was a crack in the wood so the screws didn’t hold (does this sound plausible?) . I crouched in the sparsely lit hall, behind the front door, attempting to repair the hinges with a screwdriver and other tools. In the end, my back aching, the door on the kitchen table, screws and hinges removed,  cross eyed from peering to minute thingies in a bad lit corridor, R. came to my rescue: “Try some tape…” Well, it worked, the broad, transparent strips of super tape, held the little door of the cabinet in place – that depository is of crucial importance in regard to my sanity. It namely, holds my keys on hooks protruding from the back panel of the cabinet – the big bunch of keys, among them my front door key, and various other keys for accessing important closets in my flat. Before I had arranged this safe keeping for my keys, I would freak out frequently, literally each day, when once again I had mislaid some or other key. It got so that I feared I might suffer a heart attack, seeing the intense stress triggered by my nervous system if any key appeared to not be where it should be. And that of course was the pinpoint of the problem: there simply was *not* any place where my keys should be!
One day, back in 2004, cycling along a canal in town, I noticed a heap of trash on a corner, and right on top, this little wooden cabinet of blond wood. I jumped from my bike, parked it and took the interesting article from the heap, inspecting it from all sides – it seemed to not be damaged, so I immediately put it in my bicycle bag.
In the evening, back home, I fixed it to the inside of my front door with a couple of nails and a hammer. “Bang bang bang”, said the hammer, the cabinet was then in place, and happily I hung my bunches of keys on the hooks and that was really the end of my key woes. Since then the first thing I do after returning home and opening my front door, is entrust my keys to the cabinet of blond wood. Thus my sanity and the state of my nerves have improved considerably. So before you open a pot of pills, or see a shrink, just remember: it might be still be a practical problem upsetting you, so first look for the obvious before you dive into the muddy waters.

I have not written half of what is on my list, so that will be taken care of in the morning light. I am dead tired and about to fall off my chair.

Amsterdam, zondag-Sunday 16-07-17

middernacht
Hij is hier. De tekening die zoek raakte. Hij is nog steeds zoek, maar toch is hij hier. Een volmaakt replica, zelfs nog mooier dan het origineel. Vanaf een foto vervaardigd. De drukker heeft zijn werk prima afgeleerd, ere wie ere toekomt. In de drukkerij, afgelopen vrijdag, toen de tekening in de lijst en achter glas werd gezet, merkte ik een vreemd bobbeltje – ik dacht dat het in het papier zou zitten, maar toen we de glasplaat verwijderende voor de controle, bleek het glas op die plek te zijn beschadigd.  Wat me niet verbaasd; het origineel had, 43 hele jaren lang, de wand gesierd van een appartement waar een diep ongelukkige vrouw haar leven leefde – het volgende was dat er onzorgvuldig met de tekening werd omgesprongen toen de ongelukkige eigenares verscheidde – een familielid belast met de ontruiming van het appartement, vertelde mij dat ze hem van de wand had gehaald en hem tegen de muur had gezet op de overloop in het trappenhuis en dat was de laatste keer dat iemand hem nog had gezien. Ik hoop dat er niet ooit weer iets met dat werk gebeurd, afgezien van het deukje in het glas, nu hij, in gedupliceerde vorm zijn weg terug naar de schepper heeft gevonden, mijn persoon.

Nu ik mijn vaders boot heb teruggevonden, word ik plotseling ondergedompeld in de bootwereld – ik raakte bekend met de Hillyard Owners Association, zoals de naam aanduidt, een gemeenschap van mensen die Hillyard jachten bezitten, of vroegere eigenaren, c.q toekomstige eigenaren – en ook werd ik lid van een groep gelieerd aan de HOA op Facebook. Ik vraag me af of iemand die bij de vereniging hoort, of er althans vertrouwd mee is, de Yeoman’s Maid zal kopen, het zou wel leuk zijn om haar in het vizier te houden. In het andere geval, zal ze misschien aan  onbekende horizonten verdwijnen.
Als ik al ooit had gespeeld met de gedachte haar te kopen, ben ik nu afgestapt van dat – lichtzinnige – idee. De Yeoman’s Maid moet door blauwe wateren klieven, met zeilen die opbollen in de wind, haar boeg omgeven door een mist van zoute, glinsterende nevel!

Tot zover.

Ik dweilde een plasje gemorst plantenwater van de galerij – toen ik aan het andere eind mijn slordige buurman aan zag komen, die een ondefinieerbare aura van louche activiteiten in duistere stegen, met zich mee draagt – ik stond op, zo ontspannen als mogelijk en ging mijn flat in, nog steeds de gieter in de hand – ik wilde niet bijdragen aan een scene waar men kon zien hoe ik de galerijvloer aandweilde, ogenschijnlijk ten behoeve van mijn buurmans koninklijke voeten, god verhoede het – aan de andere kant zou ik het niet erg vinden wanneer men er getuige van was hoe ik de vloer reinigde waar hij net overheen had gelopen – niet verwonderlijk met het oog op de verzameling rotzooi aan zijn deur, waartussen  je rafelige stukje poepluiers kunt onderscheiden, het product van zijn tweejarige kind.
(Ik moet het vitten op deze, en hun domme, slordige levens, staken.)

Toen ik laatste het park bezocht, sprong ik weer eens op de grote ronde stenen, gelijkend op molenstenen, die hier en daar langs de paden zijn neergelegd. Ik kwam ertoe deze kleine oefening uit te voeren, zo’n twee jaar geleden bij het zien van een vrouw die dat deed: met beide voeten tegelijk op de steen springen. In het begin haalde ik het maar net – en het was een beetje eng, stel je voor dat ik het niet zou halen, ik zou rondlopen met een behoorlijke deuk in mijn scheenbenen, of zelfs een breuk. Maar goed, om een lang verhaal kort te maken: dus deze laatste keer kon ik daadwerkelijk opspringen om dan in het *midden* van de enorme steen te landen; voorheen stonden mijn hielen iedere keer dichtbij de rand. Dit om aan te tonen hoe het rolschaatsen je beenspieren versterkt. Dank u.

Lest best: ik kwam er achter hoe deze walgelijke website “Stormfront” toch waarachtig een passage uit de Bhagavad Gita omarmt, ter ondersteuning van hun sinistere doel, namelijk ieder mens uitroeien (of hem/haar knechten), die niet 100% wit is, van binnen en van buiten. Andere auteurs wiens namen op deze zelfde wijze worden bevuild, zijn George Orwell en Abraham Lincoln. Ik zou willen weten hoe Stormfront-leden “Animal Farm” zouden lezen – ik denk dat ze alles omdraaien, en de varkens zwart maken.
Mijn observatie gaf mij weer zo’n ongemakkelijk gevoel; denkend aan het lot van je schrifturen, wanneer je ze eenmaal de grote slechte wereld in hebt gestuurd.

O, voor ik het vergeet: Bauke Mollema won de 15e etappe van de Tour (de France). Ja, ik ben blij dat mijn landgenoot de winnaar was. Ja, ik heb nationalistische tendensen. Ja, ik ben trots op mijn land. Ja, ik betreur het hoe mijn land wordt onderworpen aan globalisering en… Islamisering. Nee, ik ben geen voorstander van White Pride, Stormfront of iedere andere organisatie die tekent voor blanke overheersing.

ENGLISH

midnight
It is here. The drawing that got lost. It is still lost but still it is here. A perfect replica, even more beautiful than the original. Created from a photograph. The printer did a great job, credit where credit is due. In the printer shop, Friday last, fitting the drawing in the frame behind glass I noticed a strange bump – I thought it might be the paper, but when we removed the glass plate to check, the glass appeared to be nicked in that spot. Doesn’t surprise me; the original had, for 43 whole years, adorned the wall of an apartment where a profoundly unhappy person lived her life  – next that original drawing was not handled with care when the unhappy owner passed away – a family member, charged with clearing the apartment,  told me she  had taken it down and propped it against the wall on the landing in the stair well and that was the last anyone had seen of it. I hope nothing ever happens to that work again, nick in the glass permitting, now that it has, in duplicated form, made it back to its creator, my person.

Now that I found back my father’s boat, I am suddenly immersed in the boat scene – I became familiar with the Hillyard Owners Association, as the name suggests a community of people who own Hillyard yachts, or former owners or prospective owners – and too I joined the group linked to the association on Facebook. I wonder if someone belonging to the association, or at least familiar with it, will buy the Yeoman’s Maid, it would be nice to keep track of her. In the other case, she might vanish into lost horizons.
If ever I toyed with the idea of buying her, I have now abandoned that -frivolous- notion. The Yeoman’s Maid must cut through blue waters, the wind filling her sails, her bow surrounded by a mist of salty, glittering spray!

So far go good.

I was mopping up dripped puddles from watering the plants — at the other end of the gallery I saw my sloppy neighbour approaching, who carries with him an indefinable aura of shady activities taking place in dark alleys  — I got up, as relaxed and casual as possible, and went into my flat, still holding my watering can — I did not wish to contribute to a scene where I was witnessed to be mopping the gallery floor, ostensibly for my neighbour’s royal feet to tread on, heaven forbid – on the other hand, I wouldn’t mind being seen to clean the floor he had just walked over… not surprising with a view to the collection of junk at his door, among which you can discern frayed bits of poop nappies, the product of his two year old.
(I should stop harping on these next door people and their stupid, sloppy lives.)

When I last visited the park, I once again jumped onto the big round stones, resembling mill stones, lying around here and there, along the paths. I got to doing this little exercise, some two years ago, seeing a woman doing it: jumping on the stone, with both feet. In the beginning I barely made it – and it was a bit scary, suppose that if I didn’t make it, I’d be walking around with a fair dent in my shins, or even a fracture. Anyway, to make a long story short, so this last time I could actually jump up and land right in the *middle* of the huge stone; previously my heels would be just close to the rim. This goes to show how rollerskating will boost your leg muscles. Thank you.

Last but not least: I came to know how this revolting Website “Stormfront” actually embraces passages from the Bhagavad Gita, to support their sinister purpose, which is annihilate every human (or enslave him/her) who is not 100% white, inside and out. Other authors whose names are sullied in this way are George Orwell and Abraham Lincoln. I wonder how Stormfront members will read “Animal Farm” – I suppose they would turn it all around, and make the pigs black pigs.
My observation again served to make me uncomfortably aware of the fate of your writings, once you have sent them into the big bad world.

Oh, lest I forget: Bauke Mollema won the 15th stage of the Tour (de France). Yes, I am happy my countryman was the winner. Yes, I have nationalist tendencies. Yes, I am proud of my country. Yes, I deplore witnessing how my country is subjected to globalism and… to Islamism. No, I am not in favor of White Pride, Stormfront, or any other kind of organization that votes for white supremacy.

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 15-07-17

03.05
Straks schrijf ik.

ENGLISH

03.05
I shall write presently.

Amsterdam, donderdag-Thursday 13-07-17

01.07
Mijn vermoeden was juist, Chris Froome is een trol. Gevraagd door een journalist of hij Dumoulin als een bedreiging zag, antwoordde hij met: “Nou, hij moet dan wel een zak wegwerp luiers meenemen (…)“, verwijzend naar Tom’s plotseling nodig moeten gedurende een etappe in de Giro dit jaar. Ik wist het, ik wist het steeds, Froome is een eikel.

Er is een angstig gebrek aan zaken om het over te hebben. Het grootste deel van de dag hang ik rond in huis, en ik doe niet eens moeite om naar de brievenbus te gaan, ik bedoel de fysieke, de doos in de muur, voorzien van een sleuf, zodat de postbode/postvrouw de envelop in de doos-in-de-muur kan laten vallen. Alle shit komt op me af recht vanuit deze rechthoekige, platte, zwarte doos, de laptop. De goede dingen trouwens ook. Laten we niet te knorrig zijn.
De komkommerplant, die ik hield voor een sperzieboon, levert grote gele bloemen op en…. minieme komkommers. Ik staar er naar met ontzag en durf ze amper aan te raken, op gevaar dat ze van de stengel zouden vallen. Deze schuchtere augurkjes  zijn bleek, wittig-groen, bedekt met kleine zwarte pikkeltjes. Aan het ander eind van de rij manden, emmers, dozen, kommen, tonnetjes en potten, gevuld met bloeiende planten, staat een geheimzinnig groeisel – ik kan het niet identificeren. Zo’n veertien dagen geleden ontsproten er bloemen aan, ze zijn groot gegroeid en geven een aangename zoete geur af.
Ik zou gaan rolschaatsen of fietsen (wat ik gisteren deed) maar de Tour de France houdt mij aan mijn laptop gekluisterd.

Laatst hurkte ik bij mijn bloemen neer, om ze water te geven, en dan het gemorste water op te dweilen van de galerijvloer en ik keek even naar links: daar zag ik nog steeds de grijze plastic vuilniszak, uitpuilend van de afgedankte kleren van mijn buurman – zo’n twee meter verderop, hing een enorme witte tas aan de deurknop, vol troep en zelfs zakjes gevuld met poepluiers van hun peuter – de zak en de tas ontsieren hun galerij onderhand al een kleine drie weken – een bezem en een vuile emmer flankeerde de (geopende) voordeur aan de ander zijde – vanuit het huis drensde een mannelijke zanger een  drenzerige islamitisch religieus lied – mijn eigen radio, in de keuken, waarvan ik flarden kon opvangen, speelde “Jessica” van de Allman Brothers Band – ik stond op, gieter in de hand, en beoordeelde de situatie: wat leef ik een leven van weelde, vergeleken bij de spirituele armoede één deur verderop: rotzooi over hun stoep gestrooid en nare rasperige onmuzikale muziek die religieuze indoctrinatie verspreidt achter hun deur – en kijk dan eens naar mijn eigen strookje galerij, het toneel voor een dikke rij schitterende planten, iedere dag schieten ze in bloei, dan hoor ik mijn geweldige muziek die aan mijn flat ontsnapt, de erfenis van onze rijke westerse cultuur (wanneer het niet zo propagandistisch overkwam zou ik dat zinnetje hebben laten eindigen met een uitroepteken…) en dan denk ik: “Ik ben dankbaar voor mijn cultuur en ik ben bereid om ervoor te strijden.”

 

ENGLISH

01.07

My hunch was correct, Chris Froome is a troll. Asked by a reporter whether he saw Tom Dumoulin as a threat, he responded by saying: “Well, he will have to take a bag of disposable nappies with him (…)”, alluding to Tom’s sudden call of nature during a stage in the Giro this year. I knew it, I knew it all along, Froome sucks.

There is a frightful lack of anything to report. I hang around the house most of the day, not even bothering to check the mail box, meaning the physical one, the box in the wall, fitted out with a slot, for the mailman/woman to drop the envelop in the box-in-the-wall. All the shit hits me straight from this rectangular, flat, black box, the laptop. The good things too by the way. Let us not be too cranky.
The cucumber plant, which I mistook for a stringbean, is yielding big yellow flowers and… minimal cucumbers. I stare at them in awe, barely daring to touch them, lest they fall from the stalk. These timid cucumbers are pale, whitish-green, covered with little black specks. At the other end of the line up of baskets, buckets, boxes, bowls, jars and pots, filled with flowering plants, is a mysterious growth – I cannot identify it. About a fortnight ago flowers sprouted from it, they have grown tall and give off a pleasant sweet smell.
I would go out to skate or cycle (which I did yesterday) but the Tour de France keeps me shackled to my laptop.

The other day I crouched at my flowers, watering them, then mopping up the leaked water from the gallery floor and I glanced to my left: what I saw was still the gray plastic trash sack, bulging with my neighbour’s discarded clothes – some two meters further down, a huge white  bag hung from the door knob,  full of junk and even bags holding poop-nappies from their toddler  – the sack and the bag are disfiguring their gallery for something like three weeks now –  a broom and a dirty bucket flanked the (opened) front door at the other side – from within the house a droning male singer droned Muslim chants – my own radio, in the kitchen, strains of which I could still hear, was playing “Jessica” from the Allman Brothers Band – I rose to my feet, watering can in hand, and assessed the situation: what an opulent life I live, compared to the spiritual poverty right next door: junk littered all over their doorstep and nasty grating unmusical music spreading religious indoctrination behind their door – and then look at my own stretch of gallery, the scene of a thick row of gorgeous flowers, bursting into bloom every day, then hear my great music, escaping from my flat , the legacy of our rich western culture ( I wish to avoid making propaganda but I must confess I came close to ending this sentence with an exclamation mark). And my last conclusion is: “I need to be thankful for my culture and I am prepared to fight for it.”

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 11-07-17

00.30
Het experiment is mislukt. Het was de derde keer dat ik probeerde het tot een goed einde te brengen, en de laatste. Je moet niet strijden tegen overmacht en aldus vervallen tot een trillende hoop zenuwen, waardoor het succes nog verder van huis is. Afgezien daarvan: je zou nog voorwerpen kunnen beschadigen of zelfs je eigen vlees gedurende het proces om het “aan de praat” te krijgen.
En toen ik het eindelijk “aan de praat” kreeg, na een goed uur van ijverig proberen, bleek het resultaat er gruwelijk uit te zien. Ik staarde er naar en vroeg me af of ik ermee weg zou kunnen komen. Misschien zou ik er aan moeten wennen? Ze zeggen van wijn en roken ook dat je er eerst aan moet “wennen” voor je het lekker vindt.

En dus dat was het einde van het derde en laatste valse wimpers experiment. Met pijnlijke ogen, schade aan mijn eigen wimpers, vingers waarvan mensen zouden denken dat ik in overalls onder een auto had gelegen, dumpte ik een verkreukeld setje wimpers in de vuilnisbak en ging aan de slag met de schoonmaakwerkzaamheden.
Ik bracht verzachtende lotions aan op mijn arme gefolterde oogleden, ik besefte dat ik vergeten was een paar selfies te nemen, met de valse wimpers op… maar misschien niet zo’n goed idee – misschien zou ik ze ooit onder ogen krijgen, bij het opruimen van mijn bestanden, in enigerlei toekomst, en mezelf dan zien als een enge harpij, mijn ogen die vreemd uit mijn gezicht leken te puilen, gekaderd in inktzwarte lijnen (nodig om de aanhechting van de wimpers te verhullen) – afgezien van het het harde, oude en enigszins ordinaire imago die de overmatig krullende wimpers boven mijn lichte ogen omcirkeld door de roetzwarte randen, mij verleenden. Feitelijk zou ik er liever uitzien als een enge harpij dan als een verouderde, versleten oudere vrouw zonder klasse.

Hoe DOEN die vrouwen die ik ken dat toch, elke ochtend hun valse wimpers aanbrengen, als van een leien dakje? Heb ik ongeschikte oogleden, de verkeerde valse wimpers, onhandige vingers, gebrek aan geduld?

Wat het dan ook moge zijn.

Ik moet naar bed, de loodgieter komt morgen, tussen 7.30 en 10.

 

ENGLISH

00.30
The experiment has failed. It was the third time I endeavored to bring it go a good end, and the last. One must not battle the odds and thus reduce oneself to a jittery bundle of nerves, which obviously make success even more unattainable. Aside from that, you might damage objects or your own flesh in the process of making it “work”.
And when I finally made it “work”, after a good hour of industrious trying, the result proved to look horrendous. I stared at it and wondered whether I could get away with it. Perhaps it took getting used to? They say that it takes “getting used to” before you actually enjoy wine, or smoking.

And so that was the end of the third and last false eyelashes experiment. With aching eyes, damage to my own lashes, fingers that would make people think I had been lying under a car in overalls,  I dumped the crumpled set of lashes into the trash bin en set to work cleaning up.
Applying soothing lotions to my poor tortured eyelids, I realized I had forgotten to take a few selfies, the false lashes in place…. but perhaps not a good idea – perhaps I would accidentally lay  eyes on them, tidying my files, in some future, seeing myself resembling a scary harpy, my eyes strangely popping out of my face, framed in jet black lines (necessary to hide the attachment of the lashes) – apart from the hard, old and somewhat common image which the outrageously curly lashes above my light eyes, encircled by the sooty black lines, lent me.

. As a matter of fact, I would rather look like a scary harpy than as an aged, worn older woman lacking in classiness.

How DO these women I know, manage to put on their false eyelashes each morning, as easy as kiss the back of your hand? Do I have unsuitable eyelids, the wrong false lashes, clumsy fingers, lack of patience?

Whatever.

I need to go to bed, the plumber will be due, between 7.30 and 10.

TEST

embedded via gp
then deleted from flickr

FUJI BEW ORIG 2. digionbew 5. Mei - 17-05-16 - The Moat at Moersbergen

public image – then deleted from flickr

SCENICS - digitaalonbew VIIIW - 03-10-15 - Flat Dutch

Public image to be replaced on Flickr

SCENICS - digitaalonbew VIIIW - 03-10-15 - Vintage walk

 

Public, then turning private

SCENICS - digitaalonbew VIIIW - 03-10-15 - Vintage walk

Private embedded with GP, then GP expired:

SCENICS - digitaalonbew VIIIW - 03-10-15 - Vintage walk

 

In the case of the two examples above the fix does not seem to have worked – clicking on them takes you to the Yahoo sign in page.

Renewed test, July 10 2017 – posted per GP, then expired on Flickr.

SCENICS - digitaalonbew VIIIW - 03-10-15 - Vintage walk//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!