Amsterdam, donderdag-Thursday 16-11-17

20.58
Sinds ik voor het laatst postte, drie dagen geleden, zijn enkele zaken duidelijk geworden:

A. het feit dat mensen snijtanden hebben classificeert hen in het geheel niet als vleeseters, een argument dat laatstgenoemden graag opvoeren als het “natuurlijk” bewijs dat mensen noodzakelijkerwijs vlees moeten eten. Er zijn zat herbivoren die indrukwekkende snijtanden bezitten. En…. hoe zou iemand anders van appels willen afhappen, wortelen, knollen, en stukken selderij van de steel, hmm? En dan zijn onze snijtanden ook nog vrij iel voor het afscheuren van brokken vlees van een dampende prooi, ha! Menselijke kaken zouden ook anders zijn geconstrueerd dan die van carnivoren, wat ze ongeschikt maken voor de wijze waarop laatstgenoemden voedsel tot zich nemen. Dan is er de zuurtegraad van onze maag: de magen van carnivoren scheiden zuren af die het type bacterie doodt levend in rauw vlees, tegengesteld aan de zuren in de menselijke maag – slecht doorgekookt voedsel, laat staan rauw vlees, zal gevaarlijk zijn om vanzelfsprekende redenen.

B. het waren niet de blanken die aan land gingen in Afrika om de zwarten bijeen te drijven en hen naar hun plantages te verschepen over de Atlantische oceaan. Het waren de volkeren in Afrika zelf die een voordeeltje sloegen uit de strubbelingen tussen Afrikaanse stammen, en regelde om de gevangenen te kopen van een overwinnaar (dus, laten we dit even vaststellen, de zwarten verkochten hun eigen mensen!). Kennelijk onderkenden reizende Mohammedanen uit het Nabije Oosten dit gat in de markt en maakten er gebruik van. Zij op hun beurt verkochten ze aan de Amerikanen in kustplaatsen. Trouwens, het zou niet haalbaar zijn voor deze witte bezoekers om de binnenlanden van het donkere continent in te gaan; het artikel verklaarde dat de tropen niet voor niets “het graf van de blanke” werden genoemd.

C. blanken evenzo waren het doelwit van slavernij, ze werden opgepakt uit kustplaatsen in Ierland, Engeland, België, Nederland en in Afrika verkocht. Lees daarvoor het Wikepedia artikel “De slavenhandel van Barbarije”.

Goed, het is een grote geruststelling te weten dat de zwarten hun eigen mensen verkochten. Wat de notie overbodig maat dat zwarte mensen heilige wezens zijn met de witten als de duivel in persoon. Maar goed, Idi Amin en Bokassa hadden al het denkbeeld omtrent de beweerde heiligheid van zwarten vernietigd.

ENGLISH

20.58
Since I posted last, three days ago,  a couple of things have become clear:

A. the fact that humans have incisor teeth does not at all classify them as meat eaters, an argument  the latter like to dish up as the “natural” evidence for people’s necessity to eat meat. Plenty of herbivores possess impressive incisors. And…how else would anyone want to bite into apples, bite carrots, tubers, bite off bits from celery stalks, hmmm?  And then too our incisors seem pretty flimsy for tearing off chunks of meat from a steaming kill, ha! Human jaws too have a different construction than those of carnivores, making them unfit for the kind of feeding that the latter do. Then there is the acidity of our stomach: carnivores’ stomachs release acids which kill the kind of bacteria living in raw flesh as opposed to the acids in the human stomach – undercooked meat, let alone raw meat, will typically be dangerous for obvious reasons.

B. it wasn’t the whites who stepped ashore in Africa to round up the blacks and bring them to their plantations across the Atlantic Ocean. It was the peoples in Africa itself who took advantage of struggles among African tribes, arranging to buy the captives from some victorious tribe (so, no mistaking, the blacks sold their own people!). Apparently traveling Muslims from the then Near East recognized this niche and exploited it. They in their turn sold them to the Americans in coastal towns. For one thing, it would not be doable for these visiting whites to go into the interior of the dark continent; the article stated that the tropics are not called “the white man’s grave” for nothing.

C. whites too were subjected to slavery, being rounded up from coastal town in Ireland, England, Netherlands and Belgium and sold in Africa. See the Wikipedia article about that: “The Barbary slave trade”.

Okay, that is a great comfort to know that the blacks sold their own people. Which removes the notion that black people are saintly entities and that whites are the devil in person. Anyway, Idi Amin and Bokassa already destroyed that idea of the black people’s alleged saintliness.
The writer of the article in question which I came across, objected to the way in which white children in the UK are made to believe that the white race is deeply guilty, and that they, the kids, bear the burden of this evil legacy their forebears left them. Instead, she contends, they should be taught the facts about slavery, instead of the popular myth, convicting the whites as a bunch of relentless exploiters, where in fact Islamic peoples have a far bigger share in that institution called “slavery”. And of course, not to forget the Romans and the Greeks.

Then there is the irony that precisely by placing the burden of the guilt upon the shoulders of the whites, you elevate them to a superior level. For the capacity of knowledge of one’s wrong doing is reserved for finely chiseled minds; the primitive thinker will not be open to this type of awareness.

Amsterdam, zondag-Sunday 12-11-17

01.06
Mijn leven lijkt een hortende reis te zijn op woelige digitale baren, met hoge software golven die op mijn dek kletsen, lees verder:

1.  Mijn computer Expert installeert Office 2016 en Acrobat DC Pro op mijn MSI laptop, Windows 10;
2.  Mijn computer laat mij op een verkeerd venster klikken, wat een ravage creëert  dus ik haal Office 2016 eraf en tegelijkertijd Acrobat Pro;
3. Ik ontdek de aard van de ravage, maar te laat, aangezien de programma’s al verdwenen zijn;
4. Ik ga terug naar Expert, die beide programma’s helemaal overnieuw installeert;
5. Ik ontdek dan dat Acrobat DC Pro ontwikkeld is door een idioot die niet weet dat we onder de basisregels van rangschikken ook deze twee onderscheiden: getalsmatig en alfabetisch, waar je begint met 1 en dan 2 enz. of anders begin je met A gevolgd door B enz., kortom de idioot heeft de gebruikers van dit programma veroordeeld ingewikkelde omwegen te bewandelen simpelweg om hun bestanden in de juiste volgorde in de PDF portfolio te krijgen, gegeven dat de idioot ook niet de sleepmethode implementeerde;
6. Ik ga terug naar Expert opdat hij Acrobat DC kan verwijderen om in plaats daarvan Acrobat XI Pro te installeren, de laatste versie waar slepen nog steeds mogelijk is;
7. Expert is zo vriendelijk om mij de derde operatie in rekening te brengen;
8. Ik zal Expert’s gebaar belonen door een pond verse wilde zalm voor zijn innig geliefde kat, te kopen.

Zie je, terug naar de zee!

Amen.

Mensen, SLA ACHT OP DEZE WAARSCHUWING: Adobe Acrobat DC PRO  moet u onder GEEN ENKELE omstandigheid kopen als u een PDF portfolio wilt aanmaken met een werkbare methode om je bestanden te rangschikken in de portfolio !!! Wanneer je het wel doet zul je gek worden en Adobe vervloeken, om het verlies van je geld jammeren, je bestanden een rotzooitje. Hou het  gewoon bij Adobe Acrobat XI Pro.

ENGLISH

01.06
My life seems  a jolting journey on turbulent digital seas, with high software waves crashing on my decks, continue reading:

1.  My computer Expert installs Office 2016 and Acrobat DC Pro on my MSI laptop, Windows 10;
2. My computer lets me click on the wrong window, creating havoc so I de-install Office 2016 and at the same time Acrobat DC Pro;
3. I discover the nature of the havoc, but too late, since programs already gone;
4. I return to Expert, who installs both programs all over again;
5. I then discover that Acrobat DC Pro has been developed by a nitwit, who does not know that among the basic rules of sorting we distinguish: numerical and alphabetical order, where you begin with 1 and then 2 etc., or else you begin with A followed by B etc., in short the nitwit has convicted the users of this program to delve into convoluted detours simply in order to get their files in the right order in the PDF portfolio given that the nitwit did also not implement the drag-and-drop feature;
6. I return to Expert so that he can remove Acrobat DC Pro, and instead install Acrobat XI Pro which is the last version where drag and drop is still possible;
7. Expert is so kind to not charge me for the third operation;
8. I shall reward Expert’s gesture by buying a pound of fresh wild salmon for his cat whom he loves dearly.

See, back to the sea again!

Amen.

People HEED THIS WARNING:  do NOT purchase Adobe Acrobat DC PRO under any condition if you wish to create a PDF portfolio with a workable way of sorting your files in the portfolio!!! If you do you will turn crazy and curse Adobe, bemoaning the loss of your money, with your files in a jumbled mess. Just stick to Adobe Acrobat XI Pro. 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 08-11-17

02.42
Ik had de grote dikke deken voor de deuropening willen hangen, waar de deur ontbreekt, aangezien ik die eruit haalde zo’n veertien jaar geleden. Naarmate de dagen kouder worden is het verstandig om de warme lucht in de keuken te houden, waar ik meesttijds verblijf wanneer ik niet slaap of buitenshuis ben. Ik reikte naar die deken op de plek waar ik hem bewaarde en…. geen deken. Tuurlijk, veel andere dekens, maar niet de gewenste ( is het niet altijd zo?). Maar goed, ik was enorm geërgerd, toen ik een andere bedekking ophing om dat deurgat te blokkeren, een oud kleed (te smal) en me afvroeg hoe voor den duivel zo’n grote dikke plak (namaak) wol totaal was verdwenen. Twee dagen later bracht ik een en ander ter sprake bij mijn buurman en hij zei: “Plotseling zul je eraan denken en dan weet je het, het valt je in, zomaar…” Ik zei dat ik hoopte dat hij gelijk zou krijgen.
Diezelfde dag pakte ik een bezem en een emmer en ging de galerij schrobben, een rot klusje. Het ging moeizaam vanwege de nieuwe galerijvloer die was opgeruwd, zodat vuil stevig bleef kleven; de vorige coating was glad en het vuil loste gewoon op en je kon het naar het afvoerputje sturen met een paar ferme  uithalen van de grote wisser op zijn lange stok. Ik hield even op en terwijl ik op mijn bezem leunde, nam ik het stukje wat ik al geschrobd had in ogenschouw  –  toen, om de een of andere reden keek ik omhoog en zag het galerijlampje, bevestigd aan het galerijplafond, pal voor mijn voordeur. Het is een rechthoekig omhulsel waarin een TL buis, wanneer hij wordt aangezet (door een centraal automatisch verlichtingssysteem voor het hele blok) valt er niet alleen een plas licht op mijn stoepje, maar dit straalt uit aan beide zijden, waarbij een deel van mijn slaapkamerraam wordt verlicht. Dit, zoals je je kunt voorstellen, is nadelig voor mijn nachtrust, reden waarom ik een slaapmasker ben gaan dragen, een goede manier om onwenselijk licht buiten te sluiten. MAAR…. geen enkel slaapmasker kan de genadeloos priemende zonnestralen tegenhouden in de lente en de zomer, die tegen mijn slaapkamerraam slaan, beginnend om half zes; niet alleen trekken zij zich niets aan van het slaapmasker (wat mijn ogen niet hermetisch verzegelt) maar deze ongenadige zon verandert het bed in een zwembad.  Kwestie is, ik zie het niet zitten om meters en meters dik zwart fluweel te kopen en daarvan gordijnen te naaien, serieus, van de gedachte word ik niet goed. Afijn, om een lang verhaal korte te maken, hier is de uitsmijter: ik liet de bezem op de galerijvloer kletteren en rende mijn flat in, door het halletje, en dan mijn slaapkamer in en jawel, daar hing nog steeds de dikke deken voor mijn slaapkamerraam, van zijn roede, over de echte rode gordijnen heen, van dun katoen; de gehele lente en zomer had hij zijn isolatiewerkzaamheden trouw verricht. En ondanks al mijn zoeken, daarbij mijn flat overhoop halend, had ik hem niet gezien, recht voor mijn ogen.
Ik ging naar mijn buurman en drukte op zijn bel – hij deed open en lachte toen hem er melding van deed en toen zei hij: “Ik zei het je al, het schiet je zomaar te binnen….”

Voor de rest: gigantisch geworstel met Office 2016 en Acrobat Reader DC. Ik zal geen gedetailleerd (inzichtelijk!) rapport afleveren van deze worsteling, MAAR…. ik ben de overwinnaar in genoemde worsteling met Microsoft en Adobe, ha! En daar ben ik terug bij af, gebruik makend van Word 2007 en Acrobat Reader XI, nadat ik de versies genoemd in de eerste zin had gedumpt. Je wordt ouder en wijzer dus nu weet ik in elk geval waarom precies 3000 pagina’s vol code werden toegevoegd aan mijn Word document van één enkele pagina, wat natuurlijk de krankzinnig lange conversietijd verklaart, benodigd om een docx te converteren naar een PDF.

Eind goed al goed.

O, trouwens, wederom een van mijn afbeeldingen, waaraan ik veel tijd had besteed, werd afgewezen, met als grond dat de fotomanipulatie te “simpel” was. Nou breekt mijn klomp. Hier is hij en leg hem vast in uw geheugen, want op een dag wordt dit misschien een heel beroemde afbeelding (zie Engels gedeelte):

ENGLISH

02.42
I had wanted to hang the large thick blanket before the door opening, which misses its regular door, seeing I took that out some 14 years ago. As the days get colder, it is wise to hold the warm air inside the kitchen where I dwell, most of the time when I am not sleeping or outdoors. I reached for that blanket in the place where it would be stored and… no blanket. Oh sure, lots of other blankets but not the coveted one (isn’t it always like that?). Anyway, I was immensely annoyed, as I hung up a different cover to block that door opening, an old carpet (too narrow) and wondered how in hell such a big thick chunk of (fake) wool could have gone totally missing.  Two days later I mentioned the incident  to my neighbour and he said “Suddenly you’ll think of it and you’ll know, it will come to you just like that…“. I said I hoped he’d be right.
That same day I took out the broom and a bucket and set to scrubbing the gallery, a hateful chore. The going was tough, because of the new gallery floor which was roughened, so that dirt clung firmly; the previous coating was smooth and dirt simply dissolved in the water and you could direct it to the drain with a few draws of the big wiper on its long handle.  I stopped for a moment, and, leaning on the broom, surveyed the bit I had already scrubbed – then, for some reason, I looked up and noticed the gallery lighting, attached to the gallery ceiling right before my front door. It is a rectangular casing with in it a fluorescent tube, when turned on (by a centralized automatic lighting system for the whole block) it not only casts a pool of light on my doorstep, but this fades out to either side, thereby illuminating part of my bedroom window. This, as you can imagine, is detrimental to my rest, which is why I have taken to wearing a sleeping mask, a good method to block out unwanted light. BUT…. no sleeping mask can stop the merciless piercing rays of morning sun in the spring and summer, which bash against my bedroom window starting at 5.30; not only do they ignore the sleeping mask (which does not hermetically seal my eyes) but this relentless sun will turn the bed into a swimming pool.  The thing is, I am simply not up to buying yards and yard of thick black velveteen and sew curtains from it, seriously, the thought makes me unwell.
Anyway, to make a long story short, here is the punchline: I let the broom clatter and ran into my flat, through the corridor and into my bedroom and sure enough, there was the thick blanket still hanging before my bedroom window, from its rod, covering the real red curtains from thin cotton, having loyally done its good isolation work all through spring and summer. And despite all my searching, upturning my flat, I never saw it, straight before my eyes.
I went to my neighbour, rang his bell – he opened the door and smiled as I told him, then he said: “I told you, it will come back to you just like that…”

For the rest: gigantic struggles with Office 2016 and Acrobat Reader DC.  I shall not give the full (insightful!) report of these struggles, BUT… I am the victor of this battle with Microsoft and Adobe, ha! And with that I am also back at square one, using Word 2007 and Acrobat Reader XI, having ditched the versions mentioned in the first sentence. You live and you learn, so now in any case I know why exactly 3000 pages filled with code were added to my Word document of a mere 1 page, which of course explains the insanely long conversion time needed to convert from a docx to a PDF.

All is well that ends well.

Oh by the way, yet another image of mine, on which I had spent lots of time, was discarded declined, on the grounds that the photo manipulation was “too simple”. Well, I’ll be damned. Here it is, and remember it well, ’cause one day this may become a very famous image:

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 01-11-17

02.27
De dag begon met robots en eindigde met dummies.
Mijn telefoontjes aan de sociaal raadsvrouw werden beantwoord door robotstemmen die mij zeiden dat “alle” medewerkers bezet waren en of ik of aan de lijn wilde blijven, toen ik erdoor, erdoor, erdoor wilde komen, Onnodig te zeggen, hield ik ermee op aan de lijn te blijven, aangezien geen enkele van de robotstemmen mij wilde doorverbinden met wie dan ook. Later op de dag, terwijl ik in de deuropening van de sociaal raadsvrouw stond, die een kantoor heeft dichtbij mij huis, werd mij verteld dat er niemand was op het tijdstip van bellen.
Mijn pogingen om in een dummy boek te schrijven, werden gedwarsboomd doordat de pagina’s uit de metalen ringband vielen, wat mij noodzaakte om de metalen pennen door de gaten te steken, een voor een, op een laat uur toen ik de dingen gedaan, gedaan en gedaan … wilde hebben.

Het grote dikke boek dat al mijn tekeningen moet gaan bevatten… en hoe staat het daarmee? Nou het werk is langdradig en een regelrechte sleur, zoals ik enige weken geleden al schreef. Jezus Christus, hoe moet ik dit klusje klaren. R. blijft mij maar achter de vodden zitten, zeggende dat ik met geen mogelijkheid deze onderneming kan staken, nadat ik de halve zomer heb gespendeerd aan het scannen van zo’n 1500 tekeningen; de staf van de drukkerij hebben zich moeite getroost, alles voor mij en mijn kunst en het volgende zou zijn dat ik ervan af zie. Neen, ik doet. Echt, ik zal het echt doen. Hoeveel dagen heb ik al gezegd “morgen”? Is dat niet het lievelingswoord voor mensen die op het punt staan een dieet te volgen?

Over dieet gesproken: ik ben afgevallen, de afgelopen maand, toevalligerwijze sinds ik veganistisch ging leven. Maar ik voel me beter dan ooit. En wanneer mijn berekeningen correct zijn krijg ik meer calorieën binnen dan toen ik nog eieren en vis at. Rozijnen per pond, pondjes pinda’s, beide rijk aan calorieën. Veel groenten, met veel zonnebloemzaden (rijk aan calorieën) en gistvlokken, een vrij grote kom hennepzaadproteine met chocoladesmaak, genoeg eiwitten daar, dus ik vraag me af of de dierlijke eiwitten mijn stofwisseling misschien vertraagden. Ik vond enige artikelen op het Net die ons informeerde over de relatie tussen eiwit en stofwisseling, maar goede god, die brengen mijn hersenstofwisseling pas goed in de war, sla maar over, je zou niet eens meer genieten van je eten.

Unsplash verwijderde een van mijn foto’s, zogenaamd omdat hij “teveel” zou zijn bewerkt. Onmiddellijk na dit onplezierige incident, bleek dat ALLE likes die mijn foto’s hadden verzameld in de loop van mijn Unsplash lidmaatschap, waren verdwenen. Op het eerste gezicht leek deze verdwijning te maken te hebben met het verwijderen van die ene foto. Het bloed trok weg uit mijn handen en ik beeindigde mijn Unsplash account. later kreeg ik een bericht van een van de Unsplash teamleden, om te zeggen dat de vermissing van de likes te maken had met een server storing. Geweldig. Maar ik had toch al mijn buik vol van Unsplash, vanwege de manier waarop ze onze bijdragen verspreiden: ze zullen NIET worden toegevoegd aan het zoek-algoritme tenzij het team handmatig je foto eruit pikt om toe te voegen aan de selectie. Dus het komt erop neer dat je je kapot werkt, de ene foto na de andere upload en dan maar hopen dat de curatoren hun zegen over een of meer van je foto’s uitstorten en het bijzetten in hun zoek-algoritme. In dat opzicht is Pixabay heel redelijk, iedere bijdrage is vindbaar, terwijl de “meesterwerken” de EC onderscheiding ontvangt (Editor’s Choice”, aangeduid door een kleine rozet in de linkerbovenhoek van de foto. Echter, deze prinses heeft nog nooit het begeerde lintje mogen ontvangen – hoewel ik er niet zeker van ben of dit in feite “begeer”. R. vertelt mij dat mijn foto’s “anders” zijn dan alle anderen en omreden daarvan zullen ze niet worden herkend, c.q. erkend, ergo: ondergewaardeerd. Misschien heeft hij gelijk. Miskenning heeft twee redenen: eerstens omdat het werk overduidelijk slecht is, en ten tweede: het werk is “anders”. En mensen kunnen iets niet taxeren, totdat iemand die niet blind is, ze het vertelt. Het zij zo. Ondertussen gaat de worsteling verder, mijn foto’s op Pixabay zien te krijgen zonder afwijzingen. Ik haat dat rode “afgedankt” knopje, linksboven op de pagina waar de miniatuurtje van je uploads staan – haat het, ik haat het.
Van sommige foto’s ben ik niet zeker, in de verwachting dat ze de hamer krijgen, maar vaak gebeurt het dat juist bepaalde andere waarvan ik zeker meende te weten dat ze zouden worden geaccepteerde, werden afgehakt.

Er zijn mensen, verrassenderwijs vrij veel,  wier downloads in de miljoenen lopen, alle vergaard binnen zo’n twee jaar.

De populariteit rondom mij op Pixabay kan deprimerend zijn; te zien hoe de foto’s van anderen op letterlijke duizenden downloads binnen 24 uur na uploaden kunnen bogen. De afwijzingen zijn ook niet iets waar je goed van voelt. Kleine dingen waarvan ik me niet eens bewust ben kunnen reden vormen tot een afwijzing. R. verwijst schertsend naar Pixabay’s “elektronenmicroscoop” waaronder de curatoren het nieuwe aanbod van de leden leggen, en aldus traceren zij iedere pixel van onder tot boven, links naar rechts en bij de geringste onregelmatigheid, boem, daar gaat de foto naar de afdeling “afgedankt” (de terminologie had wat ‘zachter” kunnen zijn, zoals “sommige van je foto’s werden niet goedgekeurd” in plaats van het brute “discarded”. Soms wordt spul abusievelijk verworpen en dan kun je beroep aantekenen in het forum – gelukkig zullen de webbeheerders je afgewezen meesterwerk alsnog goedkeuren wanneer ze besluiten dat je beroep terecht is. Mijn jongste afwijzing betrof een kastanjeblad die ik “acidic” kleuren had gegeven in PS. Men vond dat hij de “kwaliteitsnorm” niet haalde. Nu ja, goed, toen gebruikte ik hem voor mijn Pixabay profielfoto, ha! Heb er nog een verdomde hoop werk aan gehad ook, om die vijf delen in te kleuren met gebruik van de quick selection tool. Beneden, in het Engelse gedeelte ziet u mijn symbool voor moed, standvastigheid en een rechte rug tegenover afwijzingen en ontkenningen: The Acid Chestnut Leaf, symbool van de Orde Van het Kastanjeblad (het is me niet mogelijk om een goede vertaling te geven voor  “Acid”, want “zuur” dekt de lading natuurlijk niet. “Acid” kleuren zijn de kleuren die als aanduiding worden gebruikt voor de sterkte van een zuur aan te geven, ga maar kijken bij “Universal Indicator”, het Wikipedia artikel.  Maar goed, die heel felle, primaire  kleuren dus, worden wel gebruikt in de kunst en reclame – sommige populair fotobewerkingsprogramma’s bieden ze aan).

Hoe moet ik in de winter aan foto’s komen, de dagen zijn kort en goeddeels zonloos, om mijn Pixabay account mee te vullen? R. stelde voor dat ik beelden ga scheppen, met texturen en overlappingen en zo meer, maar ik bezit geen kundigheid voor die tak van creativiteit – je hebt een hoop Photoshop vaardigheden nodig om een paard door de lucht te laten vliegen en verlokkende prinsessen op grote bloemkolen te laten zitten!

ENGLISH

02.27
The day began with robots and ended with dummies.
My calls to the social advisor were answered by robotic voices telling me “all” the employees were “busy” and please hold the line, when I wanted to get through, through and through. Needless to say, I stopped holding the line, seeing none of the robotic voices put me through to anyone. Later in the day, standing in the door opening of the social advisor, who holds office close by my home I was told that no one was in at the hour I called.
My attempts to write in a dummy book were thwarted by the pages falling out of the metal ring binder, which necessitated me to put the metal pins through the holes, one by one at a late hour when I wanted to get things done, done, and done.

The big fat book containing all my drawings, and what about it? Well, the work is tedious and a regular drag, as I already wrote some week ago. Jesus Christ, how to finish this chore. R. keeps hounding me, telling me that I cannot possibly now give the venture a miss, having spent half of this summer to scan some 1500 drawings; the staff of the printing setup went out of their way, all for me and my art, and next thing would be me chickening out. Nope, I’ll get to it. I really shall. How many days have I been saying “tomorrow” ? Isn’t that the favorite word of people about to diet?

Speaking of diet: I lost weight, over the past month, coincidentally since I changed my life to all vegan. But I feel better than ever. And if my maths are correct I am ingesting more calories than back in my egg-eating, fish eating days. Raisins by the pound, peanuts by the pound, both rich in calories. Lots of vegetables, with lots of sunflower seeds (rich in calories) and yeast flakes,  a fair bowl of chocolate flavored hemp seed protein, plenty of proteins there too, so I am wondering if the animal protein did somehow slow down my metabolism? I found some articles on the Net informing us about the relation between protein and metabolism, but good lord, those really mess up my brain metabolism, skip them, makes you not want to enjoy your food any more.

Unsplash removed one of my images, allegedly because it was “over edited”. Immediately after this very unpleasant incident, had occurred, it appeared ALL the likes my photos had collected in the course of my Unsplash membership, were gone. By the looks of it this disappearance had to do with the removal of the one image. The blood drained from my hands, and I deleted my Unsplash account. Later I got a message from one of the Unsplash team members that the vanishing of the likes was due to a server glitch. Great. Anyhow, I was already quite fed up with Unsplash, because of the way they distribute our contributions: those will NOT be searchable unless the team hand picks your image to be “featured” in search. So basically you work yourself to the bone, submitting photo after photo, and then hope for the curators to bestow their blessing upon one or more of your photos and put it in their search algorithm. In that respect Pixabay is quite fair, allowing each and every approved submission to be searchable while the “masterpieces” will receive the EC award (Editor’s Choice), indicated by a small rosette in the top left hand corner of the photo on hover. However, this princess has never yet received the coveted ribbon – though I am not sure if in fact I *do* covet it. R. tells me that my pictures are “different” than all the others, and for that reason will go unrecognized, and thus under-appreciated. Perhaps he is right. Disacknowledgment can have to reasons: firstly because the work is obviously bad, and secondly: the work is “different”. And people cannot appraise what is “different” till someone who is not blind, tells them.  So be it. Meanwhile the struggle to get my pictures on Pixabay without rejections, continues. I just hate that red “discarded” button, top left above the page containing thumbs of my stuff – hate it, I hate it.
Some images I might be uncertain of, expecting them to be bonked, but it often happens that precisely some others of which I had been sure they would be accepted, get axed instead.

Some people, surprisingly many in fact, have downloads running in the millions, all garnered within a year or two.

That popularity around me on Pixabay can be depressing; to see how others’ images sport literally thousands of downloads 24 hours after submission. The rejections are also not something that make you feel good. Little things I am not even aware of can be reason for a rejection. R. jokingly refers to Pixabay’s “electron microscope” under which the editors  lay the members’ new submissions, and thus track each and every pixel, from top to bottom, left to right, and at the slightest  irregularity, bonk, there goes the image in the “discarded” section (the terminology could have been somewhat “gentler”, like “some of your images were not approved” instead of the fairly brutal “discarded”).  Sometimes stuff gets rejected in error, then you can appeal in the forum – luckily the webmasters will approve your rejected masterpiece as yet if they decide your appeal is justified.  My latest rejection concerned a chestnut leaf which I had given “acidic” colours in PS. It was found to not “fulfill” the “quality standards”. Well, okay, so then I used it for my  Pixabay profile photo, ha! Put in a helluva lot of work too, getting those five parts colored in using the quick selection tool.  Here is my symbol, for courage, steadfastness and a straight back in the face of rejections and denials: the Acid Chestnut Leaf, symbol of the Order of the Chestnut Leaf:

 

 

How to come by photos in the winter, the days short and largely sunless, for to fill my Pixabay account? R. suggested that I created images, with textures an overlays and that kind of thing, but I am too unskilled for that branch of creativity – it takes a lot of Photoshop skills to make horse fly through the heavens and seductive princesses sitting on top of big cauliflowers!

Amsterdam, woensdag-Wednesday 25-10-17

05.37
Een vader liep naast de enorme elektrische auto, die plaats bood aan zijn piepkleine zoontje – de hand van laatstgenoemde was een afstandsbesturing, en zo reed de auto verder, met het kind dat vruchteloos aan het wiel rukte, aangezien de knoppen in handen waren van pappa. Het viel me op hoe het kind, nog maar drie of vier, al het gedrag van zijn vader vertoonde; het zat ‘m in de stand van de schoudertjes en de manier waarop hij de wereld inkeek….als een patsertje.

In de supermarkt, op maandag, wenste ik een dame, met wie ik enkele woorden had gewisseld over tomaten, op vrolijke toon “fijn weekend” – dat komt ervan wanneer je van de nachten dagen maakt en andersom.

Ik had kokosnootmelk gekocht, een klein, nogal duur blikje. Afgelopen avond maakte ik het open, nadat ik het krachtig had geschud, zoals aangeraden op het etiket— al doende merkte ik dat er geen geluid uit het blikje kwam, wat wel zo had moeten zijn, blikjes zijn zelden helemaal vol, dus er is enige ruimte voor de vloeistof om rond te klotsen. Maar goed, toen ik het had opengemaakt… leek de inhoud helemaal niet op de prachtige dikke, romige substantie waar ik naar had uitgezien. Integendeel, bij nadere inspectie bleek deze inhoud eenvoudigweg een klont kokosnootvet, met een weinig klappermelk in een klein kuiltje in de klont. Ik verwijderde de klont met een vork en probeerde het tot een romige massa te prakken, maar in plaats daarvan veranderde het in een vettige zooi, mijn kom bevuilend, mijn vork, mijn lepel en mijn handen. Ik had echt waar bleekwater (!) nodig om het kleverige goedje te verwijderen van alles waarmee het ondertussen al in aanraking was geweest. Goede God. Ik ben genegen om te gaan geloven in de rapporten over de slechtheid van kokosnootvoet voor het menselijk lichaam. Helemaal walgend ging ik naar de WC en goot de kwalijke substantie in de pot, daarbij zorgdragend om onmiddellijk de witte porseleinen pot te schrobben met bleek en schoonmaakazijn. O, en het smaakte ook goor, de kokosnoot “room”, bedoel ik, ranzig en vies.
Nooit weer.

 

ENGLISH

05.37
A father walked beside the huge electric car, harboring his tiny son – in the former’s hand a control gadget, thus the car drove on, the kid tugging at the wheel fairly fruitlessly seeing the controls were in the hands of daddy. It struck me how the kid, just three or four, already had the demeanor of his dad; it was in the he held his shoulders and the way of looking into the world….  as a prole.

In the supermarket, on Monday, I happily wished a lady with whom I had exchanged a couple of words about tomatoes, “happy weekend” – that comes from making your nights into days and vice versa.

I had bought coconut milk, a small tin, fairly expensive. Past night I opened it, after shaking it vigorously, as advised on the label – in doing that I noticed that there was no sound coming from inside the tin, which should have been the case, tins are rarely entirely full, so there is some room for the liquid to swish around. Anyhow, when I got it open … the contents did not at all resemble the wonderful thick, creamy substance I was looking forward to. On the contrary, on closer inspection the contents were simply a clot of coconut fat, with some coconut water in a small indent in the clot. I removed the clot with a fork and tried to mash it into a creamy mass, but instead it turned into a greasy mess, soiling my bowl, my fork, my spoon and my hands. I actually needed bleach (!) to remove the sticky stuff from everything it had meanwhile come into contact with. Good lord. I am inclined to believe the reports about how bad coconut fat is for the human body. Totally disgusted I went to the toilet and poured the offending substance into the pot, taking care to immediately scrub the white porcelain with bleach and cleaning vinegar. Oh, and it tasted nasty too, the coconut “cream” I mean, rancid and foul.
Never again.

Amsterdam, vrijdagnacht-Friday night 20/21-10-17

01.05
Als ik ooit het gevoel had dat de tijd te kort is, te weinig en te snel, dan is dit de tijd om dat te voelen. Het schijnt toch zo te zijn dat als je meer en meer doet je ook meer en meer moet archiveren. Die noodzaak werd geïntroduceerd toen de wereld digitaal werd. Zoals ik altijd zeg: op het moment dat je je computer, apparaat, tablet of wat dan ook uitzet, bestaan je foto’s, je prachtige foto’s …. niet langer. Een stroomonderbreking, plotseling, en je mooie foto’s, die een minuut eerder nog op je monitor stonden in al hun glorie, zijn verdwenen, poef, zomaar. In de goede oude slechte tijden, waren ze in het album, tussen twee kaften, of in hun welbekende schoenendoos. Ik maak veel, dus veel van mijn tijd wordt opgesoupeerd door het archiveren van deze enorme aantallen foto’s – op mijn verschillende externe harde schijven en on line (oeps, naar het schijnt noemt men dat tegenwoordig “in de cloud” , we willen niet overkomen als achtergebleven, toch?). Al dit archiveren put je een beetje uit.
Maar goed, ik besloot om afdrukken te laten maken van mijn foto’s. Nou, ik dacht dat het ging om zo’n 2000 exemplaren, niet de SOOC (Straight Out Of Camera) maar de bewerkte – echter, gisteravond snakte ik even naar adem, nadat het display van mijn telefoon het verbijsterende aantal van… 9.074 onthulde (negenduizend en vierenzeventig). Dat is de som van tien jaar digitale fotografie, althans, het gedeelte wat ik reken als serieus werk. Dus dan heb ik buiten de telling gelaten de mappen die informele kiekjes bevatten, welke bij een tweede blik, er heel goed uitzien.
Ik deed enig rekenwerk en het bleek dat het laten afdrukken van die hele  bubs al mijn spaarcentjes zou vergen. Dus de grote klus ligt op mij te wachten: door al mijn mappen waden en de beste eruit halen (en de rest maar laten rotten haha).

Het jaargetijde doet zijn reputatie eindelijk eer aan, na een fantastische nazomer; grijze luchten en regen en wind. Ik liep tussen de graven over de prachtige begraafplaats dichtbij, dat was donderdag, en nam foto’s van de standbeelden, de engelen en de bloemen en de monumentale bomen. Na zo’n half uurtje van grijzig licht, kwam te zon tevoorschijn. Dus ik keerde terug op mijn sporen en deed alle opnamen over, maar dit keer met gouden licht.

Dan is er nog die andere zware klus: het grote prachtige boek, wat alle tekeningen zal bevatten die ik maakte sinds ik een pen kon vasthouden. Het is een onaangename klus: pagina na pagina vullen met de scans, wat tekst bijvoegen waar nodig en maar door en maar door en maar door. Er is geen vraag naar dit boek, het is alleen voor mijzelf en dus geen streefdatum en ik vrees dat mijn zelfdiscipline het niet houdt tot het einde. Zo’n boek  is een opwindend idee maar het maken is een sleur.

 ENGLISH

01.05 
If ever I had the feeling time is too short, too little and too fast, then this is the time to feel it. It seems as you do more and more there is also more and more need to… archive stuff. That necessity was introduced when the world went digital. As I always say: the moment you turn of your computer, device, tablet, whatever, your precious photos, your wonderful words…no longer exist. A power cut, suddenly, and your beautiful photos, which a minute before were on your monitor in all their glory, have vanished, poof, just like that. In the good old bad old days, they were in the album, between two covers, or in their familiar shoe box. I create a lot, so lots of my time is spent archiving these massive numbers of photos – on my various external hard drives and on line (oops, that seems to be termed “in the cloud” nowadays, we don’t want to come across as out of touch, do we now). All this archiving sort of wears you out.
Anyway, I decided to get my photos in print. Well, I thought it would be some 2000 copies, not the SOOC originals) (Straight Out Of Camera), but the edited copies – however, yesterday night I gasped when after adding up the display of my phone revealed the astonishing number of…. 9.074 (nine thousand and seventy four). That is the sum total of ten years digital photography, at least, the part I could consider as serious work. .And then I have left out of the count folders containing informal snaps, which on second look, are quite good.
I did some maths and it appeared that acquiring prints of that lot would take all my savings. Thus the grand chore lies waiting for me: wade through all my folders and extract the best (and leave the rest to rot, haha).

The season is finally living up to its reputation, after a wonderful Indian summer; gray skies and rain and wind. I walked amid the graves on the beautiful cemetery close by, that was Thursday, and took pictures of the statues, the angels and the flowers and the monumental trees. After some half an hour of grayish light, the sun came out. So I retraced my steps and redid all the takes, but this time with golden light.

Then there is the other massive chore: the big beautiful book, which will hold  all the drawings I made since I could hold a pen. It’s an unpleasant chore: filling page after age with the scans, adding some text, where needed and on and on and on. There is no want for this book, it is just for me, and so no dead line, and I fear that my self discipline will not hold out till the end. Such a book is an exciting idea, but the making is a drag.

Amsterdam, zondagnacht-Sunday night 15/16-10-17

04.20
Ik schijn het vermogen te hebben verloren on met mijn Nikon D90 te werken, nadat ik twee zomers met de Sony volautomatisch heb geschoten. Ik zwoegde en ik zwoegde op de “set’, een stuk grasland omzoomd door bomen, mijn rug voelde raar door de rare bochten waarin ik mij wrong om de teddyberen en een boek en verschillende andere attributen die ik had meegenomen op hun plaats te zetten, om deze dan te schieten, uiteraard in een verre van ontspannen houding…. en toen ik eindelijk de vruchten van mijn inspanning bekeek, bleek de helft van de vruchten verrot.  Wat een teleurstelling. Echter, de andere helft kan ermee door en een of twee zijn zelfs goed.

Toen ging ik ook door het lint bij het archiveren van de overgebleven scans van mijn tekeningen: ik trok zowat aan mijn haar en bonkte met mijn hoofd tegen de muur van pure vertwijfeling om het oerwoud van mappen waarvan ik een aantal moest wissen maar ik kon geen goede meer van fout onderscheiden.

Ik at teveel soep en voelde me opgezwollen en walgelijk.

Laatste, toen R. me vroeg of een veganist noga kon eten zonder zijn of haar principes te schenden, kwam het bij me op om te zoeken naar Hotel Noga, in Bezalelstraat nummer 4 in Jeruzalem. En je gelooft het niet…. maar het staat er nog!
Dat kleine hotel was mijn verblijfplaats gedurende enige dagen tijdens mijn bezoek aan Israël, in 1973. De hotelhoudster kwam dan aan mijn deur, vrij vroeg in de ochtend, en of ik alsjeblieft haar korset van achteren wilden vastmaken? Uiteraard willigde ik dit verzoek in, vergezeld van het genadeloze beuken van een hei-installatie ergens dichtbij – het maakte me altijd wakker, voordat de dame (zachtjes) op mijn deur beukte.
De aanwezigheid van Hotel Noga, waar ik het had achtergelaten, maakte me emotioneel, en niet zo’n beetje. Enige maanden geleden ontdekte ik dat Hotel El Siglo, waar ik een paar maanden in 1984 verbleef, was verdwenen. Niet in Israël maar in Cullera, een klein Spaans kustplaatsje, iets onder Valencia. Ik werd er verdrietig van. Alsof een deel van mijn ziel uit mijn leven was verwijderd.

En nee veganisten kunnen geen noga eten, tenminste niet het gangbare spul, want het bevat honing en waarschijnlijk eieren. Dus dan zouden ze een honingvrij, eivrij, alternatief moeten fabriceren. Wat ze duidelijk hebben gedaan, te oordelen naar de Google zoekresultaten.


ENG
LISH

04.20
I seem to have lost the ability to work my Nikon D90, after shooting two summers with the Sony point and shoot. I toiled and toiled on the “set”, a stretch of grassland bordered by trees, my back felt weird from the weird twists  I adopted to put the teddy bears and a book and several other props I had taken with me, in place, to then shoot these, naturally in a far from relaxed position….and when I finally viewed the fruit of my effort… more than half the fruit appeared to be rotten. What a disappointment. However, the other half is passable and one or two actually quite good.

Then I also freaked out when archiving the remaining scans of my drawings: I near pulled my hair and bonked my head against the wall from sheer exasperation at the jungle of folders of which I had to delete a bunch but I couldn’t figure out exactly right from wrong.

I ate too much soup and felt totally bloated and disgusted.

The other day, when R. asked whether a vegan could eat nougat without violating their principles, it entered my head to search for Hotel Noga, in the Bezalel street, numer 4 in Jerusalem. And would you believe it… still there!
That small hotel was where I stayed a couple of days during my visit to Israel, in 1973. The proprietress would come at my door, fairly early in the morning, and would I please fasten her stays at the back? Naturally I obliged, accompanied by the relentless pounding of a  pile driver somewhere close by – it always woke me up before the lady would (gently) pound on my door.
The presence of Hotel Noga, where I had left it, stirred my emotions, not a little.  Some months ago I discovered that Hotel El Siglo, where I stayed for some three months in 1984, had vanished. Not in Israel, but in Cullera, a small coastal town in Spain, somewhat below Valencia. It made me sad. As if a part of my soul had been removed from my own life.

And no, vegans cannot eat nougat, at least not the regular stuff, because it contains honey and likely eggs. So they’d have to fabricate a honey-free, egg-free alternative. Which they obviously did, judging from the Google search results.

TEST

embedded via gp
then deleted from flickr

FUJI BEW ORIG 2. digionbew 5. Mei - 17-05-16 - The Moat at Moersbergen

public image – then deleted from flickr

SCENICS - digitaalonbew VIIIW - 03-10-15 - Flat Dutch

Public image to be replaced on Flickr

SCENICS - digitaalonbew VIIIW - 03-10-15 - Vintage walk

 

Public, then turning private

SCENICS - digitaalonbew VIIIW - 03-10-15 - Vintage walk

Private embedded with GP, then GP expired:

SCENICS - digitaalonbew VIIIW - 03-10-15 - Vintage walk

 

In the case of the two examples above the fix does not seem to have worked – clicking on them takes you to the Yahoo sign in page.

Renewed test, July 10 2017 – posted per GP, then expired on Flickr.

SCENICS - digitaalonbew VIIIW - 03-10-15 - Vintage walk//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!