Amsterdam, zaterdag-Saturday 21-01-17

22.13.04
Het ijs kon me makkelijk houden. Hoewel het angstig kraakte. Mijn oog dat over het stuk ijs rondom mij dwaalde, kon geen barsten ontdekken. Trouwens, het kleine meisje schaatste vrolijk rond, haar vader stampte over hetzelfde ijs, dus alles leek in orde. Hoe lang was dat geleden, dat ik op het ijs stond? Decennia.

De temperaturen zijn ongeveer 4 graden boven nul Celsius overdag en hetzelfde onder nul na zonsondergang. Ik zou kou moeten lijden en me onbehaaglijk voelen in mijn onverwarmde appartement (zelf-opgelegde ontbering, een krachtige radiator staat op mij te wachten achter een kledingrek!), maar ik ervaar helemaal geen lichamelijk ongemak. Ik herinner mij hoe ik in vroeger jaren geen handschoenen zonder vingers kon verdragen wanneer Koning Winter in het land was, mijn vingers rood, gevoelloos en ze deden pijn van de kou, maar nu zijn mijn handen in dezelfde handschoenen, waarmee ik het stuur vasthoud, bij een koude wind, echt warm! Waarschijnlijk dragen de koude douches elke ochtend, waarmee ik drie jaar geleden ben begonnen, bij tot een goede weerstand.
R., in zijn kamer, houdt toch liever de kachel aan.  Daar kom ik natuurlijk niet tussen.

De Acer is weer thuis, nadat de updates, waar wat mee was, door Computer Rider zijn gefikst. Mooi, zo kan ik weer films kijken. Ik durf dat op de MSI niet te doen, aangezien sommige videos op de site voor gratis films, zijn aangetast door scareware en moeilijker weg te klikken op Windows 10 dan op Windows 7. Over scareware: waarom in godsnaam zou iemand de stuipen op het lijf willen jagen die ze sowieso niet eens kunnen zien, om het arme slachtoffer van hun rotzooi uit te lachen?

De radio spotjes hebben een mate van ergerlijkheid bereikt wat ondertussen bijna onverdraaglijk is geworden. De stemmen, hun texten, het stomme, kromme Nederlands wat ze eruit gooien, de deuntjes, het maakt dat ik mijn vuisten bal tot de knokkels wit zien. De enige oplossing: de klok in de gaten houden en zodra het hele of het halve uur nadert, opstaan en de volumeknop HELEMAAL naar links draaien, om hem terug te zetten naar recths na te hebben ingeschat dat het “ergernistijdstip” voorbij is. Met name de positie op het hele uur behoeft oefening, aangezien ik de nieuwslezer niet wil missen of in het bulletin  vallen wanneer dat al voor de helft voorbij is.

 

 

 

ENGLISH

22.13.04
The ice could easily support me. Although it creaked fearfully. My eye, roaming on the expanse of ice around me, could detect no cracks. Besides, the little girl was skating around gaily, her father stomping around on the same ice, so all seemed well. How long was that ago, standing on ice? Decades.

Temperatures are something like 4 degrees C. above zero in the daytime, and the same below after sundown. I should be cold and uncomfortable in my unheated apartment (self imposed hardship, a potent heater is waiting for me behind a clothes rack!), but I am not experiencing discomfort at all. I recall in former years how I could not bear mittens without fingers when Jack Frost was in the land, my fingers red, numb and painfully cold, but now my hands in the same mittens, holding the handlebars, a cold wind blowing, are actually warm! Likely the icy showers every morning, been three years now since I started that regime, contribute to hardiness.
R., in his room, prefers to keep the fire burning. I won’t come between that.

The Acer is back home, after the updates, which held a problem, were fixed by Computer Rider. Fine, so now I can watch movies once again. I dare not do that on the MSI seeing some videos, on the Free Films site, are affected by scareware and more difficult to click away on Windows 10 than on Windows 7. About scareware: why in god’s name would anyone want to scare the wits out of people, they cannot even see anyway, to laugh at the poor victim of their shit?

The radio commercials have reached a level of annoyance which by now is almost unbearable. The voices, their lines, the stupid crummy Dutch they spit out, the jingles, it all makes me clench my fists till the knuckles are white. The only solution: keep an eye on the clock and as soon as it’s getting close to the hour, or the half hour, get up and turn the volume switch ALL the way to the left, to turn it to the right again after estimating ‘annoyance-time’ is over. Notably the hour  position takes some practice, since I do not want to miss the news reader or break into his bulletin half way.

Amsterdam, dinsdag – Tuesday 17-01-17

23.49
Zondagavond ziet mij achter mijn laptop te kijken naar…. “Trainspotting” (gebaseerd op een boek van dezelfde naam)  . Mijn verrassing was ongeveinsd toen bleek, na korte tijd, dat de film niet over een groepje kleurrijke jongeren ging met typische problemen die typisch in betrekking staan tot de tijdgeest, en die besluiten om de hobby van trainspotting op te pakken teneinde te ontsnappen aan hun dagelijkse saaie realiteit. Inplaats daarvan volgt de film vijf jonge mannen met typische problemen die te maken hebben met de consumptiemaatschappij, daarmee in het reine proberen te komen en “besluiten’ om verslaafd te raken teneinde te ontsnappen aan de dagelijkse saaie realiteit. De titel werd ontleend aan een scene in het boek waar de gasten zoeken naar een toilet in een treinstation, en een oude man ontmoeten die hen vraagt of ze misschien bezig zijn met “train spotting”. Dit incident echter, werd niet meegenomen in de film (tenzij ik het gemist heb).

En dan: ik ontving een bevestiging van het Bevolkingsonerzoek Darmkanker, mbt het niet langer willen ontvangen van hun oproepen. Hier is mijn email ten antwoord:


“Beste mevrouw B.,

Hoe komt u er toch bij om mij, in een formele bevestiging ter zake afmelding van verdere oproepen van uw bureautje, adviezen toe te voegen omtrent mijn stoelgang ?
Hier is de bewuste passage:
Klachten
Blijf letten op klachten, zoals bloed in de ontlasting en een onverklaarbare en aanhoudende verandering in het ontlastingspatroon zoals verstopping of diarree. Maak een afspraak met uw huisarts als u dergelijke klachten heeft.
Ik heb inderdaad klachten: ten eerste horen dergelijke praatjes NIET in een formele brief omtrent een administratieve regeling, en ten tweede heeft u niet te maken met een kleuter die nog moet leren hoe hij/zij met de dagelijks grote boodschap moet omgaan.
Waar haalt u de arrogantie vandaan dit soort adviezen te verstrekken aan een volwassen persoon?
Los daarvan: u heeft helemaal niets, maar dan ook niets te maken met mijn darmen en mijn gezondheid, en uw bureautje ook helemaal niet, en de Staat der Nederlanden evenmin. Echt, helemaal geen bliksem.
Wat wel heel noodzakelijk blijkt te zijn voor u en wellicht andere mensen die de teksten voor dit soort brieven leveren: het volgen van een cursus: hoe hoort het eigenlijk.
Het is dat ik beleefd wil blijven maar anders zou ik zeggen: is uw bureautje helemaal van de pot gerukt mij dit soort ongepaste en ongevraagde raadgevingen te verstrekken?
Hebben ze u dat geleerd in uw klasje voor Master of Business Administration, om zomaar p**pverhalen door de strot van nietsvermoedende ontvangers van uw brieven te duwen?
Bah.
O, nog iets  beste mevrouw Bongers: ik hoef GEEN antwoord op deze email. Ik ben namelijk een gevoelig persoon en van dit soort overschrijdingen der grenzen krijg ik stress en, zoals u (hopelijk) weet, is stress niet bevorderlijk voor de gezondheid van de menselijke ingewanden – ik voel gewoon aan mijn water dat enigerlei antwoord vanuit uw darmenbureautje andermaal aanleiding zal geven tot stress en ergernis, ernstige buikkramp ten gevolge hebbend waardoor ik mogelijk het toilet niet eens haal.
Vertrouwende op de medewerking van u en het betuttelingsbureautje waar u aan bent verbonden,
Met vriendelijke groeten,
Prinses Mabelia van Amberhoven”
[de werkelijke email ondertekend met mijn echte naam.]

ENGLISH

23.49
Sunday night and it finds me behind my laptop watching…. “Trainspotting” (based on a book of the same name).  My surprise was genuine when, after watching for a brief spell, it appeared to not be all about a group of colourful youngsters with typical problems typically relating to their times, who decided to take up trainspotting, to escape from their daily dull reality. Instead the film follows five young men with typical problems related to the consumption society, trying to come to grips with it and who “decide” to take up substance abuse to escape from the daily dull reality. The title was derived from a scene in the book where the guys are looking for a toilet in a train station, encountering an old man somewhere who asks them if they are “train spotting”. This incident however is not included in the film (unless I missed it).

 

And then: I received a confirmation from the Organization for Population Health Research, in regards to no longer wishing to receive their calls. Here is my email in response:

Dear Mrs. B.,
How is it that you come up with the idea to hand me advice related to my stools in a formal confirmation pertaining to my cancellation of further calls issued by your little setup?
Here is the paragraph in question:
Complaints
Keep an eye on complaints, like blood in the feces and an inexplicable and continuous change in the pattern of bowel movements like constipation or diarrhea. Make an appointment with your family doctor if you have complaints of said nature.”
I do indeed have complaints: firstly such talk does NOT belong in a formal letter concerning an administrative arrangement, and secondly you are not dealing with a toddler who has yet to learn how it should handle its daily number two.
Where do you find the arrogance to supply such advice to a grown up person?
Apart from that: you have nothing, really nothing, to do with my bowels and my health and neither does your little bureau, and nor does the State of the Netherlands. Seriously, really not a damn thing.
However, it *does* appear to be necessary for you and perhaps other people who provide the texts for these kind of letters to follow a course: mind your manners.
Were it not for the fact that I wish to remain polite, I would say: what in dog shit is wrong with you to send me this kind of inappropriate and unasked for councils? Did they teach you that in that class for Master of Business Administration, to push sh*te stories through the throats of unsuspecting recipients of your letters?
Oh, another thing dear Mrs. B.: I do not wish to receive a response to this email. For I am a sensitive person and such transgressions of borders cause stress and, as you (hopefully) will know, stress is not beneficial for the health of the human intestines – I can just feel it in my bones that any answer from your bowel-bureau will once again trigger stress and annoyance, which will in their turn trigger serious cramps so that I might not make the toilet in time.
Counting on both your cooperation as well as  the little nanny-bureau you are connected to,
Best regards,
Princes Mabelia van Amberhoven
[real-life email signed with my real name]

 

Amsterdam, zondag-Sunday 15-01-17

03.48
Eindelijk The Matrix gezien. Nou, je gelooft het niet, de vrouwelijke hoofdrolspeler bezit superkrachten, maar toch heeft ze een telefoon nodig om te communiceren met haar soortgenoten. Ik zou mezelf een streepje hoger willen zetten, hoef geen telefoon om mijn vrienden te horen!

Maar goed, de Wachowski broers (of zusters of wat ook) konden toch niet ontsnappen aan dat heel erge on-science fiction einde: wederom is liefde de reddende engel. De mooie Trinity moet een kus op de lippen drukken van schone slaapster Neo om hem tot leven te brengen. Of misschien heb ik het verkeerd begrepen.

Verrassend detail: het Orakel, een oudere dame die Neo bezoekt in haar keuken, trekt een bakplaat uit de oven waarop de koekjes liggen die ze net heeft gebakken. Welnu, ik gebruik  een zeer daarop gelijkende bakplaat  om mijn Acer op te zetten in de geïmproviseerde “bioscoop’ in, waar anders dan mijn keuken. Mijn ijdelheid verbiedt mij te zeggen dat ik een “oudere dame” zou zijn en nauwkeurigheid weerhoudt mij ervan mezelf te omschrijven als een “orakel”, wanneer ik immers een hogere rang bekleed. Ja, ik heb inderdaad koekjes gebakken in het verleden en…. vorige week betrapte ik mezelf erop ernstig te overwegen om deze bezigheid weer op te pakken, een gedachte die ik niet heb gehad sinds 47 jaar (toen ik een jonge dame was).

3.30.09 pm
Ik dacht even na te gaan hoe mensen The Matrix uitleggen. Nu, gezien de lengte van deze explicaties, het jongleren met jargon en het immense aantal clichés waar mijn oog op viel, over de artikelen dwalend, denk ik: laat maar zitten. Het is een goede Science Fiction film, goed maar niet briljant, en daarbij bevat hij enkele onduidelijke delen – wat normaal is bij SciFi.
In de tijd die ik nodig heb om door de “verhelderingen” te ploegen, kan ik mijn eigen product van het genre in elkaar zetten.

4.48 pm
Ik las opnieuw deze tekst vanaf een plakkertje op mijn bureaublad:

Werkelijk goede mensen zullen nooit zeggen dat ze goed zijn, en evenmin zullen ze hun morele maatstaven opleggen aan anderen, het zijn de bedriegers die dat doen.
De moraal: hoedt voor de schijnheiligen die zich door de maatschappij begeven, een geweer in hun zak geladen met kogels waarop staat: wees goed of anders mijn kogel!

ENGLISH

03.48
Finally watched The Matrix. Well, would you believe it, the female protagonist possesses super powers, yet she needs a phone to communicate with others of her ilk. I would call myself a tad above that, not needing a phone to hear my friends, ha!

Anyway, the Wachowski brothers (or sisters, or whatever) just couldn’t escape that very unscience-fictional ending: once again love will save the day. It takes a kiss by the beautiful Trinity on the lips of sleeping beauty Neo to bring him back to life. Or maybe I am missing the point.

Surprising detail: the Oracle, an elderly lady whom Neo visits in her kitchen, pulls the tray out of the oven holding the cookies she just baked. Now, I actually make use of a very similar same oven tray for supporting my Acer in my rigged up “cinema” in, where else, but the kitchen. My vanity forbids me to say I would be an “elderly lady” and accuracy keeps me from describing myself as an “oracle”, where I hold a higher  rank. Yes, I actually did bake cookies in the past and…. last week, I caught myself seriously considering to have a go at that activity, a thought I have not had since some 47 years (when I was a young lady).

3.30.09 pm
Thought I might look up how people explain The Matrix. Well, considering the length of these explanations, the bandying around of inside jargon and the immense number of clichés  my eye was able to detect, scanning the articles, I’ll give it a miss. It’s a good Science Fiction movie, good but not brilliant, with, as usual, some unclear parts – which is normal in SciFi.
In the time I need to plough through the “elucidations” I can put together my own product in the genre.

4.48 pm
Just re-read this text on one of the stickies on my desktop:

Truly good people will not ever say they are good, nor will they impose their moral standards upon others, it’s the frauds that do it.
The moral: beware of the plaster saints who go around society, a gun in their pocket loaded with bullets that say: be good or my bullet!

22.35
Talking of funny combinations of names and professions and occupations: under which name would the owner of the website “Stormfront” go through life? Exactly: Don Black. That would not be remarkable were it not for the fact that he is a white nationalist and white supremacist, ha!

Amsterdam, zaterdag-Saturday 14-01-17

02.50
Ben nog aan het inhalen – alle films die ik heb gemist – in de loop van een paar decennia. Om de een of andere reden liet ik Kill Bill varen. Het thema trekt me niet. Al die gedoe met gevechtstechnieken. Misschien verander ik van mening over een week. Maar goed, vanavond was het Silence of the Lambs voor mij. Ennnnn, het draaide uit op een teleurstellen. Hierom: een ongelofelijk irritante Jody Foster, een ongelofelijk irritante Anthony Hopkins en een ronduit stom verhaaltje vol met de haren erbij gesleepte zaken. En niet één, herhaal niet één briljante dialoog. Niet aanwezig: spitsheid. Wel aanwezig: teveel slecht uitpakkende schokeffecten.

Gert over liefde: “In het begin is het wild, dan slijt de wildheid, en is het minder wild, maar je wilt toch bij diegene zijn waar je wild mee was in het begin, dat is liefde. Er zijn mensen die degene met wie ze ooit wild waren verlaten wanneer de wildheid slijt en dan zoeken ze iemand anders om wild mee te zijn, dan slijt die wildheid en ze verlaten hen ook en zoeken iemand anders en zo herhaal de geschiedenis zich steeds opnieuw, maar dat is geen liefde, dat is gewoon dat je wild wilt zijn met iemand. liefde is wanneer de wildheid slijt maar je wilt nog steeds bij diegene zijn met wie je ooit wild was. Dat is liefde.”
©MabelAmber®&Friends

Ik snap het. Wie niet.

21.00
Om vier uur stormde ik het huis uit, om een uur te fietsen, de middag was nog redelijk zonnig. D. sprak mij aan op mijn BuitenZingtuiglijkWaarneming. Hij adviseerde mij ten sterkste om de gewraakte inhoud te verwijderen – in de eerste plaats omdat het mijn goede naam aantast, en in de tweede plaats omdat het de naam van de auteurs aantast – temeer met het oog op mijn identiteit. Hij heeft gelijk. Ik heb dat stukje toegevoegd aan het concept, wat zijn voltooiing nadert. Nu de rest nog.

F.W. sprak me toe. Om te zeggen dat hij mijn weigering zijn verontschuldiging te accepteren niet zal accepteren, als en wanneer, en dat hij mij zal “najagen” door “eeuwen van reïncarnaties” heen. Ik wilde een notitie maken van deze verklaring dan en daar, mocht het uit mijn hersens vallen, wat zou resulteren in weer een van die mini-crises later thuis (probleem bij het omgaan met verlies) en die veel vergen van R. Dus ik stapte af en hoopte dat ik een pen bij me zou hebben, aangezien ik mijn telefoon thuis had gelaten, dus ook geen “herinnering” functie, en bovendien een stukje papier, en tenslotte draaide het erop uit dat ik F. ‘s verklaring op een wit stukje plastic van de plastic zak in mijn fietsmandje krabbelde met de pen die ik onverhoopt in een zijvak van mijn rugzak vond.  Gered. Het bleek dat ik een en ander niet was vergeten toen ik thuis kwam.

Ik raak in toenemende mate gevoelig voor het gebruik van Engelse termen in Nederlandse teksten – voor de draad ermee: ik zal niet zeggen dat het schuim me op de mond staat wanneer ik wederom een of ander stomme Engelse vervanging tegenkom voor de eigen Nederlandse uitdrukking, maar het scheelt niet veel, spatjes schuim verzamelen zich al aan mijn mondhoeken. Echter, wij moeten positief blijven, de zonnige kant blijven zien zogezegd, waarschijnlijk zal dit een betrouwbare afschrikking vormen tegen het verspillen van tijd met het lezen van regelrechte kolere troep wat mijn geest op geen enkele wijze zal verrijken. Ik voeg er aan toe dat zelfs schrijvers die terdege onderlegd zijn in het Nederlands, deze taalkundige misdaad koelbloedig begaan, zeg er wat van of zij merken niet eens hoe hun mes de borst van hun moedertaal uiteen rijt. Foei, gij snode moordenaars!

 

ENGLISH

02.50
Am still catching up – all the films I missed – through a couple of decades. For some reason I did not go for Kill Bill. The theme does not attract me. All this martial arts stuff. Maybe I’ll change my mind in another week. Anyhow, I went for Silence of the Lambs tonight. Aaaaand it turned out to be a disappointment. Here’s why: a tremendously annoying Jody Foster, a tremendously annoying Anthony Hopkins and a downright stupid story full of dragged in stuff. And not ONE, repeat, not ONE brilliant dialogue. Missing: wit. Present: too many poor shock effects.

15.46
Gert on love: “In the beginning it’s wild, then the wildness wears off, and it’s less wild but you still want to be with the one you were so very wild with in the beginning, that’s love. There’s people who leave the one they were wild with when the wildness wears off and they look for someone else to be wild with, then that wildness wears off  and  they leave them too and look for someone else and thus the story repeats itself over and over again, but that’s not love, that’s just wanting to be wild with someone. Love is when the wildness wears off but you still want to be with the one you were wild with. That’s Love.
©MabelAmber®&Friends

I get it. Who wouldn’t.

21.00
Dashed off at four, to ride my bike for an hour or so, the afternoon still reasonably sunny. D. addressed me on my ESP. He advised me strongly to scrub the offending content – in the first place because it defames my person, in the second place because it defames the authors – notably with a view to my identity. He is right. I added that bit in the draft. Which is nearing its completion. And now for the rest.

F.W. addressed me. To say that he will not accept my non-acceptance of his apology, if and when and that he will “hunt [me] down throughout “centuries of reincarnations”. I wanted to make a note of this statement then and there, lest it would fall out of my brain, resulting in another one of those mini-crises later at home (a problem coping with loss) and which draws heavily upon R. So I dismounted and hoped for a pen, not having my phone on me, so no “reminder” function, as well as a slip of paper, so I ended up scribbling F.’s statement with the unexpected pen I found in a side compartment of my knapsack,  on a white blank area of the plastic carrier bag in my bicycle basket. Saved. Turned out it had not slipped my mind when I got home.

23.24
I am becoming increasingly sensitive  to usage of English terms in Dutch texts – well, out with it: I won’t say I am fuming at the mouth when yet again I come across some random stupid English replacement for the native Dutch expression, but we’re practically there, with specks of froth beginning to collect at the corners of my mouth. However we must remain positive, look on the bright side so to speak, likely this will prove to be a solid deterrent against spending too much time reading plain bloody shit which won’t enrich my mind in any way. I need to add that even those writers who have a solid background of Dutch language training  commit this linguistic crime without batting an eye, who’s to say  they do not even notice how their knife is ripping the breast of their own mother tongue. Fie, thou vicious murderers!

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 12-01-17

8.49.10 pm
Gedurende een vol uur waren wij in Noord-Korea – stroomuitval; lichten gingen uit, de radio zweeg, de laptop monitor ging op zwart onder mijn handen, het modem hield ermee op – toen ik de voordeur open deed werd ik begroet door mijn vertrouwde buurt gehuld in onbekende duisternis. Andere bewoners kwamen uit hun flats, iemand riep: “Wie heeft het licht uitgedaan?” Wat was het ook al weer wat mijn moeder vaak zei… “Denk eraan dat je altijd kaarsen bij de hand hebt…” Dat zei ze, een wijsheid die hout snijdt – ik vond mijn kaarsen en zodoende speelde ik patience op de keukentafel, de “Klondike” versie, zoals hij schijnt te heten, lees ik op Wiki, nooit geweten. Toen de lichten weer aan gingen bleek dat ik het spelletje niet uit zou krijgen.

R. vroeg me wat ik zou doen wanneer tanks en troepen plotseling de straten zouden binnenvallen, soldaten die over de galerijen zwermen en eisen dat de mensen hun deuren opendoen, het geweer in de aanslag. Grote goedheid, ik zou niet willen reageren op zo’n vraag. Het zou de verkeerde vibraties kunnen oproepen – nog afgezien van het feit dat enigerlei bezetting door een vreemde mogendheid op deze wijze niet tot de waarschijnlijkheden behoort – er zal een prelude zijn, met gebruik van lange afstandswapenen en willekeurige terroristische aanvallen – dan zouden we nog wel wat tijd hebben een soort strategie te bepalen om lichaam en ziel veilig te stellen, inplaats van meteen onder het bed te duiken, geld en pasjes in de hand en misschien het  grootste en scherpste keukenmes uit de bestekbak.

ENGLISH

8.49.10 pm
For one whole hour we were in North Korea – power cut; lights went out, radio fell still, laptop monitor blacked out under my hands, modem quit – opening the front door I was greeted by my familiar neighbourhood shrouded in unfamiliar darkness. Other residents were emerging from their flats, someone called out : “Who switched off the light?!” What was it my mother used to say…. “Be sure to always have some candles at hand…” ? That’s what she said, a wisdom that strikes a match – I found my candles and thus I played patience on the kitchen table, the “Klondike” version. When the lights went on again I had just discovered I would not win the game.

R. asked me what I would do if  tanks and troops would suddenly invade the streets,  soldiers flooding the galleries, demanding the people open their doors. My goodness, I do not want to respond to such a question. It might evoke the wrong vibes  – apart from the fact that any occupation of a foreign power of these regions is not likely to happen in this way – there will be a prelude, involving long range weapons and random terrorist attacks – in that case we should still have some time to decide upon any kind of strategy to save our skins and our souls, instead of diving under the bed straight away, clutching some money and cards and perhaps the largest and sharpest kitchen knife in the cutlery tray.

Amsterdam, maandag-Monday 02-01-17

01.38
Ik zeg dit voor wie het betreft: Gelukkig Nieuwjaar. Wat kan ik verder nog zeggen…. ik vierde de jaarwisseling thuis met R. Films kijken. En controleren of de honden van de buren niet zouden ontbinden tot trillende hoopjes zenuwen vanwege het vuurwerk. Dat gebeurde niet. In plaats daarvan raakte ik zelf boven mijn theewater toen ik probeerde de deur open te krijgen die drie sloten heeft, waarschijlijk ontworpen voor Alcatraz.
Van het vuurwerk, waar ik in vorige jaren nog wel naar keek, en zelfs op video zette, heb ik dit keer geen vonkje gezien, afgezien van de glimp terwijl ik mij van mijn flat naar die van de buren begaf; voor het overige zat ik dus, zoals gezegd, Dirty Harry films te bekijken.

Ik heb ook een gewaagde zet gedaan: wederom ben ik begonnen aan het schrijven van een filmscript. Aangezien ik al eerder in die onderneming was gesprongen, hield ik mijn adem in. Zou het  dit keer wederom blijken een volkomen zenuwslopende onderneming te zijn, verstrikt rakend in mijn eigen script? Voor de oningewijden: vergelijk het met het bouwen van een nieuw huis maar je weet niet waar je de bakstenen vandaan moet halen en wanneer je ze eindelijk hebt, ontbreekt het cement. Heel frustrerend. Maar goed, deze keer zijn de bouwmaterialen beschikbaar, het gereedschap ligt klaar en ik heb het juiste perceel uitgekozen.

Voor de rest kwam ik tot deze conclusie: wanneer je je identiteit niet kunt onthullen,  om welke reden dan ook,  kun je net zo goed niet bestaan – je gehele focus is gericht op enigerlei toekomstig moment waar je eindelijk de sluier optilt en je leven kan beginnen.

ENGLISH

01.38
I say to whom it concerns: Happy New Year. What else can I say…. I celebrated the turn of the year at home with R. Watching movies. And checking if the dogs of the neighbours were not dissolving into shaking bundles of nerves because of the fireworks. They didn’t. Instead *I* lost my cool trying to unlock the door which has three locks, two of which must have been designed for Alcatraz.
Of these fireworks, which I used to watch  in previous years, and even slapped it on video, I did not see a spark this time, apart from a glimpse as I moved between my flat and that of the neighbours, for the rest I  viewed, as noted, Dirty Harry films.

I also made a daring move: once again I started writing my a film script. Having plunged into that undertaking before, I held my breath. Would it once again prove to be a totally nerve wrecking venture where I would become entangled in my own script? For the uninitiated: compare it to building a new house but you don’t know where to get the bricks and when you finally got them, the cement is missing.  Very frustrating. Anyhow, this time the building materials are available, the tools are at hand, and I have chosen the right site.

For the rest I came to this conclusion: if you cannot, for whatever reason, reveal your identity you might as well not exist – your entire focus is upon some future moment where you can finally lift the veil and begin your life.

Amsterdam, donderdag-Thursday 29-12-16

3.22 pm
Wanneer het moment aanbreekt zal ik mijn pestkoppen op een originele manier bestraffen – en de wereld zal zeggen : “Zo, wat een originaliteit in de Messias!” Is dat zo? En van één ding ben ik zeker, de pestkoppen zullen geen oog hebben voor mijn “originaliteit”. Tenzij ze zijn gemaakt van dat speciale spul waar speciale dingen van zijn gemaakt. Maar in dat geval zouden het geen pestkoppen zijn….
Waarschijnlijk is dit wat laatstgenoemden een “catch 22” zouden noemen, een uitdrukking die ik ze wel heb zien gebruiken in hun commentaren.

19.42
Zonde zonde, de coole supermarkt gast, met die geweldige lach, gaat weg – hij en ik samen met nog andere gasten, alle medewerkers, trapten wat gein (nee, geen “kleedkamergein”), en vijf minuten later kwam ik hem weer tegen bij een andere hoek en dus wenste ik hem gelukkig Nieuw Jaar en hij zei dat vandaag zijn laatste dag was. Ik zei “Joh, da’s niet cool!” en hij zei “Ik kom nog weleens aan voor koffie”, wijzend op de koffiehoek, altijd mijn eerste halte wanneer ik binnenkom. Het coolste aan deze gast is dat hij niet weet dat hij cool is. Dat zijn de beste.

Waarom gaan alle goeien mannen altijd weg?

ENGLISH

 

3.22 pm
When the moment arrives I shall punish my bullies in an original manner – and the world will say: “Wow, such originality in the Messiah!” Will it though? And of one thing I am sure, the bullies will have no eye for my “originality”. Unless they are of the special stuff that special things are made of. But in that case they wouldn’t be bullies….
Likely that is what the latter would call a “catch 22”, an expression I have seen them use in their comments.

19.42
Bummer – the cool supermarket guy, with the greatest smile,  is leaving – him and me and a couple of other guys, all employees, had been exchanging some banter (no, not “locker room’ banter), then some five minutes afterwards I ran into him at a different corner and so I wished him a happy New Year’s Eve and he said this was his last day. I said “Awwww – that’s not cool!” and he said “I’ll be back for coffee”, pointing at the coffee corner, which is my first stop when I pop in. The coolest thing about this guy is that he doesn’t know that he is cool. They’re the best.

Why do all the great guys always leave?

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 21-12-16

17.26
O, dat moment wanneer je het enige juiste eindelijk beet hebt en je weet meteen: ik hoef niet verder te zoeken.

Nee mensen, ik heb het hier niet over de ware Jozef, ik heb het over een gast die fout zit. Dat wil zeggen, een geschikte alias voor het uur waarin hij tenslotte wordt aangesproken.

De geestkracht die de daders missen zal worden gecompenseerd in hun vonnis door de rechter.

Wat een levendige herinnering bewaar ik aan het spelletje wat mijn vader en ik wel speelden! Gezeten in de huiskamer, boven een kopje thee, droegen we namen aan van bekende mensen belast met bepaalde taken in een of andere alternatieve versie van deze wereld, ontworpen door mijn vader en ik – nadat een van ons een naam het laten vallen, fronste de ander diens wenkbrauwen, overduidelijk bezig de verkiesbaarheid van de kandidaat te overwegen. Zoals u al misschien heeft geraden, eindigde de sessie ermee dat niet één vacature was opgevuld gezien de bijna ogenblikkelijke afkeuring van elkaars genomineerden, meestal verwoord met een bepaalde graad van ongeloof, zoals in: “Grote goedheid, ik zou dat element nog geen second werk geven!”

Mijn vader ging heen in 1988 – en nu zit ik hier, in hetzelfde huis, met mijn pleegvader, en we spelen precies hetzelfde spelletje…. alleen deze keer is het misschien toch geen spelletje.
Zeggen ze niet dat alles zich in je leven zich herhaalt, in terugkerende cycli?

De perfecte alias voor een bepaald persoon gevonden, dat wil zeggen R. kwam ermee – ik sprong van mijn stoel, gooide mijn handen in de lucht en gilde: “Klappen voor de Wolfman!” (naar het liedje van de Guess Who, “Clap for the Wolfman”).
Het volgende was het vinden van een perfecte alias voor mijzelf, nou, die had ik al vele jaren geleden opgediept: Seeräuber Jenny, uit de Driestuiversopera.

Tussen de bedrijven door kijk ik naar episodes van de Untouchables TV-serie, allemaal op Daily Motion! Wat een ontdekking! En nu zie ik dat er een hele lijst van episodes van All in the Family op datzelfde videokanaal staat – in aanmerking genomen dat ik daarvan nooit al te veel heb gezien lijkt deze winter bij uitstek geschikt voor…. een inhaalslag, vele vele decennia verwijderd van die tijden, toen Archie Bunker naar Edith gromde in zwart en wit op onze oude televisie, in dezelfde huiskamer, maar vijf stappen van mijn vandaan, door het gangetje.

ENGLISH

17.26
Oh, that moment when finally you hit upon the right thing and instantly you know: you need look no further.

No people, I am not talking about Mr. Right here, I am talking about a guy who is wrong . That is to say, a suitable alias for when at last he is to be addressed.

The strength of spirit missing in the perpetrators will be compensated in their  sentence by the judge.

How vividly I recall the game my father and I used to play! Sitting in the living room, drinking tea,  we would nominate well known people who would be charged with particular tasks  in some alternative version of this world, designed by my Dad and I – after one of us had dropped a name, the other would knit their brows, obviously considering the eligibility of the candidate. As you may have guessed, the session ended with not one vacancy filled in seeing our almost instantaneous rejection of each other’s nominees, mostly phrased with a measure of incredulity, as in: ” My goodness, I wouldn’t give that element a second’s work!”

My father passed away in 1988 – and now I am here, in the same house, with my foster father, playing the exact same game… only this time it may not be a game…
Don’t they say that everything in your life repeats itself in cycles?

Found the perfect alias for a certain person, that is to say R. hit upon it – I jumped off my chair, threw my hands up in the air and yelled “Clap for the Wolfman!”
Next thing was to find the perfect alias for myself, well, I already dug that up, many years ago: Pirate Jenny, from the Threepenny Opera.

In between acts I watch episodes of the Untouchables TV-series, all on Daily Motion! What a find! And now I discovered that video channel even lists many full length episodes of All in the Family – considering I did not see too many of them, this winter seems to be just right for… catching up, many many decades away from those times, when Archie bunker growled at Edith in black and white on our old television set, in the same living room, just five steps away from me, through the corridor.

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 20-12-16

19.06
Stel je dit eens voor: een islamitische rechter, in een islamitische rechtszaal, die het vonnis ondertekend om een homo te laten executeren, aan de galg, of door onthoofding, of het vuurpeloton of wie weet, nog een andere manier; dan wordt de zitting gesloten en alle betrokkenen verlaten de rechtszaal. De volgende dag wordt de rechter in zijn huis vastgebonden door rovers die waardevolle goederen meenemen benevens zijn telefoon; nadat ze zijn vertrokken slaagt hij erin zichzelf te bevrijden en de politie te alarmeren met gebruik van zijn laptop. De agenten zijn ter plekke binnen tien minuten en kunnen de daders opsporen via een geavanceerd technologisch gedigitaliseerd opsporingssysteem.
Zou die rechter beseffen dat hij behoorlijk in het krijt staat bij Alan Turing…. die homo was?

 

ENGLISH

19.06
Picture this: an Islamic judge,  in an Islamic courtroom, signing the sentence for a gay man to be executed, by hanging, or decapitation, or firing squad or any other old way; then the court is closed and all those concerned leave the courtroom. Next day the judge is tied up in his home by robbers who take with them valuables and his phone, after they are gone he manages to free himself and alert the police using his laptop. The officers are on the scene within ten minutes  and can even track down the culprits via advanced technological digitized  track and trace system.
Would that judge realize he is greatly indebted to Alan Turing… who was gay?

 

Amsterdam, zondag-Sunday 18-12-16

18.13
Hoe kunnen de onschuldigen onschuldig zijn wanneer de schuldigen niet worden berecht?

Geen nood, dat zal gebeuren.

Ik kon niets anders uit mijn pen krijgen. Voor de rest van de avond keek ik naar episodes van The Untouchables, de TV serie uit de late jaren vijftig/vroege jaren zestig. Thuis keken we ernaar; mijn vader en moeder, grote liefhebbers van de serie, keurden toch het zeer uitgesproken geweld af (nee, ze hadden “nog niks” gezien, en dat zou ook niet gebeuren) – ik herinner mij een bepaalde scene waar een gangster aan zijn handen hing van een randje ongeveer 100 meter boven de straat, daarheen gedreven door een collega gangster van een rivaliserende bende, die hem het had gevolgd naar het platte dak – deze knakker nu zette zijn voet op een hand van de hangende gast en begon deze met zijn hiel te verpulveren, tergend langzaam ; je kon werkelijk horen hoe het bot werd gereduceerd tot beendermeel, terwijl de gekantelde glanzende chique gangsterschoen in close up doorging de hand tot moes te prakken – de camera bewoog zich tussen de sadistische grijns (sigaret bungelend aan lippen) van de schoenengast en het gekwelde gezicht van zijn slachtoffer, die uiteindelijk aan nog maar één hand hing, en de eigenaar van de schoen smeekte om hem terug op het dak te helpen. Mijn geheugen laat me hier in de steek, het wil niet onthullen hoe de scène eindigde.

Maar goed, mijn ouders waren geschokt en veroordeelden de scène – de volgende dag was er een storm van protesten in de media (ja, in die dagen hadden we ook “media”), over het “weerzinwekkende” vertoon van “akelig geweld” in de  Untouchables episode en zou er geen verbod moeten worden ingesteld enz. enz. enz.
(Ik heb er zo’n vermoeden van dat dit verbod er nooit gekomen is…)

De dag afgesloten met Dr. Hook and the Medicine Show videos. Ongelofelijke muziek. Eén video vanaf een woonboot. Kijk eens naar die gasten die musiceren en zich enorm amuseren, in de huiskamer, uitzicht op het water, de mondharmonicaspeler, nonchalant uitgestrekt op de sofa maakt zijn mondorgel gek. Gebeurt zoiets eigenlijk nog in deze westerse wereld? Gewoon alleen maar mensen met stemmen en guitaren en trommels en mondorgels en een gammele oude keyboard in een kamer ergens, muziek makend vanuit het hart? Laat iemand mij vertellen dat dit ergens gebeurt – een eerste overwinning op auto tune en technologie.

Ik wilde maar dat ik eerlijke-muziek-uit-het-hart met een ferme schop tot leven zou kunnen wekken maar verdomme, ik bespeel geen enkel instrument en mijn zangstem zou een Simon Cowell vreugdevol stemmen.
Nou ja, ik doe wel wat anders dan.

ENGLISH

18.13
How can the innocent be innocent if the guilty are not sentenced?

No worries, that will happen.

I could not get anything else out of my pen. For the rest of the evening I watched episodes of The Untouchables, the TV series from the late fifties/early sixties. We used to watch it back then; my father and mother, great fans of the series, still disapproved of the very explicit violence (no, they hadn’t seen  “nothing” yet, and they never would) – I remember one particular scene where some mobster was hanging from his hands to a ledge about 100 meters above the street, driven there by a fellow mobster from a rival gang, having followed him to the flat roof – this guy put his foot on one of the hanging guy’s hands, then started grinding into the hand with his heel, agonizingly slow; you could actually hear the bones reduced to bone meal as the tilted shiny posh gangster shoe in close up, went on to mash the hand further – the camera switched between the sadistic grin (cigarette hanging from lips) of the shoe guy and the agonized face of his victim, ultimately hanging from just one hand, begging  the owner of the shoe to help him back onto the roof. My memory fails me here, it won’t reveal how the scene ended.
Anyway, my parents were shocked and condemned the scene – next day there was public outcry in the media (yes, we had “media” in those days too), about the “revolting” show of “grisly violence” in the Untouchables episode and shouldn’t there be a ban etc etc etc.
(I have a hunch that ban never came…)

Closed the day with Dr. Hook and the Medicine Show videos. Amazing music. One vid from a boathouse. Look at those guys doing music and having a great time, in the living, view on the water, the harmonica player sprawled on the sofa driving his harmonica crazy. Does that actually happen anywhere in this western world? Just people with voices and  guitars and drums and harmonicas and a ramshackle old keyboard in some room somewhere, making music from the heart? Someone tell me this is going on somewhere – a first victory on auto tune and engineering.

I wish I could kick-start honest-music-from-the-heart but dammit, I don’t play any instrument and my singing voice would be a delight to Simon Cowell.
Oh well, I’ll do something else then.

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 17-12-16

18.57
De patiënt is bij de dokter. Laatstgenoemde opende een paar links en raad eens: een nieuwe ventilator voor een MSI laptop zal 50 euro gaan kosten op Nederlandse sites die onderdelen verkopen maar…. 3 dollar en 66 cent op een of andere site in Hongkong, verzendkosten inbegrepen. Nou nou, de keus is niet moeilijk.

Wanneer het laptop deksel er eenmaal af is, en hij ligt daar, zijn inwendige open en bloot…. dan denk je: is dit nu dat magische doosje waarmee je de wereld in je hand hebt? Het is alsof hij zijn magie verliest. Net als beroemdheden met wie je in persoonlijk contact treedt.

Een paar uur geleden vroeg R. mij, vanuit het niets, of ik mij nog Marian de G. herinnerde. Ik was verbaasd, aangezien we misschien in geen twintig jaar weer over haar hebben gesproken. Toentertijd, begin jaren negentig, woonde de dame in mijn buurt; we maakten kennis na toevallige ontmoetingen in het park wanneer we onze honden uitlieten. Ze was moeilijk in de omgang wegens een drankprobleem. Ik sloot me zelfs aan bij een groepje, bekend staand als Al-anon, een subdivisie der Anonieme Alcoholisten, gericht op het welzijn van familieleden en vrienden van de alcoholist in kwestie. Ze hadden het niet zo op mij na de derde sessie die ik bijwoonde; ik verklaarde bij die gelegenheid dat het veruit het beste is om banden met een alcoholist te verbreken wanneer hij of zij jouw leven tot een hel maakt en serieuze pogingen om af te kicken in de lap laat hangen. Ik was zelfs trouwens ook niet zo tuk op hen, de zelfopofferende houding van de Al-anon leden rond de tafel verbijsterde mij. Ze schenen er eer mee in te leggen. Nadat De G. mij weer eens had uitgekafferd ten huize van haarzelf in staat van dronkenschap, besloot ik de passie voor mijzelf te preken en verbrak de banden tussen ons.

Deze dame had een grote naam voor zichzelf gemaakt in beroepskringen van het genre met haar commerciële jingles voor producten, diensten en merken en, wat R.’s vraag deels verklaart, voor Radio Veronica in de jaren zeventig. R. vroeg me nu haar te googelen; uit een (onverwachte) necrologie bleek dat ze een ontijdige dood heeft gevonden in Thailand in het jaar 2000, op een eiland waar ze probeerde een nieuw leven te beginnen, in de armen van het boeddhisme. Echter, ze belandde opnieuw in de armen van een foute man, die haar geld weg sluisde en hoogstwaarschijnlijk verantwoordelijk is geweest voor haar brute verkrachting en moord in haar eigen flat.

Ik vroeg R. waarom hij plotseling deze vraag op tafel wierp. Hij zei: “Wacht af”.

 

ENGLISH

18.57
The patient is at the doctor’s. The latter checked out a few links and guess what: a new fan for an MSI laptop will cost 50 euros from Dutch sites that sell parts, but… 3 dollars and 66 cents from some Hongkong site, shipping included. Well well, the choice is not hard.

Once the laptop lid is taken off, it lies there, its interior exposed… and you think: so is this that magic box to hand the world in your hand? It sort of loses its magic. Just like famous people you meet and engage with.

A few hours ago R. asked me, from out of the blue, whether I remembered Marian de G. I was surprised, seeing it must be twenty years since we last spoke about her. At the time, early nineties, the lady lived in my neighbourhood; we struck up acquaintance, from chance meetings in the park, walking our dogs. She was difficult to get along with due to an alcohol problem. I even joined a group known as Al-anon, a subdivision of Alcoholics Anonymous, focused on the well being of family members and friends of the alcoholic in question. They were not keen on me after the third session I attended; at that occasion I declared that by far the best thing was to sever connections with an alcoholic if they make your life a living hell and refuse to stick with a serious attempt to get clean. I myself was not too keen on them either, the self-sacrificial attitude of the Al-anon members around the table flabbergasted me. They seemed to hand themselves credit for it. After De G. had once again bawled me out, totally intoxicated, at her own apartment, I decided to practice what I preached and severed the connection between us.

This lady had made a big name for herself in professional circles for the genre with her commercial jingles for products, services and brands and, which partly explains R.’s question, for the radio station Radio Veronica back in the seventies.

R. now asked me to google her; from an (unexpected) obituary  it appears she found an untimely death in Thailand in the year 2000, on some island where she was attempting to start a new life in the arms of Buddhism. However, she once again ended up in the arms of a Mr. Wrong, who sluiced away her money and probably may have been responsible for her brutal rape and murder in her own flat.

I asked R. why he suddenly tossed his question on the table. He said: “Wait and see”.

 

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!