Amsterdam, zondag-Sunday 04-12-16

23.27
Ik kondigde mijn beslissing aan om warm te douchen in plaats van mijn lichaam bloot te stellen aan de gebruikelijke ijskoude straal, meteen als het eerste ‘s ochtends. R. merkte op dat ik die keus niet zou hebben in de wildernis, waar keuzes beperkt zijn en ontberingen niet kunnen worden verwisseld met hun mildere alternatief, zoals ik dat nu kan doen, terwijl ik een leven leef van zelf opgelegde deprivaties.
Maar ik lachte wat en zei: “Nou nee, achter mijn stulp in de wilde wilde wouden staat een klein stenen huisje, het zogenaamde “stookhuis” , met een driepoot waar een enorme ketel aan hangt, boven de stookplaats in het midden; brandhout is hoog opgestapeld tegen de wanden – ik zal de ketel vullen met water, het vuur eronder aansteken en wanneer het water warm is, zal ik het overhevelen naar mijn kleine badkuip in de badkamer van mijn stulp, precies op maat gemaakt voor mijn kleine postuur; dan zal ik in de ontvangende, verzachtende, ontspannende warme vloeistof stappen, terwijl de sneeuwstorm tegen het badkamerraam krijst!”
Maar pas op, *alleen* op zondagen – met moet decadentie vermijden, zwicht slechts zelden voor luxe.

Later op de dag, breidde G. mijn fantasie uit: de meest dichtbij gelegen stad zou 25 kilometer ver zijn, een klein dorp zo’n 10 kilometer de andere kant op, er stond een auto op mijn erf, en zeg 30 meter vanaf mijn bordes, zou G.’s eigen huisje staan, de meest verkieslijke buurman die ik ooit zou willen, en middenin onze huiskamers, wat zou er anders op de tafel staan dan… een flitsende laptop verbonden met het Internet.
Absoluut, want hoe wild de wouden ook zijn, het Internet heeft zijn weg gevonden tot in hun schimmige hart.

De dag was stralend en koud, een dunne laag ijs hield het water en de sloten en grachten warm – ik fietste door de polders in de laatste stralen van de decemberzon, uitziend naar een kop koffie uit de koffieautomaat in de supermarkt.
Drie kwartier later, toen ik mijn fiets tegen de glazen wand van de supermarkt plaatste, viel mijn oog op een 2 euro munt, die tegen de wand aan lag, pal achter mijn achterwiel. Zo hee, wat een verrassing  aan het eind van mijn lange, slingerende weg!
Na mijn heerlijke kopje koffie, ik warmde mijn handen om de beker, deed ik een pak sojamelk en een zak chips in mijn mandje, zoals ik van plan was – aangezien de totale kosten 1 euro en 80 cent bedroegen kon ik betalen met de schat die ik even eerder had gevonden.

Nu zit ik te prakkiseren over wat ik morgen zal kopen, met de resterende 20 cent, net als een kind met het geld wat het van opa of oma heeft gekregen.

ENGLISH

 

23.27
I announced my decision to take a warm shower instead of exposing my body to the usual icy cold gush, first thing in the morning. R. remarked that I would not have that choice in the wilds, where choices are restricted and hardships cannot be exchanged for their milder alternative, as I can do now, living a life of self-imposed deprivations.
But I chuckled and said: “Ah no,  behind my cabin in the wild wild woods there is a little house of stone, the so called “hot house”, with a tripod and a huge cauldron hanging from it above the fireplace in the middle; firewood is piled high along the walls – I shall fill the cauldron with water, light the fire below it and when the water warm, I shall transfer it to my little bath tub in my cabin bathroom, tailored to fit my small posture; then I shall step into the welcoming soothing, relaxing warm liquid,  the blizzard screaming at the bathroom window!”
Mind you though, *only* on Sundays – avoid decadence, indulge in luxury sparingly.

Later in the day, G. expanded on my fantasy: the nearest town would be 25 kilometers away, a small village some 10 kilometers in the other direction, there was a car in my yard, and say 30 meters from my front porch, there would be G.’s own cabin, the most eligible neighbour I could ever want and right in our living rooms, what should be on the table but… a snazzy laptop connected to the Internet.
Absolutely, for no matter how wild the woods are, the Internet has found its way straight into their shadowy heart.

The day was radiant and cold, a thin layer of ice kept the water in the ditches and moats warm – I cycled through the meadow lands in the last rays of the December sun, looking forward to a cup of coffee from the coffee-mat in the supermarket.
Three quarters of an hour later as I set my bike against the supermarket’s glass wall, my eye fell on a 2 euro coin, hugging the wall immediately behind the rear wheel. Wow, what a surprise at the end of my long and winding road!
After I enjoyed the coffee, warming my hands around the coffee cup, I put into my basket a carton of soy milk and a bag of potato crisps, as I had planned – seeing the total cost was 1 Euro and 80 cents I could pay with the treasure I had just found.

Now  I am still figuring out what I shall buy tomorrow, with the remaining 20 cents, like a child will do with the money it got from grandpa or grandma.

Amsterdam, vrijdag-Friday 02-12-16

12.46
F. stuurt mij zijn fantasie op mijn telepathische hotline – Ik zie hoe hij over mijn galerij loopt, hij draagt twee grijze zinken emmers, gevuld met vloeistof. Dit zegt hij: “Wanneer je nee zegt als het moment daar is, dan zal ik het toilet gaan doorspoelen met mijn tranen.
Mijn vraag: wiens toilet, dat van hem of van mij?

22.16
Bij de boodschappen voor deze week zit een karton met 10 eieren, erop het stempel 2, en dat betekent “stal-scharrel” – waar zijn de kippen die ze legden? De eierzoeker vertelt mij dat de eieren met code dit-en-dat van een pluimveelbedrijf in Putten komen. De bedrijfs-site bevat een lange geschiedenis van de onderneming, sinds het begin, in 1934. Heel interessant.
Vanaf een menu worden we naar pagina’s geleid met informatie over de eieren, over de kippen, over het voer, maar… het droeve lot van de hanen-kuikentjes wordt niet vermeld, die onvermijdelijk naar de gaskamer worden gestuurd, of een versnipperaar, en vergis je niet, dit is net zo goed het geval op de biologische boerderijen. Toch een vreemd idee, gevoelende wezens die op methodische wijze worden gedood op massale schaal. En waar doet dat mij nou aan denken…

Wat kan de publieke opinie toch veranderen… neem bijvoorbeeld de beelden van het Nederlandse journaal uit 1969, waarin op min of meer trotse toon de legbatterij methode voor de productie van eieren wordt aangeprezen. We horen hoe de nieuwslezer ons informeert (let op de ondertoon van enthousiasme voor deze mijlpaal van “vooruitgang naar een nieuwe wereld”) dat 56 duizend hennen in kooien 40 duizend eieren per dag leggen en hoe goed de mensen dit hebben georganiseerd. De nieuwslezer is opgewekt, hier en daar is zijn toon grappend, wanneer hij het erover heeft dat de kippen niets anders hoeven te doen dan “eten” en “eieren leggen” : “Deze kippen maken dagen van 18 uur!” en “Deze kippen werken bij gedimd licht, wat hun prestaties ten goede komt” – we krijgen een close up van de lopende band te zien vol met de producten van de kippen en hun “prestaties” en de lezer somt het menu op: “Daar gaat je uitsmijter, je gekookte ei, je ham-en-eieren!” En ter afsluiting zegt onze commentator: “Er zijn hier dan ook 35.000 kippen in opfok, 90.000 kippen in totaal en geen haan die er naar kraait”.
Goh, die uitsmijter kon echt niet leuker.
Serieus, vandaag de dag, 47 jaar later zou een advertentie als deze NOOIT kunnen worden gemaakt, zelfs zou de mogelijkheid niet kunnen worden overwogen!

De film toont een enorm grote ruime, met kooien van wand tot wand, vier kippen per piepkleine kooi, met hun voeten hebben ze geen houvast op de vloer van grofmazig ijzerdraad, ze dringen elkaar in de hoeken van de kooi, ondertussen ratelt de vlakke stem van de nieuwslezer maar door, dit staaltje van massaproductie prijzend.

Kunt u het zich voorstellen, filmbeelden die daadwerkelijk de loftrompet uitsteken over batterij kooien heden ten dage, waar dierenrechtenorganizaties achter iedere boom en in elke hoek op de loer staan, gereed om iedere schuur waar dieren bloeden in het donker, te bespringen? Batterij kooien zijn ondertussen verboden in de Europese Unie en waar ze nog steeds bestaan worden ze angstvallig verborgen gehouden voor het publiek en de sector-inspecteurs.

Wat ik vanmiddag hoorde op de radio: jonge stierkalfjes met een te laag gewicht worden gedood en verwerkt tot diermeel, en vervolgens zal dit dienst doen als een goede bron voor groene energie door een aanal energiemaaschappijen.
Dus daar sta je dan, veganistisch van binnen en van buiten, ieder detail is gecheckt en dubbel gecheckt om niet ooit van enig dier te profiteren, laat staat dat het voor je sterft…. dan zet je het fonuis aan, en merk op hoe je veganistische soep, waarvan het heerlijke aroma de keuken vult, aan de kook wordt gebracht door vlammen die ooit een dier waren.
Veganisten, als ik jullie was, zou ik je energieleverancier vandaag bellen.!

Degene die ieder gebruik van dierlijke producten mijden, woonachtig in het Verenigd Koninkrijk trouwens, moesten de Engelse regering bellen, toen aan het licht kwam dat een nieuw bankbiljet rundervet bevatte, dus een dierlijk component – en daar gaat je overtuiging bij ieder zulk bankbiljet wat je aanpakt.

Feitelijk zijn er nogal wat dingen die we dagelijks gebruiken waarin dierlijke ingredienten verwerkt zijn, waarvan de meeste mensen zich niet eens bewust van zijn. Zoals computers. Google dat maar eens, zie beneden, in het Engelse gedeelte, en hoogstwaarschijnlijk zal het u verbazen.
Het rijk de mensen is niets en zou zelfs niet eens kunnen bestaan zonder de andere ding, het dierenrijk. O, als die ooit eens tegen hun meesters zoude oprijzen… wat zou dat een schouwspel zijn en welk mens zou hier tegen die tijd dan nog willen vertoeven..

 

ENGLISH

12.46
F. sends me his fantasy on my ESP  – I see him walking along my gallery, carrying two gray zinc buckets, filled with liquid. This is what he says: “If you say no when the moment arrives, I shall commence flushing the toilet with my tears.”
My question: whose toilet, his or mine?

22.16  
Among this week’s  groceries is a carton holding 10 eggs, stamped with a “2”, which means indoor barn-roaming – where are the chickens that laid them? The egg tracker tells me that my eggs with code such-and-such come from a poultry farm in the Dutch town of Putten. The farm’s site contains the long history of their enterprise, since the start in 1934. Very interesting.
From a drop down menu we are directed to pages informing us about the eggs, about the hens, about the fodder, but… no mention is made of the sad fate of the little rooster chicks, who will be invariably sent packing into a gas chamber or a shredder, and make no mistake, which is the case at the organic farms just the same. Still a weird idea, sentient beings methodically killed on a massive scale. Now what does that remind me of…..

How public opinion can change… this was illustrated by Dutch newsreel footage from 1969, more or less proudly advertising the battery cage production method for eggs. We can hear the news reader’s polished, almost slick voice informing us ( note the undertone of enthusiasm for this mark of “progress to a new world”) how 56 thousand hens in cages lay 40 thousand eggs a day, and how well the humans have organized this. The news reader is cheery, here and there his tone is jocular when he mentions that the chickens have nothing else to do but “eat” and “lay eggs”: “These chickens make days of 18 hours!” and ” These chickens work under dimmed lights, which greatly benefits their achievements” – we are shown a close up of the a conveyor belt transporting the all the products of the hens’ “achievement” and the reader sums up menu items: “There they go, your omelet, your boiled egg, your ham-and-eggs! ” And our voice-over’s closing words: “So there are 35.000 chickens on the breeding program, that makes a total of 90.000 chickens and not one cock in that henhouse”.
Wow, now that punchline couldn’t get much funnier.
Seriously, in this day and age, 47 years later, this kind of ad could NOT ever be created, even the mere possibility could not even be considered!

The film shows a huge area with wall to wall cages, four chickens to a tiny cage, their feet without proper grip in the floor of wire mesh, crowding each other into the corners of the cage, meanwhile the unemotional news man’s voice rambles on, praising this feat of mass production.

Can you imagine, footage actually extolling battery cages in this day and age, where animal rights organizations are lurking behind every tree and in every corner ready to pounce on any shed where animals bleed in darkness? Battery cages have meanwhile been forbidden in the European Unioin and where they still exist, they are kept carefully hidden for the public and the inspectors for the sector.

What I heard this afternoon, on the radio: young steer calves whose weight is too low are killed and processed into bone-and-meat meal, after which this will serve as a good source for green energy generation by a number of energy producers.
So, there you are, vegan inside and out, every detail checked and double checked to not ever profit from any animal, let alone have it die for you … then you turn on the cooker, and see how your vegan soup, its delicious aroma filling the kitchen, is brought to the boil by flames which once were an animal.
Vegans, if I were you I would put in a call to your energy provider today!

The non-animal eaters in the UK by the way,  had to put in a call to the British government, when it came to light that a new bank note contained tallow, an animal component. So there goes your creed, each time you accept such a note.

Actually quite a few very everyday things contain animal components, which most people are not even aware of. Like computers. Just google that, see below, and likely you’ll be surprised.
The kingdom of humans is nothing and could not even exist without that other thing, the kingdom of the animals. Oh, if they would ever rise up against their masters… what a spectacle that would be and which human would want to be here by then…

 

20 Everyday Items that Contain Animal Ingredients

Amsterdam, donderdag-Thursday 1-12-16

20.31
Interessante vraag op de radio vandaag, echter een antwoord werd niet verstrekt. Dus je zoekt op het Net. Nu is het gemakkelijk de  *site* van het Nederlands Wetboek van Strafrecht  te vinden, maar er iets *in* vinden niet echt. Tenslotte traceerde ik het antwoord in een forum behorend bij de site van het populaire damesblad Viva:  Artikel 239, punt 3, aangaande strafbaarheid: “Op een niet openbare plaats, indien een ander daarbij zijns ondanks tegenwoordig is“. 

Nu we het antwoord hebben gevonden, kunnen we de vraag stellen: wat was de vraag? Deze: maak je je schuldig aan een strafbaar feit, wanneer je naakt rondloopt in je eigen huiskamer, en wel zo dat anderen je door het raam kunnen zien in het voorbijgaan?

Oplossing: trek kleren aan.

En vervolgens: heel veel zenuwspanning, wegens een algehele Windows 7 verziekerij, wegens het fout lopen van updated wegens WiFi kennelijk niet stabiel genoeg om de wagonladingen updates af te handelen die Microsoft op mijn machine wil zetten. Hij bleef maar opstarten en installeren en configureren en downloaden en enz. enz. enz. en het eind van het liedje was dat er in mijn Update Geschiedenis zo’n 7 updates stonden bijgeschreven als “mislukt”.
Tijd om mijn computer super nerd te bezoeken, alweer. Ik heb vele vele artikelen doorgeploegd die mijn kwestie behandelden, maar om de een of andere reden leken ze allemaal hetzelfde maar toch niet helemaal hetzelfde en toen ik er eindelijk eentje vond die ter zake kwam bleek de oplossing riskant te zijn.
(Conclusie: twee volle uren verspild proberend iets wat “vooruitgang” heet de baas te blijven. En stel ik wederom de vraag: *waar* is de beweerde efficiëntie van computers? Heel vaak heb ik toch de indruk dat ze het levenstempo danig vertragen in plaats van te versnellen. En dan: waarom moet het leven eigenlijk sneller gaan?)
Als klap op de vuurpijl ontdekte ik een hardware fout op mijn conto, iets in de categorie “Zit de stekker in het stopcontact….?”, een vraag niet zelden gesteld door winkeliers in elektronicazaken aan mensen die komen klagen dat hun nieuw gekocht apparaat het “niet doet”.

Ik betreedt het Net en wordt prompt op mijn ziel getrapt. Nu net stuit ik op een akelig iets, in Japan gepleegd, waar de leiding van een nieuwe ijsbaan het idee had opgevat om vissen en andere zeedieren in het ijs te vriezen – ze hadden gedacht dat de schaatsers het wel zouden appreciëren rond te zwieren met de dieren onder hun voeten, die de illusie creëerden dat men op de oceaan schaatste. Om het foefje nog “amusanter”  te maken hadden men teksten bij de promotie-foto’s geplaatst, zogenaamd uitgesproken door de bevroren schepsels: “Ik v v v ….ddd drink…” en “Ik s s s tttik…..”
Echter, de schaatsers waren niet geamuseerd en er brak tumult out, men noemde de stunt “smakeloos” en “een ontheiliging van het leven” – geschrokken van de onverwachte ophef, bood de leiding zijn  diepste verontschuldigingen aan, “berouwvol” zulke “onaangename” gevoelens in hun bezoekers te hebben “opgewekt”. De vis was trouwens al dood voor in het ijs te zijn gepakt; ze waren afkomstig van een plaatselijke vismarkt,  ongeschikt bevonden voor consumptie. En dan  zullen de schepsels, nu ook ongeschikt gebleken voor amusement, uit de inderhaast ontdooide ijsbaan worden gehaald teneinde een officiële herdenkingsdienst te krijgen, geleid door een Shinto priester, om daarna  geschikt te worden verklaard als… kunstmest.
Eind goed al goed?

ENGLISH

20.31
Interesting question on the radio today, however, an answer was not given. So you scout around on the Net. Now *finding* the site of the Dutch criminal code is easy, but… finding something *in* it not so. Finally I located the answer in a forum belonging to the site of the popular ladies glossy Viva: article 239, sub 3, related to criminality: “3. at a non public location, in someone’s unintentional presence“.

Now that we’ve found the answer, we could ask the question: what was the question? This one: are you guilty of an actionable offense, walking around naked in your own living room if, by doing so, others can see you in passing through the window?

Solution: put on clothes.

And next: lots and lots of nervous tension due to a total Windows 7 mess-up, due to updates going all wrong, due to WiFi evidently not sufficiently stable to cope with the loads and loads of updates Microsoft wants to put on my machine.
It kept on rebooting and installing and configuring and downloading and etc. etc. etc. and in the end it said in my Updates History displayed some 7 “important” updates as “failed”.
Time to see my geek. I made my way through many many articles which addressed my issue, but somehow they all seemed similar, yet not quite the same and when I finally found on which came to the point, the fix (a full page) came with risks.
(Conclusion: wasted two whole hours, trying to handle alleged “progress”. And again I pose the question: *where* is the alleged “effiecieny” of computers? I often have the impression they slow down de pace of life instead of speeding it up. And anyhow why should life actually  go faster?)
To top it all off, I discovered a hardware mistake on my part, something in the category “Is it plugged in to the power socket…?”, an oft asked question by shopkeepers in electronic stores to people, complaining that their newly purchased gadget does “not work”.

I set a step on the Net and get my feelings hurt. Just now I stumbled upon some horrific thing perpetrated in Japan, where the management of a new skating rink had conceived of the idea to freeze fish and other marine creatures in the ice – they figured the skaters would fancy swirl around with the animals below their feet creating the illusion they were skating on the ocean. To make the “gimmick” even more “amusing” they had added texts below the promotion-photos, supposedly spoken by the frozen creatures: “I am d d d…..drowning….” and “I’m  s s s uf f f o cating….“.
However, the skaters were not amused and created uproar, calling the gimmick “tasteless” and “a desecration of life” – startled by the unexpected backlash, the management offered their deepest apologies, “remorseful”, having “evoked” such “unpleasant” feelings in their visitors.  The fish by the way, were dead before packed in the ice; the rink had acquired them from a local fish market, as unfit for consumption. So now, also unfit for amusement, the creatures will be removed from the hastily melted rink to get an official memorial service, presided by a Shinto priest, and subsequently be declared fit for… fertilizer.
All’s well that ends well?

 

Amsterdam, woensdag-Wednesday 30-11-16

5.45 pm
Men moet zich niet inlaten met wrokkige warhoofden. Luister altijd naar je rauwe allereerste intuitie. Laat je niet misleiden door oppervlakkigheden, of hen het voordeel van de twijfel verlenen want je zult er spijt van hebben.
Ik wist het meteen, het was alleen een kwestie van tijd totdat hij zijn giftand zou ontbloten, uit een mond vol walgelijke verrotting.
Blokkeren is hier het enige antwoord.

01.02
Mijn heup was pijnlijk maar ik moest de pose nog voor tenminste 4 minuten aanhouden. En dat is lang wanneer je spieren aanvoelen alsof een onzichtbare kwelgeest ze doormidden probeert te zagen – terwijl ik daar zat, een serene uitdrukking op mijn gezicht in weerwil van de pijn, verschenen de tekeningen die ik op het Net had gezien op mijn netvlies, primitieve schetsen vervaardigd door ontsnapte Noord-Koreaanse gevangenen, waarop gedetineerden te zien waren, vastgebonden aan de muur, hun lichamen in een krankzinnige houding gedraaid, gedwongen uren aan een stuk door te brengen in deze verwrongen en afschuwelijke positie. De herinnering die mijn geheugen binnenviel droeg bij tot mijn ongemak. Hij scheen mij te belasten met het wrede dilemma me beter te voelen in de wetenschap dat anderen het slechter hebben.

Het was leuk zoals altijd, in deze club met  kunstenaars die vriendelijk, grappig zijn en bovendien dol op mijn stijl.  Omgekeerd kan ik zonder risico een kijkje nemen achter de ezels in de pauze, hun weergave van mij stelt mij niet voor onaangename verrassingen.

ENGLISH

5.45 pm
One should not rub shoulders with spiteful scatterbrains. Always listen to your basic very first intuition. Do not allow appearances to fool you, or give them the benefit of the doubt for you will regret it.
I knew it straight away, it was just a matter of time before he would bare his poison fang, from a mouth filled with disgusting decay.
Blocking is the only answer here.

01.02
My hip was painful, but I had to hold the pose for at least another  4 minutes. And that is a long time when your muscles feel as though some invisible tormentor is trying to saw them in half – as I sat there, a serene expression on my face despite the pain,  the drawings I had seen on the Net appeared on my mind’s eye, primitive sketches made by escaped North Korean prisoners, showing inmates tied to the wall, their bodies twisted into a crazy position, forced to spend hours on end in this distorted and agonizing stance for hours on end. Having this memory invade my brain added to my discomfort. It seemed to saddle me with the cruel dilemma of feeling better knowing that others have it worse.

It was nice, as always, in this club the artists are friendly, funny and they love my style. Conversely I can safely take a look behind the easels in the break, their portrayal of me does not present me with unpleasant surprises.

 

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 29-11-16

22.06
Nou, ik was vandaag een bofkont. Toen ik mijn fiets pakte om een eind te gaan fietsen… voorwielband lek. Maar toch wel een enorm geluk dat het, ALS het dan toch op het programma stond in de kosmische orde der dingen, vandaag gebeurde en niet morgen, met een poseer opdracht in mijn agenda.
Meer geluk wachtte mij aan het einde van mijn wandeling van zeven minuten naar de fietsenreparatie-inrichting onder het treinstation – de hoofdhersteller keek eens naar de band, verklaarde hem rijp voor vervanging en gebaarde naar een jongste bediende met de woorden: “Hij heeft niets te doen, laten we hem een klusje bezorgen”, met een vette knipoog naar mij.
Dus ik kreeg een stoel in het kleine kantoor naast de ingang tot de reusachtige fietsenstalling, diep in de onderste regionen van het station – ik babbelde met de hoofdreparateur over banden, over wielen, over alle waarschijnlijke en onwaarschijnlijke gevaren die nietsvermoedende banden, rollend over de Amsterdamse wegen, kunnen fnuiken – na in deze stad te hebben rondgefietst sinds 1962… weet ik daar wel het een en ander van.
Zo’n 20 minuten later…. haalde de jongste bediende mijn fietst uit de takels en bood hem mij aan, een stralende glimlach op zijn gezicht. Ik lachte terug vanachter mijn ronde roze bril en zei: “Ik wist dat het goed was om mijn roze bril op te zetten, en kijk eens hoe goed de wereld voor mij is!”
Kosten: € 41,50. Goeie prijs voor een gelukje.

ENGLISH 

22.06
Well, I was one lucky lady today. When I collected my bike to go for a ride… front wheel tire flat. But still so fortunate that, IF this was in the cosmic order of things to happen, it happened today and not tomorrow, with a modelling gig on my agenda.
More luck awaited me at the end of my seven minute walk to the bike repair below the train station – the head repair man took a look at the tire, pronounced it fit for renewal and motioned a junior assistant, saying: “He’s got nothing to do, might as well give him some work”, with a big wink.
So I was given a chair in the little office beside the entrance to the huge bicycle parking area, deep into the nether regions of the station – I chatted with the head repair man about tires, about wheels, about all the likely and unlikely hazards that can cripple  unsuspecting tires rolling along the Amsterdam roads – having cycled around in this town since 1962… I do know a thing or two about those.
Some 20 minutes later… the junior assistant took my bike from the hoist and presented me with it, smiling a radiant smile. I smiled back from behind my round pink glasses and said: “I knew it would be a good thing to put on my pink specs, and see how good the world is treating me!”
Cost: € 41,50 – Good price  for a bit of luck.

 

And now for something completely different, specifically to whom it concerns:

You can smile at me today, but you will still be held accountable for the shit you threw at me yesterday. 

 

Amsterdam, maandag-Monday 28-11-16

23.49
Dus ik zeg tegen R. “Nou, bevrijd de aarde van technologie en waar zijn we anders dan terug bij af, gezeten voor de grot met een paar brandende fakkels, kauwend op brokken zwijnenzwoerd.”

De aanleiding tot deze uitspraak was mijn eigen paradoxale doen en laten. Het is zo dat ik afgelopen nacht vergeten was om het keukenlicht uit te doen, wat feitelijk een verspilling van kostbare energie betekent. Dus, ik als de rare vogel die ik ben, besloot dit te compenseren door mijn avond door te brengen zonder de gebruikelijke plafondverlichting; dit zou geen bijzonder ongemak vormen, aangezien ik een paar kaarsen en enige waxinelichtjes kon branden, net als in de dagen van weleer, toen de mensen om de tafel zaten, kaarsen en lantaarns verlichtten de kamer en wierpen dansende schaduwen op de muren. En op dit punt doet de paradox zijn intrede: buiten de kaarsen en de theelichtjes wordt mijn keuken ook verlicht door de monitors van mijn twee laptops – dus mijn keuken is waar oud en nieuw elkaar treffen.

En ik dook in nog meer oude zaken, eerder vanavond: met opgerolde mouwen beukte ik op het wasgoed in de grote gele granieten bak (officieel “lavet”) in de doucheruimte – ik doe dit zowel bij wijze van bezuinigingsmaatregel, wasmachines vreten elektra, en ook om mijn spieren op spanning te houden, met al het boenen, schrobben, plonzen en wringen.
Het geeft een diepe voldoening, de kledingstukken aan de lijn te zien hangen, niet gereinigd door een machine, nee nee, maar door mijn eigen twee blote handen.

Nog meer goede oude tijd: ik las op het Net dat ze in sommige Aziatische gebieden (India, Korea) varkens benutten voor een zeer bijzonder doel, milieuvriendelijk maar niet voor gevoelige zielen. Dit doel dient om de gezinnen van hun afval af te helpen, en niet slechts de restjes van de tafel, maar ook dat wat  door het spijsverteringsstelsel van de gezinsleden is gegaan. Met andere woorden: de term luidt “varkensstal-toilet” en het werkte dan zo, dat de mensen in een buitentoilet door een gat poepten zodat de poep in de varkensstal beneden viel, waar de varken gretig wachtten op het schouwspel van wederom een andere kont die de begeerde inhoud uitstootte.
Wel, de vraag die je zou kunnen opwerpen is deze: wat sluit meer op je smaak aan, een varkenslapje van een varken ingespoten met antibiotica of van een varken vetgemest met stront?
We moeten natuurlijk niet te kieskeurig zijn, en misschien is het maar het beste om *niets* te weten van *niets* op je bord.

ENGLISH

23.49
So I say to R. “Well, free the earth from technology and where are we but back to sitting in front of the cave with a couple of burning torches, chewing on chunks of boar rind”.

The cue for this utterance were my own paradoxical ways. The thing is that past night I had forgotten to switch off the kitchen light, which basically means a waste of precious electricity. So, me being my weird me, I decided to compensate and spend my evening without the usual overhead lighting; this would not be a major inconvenience, seeing I could burn a couple candles and tea warmers, just like in the old days, when people sat around the table, candles and lanterns lighting up the room, casting dancing shadows on the walls. And here is where the paradox comes in: apart from the candles and tea warmers my kitchen is also lit by the monitors of my two laptops – so my kitchen is where old meets new.

And I plunged into more old stuff, earlier this evening: with rolled up sleeves I pummeled the laundry in the huge yellow granite basin in the shower room – I do this both as economic measure, washing machines devour electric power, and also to power up my muscles, what with all the scrubbing and splashing and wringing.
Gives a deep sense of satisfaction, to see the garments and the towels hanging from the line, not cleaned by a machine, no no, but by my own two bare hands.

More good old times: I read on the Net that in some areas in Asia (India, Korea) they employed pigs for a very special purpose, environmentally friendly though not for the fainthearted. This purpose being to rid the families of their waste, and not just the scraps from the table, but also the stuff that passed through the digestive tracts of the family members. In other words: the term is “pigsty toilet” and it worked like the humans pooping in an outhouse through a hole so that the poo dropped into the pigsty below, where the pigs eagerly awaited the spectacle of another butt emitting the desired content.
Well, the question raised could be: which would you be more to your taste, a pork chop from a pig injected with antibiotics or from a pig fattened with shit?
We must of course never be too finicky, and perhaps it is best not to know *anything* about *anything* on our plates.

 

Amsterdam, zondag-Sunday 27-11-16

22.04.13

Trivia:

1. “Jezus is in onze harten” en “In de naam van God”, twee ondertitels onder een Noord-Koreaanse video over de visserij. Wel, wanneer die Noord-Koreaanse vissers in de video die zinnen werkelijk uitspraken… dan zouden zij rond deze tijd weleens een enkele reis hebben gekregen naar bestemming “heropvoedingskamp nummer 22”.

2. Het Nederlands kent deze uitdrukking “broodjeaapverhaal” (de Engelse term daarvoor zou zijn “stadslegende”. De term is ontleend aan het boek “Broodje Aap” van de Nederlandse schrijfster Ethel Portnoy, 1978; het bevatte een aantal destijds min or meer populaire stadslegenden, de titel verwijst naar het gerucht dat het beleg van broodjes in Aziatische snackbars daadwerkelijk uit apenvlees bestonden.
Vandaag kwam het bij me op dat er iets profetisch aan deze term kleeft; ongeveer vier jaar later, in 1982, werd de wereld zich in toenemende mate bewust van AIDS, een ziekte veroorzaakt door een virus, die wild om zich heen greep in de mensenmaatschappij. Dit virus werd later getraceerd naar een bepaald soort Afrikaanse apen, een gewilde prooi van Afrikaanse jagers en bedoeld voor  menselijke consumptie, al dan niet in de vorm van een oerwoud-burger. Het vlees droeg (en draagt) de toepasselijke naam “bushmeat”.
Een curieuze associatie? Misschien.

3. Max Verstappen, de Nederlandse Formule 1 tiener en wijsneus is een grote ergernis.

4. Een van mijn beschikbare foto’s op Pixabay, de grote gouden sleutel op een hek, illustreert een artikel vol adviezen aan jong christelijke vrouwen die op het punt staan met een man te trouwen; ik had geen tijd om het artikel te lezen, maar heb zo’v vermoeden dat het toch niet de raad zal geven om hun nieuwe Droomprins te trakteren op een partijtje afzuigen.

Persoonlijk:

Ging op zaterdag naar de winkel, missie: de aankoop van een setje externe laptop speakers. Om een vage reden oordeelde ik het verstandig vroeg te zijn, dus om 11 uur spoedde ik mij naar mijn bestemming. Nou, ik had geluk, de winkelmedewerker pakte het laatste exemplaar van een plank. Je moet altijd naar je intuïtie luisteren.

Het tweede ding waarvan ik had besloten mezelf erop te trakteren: een draadloze muis. Niet zomaar een muis, maar een Logitech. Ik koos een zwarte met een rode band over de zijkant, kosten: 16.99 euro.

Ik nam mijn buit mee naar huis, zette het op het aanrecht en ging onmiddellijk van de speakers houden, bijna vertederend, de manier waarop ze hun best deden om echt indrukwekkend te zijn en de dienst uitmaakten op het tafelblad!
Tegen de tijd dat ik de Logitech had uitgepakt om hem gelijk te proberen…. was er een moeilijkheid. Waar was de dongel om in de USB poort van mijn laptop te steken? Ik keerde de grote blisterverpakking waar ik de muis uit had losgetrokken om en bekeek hem van alle kanten op zoek naar een verborgen compartimentje, maar dat scheen er niet te zijn. Ik kreeg een ingeving: zou hij, de dongel dus, zijn weggestuiterd toen ik de blister  bovenaan had opengeknipt (blisterverpakkingen weerstaan feitelijk iedere poging tot openen, tenzij je een assortiment kloeke werktuigen aanwendt)? Ik kroop rond over de keukenvloer, op zoek naar de uiterst kleine dongel, maar het enige wat ik vond was een verlept spruitje, een haarspeld, een flessendop en een boodschappenlijstje van een maand geleden.

Goed, ik deed mijn jas aan, stopte de gekraakte blister in mijn rugzak, samen met de muis en ging terug naar de winkel, godzijdank dichtbij, en het was zonnig.

De dame bij de klantenservice, deed de muis open, wees naar het compartiment *binnenin* de muis om vervolgens de dongel die het bevatte, eruit te halen.
“Het staat in de gebruiksaanwijzing”, zei ze, wijzend op de kaart die in de blister zat, eraan toevoegend: “Je kunt het zien op het plaatje.”

Ik snap het…

ENGLISH

22.04.13

Trivia:

1. “Jesus is in our hearts” and “In the name of God“, two subtitles below a North Korean video about fishery. Now if the North Korean fishermen in the video really and truly spoke those phrases… they might be on a one way trip to destination “re-education camp number 22” by now.

2. In Dutch we have this expression “broodjeaapverhaal”, literally translated “sandwich filled with monkey meat”, or “monkey burger”, for which the English equivalent would be “urban legend”. The terms was coined in 1978, after the book titled “Broodje Aap” from the Dutch writer Ethel Portnoy; it contained a number of more or less popular urban legends (at the time), the title was derived from the rumour that the fillings  of rolls and sandwiches served in Asian snack bars would actually contain ape flesh.
Today it occurred to me that there seems to be something prophetic about this phrase; four years later, in 1882, the world was gaining broad awareness of AIDS, an illness which had begun to invade human society through a virus. This virus was later traced to a certain species of African monkeys, which were sought and killed by African hunters to prepare for human consumption, either or not in some jungle burger. The meat bore (and bears) the applicable name of “bushmeat”.
Whimsical association? Perhaps.

3. Max Verstappen, the Dutch Formula One teenager and smart aleck is a major annoyance.

4. One of my free pictures on Pixabay, the huge golden key on a fence, serves to illustrate an article advising young *Christian* women who are about to marry a man; I had no time to read the article, but I have this hunch it won’t actually include the council to regularly treat their new Prince Charming to a blow job.

Personal:

Went to the store on Saturday last, mission: purchase of a set of external laptop speakers. For some reason I judged it wise to get there early, so at 11 am I sped to my destination. Well, I was lucky, the shop employee took the last remaining set from a shelf.  Always listen to your intuition.

The second item I had decided to treat myself to: a wireless mouse. Not just any mouse, but a Logitech. I chose a black one with a red band along the side, cost: 16,99 Euro.

I took my loot home, set it on the side board and immediately loved the speakers, almost endearing, the way they pretended to be really impressive, ruling the table top!
By the time I got round to unpacking the Logitech and trying it out… there was a snag. Where was the dongle to plug into my laptop’s USB port? I turned the large blister from which I had extracted the mouse around and around, looking for a hidden compartment, but there seemed to be none. A thought occurred to me: could it have bounced away when I had cut open the blister at the top (blisters actually defy opening without an array of sturdy tools) ? I crawled around all over the kitchen floor, searching for the tiny dongle but the only thing I found was a jaded Brussels sprout, a hairpin, a bottle cap and a shopping list from a month ago – I pulled objects sitting on the side board from their places, even looked in the tooth brush holder, but no dongle.
Well, I put on my coat, put the cracked blister in my knapsack, together with the mouse and went back to the store, thank heavens close by, and a sunny day.

 

 

The lady at customer service opened the mouse, pointed at the compartment *within* the mouse to then take out the dongle which it housed.
“It says so in the directions for use”, she said, indicating the card enclosed in the blister, adding: “You can see from the picture.”

I see….

Amsterdam, zaterdag-Saturday 26-11-16

Vrijdag 25-11-16 01.06 
Ik ben er straks, eerst even slapen.
Later: Nou, dat ging even niet door.

Zaterdag 26-11-16 – 00.07

Trivia:

1. dat bepaalde boterham-smeersel, genaamd “Choba” (kort voor “chocoladeboter”, die ik op mijn tienerboterham smeerde…. bestaat feitelijke nog steeds – wow, vintage beleg – en ik wist toentertijd niet dat het een gezondheidsgevaar betekende: stond stijf van de suiker, verzadigde vetten en andere toevoegingen die tegenwoordig als hoogst verdacht worden beschouwd, waar alles wat NIET de naam “onbewerkt voedsel” verdient een misdaad tegen de samenleving is. Maar goed, Choba werd trouwens gelanceerd zogezegd, in 1948, een jaar voor mijn eigen lancering.
Gisteren moest ik er ineens aan denken, vreemd, hoe het brein zich gedraagt, goed, dus ik nam een kijkje bij de boter en margarine afdeling in de Jumbo supermarkt en tot mijn verrassing (en vreugde), daar had  je ‘m, het welbekende pakje Choba, onveranderd door de decennia heen, en nog steeds gefabriceerd doorBrinkers. Het gaf me een gevoel van welbehagen, een verbinding met mijn verleden; zo veel is verdwenen, zo veel is vergaan, maar Choba staat nog bovenaan, ha!

2. heb besloten om nooit meer officieel toiletpapier te gebruiken, het soort dat in rollen word geleverd, en de rollen gaan in pakken van drie of vier of acht, zelfs zestien en helemaal door naar 24 (voor de grote toilet gebruikers) – sinds vorige week lijkt krantenpapier dit doel beter te dienen dan waar het oorspronkelijk voor werd bestemd, namelijk nieuws, maar dat kan ik op het Net vinden,dus waar zou je de dagelijkse hoop beter mee kunnen opruimen dan het dagelijks nieuws? Veeg je gat af met de wereld en jou kan niets meer gebeuren.

Persoonlijk:

Dolgelukkig met mijn Windows 7 op mijn oude Acer laptopje!
Ik haalde hem gisteren op van Computer Rider, de coole gast die meer weet van computers dan de beste ingenieurs van Microsoft, ik zeg het je. Deze kleine Acer is trouwens mijn allereerste computer, ik kocht hem tien jaar geleden, op tweeëneenhalve maand na, begin februari 2007. Aan het einde van dat jaar werd hij overlapt, zogezegd, door de 17 inch Toshiba. Bij een van die zeldzame gelegenheden waar ik hem nog gebruikte, kon ik niets met hem aanvangen, de browser werkte niet, niets laadde, maar ikzelf werd wel behoorlijk opgeladen en ik liet hem op het bureau vallen in een krankzinnige woedeaanval, en aangezien dat een val was van zo’n 50 centimeter, raakte de Acer in een coma. Begin dit jaar werd met behulp van P. een nieuwe versie van XP geïnstalleerd (ik had dringend behoefte aan een tweede laptop, je weet maar nooit wat er gebeurt met het hoofd-apparaat) maar het ging allemaal heel stroef en traag. Dus Computer Rider installeerde Windows 7, en geloof me, ik heb dat besturingssysteem altijd al gewild, nadat ik het herhaaldelijk was misgelopen: op de Acer zat XP, op de Toshiba Vista, en zijn opvolger, de MSI was toegerust met Windows 8.1 (geüpgraded naar Win. 10 vorig jaar). Windows 7 is helemaal fabuleus, wanneer ik het vergelijk met Vista, 8.1 en het akelige Win. 10.

Nieuws:

De twee Noord-Koreaanse YouTube kanalen waarop ik was geabonneerd, zijn ergens in de laatste vier dagen gesloten door YouTube. De reden die werd gegeven in de rode balk bovenaan de nu dode, kanalen zou een overtreding van de YouTube regels zijn geweest. Dat verbaasde mij. Volgens het commentaar van een gebruiker zou een veelvuldig gebruik van het misbruik vlaggetje hebben gemaakt dat de YouTube robot werd geactiveerd en het kanaal eruit haalde. Godzijdank echter, dat mij nu de grote ergernis wordt bespaard van de commentaren onder letterlijke iedere video, door een of andere gebruiker met de naam “roguenation”; deze halve gare, postte, of liever provoceerde iedere kritische gebruiker met volslagen stupide tirades tegen alles wat westers genoeg was om als een “vuile imperialistische aanvaller te worden geclassificeerd en meer van dergelijke epitheta.  En je “weet” dat ze stom zijn en je ‘weet” dat je ze moet negeren en toch haalt dit soort gesofisticeerde uitlokkingen je het bloed onder je nagels vandaan – net als de pestkoppen op het schoolplein die je lieten schuimbekken van woede wanneer ze lage beledigingen over je moeder riepen.

Hoe kom ik dus nu aan mijn Noord-Koreaanse nieuws? Er is nog het “Uriminzokkiri” kanaal, een “door de staat geleide website die nieuws aanbiedt vanuit het Noord-Koreaanse Centrale Nieuws Agentschap (zie daarvoor Wiki).
Welnu, ook daar kom ik dezelfde wonderlijke Engelse ondertitels tegen, dus dat is prettig en vertrouwd. Commentaren zijn uitgeschakeld voor deze video’s, godzijdank. Ze zijn professioneler, de presentatie is gelikter, ik heb nog niet de vrouwelijke nieuwslezer gehuld in roze nationale dracht, achter het bureau gezien, die haar presentatie altijd aanving met een eerbiedige buiging over de papieren tussen haar vingers  – en ook de knappe weervrouw in haar (ook weer roze) namaak Chanel pakje schittert van afwezigheid, trouwens, het hele weerbericht, wat soms wel tien minuten duurde, is verdwenen.
Ik zie van een voorbijflitsend stukje video dat wij “de vis” moeten “configureren” en voorts: “het gaat in feite om de mannen in het verhaal”.
Nou, wat het dan ook moge betekenen, het is wel seksistisch.

Ik verlaat deze bladen om de ogen te sluiten, daarbij nog weer zo’n prachtige en hogelijk toepasbare ondertitel  citerend: “Ja, deze zal de patiënt gedurende 19 uur doen opleven.”
(Ik hoop ietwat eerder terug te zijn.)

PS O, David Hamilton is door – zelfmoord, gevonden in zijn Parijse appartement.

 

ENGLISH

Friday 25-11-16 01.06
I’ll be here in a while, first some sleep.
Later: Well, that never came through.

Saturday 26-11-16 – 00.07

Trivia:

1. that particular chocolate spread, called “Choba” (short for “chocolate butter”), which I used to put on my teenage sandwich…. actually still exists – wow, vintage spread – and I never knew back then, that it was a health hazard: loaded with sugar, saturated fats, and other additives which are considered as highly suspect in these days, where anything NOT deserving the name “whole food” is a crime to society. Anyway, Choba was actually launched, so to speak, in 1948, one year before my own launching.
Yesterday it suddenly popped into my mind, strange, how the brain behaves, anyway, I took a look in the butter and margarine section at the Jumbo supermarket, and to my surprise (and delight), there it was, the familiar packet of Choba, unchanged throughout the decades, and still manufactured by Brinkers. It gave me a sense of well being, a connection to my past; so much has gone, so much has died, but Choba is still there, trusted and tried, ha!

 

2. have decided to never again use official toilet paper, the kind that comes in rolls, and the rolls come in packets of three or four or eight, even sixteen and right up to 24 (for the big toilet spenders) – since last week newspaper seems to serve this purpose even better than what it is originally designed for, namely news, but that I can find on the Net, so for the daily dump, what could be better than the daily news to clean up ? Wipe your ass with the world and you are good to go.

Personal:

Deliriously happy with my Windows 7 on my old Acer lappy !
I picked it up yesterday from Computer Rider, the cool guy who knows more about computers than Microsoft’s core engineers, telling you. This little Acer is actually my very first computer, bought it ten years ago, short of two and half months, beginning of February 2007.  End of that year it was overlapped, to to speak by the 17 inch Toshiba. On one of those rare occasions where I used it, I could not get it to do anything, the browser did not perform, nothing loaded,  but I myself *did* get worked up and dropped it on the desk in a fit of insane anger, and seeing that was a drop of some 50 centimeters, lappy went into a coma. Beginning of this year with the help of P. a fresh version of  XP was installed ( I badly wanted a second laptop, you never know what may happen to the main machine) but the going was tough and slow.
So Computer Rider installed Windows 7, and believe me, I had always wanted that OS, having missed out on it: the Acer came with XP, the Toshiba came with Vista, and its successor, the MSI, was fitted out with Windows 8.1 (upgraded to Win. 10 last year). Windows 7 is absolutely marvelous, if I compare it to Vista, 8.1 and the horrid Win. 10.

News:

The two North Korean YouTube channels which I was subscribed to, have been shut down somewhere in the past four days by YouTube. The reason stated in the red bar across the top of the now dead, channels was stated to be a violation of the YouTube guidelines. That surprised me. A comment by a user read that a massive use of the flag button could have caused the YouTube violation bot to trigger a shut down. Thank god though I am spared the major annoyance of the comments below each and every vid, by some user called “roguenation”; this moron posted, or rather baited any critical user with their totally stupid rants against anything  identified as sufficiently western to be classified a “dirty imperialist attacker” and similar epithets. And you *know* they are stupid, and you *know* you should ignore them and yet this type of sophisticated baiting sets you on edge – not unlike the bullies in the schoolyard would make you fume with rage when they directed base insults at your mother.”
So now how to come by North Korean news? There still is the “Uriminzokkiri” channel, a “State-controlled website that provides news from North Korea’s Central News Agency” (see Wiki on that).
Well, there too I encounter the same weird English subtitles, so that is nice and familiar. Comments are disabled for these videos, thank god. The vids seem more professional, the presentation is slicker, I have not yet spotted the lady news reader in the pink national garb, behind the desk, who used to begin her presentation with a deferential bow over the papers lying between her fingers – and too  the pretty weather lady in her (again pink) faked Chanel suit is conspicuously absent, matter of fact the entire weather report, which lasted some 10 minutes, has gone.
From a quick flash of video the subtitle reads that we “must configure the fish” and that “men are really the story“.
Well, if anything, the latter statement seems a bit sexist.

I am taking leave of these pages to get some shuteye, quoting another wonderful, and highly applicable subtitle: “Yes. This will revive the patient for 19 hours.
(I hope to be back somewhat sooner.)

PS Oh, David Hamilton is dead – suicide, found in his Paris apartment.

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 19-11-16

23.32
De vraag van gisteravond was…. zou ik de nacht doorkomen, zonder pijn van mijn ontstoken grote teen die mij stiekem zou wakker maken? Nou, het bleek dat ik het absoluut niet redde. Al na tien minuten in bed…. begon de teen narcistische trekjes te vertonen: zelfverheerlijking, opgezwollen ego, aandacht zoeken en al met al had dit tot gevolg dat ik hallucinaties kreeg over een teen ter grootte van een tomaat met eendere kleur, die daar op de matras lag, zo slecht aangepast als maar mogelijk is, alleen maar om mijn arme voet te sarren met wie hij een afhankelijkheids-relatie deelt. Ik strekte mijn hand uit naar de voet en zijn opgeblazen teen, maar kon hem niet aanraken zonder een kreet van pijn.

Ik stapte uit bed en verbond de teen, goot toen water over deze witte bol – to nu toe heeft dat, samen met weken in een heet soda-badje (of Biotex), de persoonlijkheidsstoornis van deze teen uitgebannen, zodat hij weer de aangename, gezonde en mededeelzame teen is die hij was.
In de jaren zeventig, werd ik nogal wat keren gekweld door paronychia (nagelbedinfectie), in één bepaald jaar moesten drie nagels aan beide handen tegelijkertijd chirurgisch worden verwijderd om opgesloten pus te verwijderen (wanneer hete baden niet meer werken). Sjonge, dat was… nou ja, erg onaangenaam. Ik herinner me dat ik luisterde naar Ellen Foley’s “What’s a Matter Baby”, uit een toevallige radio in een dokter’s kantoor, terwijl ik in de wachtkamer zat te wachten om door de assistente van de chirurg te worden binnengeroepen.
Maar goed, afgelopen nacht was een moeizame rit, die in het teken stond van veelvuldige bezoeken aan de keuken om de witte kloppende bol onder een lopende kraan te houden (verband droogt snel uit, omgeven door warm beddengoed), terug naar bed gaan om in een kommerlijk sluimeren weg te zinken, vol onsamenhangende dromen over akelige dingen.

Trivia #1: het schoonmaakdoekje voor mijn laptop monitor teruggevonden – het was al enige maanden zoek – overal en nergens gezocht – toen, gisteren, bij het rommelen in de plastic tas waar ik mijn wollen handschoentjes bewaar…. daar was hij, een eenzame immigrant, omrind door een dichte handschoentjes bevolking – hoewel ik geloof dat ze het vriendelijk hebben behandeld. Hij keek verbaasd, door mij omhoog gehouden aan een hoek en met verbaasde stem te horen uitroepen: “Dus *daar* ben je! Ik heb overal naar je gezocht!”

Trivia # 2: het grote pak toilet papier verloren, gisteren, van achterop de fiets – maar ik weiger een tweede pakket te kopen. Ik weiger gewoon! Dus nu kan ik al de kranten gebruiken die onder de keukenplank liggen te wachten op een doel in hun ondankbare leven. Ik pakte een paar en scheurde rechthoeken uit iedere pagina met het formaat van een grote ansichtkaart – toen ik een aardig stapeltje bij elkaar had legde ik het neer naast de, nu lege toilet paper standaard in het wc. Het leven wordt almaar meer “vintage” in dit appartement. Ik kan me nog goed het buitentoilet herinneren op ons Australische eiland; van een grote spijker hing een mooi pakje rechthoekige stukjes afgescheurd krantenpapier.

Gebeurd: ik introduceerde een idee op User Voice, het ideeën platform van Flickr. Dit idee beoogt in een onderscheid te voorzien: namelijk met wiens foto’s hebben wij eigenlijk van doen? Welnu, Flickr zet de standaardinstelling voor downloaden als “ingeschakeld. Echter, in de grond, zoals ik opmerkte in mijn post op UV, geeft je daarmee zowel de fotografen als hun publiek de volgende boodschap: “Wat van jou is is ook van hen!”

De standaardinstelling moet worden UITgeschakeld, hetgeen van de fotografen vereisen dat zij zich het doelbewuste besluit moeten nemen om downloaden in te schakelen en ook “delen” van het “Share” menu. Deze omwisseling moet dienen om een verandering van mentaliteit teweeg te brengen – sinds het geboorte van het Net heeft de “als-het-op-het-Net-staat-mag-je-het-meenemen” denkwijze als een vuurtje om zich heen gegrepen.

Mijn idee op User Voice:  https://yahoo.uservoice.com/forums/211185-us-flickr/suggestions/17140577-request-to-flickr-set-the-default-for-downloadin

Een van Flickr’s grondleggers, Stuart Butterfield, zei dat hij zich geen scenario kon voorstellen waarin iemand zijn werk wel wil tentoonstellen maar desondanks toch downloaden wil voorkomen.

Aangaande auteursrechtelijke beschermd beeldmateriaal, is Butterfield’s verklaring te absurd om er zelfs maar serieus te beantwoorden, wanneer er werkelijk staat wat er staat. Voor de goede orde, zijn eigen spul draagt de licentie Alle Rechten Voorbehouden. Ik vraag me af hoe hij zou reageren als hij merkte dat een van zijn foto’s was gebruikt zonder zijn toestemming. Want dat ZAL gebeuren wanneer er geen afremmende maatregelen worden genomen. En dat is wat NIET mag gebeuren.

Volgende punt: ik zie niet in waarom iemand de foto van iemand anders zou willen downloaden als dat niet is om hem opnieuw te gebruiken. Om hem op je harde schijf te hebben staan, in een of andere map? Aha, voor thuisgebruik, of “Fair Use”. En dan hoef je het niet te vragen? Nou, in sommige gevallen wel degelijk. Maar goed, je moet simpelweg altijd vragen wanneer je van plan bent om iets met de foto van een ander. Omdat het… ja, omdat het niet jouw creatie is. Hoe moeilijk kan het zijn om dat simpele feit te begrijpen? We hebben deze twee woorden: “mijn” en “dijn”.

Maar misschien is hij inmiddels op die woorden teruggekomen, gesproken in Mei 2005.

Over de Creative Commons huldig ik deze mening: de verschillende licenties met hun verschillende stipulaties en vereisten zijn het beste recept voor verwarring.  Hoeveel mensen zullen zich de moeite getroosten om precies aan die eisen te voldoen in het verwarrende systeem van regels, stipulaties, clausules, uitzonderingen  en dan nog meer regels voor de attributies? Genoeg om duizelig van te worden. Ik zeg: weg met dit geouwehoer en beperkt je tot deze ene Creative Commons licentie die zo eenvoudig is als maar kan, namelijk de CCO (nul) licentie die je in staat zal stellen afstand te doen van je auteursrecht en deswege je werk aan het Publieke Domein te doneren. Zet die licentie op je foto en je vertelt iedereen: hier is mijn foto, hij behoort nu toe aan iedereen, je kunt er alles mee doen, behalve hem aanmerken als je eigen werk. Einde verhaal en ook einde aan een hele hoop verwarring en verkeerd gebruikt beeldmateriaal wegens verkeerd toegepast CC-licenties.

 

ENGLISH

23.32
The question yesterday evening was… would I make it through the night, without the pain from my inflamed big toe sneakily awakening me? Well, turned out I did definitely not make it through the night. Already after ten minutes  in bed….the toe began to develop narcissistic traits: self-aggrandizement, inflated ego, attention seeking and all in all it lead to me having hallucinations about a  toe the size of a tomato and the same colour, lying there on the mattress, being as ill adapted as possible, just to spite the poor foot with whom it was having a codependent relationship.  I reached for the foot and its inflated toe, but could not touch it without a cry of pain.

I got out of bed and bandaged the toe, then poured water over this white bulb – so far that, together with soaking in hot washing soda (or Biotex) seems to have ousted this toe’s personality disorder, so that it once again can be the agreeable, healthy and communicable toe it was.
In the seventies I was tormented quite a few times by paronychia (nail bed infection), in one year three nails on both hands simultaneously had to be surgically removed to clear trapped pus (when hot soaks won’t work). Oh boy, that was… well, very unpleasant. I remember sitting in the waiting room for the surgeon’s assistant to call me inside, and listening to Ellen Foley singing “What’s a Matter Baby”, on some stray radio in a medic’s office.
Anyway, past night was a wearisome ride, marked by frequent trips to the kitchen for holding the white throbbing bulb under a running tap (the bandage dries out quickly surrounded by the warm covers), going back to bed and falling into a troubled slumber with incoherent dreams about horrid things.

Trivia #1: retrieved the cleaning cloth for my laptop monitor – it had been missing for some two months – searched everywhere and nowhere – then, yesterday, when rummaging around in the plastic bag where I keep my mittens…. there it was, a lonely immigrant surrounded by a dense population of mittens – although I do believe they had treated it kindly. It looked surprised, to see me holding it up by one corner and exclaiming in a surprised voice: “So *there* you are! I’ve been looking for you all over the place!”.

Trivia #2: lost the big packet of toilet paper, yesterday, from the back of my bike – but I refuse to buy a second packet. I simply refuse! So now I can use all those newspapers sitting under the kitchen shelf, waiting for a purpose in their thankless life. I took a couple and tore rectangles from each page, the size of a large picture postcard – when I had created a nice pile (unintentional pun, I swear) I put it beside the, now almost empty, toilet paper stand in the toilet. Life is getting ever more “vintage” in this apartment. I can well remember the outhouse in the yard on our Australian island; from a big nail hung a neat wad of rectangular pieces of torn up newspaper.

Happening: I introduced an idea on User Voice, Flickr’s ideas platform. This idea is meant to provide a distinction: namely who’s photos are we dealing with anyway? Well, Flickr sets the default for downloading and sharing as “enabled”. However, basically, as I mentioned in my post on UV, that is giving both the photographers and their audience the following message: “What is yours is theirs too!”.

The default should be set to DISabled, which will require the photographer to make the conscious decision of enabling downloading and sharing from the Share menu. This switch is intended to mark the beginning of a change of mind-set – since the inception of the Net the “if-it-is-on-the-net-it-is-free-to-take” mentality has spread like wildfire.

My idea on User Voice:  https://yahoo.uservoice.com/forums/211185-us-flickr/suggestions/17140577-request-to-flickr-set-the-default-for-downloadin

One of Flickr’s two founders, Stuart Butterfield, said that he could not imagine a scenario where someone wants to display their stuff yet prevent downloading

Regarding All Rights Reserved images, Butterfield’s statement is too absurd to even answer in due seriousness, if it is really meant to say what it says. For the record, his own stuff is licensed as ARR. I wonder how he would react if he noticed one of his images was re-used without his permission. Because that is what WILL happen, if no checks are in place. And that is what is NOT allowed.

Next:  I don’t see why anyone would even want to download someone else’s image, if not to reuse. To have it sitting on your hard drive in some folder? Ah, for Fair Use. And you don’t need to ask? Well, in some cases you *do*. And anyhow, you simply need to always ask if you are intending to do anything with someone else’s image. Because it is…. yes, because it is not your creation. How hard can it be to grasp that simple fact? We have these two words: “mine” and “thine”.

But maybe he has meanwhile come back on those words, spoken May 16, 2005.

About Creative Commons I hold this view: the different licenses with their different stipulations and requirements are the best recipe for confusion. How many people will go to the trouble of meeting exactly with those requirements in the confusing system of rules, stipulations, clauses, exceptions and then more rules for the attributions? It’s enough to make you dizzy. I say: away with all this mumbo jumbo and hold on to the one Creative Commons license which is as simple as it gets, namely the CCO (zero) license, which will enable you to waive your copyright and surrender your stuff to the Public Domain. Put that license on your image and you are telling everyone: here is my photo, it belongs to anyone now, you can do anything with it, except marking it as your own. End of story and end of a lot of confusion and misused images due to wrongly applied CC-licenses.

 

Amsterdam, vrijdag-Friday 19-11-16

01.21
Trivia:  de biologische eieren die ik vandaag kocht komen van een boerderij in het Nederlandse Onstwedde, in de noordelijke provincie Groninen. Waar wijlen mijn moeder werd geboren, precies in het charmante en nog steeds zeer landelijke Onstwedde.

Persoonlijk: de nagel op mijn linker grote teen is ingegroeid en pijnlijk – een infectie is op handen – mogelijke remedie: een heet Biotex voetenbad – we zullen zien of ik de nacht doorkomen zonder wakker te worden van de pijn.

Gebeurtenis # 1: in de Aldi markt, ik stond voor het schap met verpakte vis, reikte ik in een doos met pakjes zoute haring, in het bijzonder koos ik drie welke me waren opgevallen toen ik wat had geschoven met de pakjes, helemaal achterin de doos, gemerkt met een grote roze sticker, waarop stond “30 % korting” – juist op dat moment deed een vrouw, die al die tijd op een meter afstand van mij had gestaan, verdiept in het lezen van een etiket op een ander pakje, een stap in mijn richting en maakte aanspraak op de haring: “U moet mij die haringen geven, ik zag ze eerst!”
Waarop ik antwoordde: “Maar u heeft ze niet gepakt…” om ze vervolgens over te hevelen naar mijn wagentje, haar nijdig achterlatend.

Gebeurtenis #2:  zo’n 45 minuten later, in de supermarkt een eind verderop in mijn district, net toen ik mijn boodschappen in de tassen had gedaan, eenmaal door de kassa heen, merkte ik een liefst denkbare meisje op – ze zal een jaar of drie zijn geweest, gehuld in een lichtblauwe jurk met een dessin van roze bloemen, lichtblauwe maillotsen glanzende zwarte schoenen – hierboven een roze vest met capuchon, aan de mouwboorden, zoom en halslijn, completeerden decoratieve rode en blauwe rozetten dit tot een betoverend kledingstuk. Ze beijverde zich een kinder-winkelwagentje uit de rij te trekken en ik zei tegen haar in het voorbijgaan: “Goh, wat een prachtig vestje heb je aan, ik ben jaloers, zou het ook wel willen dragen!”
Het kleine meisje keek naar mij omhoog, hief haar armen zijwaarts, handpalmen open en zei: “Maar jij hebt het niet….” – maar ze liet mij niet nijdig achter.

De twee gebeurtenissen kwamen mij voor als één geheel, bijeen gebracht door interventie van de hoogste macht.  En de boodschap luidt een kind de mensen zal  vertellen wie ze zijn en de mensheid zal vertellen hoe de zaken staan en wat wat is en wie wie is. En dat zal ik zijn, degene die “het” heeft, dat ene ding, een vlekkeloze ziel.

ENGLISH

01.21
Trivia: the organic eggs I bought today came from a farm in the Dutch town of “Onstwedde”, in the northern province of “Groningen”. Where my late mother was born, right in the charming and still very rural Onstwedde.

Personal: the nail on my left big toe is ingrown and painful – an infection seems imminent – possible cure: a hot Biotex foot bath – we shall see if I make it through the night without waking from pain.

Happening #1 : in the Aldi market, standing before the packed fish shelf, I reached into a box containing packets of salted herrings, specifically picking up three, which I had noticed after shuffling the packets, at the very back of the box,  and were marked with a big pink sticker, saying “30% discount” – just then a blond woman, who had been standing some meter away from me, all that time engrossed in reading a label on some other packet, took a step in my direction and staked her claim: “You should give those herrings to me, I saw them first!”
To which I responded: “But you did not take them…”, subsequently transferring the packets to my cart, leaving her pissed.

Happening # 2:  some 45 minutes later,  in the supermarket further down in my district, just as I had put my groceries in my bags at the end of the checkout line,  I spotted the sweetest little girl imaginable  – she must have been about three years old, wearing a light blue dress with a print of  pink flowers, light blue tights and black shiny shoes – topping this a pink cardigan with a hood, at sleeves ends, hem and neckline decorative red and blue rosettes completed the delightful garment. While she was extracting  a tiny tot’s cart from the row, I said to her in passing: “Wow, what a beautiful cardigan you are wearing, I am envious, I would like to wear it!”.
The little girl looked up at me, raised her arms by her side, palms up and said: “But you don’t have it…” – but she did not leave me pissed.

The two happenings struck me as matching through intervention of the highest power. And the message is that  it will be a child to tell people who they are and tell humanity how things stand and what is what and who is who. And it will be me, the one who “has it”, that one thing, a pristine soul.

 

 

Amsterdam, donderdag-Thursday 17-11-16

12.01
Vertaling van onderstaande volgt morgen.

 

ENGLISH

12.01
With the utmost of aversion I *did* still take that daily walk through the dark park, a chilly autumn wind howling through the trees and dry fallen leaves tailing me – at one moment the crackly sound startled me and I looked over my shoulder, half expecting to see a human form, on my trail. Which was not the case. I discerned a stork on the stork’s nest on its high pole in the meadow. Strange shadows all around, cast by the mustard coloured light from the street lights. I can’t remember whether I enjoyed my walk, which I simply took to get some exercise – maybe I enjoyed the idea of having had the discipline to actually go through with it and that I would feel fantastic, once home.
I definitely think I feel satisfied with myself for my sense of discipline. The body will suffer under lack of daily exercise, we don’t want that to happen.

After I got home I discovered that I had not rinsed the newly washed and still wet morning coat of very fluffy material, properly; wringing the hem and the ends of the sleeves produced streams of water and a rich, thick lather!  The only option was to get it rinsed and spin-dried in the washing machine. Sigh, so after all it is not that simple to return to grandmother’s ways, who stood at her wooden tub in the garden, pounding and kneading the clothes on the wash board. But hey, she possessed this nifty wooden wringer, which she mounted on the tub, when done and emptied to pass the wet laundry through the two rollers. She never wrung all that heavy water logged fabric with her two hands, like I have to do!
I catch myself searching offers for “wash boards” and “wringers” on the Net. Spotted some attractive offers, but not in my area, I would need to take a train, then struggle back, a heavy wringer in my arms. Doesn’t sound good.

I launched an idea on Flickr’s Ideas platform, User Voice. I shall write about that tomorrow.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!