Amsterdam, woensdag-Wednesday 04-05-16

FUJI BEW ORIG A1 - digionbew 4. 03-05-16 Making Eyes in the Shower room Instagram style

15.29
Wanneer er meerdere manieren zijn om ongelukkig te worden, en Facebook is er een van, dan denk ik dat ik ga uitzien naar andere manieren. Ik zal mijn account niet deactiveren, dat nog net niet, maar ik zal er nooit meer één enkele post neerzetten. De foto hierboven heeft gediend als mijn afscheidspost op FB.

Goed, dat gezegd hebbende…. is er nog nieuws? Jawel: P. staat op de lijst voor een nieuwe behandeling. Dat is fantastisch. Ik hoop dat deze kuur eindelijk aanslaat, hij moet nu genezen.

Gisteren een interessante film gezien, over een commune opgestart door de vrouwelijke helft van een echtpaar, die de verveling op die wijze uit haar leven wil bannen. Echter, aldus roept zij een ongewild lot over zichzelf af, of juist gewild, hoe je het beschouwt. Terwijl ik in het donker zat te kijken kreeg ik een bericht (langs telepathische weg, nota bene) van een man die zichzelf in het diepst van zijn gedachten tot mijn “afwezige echtgenoot” heeft uitgeroepen. Later op de avond, weer thuis, luisterend naar de radio, kwamen een aantal liedjes voorbij die wonderwel pasten bij zijn boodschap. Ooit heeft hij gezegd, eveneens langs telepathische weg, ik citeer: “Joh, ik wil gewoon de man van god worden!”. Beste F., ik ben god niet, ik ben diens boodschapper.”

Overigens  zijn de woorden “god” en “messias”  beladen, ze dragen de bezoedelde erfenis van duizenden jaren religie (zoals we weten zijn “religie” en “spiritualiteit” niet eender), deze twee termen liggen verankerd in de vele bladzijden van geschriften die ik graag promoveer naar het land der mythologie. Maar het beestje moet een naam hebben, dus gemakshalve gebruik ik “messias” ter aanduiding van mijn persoon.
Maar waar was ik gebleven… o ja, die film… hij was goed.

Over erkenning: mocht mijn kunst erkenning verkrijgen (en roem) gedurende mijn leven… het zal mijn niet verblijden. I heb teveel doorgemaakt. Ik ken de mensen te goed. Zij die vandaag je handtekening vragen zullen er morgen hun gat mee afvegen, je vriend in de ochtend, je vijand in de avond. O, en hoe verontrustend om je boek op een koffietafel te vinden…  om zo de culturele affiniteit van de gastheer, gastvrouw  te onderstrepen tegenover de gasten, maar het boek werd nog geen enkele keer opengeslagen. Je bent een statussymbool geworden!
Ik zou deze woorden niet schrijven als ik niet een voorgevoel zou hebben….

Ik hoor iemand op de radio die het heeft over “de vergelijkenis”. Eerder al repte een nieuwslezer over de geboorte van een olifantenjong als “Het is een meisje geworden”. Hoe kun je in godsnaam mensen die zo met de taal omgaan nog serieus nemen?

 

 

 

FUJI BEW ORIG A1 - digionbew 4. 03-05-16 Shadow on my Block - Antoine

ENGLISH

15.29
If there is more than one way to become unhappy, and Facebook is one of them, I think I’ll look for  the “more”. I shall not deactivate my account, not quite that, but I shall never ever again publish one single post. The photo above, of the eyes, serves as my FB farewell post.

Good, that said… any news? Yes: P. is on the list for a new treatment. That is fantastic. I hope that this cure will finally catch on, he must be cured now.

Saw an interesting movie yesterday, about a commune started by the female half of a couple, who wants to ban boredom form her life. In this way she calls an undesirable fate upon herself, on the other hand, it might have been to her liking, depending how you look at it. As I sat watching in the dark, I received a message (on my ESP please note), from man who has proclaimed himself as my “absent husband”. Later in the evening, home again, listening to the radio, a number of songs came along which miraculously matched his message. Once he said, also on my ESP, quote: “Yeah well, I just wanna be the husband of god!” Dear F., I am not god, I am their messenger.”

FUJI BEW ORIG A1 - digionbew 3 -30-04-16 Radiant in the Shower room  just the smile

For that matter the words “god’ and “messiah” are burdened, they carry the stained legacy of thousands of years of religion (as we know “religion” and “spirituality” are not identical), these two terms are anchored in the many leaves of writings which I gladly promote to the land of mythology. But the critter needs a name, so for convenience’ sake I use “messiah” to denote my person.
But where was I… ah yes, that movie… it was good.

About recognition: in the event my art will gain recognition (and fame) during my lifetime… it will not gladden me. I have gone through too much.  I know people too well. Those that ask your signature today will wipe their ass with it tomorrow, your friend in the morning, your foe at night. Oh, and how disturbing to find your book upon the coffee table… to underline the host’s cultural affinities in the eyes of their guests but the book has never once been opened. You have become a status symbol!
I would not write these words if I did not have a premonition….

I hear someone on the radio mentioning “the comparisontiveness”. Earlier a news reader spoke of the birth of a young elephant as “It is girl”. How in god’s name can you take people who treat their language in this way, seriously?

 

Amsterdam, dinsdag-Tuesday 03-05-16

12.06
Ja, daar gaan we weer. Steeds, nadat ik heb geschreven over mijn werkelijke identiteit kelderen mijn bezoekersaantallen. Ik hoef niet te vragen waarom. Ik weet het. Ze willen het niet weten! Ze willen niet weten dat er iemand is die hun gedachten in haar hand houdt, die dwars door hen heen kan zien, ze willen die web pagina niet meer bezoeken. Om dan, door nieuwsgierigheid gedreven, na enkele dagen terug te kruipen.

En het is geen toeval dat nu, bovenstaande regels vers uit mijn pen, Michael Jackson het liedje “Human Nature” begint te zingen op de radio.

Steeds wanneer dit gebeurt, het totale negeren, wordt ik vervuld van intense haat. Maar de haat laat zich al gauw inhalen door mijn minachting, en ook meewarigheid, over zoveel schijterigheid. Ik ben niets verschuldigd aan deze mensheid. Enkel en alleen  de mensen die mij bijstaan binnen Het Plan verdienen mijn liefde en mijn achting, benevens enkele andere die een greintje begrip schijnen te hebben.

En weet dan dat geen ander individu de gevoelens die ik doormaak kan ondergaan en daarbij verwoorden zoals ik. Echtheid kan nooit tot zwijgen worden gebracht, zelfs niet wanneer het publiek stokdoof is, of oost-indisch.

(De term “echtheid” is in de plaats gekomen van een andere, ofschoon met dezelfde betekenis – ik kreeg bedenkingen en zocht ernaar op het net… en jawel, de bewuste uitdrukking is al in gebruik,  onder andere door een vrouw die beweert een “elementale heilige hart hogepriesteres” te zijn, wat dat ook moge zijn, met als “specialisatie” het herstellen van “het ware licht en de ware liefde” in ons hart en onze ziel. En nu moet ik het ten tweede male in deze post zeggen: daar gaan we weer, dit keer gaat het om een der vele dienaressen van de bloemen-liefde-licht-en-vrede cultus die zich in het net hebben vastgezogen, als teken in de pels van een logge slaperige hond. )

14.13
Ik hoor  een lezer denken dat het misschien een goed idee is, wanneer deze vergramde messias eens een bezoekje brengt aan eerder aangeduide dienares van de bloemen-religie, opdat zij de liefde voor de mensheid in haar hart kan herstellen.
Bravo! Voor humor hebben een zwak plekje in ons hart ingeruimd. En laat dat bezoekje maar zitten. Ik ga wel na mijn dood.

 

ENGLISH

12.06
Yes, here we go again. As ever, after I have written about my true identity, my visitor counts plunge. I do not need to ask why. I know. They do not want to know! They do not want to know that there is someone who holds all their thoughts in her hand, who can look straight through them, they do not want to visit that web page. To then, driven by curiosity, crawl back after a couple of days.

And it is is no coincidence that right now, the lines above fresh from my pen, Michael Jackson starts to sing “Human Nature” on the radio.

And as always, when this occurs, I am filled with intense hatred. But the hatred is quickly overtaken by my disdain, by pity too, for all the shittiness. I owe humanity nothing. Solely the people who stand by me within The Plan deserve my love and my esteem and a few others, who seem to have a grain of understanding.

And be aware that not one other individual on this earth can experience the feelings that I feel and put them into words like I can. Authenticity can never be muted, not even if the audience is stone deaf, either real or feigned.

(The term “authenticity” made place for a different one, be it with identical meaning – I had second thoughts and checked on the net… and sure enough, the term in question has already been put to use by various people, among them a woman who claims to be an “elemental sacred heart high priestess” , whatever that may be, “specializing” in  restoring  the “true light and love” to your heart and soul. And now, for the second time in this post I need to say it: here we go again, this time with one of the many maids of the “flower-peace-love-and-light”cult, who have dug themselves into the net, like ticks in the coat of a heavy, sleepy dog.)

14.13
I hear a reader thinking that it might be a good idea, if this wrathful messiah pays a visit to formerly mentioned maid of the flower-cult, so that she  may restore the love for humanity in her heart.
Bravo! We hold a weak spot for humour in ourt heart. And never mind that visit. I’ll see her when I’m dead.

Amsterdam, maandag-Monday 02-05-16

14.21
Nieuwe internet problemen (voor het geval u het niet al heeft gemerkt, ik schrijf “internet” en “net” niet langer  met een hoofdletter, dit schijnt officieel te zijn afgeschaft, althans door persbureau Associated Press, en aangezien mijn ouders elkaar hadden ontmoet bij ditzelfde bureau, houd ik mij aan de regel van AP), dit keer is een bepaalde site voor mij niet bereikbaar. Een oorzaak kan zijn een gecorrumpeerde DNS cache. Een andere oorzaak kan iets anders zijn. Ja, duidelijk. R. zei me dat ik dit probleem ook op conto kon schrijven van…. Het Plan.
Wat heerlijk! Wat heerlijk dat ik nu een zondebok heb! Nu kan ik  letterlijk alles wat mis is met mijn verleden, mijn heden en waarschijnlijk mijn toekomst, afschuiven op een entiteit buiten mijzelf, waar ik geen invloed op heb!
Dus dit is het waar zij die geloven in complottheorieën   hun ziel en zaligheid aan ophangen: die geheimzinnige macht, “ergens” aanwezig, maar ongrijpbaar, die debet is aan alles wat niet goed is, in de wereld en in hun leven.
Welnu, het gaat tegen mijn natuur in om klakkeloos ergens in te geloven, maar laat ik in dit geval liever de weg van de minste weerstand kiezen, temeer daar een snel onderzoek heeft uitgewezen dat mijn laptops niet de bron zijn van deze storing, ergo er zijn andere krachten in het spel… Het Plan.
Goed, we nemen het aan en leggen ons er voorlopig bij neer. Op een dag zal het antwoord tot mij komen. Zoals dat gaat met antwoorden, naar sommige moet je zoeken, op andere moet je wachten.

ENGLISH

14.21
New internet problems (in case you have not already noticed, I no longer write “internet” and “net” with initial capitals, this seems to have been abandoned officially, at least by press agency Associated Press, and seeing my parents had met each other at this same agency, I adhere to AP’s rule), this time it concerns a specific site which I cannot reach. One cause can be a corrupted DNS cache. Another cause might be something else. Yes, clear. R. told me that I could impute this problem to.. The Plan.
How wonderful! How wonderful that I now have a scapegoat! Now I can blame literally everything that is bonked in my past, my present and probably my future,  on an entity outside of myself and out of reach on which I cannot exert influence!
So this is the crutch that believers in conspiracy theories use to get along, that mysterious power, hanging around “somewhere”, but ultimately elusive, that power which is  the source of all that is wrong in the world and in their lives.
Well, it goes against my nature to blindly believe in something, but let me take the easy way out here, the more so since quick research showed that my laptops cannot be the source of this disturbance, ergo, other powers are at play… The Plan..
Okay, we shall accept it and put up with it for the moment. One day the answer will come to me. As is the way of answers, for some you need to search, for others you need to wait.

Amsterdam, maandag-Monday 02-05-16

01.02
De zon scheen vandaag. Maar aangezien ik pas om zes uur in de ochtend mijn bed had opgezocht… was het pas één uur toen ik opstond. Lieve help. hoe kom ik van deze slechte gewoonte af!

Enfin, om tien over half acht stapte ik door mijn voordeur (nadat ik eeste had opengemaakt, haha), op weg naar het park, gewapend met twee camera’s.  Veel van de gemaakte foto’s zijn een vergissing gebleken, met tussendoor enkele niet-vergissingen.
Ik lag op het gras en schoot een madeliefje – daarbij duwde ik twee minder mooie exemplaren uit het kader. Ik voelde me zo’n directeur die alle lelijke sollicitanten afwijst en alleen de mooie mensen in dienst neemt.

Het is vreemd om zonder toekomst te leven. En ook bevrijdend. Het verleden is te pijnlijk om over te denken, en nu ook de toekomst niet meer bestaat zou ik bijna die begerenswaardige staat van “hier en nu” hebben bereikt! Is het zo makkelijk? Neen, niet helemaal. Gevoelens trekken zich in de regel weinig aan van argumentaties, en zelfs hersenspoeling kunnen zij, die gevoelens dus, weerstaan. Vooral de zonneschijn wat later in de middag is heel gevaarlijk voor de gemoedsrust.

Als je toch nagaat, hoe mensen denken over het begrip “messias” en overigens in het algemeen over wezens uit andere dimensies die zich op deze planeet zouden bevinden. Beeldschoon, omgeven door mysterieus licht, vervuld van bovenmenselijke wijsheid, ze helpen de lijdende mensheid in hogere zones van het menselijke leven en bla bla bla, het is allemaal wonderbaarlijk en te mooi om waar te zijn. En het IS dan ook niet waar. Het miraculeuze staat veel dichter bij het gewone dan de mensen willen weten.

Wat wel de waarheid is: dat ieder wezen met bijzondere krachten en niet behorend tot de mensenwereld, zich maar beter schuil kan houden! De mensen hebben weinig op met de werkelijke “bijzondere” krachten, sterker nog, ze zijn er bang voor wanneer ze ermee in aanraking komen. Alles wat net iets te bijzonder is vormt een bedreiging voor hun mensenbestaantje. Geef ze eens ongelijk!

Nog steeds leidt ik mijn eigen bestaantje binnen de bescherming van Het Plan, nog steeds vertoef ik incognito onder de mensen, die zich meest onprettig voelen, blootgesteld aan mijn blik – hoe zou iemand niet kunnen beseffen dat ik diens gedachten in mijn hand houd?
Mijn status verschilt lichtjaren van het cliché-beeld wat mensen van “de messias” hebben. Tenminste, nog wel, en wanneer eindelijkhet doek voor mij opengaat, en wanneer men die kroon op mijn hoofd plaatst, dan zal het zeker te laat zijn om mezelf nog airs te gaan aanmeten. Na alles wat ik heb meegemaakt is mijn vermogen tot ironie sterk gestegen, en ironie en kapsones gaan slecht samen.

Het was altijd onmogelijk om daadwerkelijk te schrijven over mijn ware identiteit. Ik schaamde mij het te zeggen. Het werd bedekt door een dikke laag taboe en angst. Ik vreesde dat mensen zouden lachen en honen of dingen zeggen die mij boos en bitter zouden maken. Al zeg ik erbij dat het alleen hier is, binnen de veiligheid van mijn blog, dat ik de onthulling aandurf.  De gedachte aan een dergelijke verkondiging, hoe bescheiden ook, in offline leven, bijvoorbeeld tegenover een vriend of vriendin tijdens een afspraak, is fataal. Stel je voor, ze geloven je niet, of ze lachen maar wat en geven je een schouderklopje… “Ja hoor…”
Toch was het door mensen dat ik het van mezelf aan de weet kwam. Sommige van hen brachten het me voorzichtig aan het verstand, en eentje gooide het zonder verdere omwegen in mijn gezicht: “Ik weet wie jij bent, jij bent de Messias.” Dat was een kleine dertig jaar geleden.

Je zou kunnen spreken van een ruw ontwaken. En toen begreep ik alles van wat er gebeurd sinds mijn geboorte.

.

FUJI BEW ORIG a. Crazy Selfies II - digionbew 3 -30-04-16 Radiant in the Shower room

Ik ben het

En denk je dat de mensen het gerucht als een lopend vuurtje zullen verspreiden, hee, psst, heb je het al gehoord, van die blog waar staat dat de messias onder ons is? De blog van Mabel Amber op WordPress? Denk je dat de servers roodgloeiend staan, door de vele duizenden die een kijkje komen nemen? Nee, natuurlijk niet! Zijn er roddels te lezen? Is er seks te halen? Staat het vol lolligheid? Staat Mabel Amber zelf in haar blote kont midden op de pagina? Nee?  Nou dan, zeur niet Mabel, je kent de smaak van de wereld toch?Die ken ik zeker – ik herinner mij een post waar een plaatje op stond van knuffels die “het” deden – de hits vermenigvuldigen zich met tien – en niet te vergeten de post met rapportage over het doen en laten van de forumgangers in het Help Forum, en opnieuw schoten de hits de hoogte in.

.

ENGLISH

01.02
The sun shone today. But seeing I had only found my bed at six in the morning…. it wasn’t till one that I rose. Dear me, how can I dump this bad habit!

Well, at twenty to eight I stepped through my front door (after opening it, ha ha), on my way to the park, armed with two cams. Many of the photos I shot have shown to be a mistake, with in between some non-mistakes.
I lay on the grass and shot a daisy – in doing so I pushed two less pretty individuals out of the frame. I felt like one of those CEOs who turn down all the plain applicants and only accept the beautiful people in their service.

‘t Is strange to live without a future. And also liberating. The past is too painful to contemplate, and now the future no longer exists either I would almost have attained that desirable state of “here and now”! Is it that easy? No, not altogether. Feelings usually do not heed argumentations and they, the feelings, can even resist brainwashing. Notably the sunlight somewhat later in the afternoon, is very dangerous for the peace of mind.

Considering, how people think about the concept of “messiah” and for that matter in general about creatures from other dimensions allegedly to be found on this planet: beautiful, surrounded by a mysterious light, filled with superhuman wisdom, they help suffering humanity in higher zones of the human life and blah blah blah, it all is miraculous and too wonderful to be true. And the thing is..  it IS not true.  The miraculous is far closer to the ordinary than people care to know.

What *is* truth: that every creature possessing special powers, not belonging to the world of people, would do well to go into hiding! People care little for the genuine “special” powers, they even fear them when they enter into contact with any outsider. Everything too special forms a threat to their little human existence.
And then you can’t blame them!
And still I lead my own little life within the protection of The Plan, and still I sojourn incognito among the people, who mostly feel uncomfortable, exposed to my glance – how would anyone not realize that I hold all their thoughts in my hand?
My status differs light years from the threadbare image people have of “the messiah”. At least that still is the way it is, and when finally the curtain rises for me and when they put that crown upon my head, it will surely be too late to go around behaving high and mighty. After all that I have been through my capacity for irony has increased and irony and conceit do not go well together.

It used to be impossible for me to actually write about my true identity. I was ashamed to say it. It was thickly covered by the power of taboo and fear. I was afraid lest people would laugh and jeer, or say things that would make me angry and bitter. Though I need to add that it is only here, in the safety of my blog, that I care to reveal. The thought of any such proclamation, be it ever so modest, in off line life, to a friend during some get-together is mortifying. Just imagine, they do not believe you, or they smile and pat you on the shoulder… “Yeah sure…”
Yet it was through people that I got to know about myself. Some of those put it to me gently, and one actually threw it at me without further ado: “I know who you are, you are the Messiah.”

You could call it a rude awakening. And then I understood all of what had been going on since my birth.

 

.

FUJI BEW ORIG a. Crazy Selfies II - digionbew 3 -30-04-16 Radiant in the Shower room

It’s me

And would you think that people will spread the news like wildfire, hey, psst, have you heard, about that blog where it says that the messiah is among us? Mabel Amber’s blog on WordPress? Would you think the servers are redhot, through the many thousands taking a look? No of course not! Any juicy gossip? Any sex ? Is it filled with funny stuff? Does it show Mabel Amber herself stark naked right in the middle of the page? No? Well then, stop whining Mabel, surely you know what the world likes?
I sure do – remembering that one post displaying a picture where cuddly toys were doing-the-do… the hits multiplied by ten – not to forget that post where I had reported the ways of the Help Forum regulars, the hits again soared sky high.

 

 

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 30-04-16

22.54
We trappen af met de boodschappen van vandaag, zaterdag, zie beneden. Wat dat aangaat, er zijn geen “andere dagen” boodschappen, ik moet het de hele week redden met het zootje van zaterdag. En dat lukt. Er is meer dan op de foto staat afgebeeld, trouwens.

Goed, dus wat heb ik uitgespookt, afgezien van het verzorgen van de voedsel-afdeling? Weinig. Rond scharrelen in mijn nederige onderkomen en foto’s maken, deels op weg naar de boodschappen, deels in mijn keuken en deels langs de rivier. Ik heb ook tijd besteed aan het aanbrengen van make-up, helpen in het Help Forum, het reinigen van een klein raam, wassen en aankleden, het kleinste kamertje in het huis bezoeken, de planten bewateren (en met hen communiceren) en natuurlijk was er de gebruikelijke cerebrale activiteit, die om de een of andere reden nooit op de lijst dagelijkse bezigheden wordt bijgeschreven. Wat vreemd is, wanneer we in aanmerking nemen dat dit alsmaar doorgaat; in de achtergrond van de fysieke bezigheden is er de constante stroom van dat hersengoedje wat er nooit mee ophoudt, zelfs niet in je slaap, maar althans heb je er dan geen last van, natuurlijk buiten eventuele nachtmerries.

Terwijl…. ik langs de rivier fietste, op weg naar huis (nadat ik een groot aantal foto’s had geschoten die makkelijk kunnen worden beschouwd als “harde schijf vulling”, zou ik daar om verlegen zitten), kwam er iemand op mijn buitenzintuiglijke waarneming, een voormalige Flickreeno. Dat was even voor negenen, CEST. Wat leuk! Ik verkeer in een rooskleurige stemming. Eenmaal thuis en achter mijn laptop, zag ik dat deze blog er een nieuwe volger bij heeft. Iemand die kennelijk van koken houdt, te oordelen naar zijn alias. Welkom!

Ergens gedurende de afgelopen paar dagen, kon ik de navolgende konversaatsie afluisteren:

“Ga je aliassen voor hun aliassen gebruiken of gewoon hun aliassen?”
“Nouuu… ik denk het eerste. Dat zou twee voordelen opleveren; ik zou mijn satirische talenten kunnen botvieren en… nog iets anders”
“Wat is dat ‘nog iets anders’?”
“Ik aarzel om het je te vertellen. Je zou geschokt kunnen zijn.”
“Ben niet zo gauw geschokt.”
“In dat geval zou je kunnen lachen.”
“Uit geamuseerdheid of om te schamperen?”
“Je zou de lach kunnen lachen die een schokreactie verzacht.”
“Voor de draad ermee!”
“Ik zou misschien geen weerstand kunnen bieden om dit kleine zinnetje te gebruiken: “Ik heb ervoor gekozen om jullie aan te duiden met aliassen, aangezien ik jullie makkelijk zou kunnen vernietigen.”
“Aha, dus dat is het… dus ik begrijp dat deze verklaring dient om hen hun onbelangrijkheid in te peperen, ja?”
“Of ander mijn eigen almacht…”
“Na in de kerkers te zijn geworpen, onschuldig aan welke misdaad ook, zou iedereen graag kokende olie op hen willen gieten vanaf de kantelen!”
“Je bent niet geschokt.”
“Nee. En ook niet geamuseerd. Het is niet grappig. En satire en wraak zijn een goede combinatie.”
“In feite is het geen “wraak”, het is “gerechtigheid”.
“En jij verwacht dat gerechtigheid zal geschieden?”
“Ik verwacht dat de dingen zullen gebeuren binnen de natuurlijke orde der dingen in deze mensenwereld.”
“En die is?”
“Wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten.”
“Maar wisten zij dat zij bezig waren hun billen te branden?”
“Jawel.”

Uitstekende konversaatsie, wie het ook waren.

FUJI BEW ORIG a. Crazy Selfies II - digionbew 3 -30-04-16 - The Saturday Groceries

.

ENGLISH

22.54
We’ll kick off with today’s, Satureday’s,  groceries, see above. For that matter, there are no “other day” groceries, Saturday’s lot needs to last me a full week. And it does. There’s more than displayed on the picture by the way.

Okay, so what have I been up to, apart from taking care of the food department? Little. Pottering around in my humble abode and taking pictures, partly on my way to the groceries, partly in my kitchen and partly along the river. I also spent some time applying make up, helping out in the Help Forum, cleaning a small window, getting washed and dressed, visiting the smallest room in the house, watering the plants (and communicating with them), and of course there was the usual cerebral activity, which for some reason is never included in the list of daily actions. Which is strange, considering it goes on and on and on; in the background of the physical activity, there is the constant stream of brain-stuff, which never quits, not even in your sleep, but at least it doesn’t really bother you there, save of course for nightmares.
And oh yes, I ate. This morning just a bowl of potato crisps, this afternoon a croissant and late this evening a salted herring with onions and one of the cucumbers “starring” in the picture above. I drank water and tea.

 

As…. I was cycling along the river, on my way home (having shot a large number of photos which can safely be regarded as “hard drive filling”, should I have a need for that), someone came on my ESP, a former Flickreeno. That was just before nine, CEST. How nice! ‘t Is in the very pink of moods that I am in.  Once home, and behind my laptop, I found this blog has a new follower. Someone who evidently enjoys cooking, judging from their alias. Welcome!

Somewhere in the past few days I overheard this conversayshion:

“Are you going to use aliases for their aliases or just their aliases? “
“We-ell…. I think the first. That would yield two advantages; I could give full vent to my satirical talents and… something else. ”
“What is the “something else” then?
“I hesitate to tell you. It may shock you.
“Not shocked that easily.”
“In that case you might laugh.”
“Out of amusement or to scoff?”
“You could laugh the laughter that mitigates a shock reaction.”
Let’s have it!”
“I may not be able to resist the temptation to use this little sentence: ‘I have chose to denote you with aliases seeing I could easily destroy you.’ “
“Ah, so there it is…so I understand that this statement would serve to bring their insignificance home to them, no?”
Or else my own omnipotence...”
“After having been cast into the dungeons, innocent of any crime, anyone would love to pour hot oil upon them from the battlements!”
You’re not shocked.
“No. Nor amused. It’s not funny. But satire and revenge are a good combination. ”
“In fact it is not ‘revenge’, it is ‘justice’ “.
“And you expect ‘justice shall be done’ ?”
“I expect things to happen in the natural order of things in this world of humans.”
“Which is?”
“Do the crime do the time.”
“But did they realize they were doing a crime?”
“Yes.”

Great conversayshion whoever they were.

 

Amsterdam, zaterdag-Saturday 30-04-16

01.36
Zo rond negen uur vanavond ging ik de deur uit. Op de fiets. Naar de supermarkt, om een zak chips te halen en een gratis kopje koffie te drinken. Daarna de brug over en de polder in. Foto’s genomen. Van gele koolzaad bloesems. Van de lucht. Van het oerplatte landschap. Van mijn fiets tegen een boom. Van sloten. Het werd kouder en kouder. Verschrikkelijk. Mijn handen, niet in handschoenen, zagen er uit alsof ze waren bewerkt met grof schuurpapier en blauwe en rode krijtjes. Het werd donker. Ik peddelde terug. Eenmaal in de bewoonde wereld, fietsend door mijn eigen wijk, ontstond er een zekere druk in mij door de aanwezigheid van methaangas (je kunt ook zeggen dat ik een wind moest laten). Maar ik zag mensen over hun balkons hangen. De idee van een luide knal, overduidelijk afkomstig van de wielrijder op haar witte vouwfietsje leek mij niet aantrekkelijk. Dus heb het methaangas geen vrije doorgang verleend. Op weg van de box naar de achtertrap ontdekte ik een boeket witte kunstrozen, in de aarde van het kleine perkje gestoken, tegenover de stortkokers. Het boeket zonder aarzelen uit de aarde getrokken en meegenomen. Nu staat het in een mandje wat aan de deurlijst hangt, naar de buitendeur.
Vanmiddag trof ik een vliegtuigje van gevouwen papier aan voor mijn deur. Zou er iets of iemand uit de lucht komen vallen?

Overigens maakte ik in late ochtend een paar vervelende momenten door, aan de telefoon. Maar goed, ook dat zullen we wel weer verwerken.

Maar: eindelijk kan ik weer bij mijn computer zonder met Microsoft te hoeven inloggen. Wat dus te absurd voor woorden is, ik blijf het zeggen.

In de vooravond raakte ik emotioneel bij het bekijken van een videoclip uit 1975, waarin Denny Christiaan zijn hit “Rosamunde” zong. De weemoed sloeg toe en ik kreeg het te kwaad. R. deed mee. Samen snuffen. Ach hemeltje toch.

Ik heb trouwens niets meer van het eerder aanwezige methaangas vernomen…

ENGLISH

01.36
Around nine tonight I left the house. On the bike. To the supermarket, for a bag of crisps and a free cup of coffee. Then I crossed the bridge and went into the meadow lands. Shot pictures. Of yellow rapeseed (can anyone perhaps change this name?) Of the skies. Of the primevally flat landscape. Of my bike against a tree. Of ditches. It got colder and colder. Terrible. My hands, ungloved, looked as if they had been treated with sand paper and blue and red crayons. Darkness fell. I pedaled back. When I re-entered civilization, cycling through my own quarter, a certain  pressure began to build up in me, implying the presence of methane gas (or: I needed to fart). But I saw people hanging over the balconies. the idea of a loud bang, over-obviously sourced by the cyclist on her little white folding bike did not seem attractive. So I did not permit the methane gas free exit. On my way from the storage to the back stairs I spotted a bouquet of white fake roses, stuck in the soil of the little patch of shrubbery, facing the waste chutes. Yanked the bouquet from the earth without ado and took it with me. Now it is sitting in a basket fastened to the door post of the front door.
This afternoon I found a plane of folded paper immediately before my doorstep. Something or someone to appear from out of the blue?

For that matter I went through a couple of unpleasant moments in the late morning, on the phone. But oh well, we’ll digest that bit just the same.

But: finally I can access my computer without needing to log in to Microsoft, too absurd for words, I will say it again.

In the early evening I went all emotional while watching a video clip back from 1975, featuring Dennie Christian singing his hit “Rosamunde”. Nostalgia struck and I sort of broke down. R. joined me. Sniffing together. Oh dear me.

By the way, I never heard back from the earlier methane gas….

Amsterdam, donderdag-Thursday 28-04-16

00.06
Te laat te laat.

Ik kan het tij van de tijd niet meer keren. Wel heb ik de knop van de radio omgedraaid. Mijn god, wat een ergerlijk slap geouwehoer en wanneer ze dan ook nog eens de bandnamen verkeerd gaan uitspreken en zich verkeerd laten voorlichten door de al even onwetende luisteraars, dan spoed ik mij naar het toestel en gooi de knop om.

Wat verder…. cake gekocht vanavond in de supermarkt, voor P., mijn computerhulp, de betaalde man in Nederland,  tegenhanger van de onbetaalde man in Wales. Helaas kan ik laatstegenoemde geen cake aanbieden, maar wel wordt er stevig gewerkt aan de verrassing. Ik denk dat die met nog twee weken voltooid is. Dan gaan we de laatste hand er aan leggen en goed verpakken voor verzending.

P. komt morgen de toegang tot mijn laptop losmaken van het verdomde Microsoft account waar hij aan vast zit, sinds de aankoop van mijn MSI laptop, twee jaar en acht maanden geleden. Het is toch te zot voor woorden, dat je via een hotmail account je EIGEN computer in moet! Welke halve zool heeft dat verzonnen? Of is dat een heel slim persoon die heeft geweten dat de meeste mensen alleen maar tegensputteren maar toch niets ondernemen, integendeel, als slaafse onderdanen doen ze alles wat Microsoft bedenkt, bij god, al zou Microsoft je voorschrijven op welk uur en op welke wijze je je tanden moet poetsen, ze zouden het nog doen ook. Als je toch nagaat: “Cortana” de nieuwe persoonlijke assistent, zou je hele leven kunnen bedisselen, van je afspraken tot je favoriete muziek, kan de persoonlijke gewoontes en voorkeuren opslaan en zich ervan bedienen om het “de gebruiker” zo makkelijk mogelijk te maken, ja zelfs je seksleven zal nog worden geregeerd door de genadeloze Cortana. Wie wil dat in huis? Hele volksstammen! En maar mekkeren over “hun privacy” aan de borreltafel.
Brrr.

Zo, dat was weer even fijn tekeer gaan op Microsoft, de aanstichter van alle kwaad!
Maar goed, aangezien ik nogal snel in paniek raak bij de minste onregelmatigheid, wil ik dat Paul even mijn stappen controleert. Want ik weet zelf hoe het moet. En ook moet hij mijn vaste internet verbinding herstellen, door Windows 10 genadeloos verpest.
Grrrr.

Vanmiddag een heel fijne fietstocht gemaakt langs de river – wel aardige filmpjes geschoten, al fietsend in de frisse maar zonnige vooravond. Er waren lammetjes bij een hek. Ik liet er eentje knabbelen aan mijn hand. Lieve help, wat hebben die krengen al scherpe tanden.

ENGLISH

00.06
Too late too late.

I cannot turn the tide of time. What I did do was turn the radio button. My god, that annoying prattle and when they then start to mispronounce the band names and get the wrong prompts from the listeners, similarly misinformed, I will zoom over to the set and yank that dial.

What else…. bought cake tonight in the supermarket voor P., my computer aid, the paid man in Holland, counterpart of the unpaid man in Wales. Sadly I cannot offer the latter  any cake, but we *are* working hard at a surprise. I think it will be ready in another fortnight. Then we will add the finishing touch and package properly for shipping.
Tomorrow P. will unleash the access to my laptop from the damned Microsoft account it is tied to, since the purchase of my MSI, two years and eight months ago. It IS too silly words, that you need a Hotmail account to access your OWN computer! Which moron thought of that? Or are they a very smart individual who has known that most people only sputter but do nothing, on the contrary, like servile subjects they do everything Microsoft devises, by god, if MS were to prescribe at which hour plus which method to brush your teeth, they would actually go along. Just imagine: “Cortana”, the new personal assistant, could arrange your entire life, from your appointments to your favorite music, can save the personal habits and preferences and make use of them to make the user’s life as easy as possible, why even, your sex life will be lorded over by the ruthless Cortana. Whoever would want this sitting around in the house? Tribes, droves! While on they go, whining about “their privacy” at happy hour.

Well, that was a nice rant at Microsoft, the root of all evil!

But anyway, seeing I am prone to easy panic at the slightest bump, I want Paul to check my steps. Because I know how to go about it. And too he needs to restore my cable internet access, which has been mercilessly fucked up by Windows 10.
Grrrr.

This afternoon I made a great bike ride along the river – shot some nice clips, cycling along in the chilly but sunny early evening. There were lambs at a gate. I let one nibble at my hand. Gosh, those little beggars sure do have sharp teeth.

 

Amsterdam, zondag-Sunday 13-03-16

14.42
Hier ben ik dan weer. Ik wist de zon te begroeten om elf uur. Rond vieren naar bed gegaan. Het lukt mij niet tijdig in bed te komen. Goede raad heeft niets uitgericht. Maar ik blijf het proberen.
De zon stem mij niet blijmoedig. Ik wilde liever dat er wolken hingen. Wat kun je toch veranderen! Ik weet me de dagen nog te heugen toen ik teleurgesteld was wanneer de zon niet scheen. Dat was in de tijd dat ik nog de stad in ging, gewapend met mijn camera, om het leven in de straten te schieten – dan kwam ik moe maar voldaan thuis, nieuwsgierig naar wat er op mijn geheugenkaart stond.
Nu zijn die euforische dagen kennelijk voorbij. Waar haal ik nog de motivatie vandaan om wederom die straten af te schuimen? Is er iets in mij geknapt? Komt het door de onaangename ervaringen die ik ondervond met mensen die mij het recht hen te fotograferen betwistten? Of komt het door iets anders? Misschien door het besef van mijn eigen identiteit, een besef dat steeds dieper in mijn bewustzijn doordringt.
De last wordt almaar zwaarder. Ik zoek naar erkenning, ik zoek naar herkenning, ik verlang naar de gebeurtenis die mij is toegezegd. Maar er is steeds dat probleem: mijn eigen scepsis. Het lijkt of ik de woorden van de sprekers niet vertrouw. In feite vertrouw ik niemand. En zoiets als “geloof” bezit ik niet. Dan heb ik het niet over het religieuze “geloven”, maar in algemene zin. Nog nooit heb ik in één bepaald mens kunnen geloven. En zelfs het geloof in mezelf is wankelmoedig.
Hoe vreemd zal het een aards mens in de oren klinken, te moeten horen uit de mond van de Messias: “Ik geloof niet in God” !

Dan is er dit: hoe zal een  individu iemand die door hem heen kijkt willen erkennen? Dan geeft hij zichzelf immers over? Dan moet hij zeggen: “Jij bent de Messias, jij kijkt door mij heen, jij ziet al mijn feilen, al mijn zwakheden, mijn verraad, mijn beperkingen – jij kunt alles zien wat verborgen blijft voor mijn medemensen, jouw ogen maken dat ik me voel alsof ik tegenover een onschuldig kind sta. ”
Lang voor deze post, waarin ik mezelf verhef tot deze controversiële status, zijn er mensen geweest die de moed hadden mij bij die naam te noemen, “Messias”; één keer rechtuit, bij andere gelegenheden gebruikten zij een verbale omweg die hun woorden nochtans meer dan duidelijk maakte.

De mensen in mijn omgeving zullen de kwestie simpelweg negeren. Want het is NIET mogelijk om vrienden te zijn met iemand die jou voortdurend confronteert met je eigen zelf… TENZIJ… tenzij je de “vrucht” van haar blik terugwerpt naar haarzelf. En dat noemt men “projectie”. En dat is de hedendaagse variant van …. kruisiging. Namelijk mij laten opdraaien voor de eigen feilbaarheid. Niet omdat God dat zou willen, maar omdat de mensen dat willen.

Ik zou het mijn vrienden onder vier ogen kunnen zeggen, ik zou ze de link naar deze post kunnen sturen. Maar ik wil hen niet voor het blok zetten. En ik wil mezelf niet bloot stellen aan hun ongeloof, een ongeloof dat hoogstwaarschijnlijk geveinsd zal zijn. Ik wil mezelf deze afschuwelijke ervaring besparen. Want ik tors met mij mee de oudste ziel, het gewicht van de mensheid, maar wordt bespot wanneer ik ermee voor de draad kom.
Ze zullen zichzelf instinctief buiten schot plaatsen, ofwel door gemeenplaatsen, ofwel door de beleefde meewarigheid die je bewaart voor je getroebleerde medemens.
Misschien zullen sommige van hen zichzelf in stilte feliciteren, wanneer zij deze post lezen, met hun opmerkingsgave. Maar dat betekent niet als vanzelf dat ze mij in vertrouwen zullen nemen over hun bevinding.

En toch, diep van binnen, wéét ik dat ik op een dag de wereld zal toespreken. Dan kan ik zeggen vanaf een verheven sociale positie, buiten bereik van de nee-roepers, buiten bereik van hen die mij, desnoods met geweld het zwijgen willen opleggen, wie ik werkelijk ben. En dan zal ik mogen oordelen. De tekenen wijzen het uit. En dan zal ik weten, en de acht miljard zielen die deze wereld telt met mij: de waarheid komt altijd boven, al ligt zij onder de zwaarste steen.

Een jaar geleden had ik het niet aangedurfd, opening van zaken te geven zoals ik boven heb gedaan. Maar nu kan het me niet zoveel schelen. Laat ze mij maar uitlachen, laat ze maar hoofdschuddend naar mij wijzen, laat ze maar. Ooit breekt die dag aan, wanneer de zwaarste steen wordt weggerold, en daar zal ik staan, niet in een gloed van glorie, maar gewoon, mijn eigen ikje, de vrouw die ik altijd was, maar deze keer prijkt dat unieke speldje op mijn rechterschouder: Messias.

Het behoeft alleen dat ene kleine speldje! Ja, maar dat bescheiden embleem verbergt een Melkweg van zwoegen en strijd, een universum van verdriet, lange jaren van vertwijfeling, eenzaamheid en offers.

Zeer weinig mensen lezen deze blog. Op een dag zal de server roodgloeiend staan. Maar dan zal het me koud laten. Het gaat om de mensen van het eerste uur, zij die mij vanaf het allereerste begin in mijn ware gedaante wilden kennen.

Dat ik niet totaal gebroken ben is misschien te danken aan sommige mensen die zich bijna bovenmenselijke offers hebben getroost en dat nog steeds doen. Ik zal hen niet vergeten.

En wie ik ook niet zal vergeten: dat zijn mijn kwelgeesten, die mij besmeurden met hun eigen vuil. Ik zal hen publiekelijk berechten.

Free counters!

ENGLISH

14.42
Here I am again. I got to greet the sun at eleven. Went to bed around four. I can’t succeed in getting into bed timely. Good council has failed. But I will keep trying.
The sun does not cheer me up. I would rather see clouds hanging above. How you can change! I can remember being disappointed on days the sun did not shine. Those were the times when I still went into town, armed with my camera, to shoot life in the streets – I would come home, tired but content, eager to see what was on my memory card.
Now those euphoric days are evidently over. Where will I drag up the motivation to once again scrounge the streets? Has something snapped in me? Is is because of the unpleasant experiences which I had with people who challenged my right to shoot them? Or is it something else? Perhaps my own realization of my own identity, a realization which penetrates deeper into my conscious.
The burden is gaining in weight. I am looking for recognition,  I am looking for  acknowledgement, I long for the happening which has been promised to me. But there is that everlasting problem: my own skepticism. It is as if I do not trust the words of the speakers. In fact I do not trust anyone. And that article  called “faith” I do not possess. Then I am not talking about the religious “believing”, but in a general sense. I have never yet been able to believe in one single human. And even the faith in myself is wavering.
How strange it will sound, to the ears of an earthly human being, to hear from the mouth of the Messiah: “I do not believe in God” !

Then there is this: how will an individual be able to acknowledge someone who looks straight through them? For then they will surely surrender themselves? Then they need to say: “You are the Messiah, you look straight through me, you see all my failings, all my weaknesses, my treason, my limitations – you can see all that my fellow humans cannot see, your gaze makes me feel I am looking into the eyes of a child.”
Long before this post, where I appoint myself this controversial status, there have been people who possessed the courage to call me by that name, “Messiah”, one time  as straightforward as straightforward can be, at other occasions they used a verbal round-about-way, which already was clear enough.

The people in my environment will simply ignore the issue. For it IS not possible to be friends with someone who is constantly confronting you with your own self…. UNLESS…. unless you throw the “fruit” of her gaze back at herself. And that is called “projection”. And that is be the present day variant of… crucifixion. Namely making me settle the bill for their own fallibility. Not because God would want it, but because the people want it.

I could tell my friends face to face, I could send them the link to this post. But I do not want to put them in a corner. And I do not want to expose myself to their disbelief, a disbelief which most likely would be feigned. I want to spare myself this horrible experience. Because I am weighed down with the oldest soul, the weight of humanity, but I am mocked if I spit it out.
They will instinctively move out of range, either employing platitudes or else with the polite compassionateness you reserve for your troubled fellow human being.
Perhaps some of them will silently congratulate themselves, reading this post, with their powers of observation. But that does not also imply they will entrust their finding to me.

And yet, deep down inside, I know that one day I shall address the world. Then I can say, from an elevated social position, out of reach of the nay-sayers, out of reach of those who want to silence me, if needs be using violence, who I really am. And then too I shal be permitted to judge. The signs are telling. And then I shall know, and the eight billion souls which this world counts with me: truth will out, even if under the biggest rock.

A year ago I would not have had the guts, to disclose the state of affairs, as I did above. But now I do not care so much. Let them jeer at me, let them point their finger, shaking their heads, leave them at it. That day will dawn, when the biggest rock will be rolled away, and there I shall stand, not in a blaze of glory, but just little ol’ me, the woman I always was, but this time with that unique badge pinned to right hand shoulder: Messiah.

All it takes is that one little badge! Ah but that modest emblem hides a Milkyway of toil and struggle, a universe  of sorrow, long years of desperation, loneliness and sacrifice.

Very few people read this blog. One day the server wil be redhot. But it will leave me stone cold. It’s all about the first people who wished to know me in my true indentity from the very first hour.

If I am not totally broken then perhaps it is because of some people who have actually  gone to superhuman sacrifices and still are. I shall not forget them.

And whom I shall also not forget: those are my tormentors, who stained me with their own dirt. I shall publicly sentence them.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.