Amsterdam, zaterdag-Saturday 19-11-16

23.32
De vraag van gisteravond was…. zou ik de nacht doorkomen, zonder pijn van mijn ontstoken grote teen die mij stiekem zou wakker maken? Nou, het bleek dat ik het absoluut niet redde. Al na tien minuten in bed…. begon de teen narcistische trekjes te vertonen: zelfverheerlijking, opgezwollen ego, aandacht zoeken en al met al had dit tot gevolg dat ik hallucinaties kreeg over een teen ter grootte van een tomaat met eendere kleur, die daar op de matras lag, zo slecht aangepast als maar mogelijk is, alleen maar om mijn arme voet te sarren met wie hij een afhankelijkheids-relatie deelt. Ik strekte mijn hand uit naar de voet en zijn opgeblazen teen, maar kon hem niet aanraken zonder een kreet van pijn.

Ik stapte uit bed en verbond de teen, goot toen water over deze witte bol – to nu toe heeft dat, samen met weken in een heet soda-badje (of Biotex), de persoonlijkheidsstoornis van deze teen uitgebannen, zodat hij weer de aangename, gezonde en mededeelzame teen is die hij was.
In de jaren zeventig, werd ik nogal wat keren gekweld door paronychia (nagelbedinfectie), in één bepaald jaar moesten drie nagels aan beide handen tegelijkertijd chirurgisch worden verwijderd om opgesloten pus te verwijderen (wanneer hete baden niet meer werken). Sjonge, dat was… nou ja, erg onaangenaam. Ik herinner me dat ik luisterde naar Ellen Foley’s “What’s a Matter Baby”, uit een toevallige radio in een dokter’s kantoor, terwijl ik in de wachtkamer zat te wachten om door de assistente van de chirurg te worden binnengeroepen.
Maar goed, afgelopen nacht was een moeizame rit, die in het teken stond van veelvuldige bezoeken aan de keuken om de witte kloppende bol onder een lopende kraan te houden (verband droogt snel uit, omgeven door warm beddengoed), terug naar bed gaan om in een kommerlijk sluimeren weg te zinken, vol onsamenhangende dromen over akelige dingen.

Trivia #1: het schoonmaakdoekje voor mijn laptop monitor teruggevonden – het was al enige maanden zoek – overal en nergens gezocht – toen, gisteren, bij het rommelen in de plastic tas waar ik mijn wollen handschoentjes bewaar…. daar was hij, een eenzame immigrant, omrind door een dichte handschoentjes bevolking – hoewel ik geloof dat ze het vriendelijk hebben behandeld. Hij keek verbaasd, door mij omhoog gehouden aan een hoek en met verbaasde stem te horen uitroepen: “Dus *daar* ben je! Ik heb overal naar je gezocht!”

Trivia # 2: het grote pak toilet papier verloren, gisteren, van achterop de fiets – maar ik weiger een tweede pakket te kopen. Ik weiger gewoon! Dus nu kan ik al de kranten gebruiken die onder de keukenplank liggen te wachten op een doel in hun ondankbare leven. Ik pakte een paar en scheurde rechthoeken uit iedere pagina met het formaat van een grote ansichtkaart – toen ik een aardig stapeltje bij elkaar had legde ik het neer naast de, nu lege toilet paper standaard in het wc. Het leven wordt almaar meer “vintage” in dit appartement. Ik kan me nog goed het buitentoilet herinneren op ons Australische eiland; van een grote spijker hing een mooi pakje rechthoekige stukjes afgescheurd krantenpapier.

Gebeurd: ik introduceerde een idee op User Voice, het ideeën platform van Flickr. Dit idee beoogt in een onderscheid te voorzien: namelijk met wiens foto’s hebben wij eigenlijk van doen? Welnu, Flickr zet de standaardinstelling voor downloaden als “ingeschakeld. Echter, in de grond, zoals ik opmerkte in mijn post op UV, geeft je daarmee zowel de fotografen als hun publiek de volgende boodschap: “Wat van jou is is ook van hen!”

De standaardinstelling moet worden UITgeschakeld, hetgeen van de fotografen vereisen dat zij zich het doelbewuste besluit moeten nemen om downloaden in te schakelen en ook “delen” van het “Share” menu. Deze omwisseling moet dienen om een verandering van mentaliteit teweeg te brengen – sinds het geboorte van het Net heeft de “als-het-op-het-Net-staat-mag-je-het-meenemen” denkwijze als een vuurtje om zich heen gegrepen.

Mijn idee op User Voice:  https://yahoo.uservoice.com/forums/211185-us-flickr/suggestions/17140577-request-to-flickr-set-the-default-for-downloadin

Een van Flickr’s grondleggers, Stuart Butterfield, zei dat hij zich geen scenario kon voorstellen waarin iemand zijn werk wel wil tentoonstellen maar desondanks toch downloaden wil voorkomen.

Aangaande auteursrechtelijke beschermd beeldmateriaal, is Butterfield’s verklaring te absurd om er zelfs maar serieus te beantwoorden, wanneer er werkelijk staat wat er staat. Voor de goede orde, zijn eigen spul draagt de licentie Alle Rechten Voorbehouden. Ik vraag me af hoe hij zou reageren als hij merkte dat een van zijn foto’s was gebruikt zonder zijn toestemming. Want dat ZAL gebeuren wanneer er geen afremmende maatregelen worden genomen. En dat is wat NIET mag gebeuren.

Volgende punt: ik zie niet in waarom iemand de foto van iemand anders zou willen downloaden als dat niet is om hem opnieuw te gebruiken. Om hem op je harde schijf te hebben staan, in een of andere map? Aha, voor thuisgebruik, of “Fair Use”. En dan hoef je het niet te vragen? Nou, in sommige gevallen wel degelijk. Maar goed, je moet simpelweg altijd vragen wanneer je van plan bent om iets met de foto van een ander. Omdat het… ja, omdat het niet jouw creatie is. Hoe moeilijk kan het zijn om dat simpele feit te begrijpen? We hebben deze twee woorden: “mijn” en “dijn”.

Maar misschien is hij inmiddels op die woorden teruggekomen, gesproken in Mei 2005.

Over de Creative Commons huldig ik deze mening: de verschillende licenties met hun verschillende stipulaties en vereisten zijn het beste recept voor verwarring.  Hoeveel mensen zullen zich de moeite getroosten om precies aan die eisen te voldoen in het verwarrende systeem van regels, stipulaties, clausules, uitzonderingen  en dan nog meer regels voor de attributies? Genoeg om duizelig van te worden. Ik zeg: weg met dit geouwehoer en beperkt je tot deze ene Creative Commons licentie die zo eenvoudig is als maar kan, namelijk de CCO (nul) licentie die je in staat zal stellen afstand te doen van je auteursrecht en deswege je werk aan het Publieke Domein te doneren. Zet die licentie op je foto en je vertelt iedereen: hier is mijn foto, hij behoort nu toe aan iedereen, je kunt er alles mee doen, behalve hem aanmerken als je eigen werk. Einde verhaal en ook einde aan een hele hoop verwarring en verkeerd gebruikt beeldmateriaal wegens verkeerd toegepast CC-licenties.

 

ENGLISH

23.32
The question yesterday evening was… would I make it through the night, without the pain from my inflamed big toe sneakily awakening me? Well, turned out I did definitely not make it through the night. Already after ten minutes  in bed….the toe began to develop narcissistic traits: self-aggrandizement, inflated ego, attention seeking and all in all it lead to me having hallucinations about a  toe the size of a tomato and the same colour, lying there on the mattress, being as ill adapted as possible, just to spite the poor foot with whom it was having a codependent relationship.  I reached for the foot and its inflated toe, but could not touch it without a cry of pain.

I got out of bed and bandaged the toe, then poured water over this white bulb – so far that, together with soaking in hot washing soda (or Biotex) seems to have ousted this toe’s personality disorder, so that it once again can be the agreeable, healthy and communicable toe it was.
In the seventies I was tormented quite a few times by paronychia (nail bed infection), in one year three nails on both hands simultaneously had to be surgically removed to clear trapped pus (when hot soaks won’t work). Oh boy, that was… well, very unpleasant. I remember sitting in the waiting room for the surgeon’s assistant to call me inside, and listening to Ellen Foley singing “What’s a Matter Baby”, on some stray radio in a medic’s office.
Anyway, past night was a wearisome ride, marked by frequent trips to the kitchen for holding the white throbbing bulb under a running tap (the bandage dries out quickly surrounded by the warm covers), going back to bed and falling into a troubled slumber with incoherent dreams about horrid things.

Trivia #1: retrieved the cleaning cloth for my laptop monitor – it had been missing for some two months – searched everywhere and nowhere – then, yesterday, when rummaging around in the plastic bag where I keep my mittens…. there it was, a lonely immigrant surrounded by a dense population of mittens – although I do believe they had treated it kindly. It looked surprised, to see me holding it up by one corner and exclaiming in a surprised voice: “So *there* you are! I’ve been looking for you all over the place!”.

Trivia #2: lost the big packet of toilet paper, yesterday, from the back of my bike – but I refuse to buy a second packet. I simply refuse! So now I can use all those newspapers sitting under the kitchen shelf, waiting for a purpose in their thankless life. I took a couple and tore rectangles from each page, the size of a large picture postcard – when I had created a nice pile (unintentional pun, I swear) I put it beside the, now almost empty, toilet paper stand in the toilet. Life is getting ever more “vintage” in this apartment. I can well remember the outhouse in the yard on our Australian island; from a big nail hung a neat wad of rectangular pieces of torn up newspaper.

Happening: I introduced an idea on User Voice, Flickr’s ideas platform. This idea is meant to provide a distinction: namely who’s photos are we dealing with anyway? Well, Flickr sets the default for downloading and sharing as “enabled”. However, basically, as I mentioned in my post on UV, that is giving both the photographers and their audience the following message: “What is yours is theirs too!”.

The default should be set to DISabled, which will require the photographer to make the conscious decision of enabling downloading and sharing from the Share menu. This switch is intended to mark the beginning of a change of mind-set – since the inception of the Net the “if-it-is-on-the-net-it-is-free-to-take” mentality has spread like wildfire.

My idea on User Voice:  https://yahoo.uservoice.com/forums/211185-us-flickr/suggestions/17140577-request-to-flickr-set-the-default-for-downloadin

One of Flickr’s two founders, Stuart Butterfield, said that he could not imagine a scenario where someone wants to display their stuff yet prevent downloading

Regarding All Rights Reserved images, Butterfield’s statement is too absurd to even answer in due seriousness, if it is really meant to say what it says. For the record, his own stuff is licensed as ARR. I wonder how he would react if he noticed one of his images was re-used without his permission. Because that is what WILL happen, if no checks are in place. And that is what is NOT allowed.

Next:  I don’t see why anyone would even want to download someone else’s image, if not to reuse. To have it sitting on your hard drive in some folder? Ah, for Fair Use. And you don’t need to ask? Well, in some cases you *do*. And anyhow, you simply need to always ask if you are intending to do anything with someone else’s image. Because it is…. yes, because it is not your creation. How hard can it be to grasp that simple fact? We have these two words: “mine” and “thine”.

But maybe he has meanwhile come back on those words, spoken May 16, 2005.

About Creative Commons I hold this view: the different licenses with their different stipulations and requirements are the best recipe for confusion. How many people will go to the trouble of meeting exactly with those requirements in the confusing system of rules, stipulations, clauses, exceptions and then more rules for the attributions? It’s enough to make you dizzy. I say: away with all this mumbo jumbo and hold on to the one Creative Commons license which is as simple as it gets, namely the CCO (zero) license, which will enable you to waive your copyright and surrender your stuff to the Public Domain. Put that license on your image and you are telling everyone: here is my photo, it belongs to anyone now, you can do anything with it, except marking it as your own. End of story and end of a lot of confusion and misused images due to wrongly applied CC-licenses.