Amsterdam, dinsdag-Tuesday 29-11-16

22.06
Nou, ik was vandaag een bofkont. Toen ik mijn fiets pakte om een eind te gaan fietsen… voorwielband lek. Maar toch wel een enorm geluk dat het, ALS het dan toch op het programma stond in de kosmische orde der dingen, vandaag gebeurde en niet morgen, met een poseer opdracht in mijn agenda.
Meer geluk wachtte mij aan het einde van mijn wandeling van zeven minuten naar de fietsenreparatie-inrichting onder het treinstation – de hoofdhersteller keek eens naar de band, verklaarde hem rijp voor vervanging en gebaarde naar een jongste bediende met de woorden: “Hij heeft niets te doen, laten we hem een klusje bezorgen”, met een vette knipoog naar mij.
Dus ik kreeg een stoel in het kleine kantoor naast de ingang tot de reusachtige fietsenstalling, diep in de onderste regionen van het station – ik babbelde met de hoofdreparateur over banden, over wielen, over alle waarschijnlijke en onwaarschijnlijke gevaren die nietsvermoedende banden, rollend over de Amsterdamse wegen, kunnen fnuiken – na in deze stad te hebben rondgefietst sinds 1962… weet ik daar wel het een en ander van.
Zo’n 20 minuten later…. haalde de jongste bediende mijn fietst uit de takels en bood hem mij aan, een stralende glimlach op zijn gezicht. Ik lachte terug vanachter mijn ronde roze bril en zei: “Ik wist dat het goed was om mijn roze bril op te zetten, en kijk eens hoe goed de wereld voor mij is!”
Kosten: € 41,50. Goeie prijs voor een gelukje.

ENGLISH 

22.06
Well, I was one lucky lady today. When I collected my bike to go for a ride… front wheel tire flat. But still so fortunate that, IF this was in the cosmic order of things to happen, it happened today and not tomorrow, with a modelling gig on my agenda.
More luck awaited me at the end of my seven minute walk to the bike repair below the train station – the head repair man took a look at the tire, pronounced it fit for renewal and motioned a junior assistant, saying: “He’s got nothing to do, might as well give him some work”, with a big wink.
So I was given a chair in the little office beside the entrance to the huge bicycle parking area, deep into the nether regions of the station – I chatted with the head repair man about tires, about wheels, about all the likely and unlikely hazards that can cripple  unsuspecting tires rolling along the Amsterdam roads – having cycled around in this town since 1962… I do know a thing or two about those.
Some 20 minutes later… the junior assistant took my bike from the hoist and presented me with it, smiling a radiant smile. I smiled back from behind my round pink glasses and said: “I knew it would be a good thing to put on my pink specs, and see how good the world is treating me!”
Cost: € 41,50 – Good price  for a bit of luck.

 

And now for something completely different, specifically to whom it concerns:

You can smile at me today, but you will still be held accountable for the shit you threw at me yesterday.