Amsterdam, woensdag-Wednesday 30-11-16

5.45 pm
Men moet zich niet inlaten met wrokkige warhoofden. Luister altijd naar je rauwe allereerste intuitie. Laat je niet misleiden door oppervlakkigheden, of hen het voordeel van de twijfel verlenen want je zult er spijt van hebben.
Ik wist het meteen, het was alleen een kwestie van tijd totdat hij zijn giftand zou ontbloten, uit een mond vol walgelijke verrotting.
Blokkeren is hier het enige antwoord.

01.02
Mijn heup was pijnlijk maar ik moest de pose nog voor tenminste 4 minuten aanhouden. En dat is lang wanneer je spieren aanvoelen alsof een onzichtbare kwelgeest ze doormidden probeert te zagen – terwijl ik daar zat, een serene uitdrukking op mijn gezicht in weerwil van de pijn, verschenen de tekeningen die ik op het Net had gezien op mijn netvlies, primitieve schetsen vervaardigd door ontsnapte Noord-Koreaanse gevangenen, waarop gedetineerden te zien waren, vastgebonden aan de muur, hun lichamen in een krankzinnige houding gedraaid, gedwongen uren aan een stuk door te brengen in deze verwrongen en afschuwelijke positie. De herinnering die mijn geheugen binnenviel droeg bij tot mijn ongemak. Hij scheen mij te belasten met het wrede dilemma me beter te voelen in de wetenschap dat anderen het slechter hebben.

Het was leuk zoals altijd, in deze club met  kunstenaars die vriendelijk, grappig zijn en bovendien dol op mijn stijl.  Omgekeerd kan ik zonder risico een kijkje nemen achter de ezels in de pauze, hun weergave van mij stelt mij niet voor onaangename verrassingen.

ENGLISH

5.45 pm
One should not rub shoulders with spiteful scatterbrains. Always listen to your basic very first intuition. Do not allow appearances to fool you, or give them the benefit of the doubt for you will regret it.
I knew it straight away, it was just a matter of time before he would bare his poison fang, from a mouth filled with disgusting decay.
Blocking is the only answer here.

01.02
My hip was painful, but I had to hold the pose for at least another  4 minutes. And that is a long time when your muscles feel as though some invisible tormentor is trying to saw them in half – as I sat there, a serene expression on my face despite the pain,  the drawings I had seen on the Net appeared on my mind’s eye, primitive sketches made by escaped North Korean prisoners, showing inmates tied to the wall, their bodies twisted into a crazy position, forced to spend hours on end in this distorted and agonizing stance for hours on end. Having this memory invade my brain added to my discomfort. It seemed to saddle me with the cruel dilemma of feeling better knowing that others have it worse.

It was nice, as always, in this club the artists are friendly, funny and they love my style. Conversely I can safely take a look behind the easels in the break, their portrayal of me does not present me with unpleasant surprises.