Amsterdam, donderdag-Thursday 12-01-17

8.49.10 pm
Gedurende een vol uur waren wij in Noord-Korea – stroomuitval; lichten gingen uit, de radio zweeg, de laptop monitor ging op zwart onder mijn handen, het modem hield ermee op – toen ik de voordeur open deed werd ik begroet door mijn vertrouwde buurt gehuld in onbekende duisternis. Andere bewoners kwamen uit hun flats, iemand riep: “Wie heeft het licht uitgedaan?” Wat was het ook al weer wat mijn moeder vaak zei… “Denk eraan dat je altijd kaarsen bij de hand hebt…” Dat zei ze, een wijsheid die hout snijdt – ik vond mijn kaarsen en zodoende speelde ik patience op de keukentafel, de “Klondike” versie, zoals hij schijnt te heten, lees ik op Wiki, nooit geweten. Toen de lichten weer aan gingen bleek dat ik het spelletje niet uit zou krijgen.

R. vroeg me wat ik zou doen wanneer tanks en troepen plotseling de straten zouden binnenvallen, soldaten die over de galerijen zwermen en eisen dat de mensen hun deuren opendoen, het geweer in de aanslag. Grote goedheid, ik zou niet willen reageren op zo’n vraag. Het zou de verkeerde vibraties kunnen oproepen – nog afgezien van het feit dat enigerlei bezetting door een vreemde mogendheid op deze wijze niet tot de waarschijnlijkheden behoort – er zal een prelude zijn, met gebruik van lange afstandswapenen en willekeurige terroristische aanvallen – dan zouden we nog wel wat tijd hebben een soort strategie te bepalen om lichaam en ziel veilig te stellen, inplaats van meteen onder het bed te duiken, geld en pasjes in de hand en misschien het  grootste en scherpste keukenmes uit de bestekbak.

ENGLISH

8.49.10 pm
For one whole hour we were in North Korea – power cut; lights went out, radio fell still, laptop monitor blacked out under my hands, modem quit – opening the front door I was greeted by my familiar neighbourhood shrouded in unfamiliar darkness. Other residents were emerging from their flats, someone called out : “Who switched off the light?!” What was it my mother used to say…. “Be sure to always have some candles at hand…” ? That’s what she said, a wisdom that strikes a match – I found my candles and thus I played patience on the kitchen table, the “Klondike” version. When the lights went on again I had just discovered I would not win the game.

R. asked me what I would do if  tanks and troops would suddenly invade the streets,  soldiers flooding the galleries, demanding the people open their doors. My goodness, I do not want to respond to such a question. It might evoke the wrong vibes  – apart from the fact that any occupation of a foreign power of these regions is not likely to happen in this way – there will be a prelude, involving long range weapons and random terrorist attacks – in that case we should still have some time to decide upon any kind of strategy to save our skins and our souls, instead of diving under the bed straight away, clutching some money and cards and perhaps the largest and sharpest kitchen knife in the cutlery tray.