Amsterdam, zaterdag-Saturday 14-01-17

02.50
Ben nog aan het inhalen – alle films die ik heb gemist – in de loop van een paar decennia. Om de een of andere reden liet ik Kill Bill varen. Het thema trekt me niet. Al die gedoe met gevechtstechnieken. Misschien verander ik van mening over een week. Maar goed, vanavond was het Silence of the Lambs voor mij. Ennnnn, het draaide uit op een teleurstellen. Hierom: een ongelofelijk irritante Jody Foster, een ongelofelijk irritante Anthony Hopkins en een ronduit stom verhaaltje vol met de haren erbij gesleepte zaken. En niet één, herhaal niet één briljante dialoog. Niet aanwezig: spitsheid. Wel aanwezig: teveel slecht uitpakkende schokeffecten.

Gert over liefde: “In het begin is het wild, dan slijt de wildheid, en is het minder wild, maar je wilt toch bij diegene zijn waar je wild mee was in het begin, dat is liefde. Er zijn mensen die degene met wie ze ooit wild waren verlaten wanneer de wildheid slijt en dan zoeken ze iemand anders om wild mee te zijn, dan slijt die wildheid en ze verlaten hen ook en zoeken iemand anders en zo herhaal de geschiedenis zich steeds opnieuw, maar dat is geen liefde, dat is gewoon dat je wild wilt zijn met iemand. liefde is wanneer de wildheid slijt maar je wilt nog steeds bij diegene zijn met wie je ooit wild was. Dat is liefde.”
©MabelAmber®&Friends

Ik snap het. Wie niet.

21.00
Om vier uur stormde ik het huis uit, om een uur te fietsen, de middag was nog redelijk zonnig. D. sprak mij aan op mijn BuitenZingtuiglijkWaarneming. Hij adviseerde mij ten sterkste om de gewraakte inhoud te verwijderen – in de eerste plaats omdat het mijn goede naam aantast, en in de tweede plaats omdat het de naam van de auteurs aantast – temeer met het oog op mijn identiteit. Hij heeft gelijk. Ik heb dat stukje toegevoegd aan het concept, wat zijn voltooiing nadert. Nu de rest nog.

F.W. sprak me toe. Om te zeggen dat hij mijn weigering zijn verontschuldiging te accepteren niet zal accepteren, als en wanneer, en dat hij mij zal “najagen” door “eeuwen van reïncarnaties” heen. Ik wilde een notitie maken van deze verklaring dan en daar, mocht het uit mijn hersens vallen, wat zou resulteren in weer een van die mini-crises later thuis (probleem bij het omgaan met verlies) en die veel vergen van R. Dus ik stapte af en hoopte dat ik een pen bij me zou hebben, aangezien ik mijn telefoon thuis had gelaten, dus ook geen “herinnering” functie, en bovendien een stukje papier, en tenslotte draaide het erop uit dat ik F. ‘s verklaring op een wit stukje plastic van de plastic zak in mijn fietsmandje krabbelde met de pen die ik onverhoopt in een zijvak van mijn rugzak vond.  Gered. Het bleek dat ik een en ander niet was vergeten toen ik thuis kwam.

Ik raak in toenemende mate gevoelig voor het gebruik van Engelse termen in Nederlandse teksten – voor de draad ermee: ik zal niet zeggen dat het schuim me op de mond staat wanneer ik wederom een of ander stomme Engelse vervanging tegenkom voor de eigen Nederlandse uitdrukking, maar het scheelt niet veel, spatjes schuim verzamelen zich al aan mijn mondhoeken. Echter, wij moeten positief blijven, de zonnige kant blijven zien zogezegd, waarschijnlijk zal dit een betrouwbare afschrikking vormen tegen het verspillen van tijd met het lezen van regelrechte kolere troep wat mijn geest op geen enkele wijze zal verrijken. Ik voeg er aan toe dat zelfs schrijvers die terdege onderlegd zijn in het Nederlands, deze taalkundige misdaad koelbloedig begaan, zeg er wat van of zij merken niet eens hoe hun mes de borst van hun moedertaal uiteen rijt. Foei, gij snode moordenaars!

 

ENGLISH

02.50
Am still catching up – all the films I missed – through a couple of decades. For some reason I did not go for Kill Bill. The theme does not attract me. All this martial arts stuff. Maybe I’ll change my mind in another week. Anyhow, I went for Silence of the Lambs tonight. Aaaaand it turned out to be a disappointment. Here’s why: a tremendously annoying Jody Foster, a tremendously annoying Anthony Hopkins and a downright stupid story full of dragged in stuff. And not ONE, repeat, not ONE brilliant dialogue. Missing: wit. Present: too many poor shock effects.

15.46
Gert on love: “In the beginning it’s wild, then the wildness wears off, and it’s less wild but you still want to be with the one you were so very wild with in the beginning, that’s love. There’s people who leave the one they were wild with when the wildness wears off and they look for someone else to be wild with, then that wildness wears off  and  they leave them too and look for someone else and thus the story repeats itself over and over again, but that’s not love, that’s just wanting to be wild with someone. Love is when the wildness wears off but you still want to be with the one you were wild with. That’s Love.
©MabelAmber®&Friends

I get it. Who wouldn’t.

21.00
Dashed off at four, to ride my bike for an hour or so, the afternoon still reasonably sunny. D. addressed me on my ESP. He advised me strongly to scrub the offending content – in the first place because it defames my person, in the second place because it defames the authors – notably with a view to my identity. He is right. I added that bit in the draft. Which is nearing its completion. And now for the rest.

F.W. addressed me. To say that he will not accept my non-acceptance of his apology, if and when and that he will “hunt [me] down throughout “centuries of reincarnations”. I wanted to make a note of this statement then and there, lest it would fall out of my brain, resulting in another one of those mini-crises later at home (a problem coping with loss) and which draws heavily upon R. So I dismounted and hoped for a pen, not having my phone on me, so no “reminder” function, as well as a slip of paper, so I ended up scribbling F.’s statement with the unexpected pen I found in a side compartment of my knapsack,  on a white blank area of the plastic carrier bag in my bicycle basket. Saved. Turned out it had not slipped my mind when I got home.

23.24
I am becoming increasingly sensitive  to usage of English terms in Dutch texts – well, out with it: I won’t say I am fuming at the mouth when yet again I come across some random stupid English replacement for the native Dutch expression, but we’re practically there, with specks of froth beginning to collect at the corners of my mouth. However we must remain positive, look on the bright side so to speak, likely this will prove to be a solid deterrent against spending too much time reading plain bloody shit which won’t enrich my mind in any way. I need to add that even those writers who have a solid background of Dutch language training  commit this linguistic crime without batting an eye, who’s to say  they do not even notice how their knife is ripping the breast of their own mother tongue. Fie, thou vicious murderers!