Amsterdam, zondag-Sunday 26-03-17

22.56
Ik maak mijn glorieuze entree in mijn eigen dagboek na een dag van afwezigheid. Dat wat belangrijk scheen is middelerwijl vervaagd en dat wat onbelangrijk scheen…. wat is er eigenlijk daarmee gebeurd?
Maar goed, gisteren volgde ik R.’s tip en zocht nieuwe jachtgronden op. Die ik vond… in de stad. Ik was verbaasd dat “in de stad” nog steeds daar was waar ik het had achtergelaten, maanden geleden. Het weer kon niet beter zijn geweest, hierdoor waagden veel mensen zich buitenshuis om in het gras te liggen, op banken te zitten, zich in drommen naar terrasjes te begeven en in het algemeen zich te gedragen alsof ze nieuwe energie in hun bloedbaan voelden. Wat ontegenzeggelijk een feit is, ik voel het ook (in mijn eigen lichaam bedoel ik); het heet “Lente” en geschiedt eenmaal per jaar, meestal op het noordelijk halfrond waar het klimaat verdeeld is in vier seizoenen.
Zo liep ik langs de kade, ik voerde mijn fiets mee aan de hand, nu en dan stilhoudend om te schieten. Noemenswaardige vangst: een paar paarse pumps met hielen van een onacceptabele hoogte, aan de voeten van een jonge vrouw, en de voeten liepen daadwerkelijk…. op die torenhoge hakken… en heel sierlijk bovendien…. en vanaf een hellende brug…. geplaveid met tegel en tussen die tegels speleten. Ik was bevreesd dat iemand de jonge vrouw zou aanroepen : “He dame, DIE vrouw filmt u!”, daarbij met een beschuldigende vinger naar mij wijzend. Wat mij een aantal keren is overkomen in mijn loopbaan als straatfotograaf. Godzijdank, het lot bespaarde mij deze ergernis dit keer.  Dus ik kwam thuis met een paar ongeïdentificeerde vrouwelijke voeten in paarse pumps op mijn geheugenkaart – en bendes ongeïdentificeerde grappige kleine hondjes en ongeïdentificeerde silhouetten tegen de zon, net als zeer veel anonieme duiven en  meeuwen die stunts in de lucht boven de daken uitvoerden. O, en bruggen en straten en een groot aantal clips die de magische glinstering van het zonlicht op het water toonden – en niet te vergeten een sloep die in het midden van de rivier voort tjoekte met de naam “Bootox” – aan het roer stond de kapitein, een heel knappe man, nog van de botox jaren gescheiden door een aanzienlijke afstand.

Ik moet meer in de stad schieten dit jaar.

Ging naar bed om…. half zeven am. Deels was dit te wijten aan de omzetting naar de Zomertijd (een behoorlijke ergernis) en deels door mijn onbuigzame scheppingsdrang die mij dicteert: je kunt niet naar bed voordat je je film hebt voltooid! Nu is het afmaken van een film nogal een hele klus, ik bedoel, na het begin wat vrij makkelijk gaat, kunnen de dingen op de een of ander manier ingewikkeld worden, maar het wordt nog moeilijker wanneer je werkt met een programma vol storingen die voortdurend vreemde kuren vertoont en tegen mij schijnt te fluisteren: “Hee, pssst…. ik kan je elk moment in de steek laten, ha ha ha…” (gemene grinnik). Ik grinnikte terug en drukte “save project’ in na iedere nieuwe actie, net als het sluiten van al mijn browser tabbladen. Op een bepaald moment, nadat ik het gedrukt op “edit text” werd de hele monitor roetzwart, alleen het blauwe Windows cirkeltje draaide; ik hief mijn handen omhoog en hield ze boven het toetsenbord alsof ik slechte krachten wilde verdrijven en sprak: “Kom. terug. doe. mij. dit. nu. niet. aan.” Na nog eens drie seconden veranderde het inktzwarte scherm in het bekende tekstbewerkingsvenster. Wel, althans luisteren de hogere krachten naar mij in deze onverschillige wereld!

Welk verrekte virus raast door het nationale taalbewustzijn? Nieuwslezers behandelen hun gehoor alsof het bestaat uit peuters! Ik voel me echt beledigd wanneer ik naar deze malloten luister die hun bulletins oplezen met opgepompte stemmen die er rare gemeenzaamheden uitstoten met een welhaast satirische bijklank.

Goed, dus nu spreken ze *weer* over een pasgeboren olifantje in een of andere nationale dierentuin als…. een “meisje”. In vredesnaam! Dit is een dier en dieren zijn mannetjes en vrouwtjes! Dus betekent dit nu dat tante Jo zich over de wieg kan buigen en “Oooooo, is het een mannetje?” kan zeggen?

ENGLISH

22.56
I make my glorious entrance into my own diary after a day’s absence. That which seemed important has meanwhile faded and that which seemed unimportant …. whatever happened to that?
Anyway, yesterday I took R.’s cue and looked for new hunting grounds. Which I found… downtown. I was surprised “downtown” was still there, where I had left it, months ago. The weather could not have been better, it  made many people venture outdoors and recline on the grass, sit on benches, flock to sidewalk cafes and generally behave as though they felt new vigor flowing through their veins. Which undeniably is a fact, I can feel it too (in my own body I mean); it is called “Spring” and happens once a year, mostly in the northern hemisphere where the climate is divided into four seasons.
So I walked along the quay, wheeling my bike along, now and then stopping to shoot. Notable catch: a pair of purple pumps with heels of an unacceptable height, around the feet of a young woman, and the feet were actually…. walking…. on those towering heels… and perfectly graceful too…. and down the slope of a bridge…. paved with tiles and cracks between the tiles. I was fearful lest someone would call out to the young woman “Hey lady, THAT woman is shooting you!”, jabbing an accusing finger at me. Which has happened to me a couple of times in my career as a street photographer. Thank god, fate spared me this annoyance now. So I came home with a pair of unidentified female feet in purple pumps on my memory card – and lots of unidentified funny little dogs and unidentified silhouettes against the sun, as well as very many anonymous pigeons and gulls doing stunts in midair above the rooftops. Oh, and bridges and streets and a great many clips featuring the magic glitter of sunshine on the water – and not to forget a sloop chugging midstream called “Bootox” – at the wheel stood its captain,  a very handsome man, still separated by a considerable distance from the “botox” years.

I should shoot downtown more often this year.

Went to bed at…. half past six am.  Partly this was due to the Summer time switch (a major annoyance) and partly to my unyielding creative  drive which dictates: you can not go to bed before you have finished your movie! Now finishing a movie in itself is quite a chore, I mean after the start which is fairly easy, things can somehow get complicated, but even harder when you work with a buggy editor which constantly shows weird quirks and seems to whisper to me:  “Hey psst…. I can give up on you any time, ha ha ha….” (evil snicker). I snickered back and hit “save project” after every new move, as well as closing all my brower’s tabs. At one moment, after hitting “edit text” the entire monitor went pitch black, just the blue Windows circle rotating; I raised my hands and held them above the keyboard as if to dispel the bad forces and spoke: “Come. back. do. not. do. this. to me. now.” After another 3 seconds the  inky screen turned into the familiar text editing window. Well, at least the higher forces listen to me in this indifferent world.

Okay, so now *again* they speak of a newborn elephant in some or other national zoo…. as a “girl”. For Pete’s sake! This is an animal and animals are males and females! So does this mean aunty Jo can bend over the cradle and say “Oooooh! It’s a male!” ???

What bloody virus is raging through our national language consciousness? News readers are treating their audience as though it consists of tiny tots! I actually feel offended listening to these fools reading their bulletins with cranked up voices uttering silly colloquialisms that almost have a satirical quality.