Amsterdam, zondag-Sunday 09-04-17

03.01
Komt eraan!

3.34
En op punt van vertrek.

Men moet pas later van huis gaan, op zondag – zoniet dan zit je gevangen tussen de recreanten, die de wegen, paden en lanen verstoppen met loslopende honden, loslopende kinderen, kinderwagens en een hoop kapsones.
Gisteravond keek ik naar YouTube clips die lieten zien hoe Meryl Streep zong als Florence Foster Jenkins in de film over laatstgenoemde. Wat een verbluffende prestatie! Maar er IS een smetje: Streep kan *echt* zingen, in het bezit van een mooie sopraanstem,  Jenkins niet; aldus is het merkbaar dat we in Streep met een van die mensen te maken hebben die dermate getalenteerd zijn dat ze het zich kunnen veroorloven om zich als prutser voor te doen, wat op zichzelf al een kunststukje is. Probeer het maar eens, met twee gezonde benen te lopen als iemand die kreupel is.

Later vond ik zeldzame filmbeelden van Jenkins op het toneel, geschoten gedurende de laatste jaren van haar leven. Ik vind het toch opmerkelijk dat iemand die overduidelijk toondoof was, geen wijs kon houden, steeds uit de maat viel, kortom, die iedere vorm van muzikaliteit miste, dat zo iemand toch de melodie en de liedtekst wist te onthouden, niet zelden van lange arias. Wanneer ze geen syfilis had gehad…. had ze het misschien best aardig kunnen zingen. We moeten de effecten van deze vreselijke ziekte op het menselijk organisme niet onderschatten, lichaam en geest. Om nog maar te zwijgen van de verwoestende neveneffecten die de enige kuren die ze in haar kenden, teweeg konden brengen: arsenicum- en kwikbehandelingen!
Maar is het niet ironisch dat juist deze vrouw, zo blind voor zichzelf, zo bespot door de wereld… door haar vader en moeder “Narcissa” werd genoemd: ” Narcissa Florence Foster “.

 

ENGLISH

03.01
Coming!

3.34
And
almost going.

On Sunday you need to leave the house at a later hour – failing this you will be trapped among the holiday-makers, who congest the roads, tracks and lanes with dogs on the loose, kids on the loose, prams and a heap of attitudes.
Yesterday evening I watched YouTube clips, showing Meryl Streep singing as Florence Foster Jenkins in the movie about the latter. What an amazing achievement! However, there IS a flaw: Streep *can* actually sing,  possessing  a nice soprano voice, Jenkins could not; thus it is noticeable that in Streep we have one of those people who are so talented they can actually afford to pretend they’re bunglers, which in itself is a feat.  Just try it, walking like a cripple with two healthy legs.

Afterwards I found rare footage of Jenkins on stage, shot during the last years of her life. I still find it remarkable that someone who was obviously tone deaf, had no notion of rhythm, in short missed any form of musicality, that she still could memorize the melody and the lyrics, not rarely of long arias.
Had she not suffered from syphilis …. she might have been a fair singer. We must not underestimate the effects of this horrible disease on the human organism, body and mind. Not to mentions the devastating side effects of the only cures in those times: mercury and arsenic treatments!

But isn’t it ironic that it should be this woman, so blind for herself, so mocked by the world … was called “Narcissa” by her father and mother: “Narcissa Florence Foster”.