Amsterdam, vrijdag-Friday 14-04-17

03.05
Ik reinigde mijn plastic afvalbakje, roze, met een deksel in de vorm van een varkenskop. Een varken van een toekomstige generatie, vele honderden jaren van hier, die dit overblijfsel uit de eenentwintigste eeuw zag, zou diens hoofd schudden en zeggen: “Ik haat symbolen die mij herinneren aan de dagen van slavernij, toen mijn soort nog geknecht werd door de mensen….”

Niet alleen maakte ik mijn afvalbakken schoon, ik viel ook zonder pardon het vuil aan op de keukengordijnen. Ik aarzel te zeggen wanneer ik ze voor het laatst had gedaan, maar laten we gewoon zeggen dat het waswater waar ze uitkwamen een bleek-zwarte tint had. Waar niets van te zien was toen ze hingen, ongewassen. Integendeel.
Van het een kwam het ander en zo stond ik een trui te wassen, een kleedje en sokken. En dan te bedenken dat ik pas om zeven uur in de ochtend naar bed ging.

Precies twaalf uur later, om zeven uur, verliet ik het huis voor mijn gebruikelijke uitstapje. Ik pakte de fiets en deze nam mij mee langs de rivier. Ergens langs de route stonden een gast en een vrouw iets te filmen met hun telefoons – ik vroeg hen wat er zo interessant kon zijn? Ze fluisterden dat ze een heel klein en zeldzaam vogeltje hadden gesignaleerd. Ik deed erg mijn best om dit klaarblijkelijke wonder te bespeuren in de opgegeven richting, maar zag alleen een mus. Ik besloot dit niet naar voren te brengen, wenste hen succes, en ging verder.
Een tijdverloop video geschoten van de ondergaande zon. Jezus, wat een beslissing! Mijn jas was niet echt geschikt voor de lage temperatuur en de koude wind die was opgestoken – maar ik werd veroordeeld tot nog meer van het ongemak, aangezien de camera niet meer dan tien seconden beeldmateriaal had opgeslagen. Ik hing daar rond, mijn camera had ik neergezet op de rivieroever, die geduldig seconde na seconde zakkende zon registreerde  aan overzijde van de rivier, en huiverde en spoorde de oranje bal boven de horizon aan om een beetje op te schieten. Eindelijk…. was hij verdwenen achter de kimme. Ik greep de camera, zette hem uit, propte hem in de camera tas, en peddelde terug naar huis zo snel als ik kon.
Het was het lijden waard: een prachtige tijdsverloopfilm afgeleverd.

Er is iets veranderd. Nog maar twee maanden geleden voelde ik me helemaal uitgewrongen, mijn veerkracht scheen te zijn verschrompeld, zoals een oud en versleten elastiekje, mijn kijk op de dingen was, tja, laten we zeggen, een bleker soort zwart, mijn lichaam sleepte zich voort, alles traag… en nu voel ik me zoveel beter, met bendes energie en zin, ik wil nieuwe projecten beginnen, mijn spieren vertellen mij dat ze het allemaal aan kunnen en kleine dingen maken me blij.
Zou al dat misnoegen veroorzaakt zijn door de winter, die ook een bleker soort zwart is geweest dit jaar?

 

ENGLISH

03.05
I cleaned my plastic waste bin, pink, with a top shaped like a pig’s head. A pig from a future generation, many hundreds of years from here, who saw that remnant from the 21st century, would shake its head and say: “I hate symbols that remind me of those days of slavery when my kind was still enslaved by the humans…”

Not only did I clean my waste bins, I also attacked the dirt on the kitchen window curtains, with a vengeance. I hesitate to state the last time I cleaned them, but let’s just say that the water they left behind looked a whiter shade of black. Which was not noticeable at all when they hung, unwashed. On the contrary.
From the one thing followed the other and thus I stood washing a sweater, a rug and socks. And then to think I only went to bed at seven in the morning.

Exactly twelve hours later, at seven, I left the house for my usual outing. I took the bike and it took me along the river. Somewhere along the route, a guy and a woman stood filming something with their phones – I asked them what could be so interesting? They whispered they had spotted a tiny and rare bird. I tried hard to detect this evident miracle in the indicated direction but only saw a sparrow. I decided not to mention this, wished them good luck and moved on.
Made a time lapse film of the setting sun. Jesus, what a decision! My coat was not really suited to the low temperature and the cold wind which started blowing – but I was convicted to a greater share of the discomfort, seeing the camera had covered no more than ten seconds of footage. I stood around, my camera set on the stone riverbank, patiently recording second per second of setting sun at the other side of the river, shivering and urging the orange ball above the horizon to make it “snappy”.  At last…. it had vanished behind the rim. I grabbed the camera, switched it off, stuffed it in the camera bag and pedaled back home as fast as I could.
The suffering was worth it: got a great time lapse movie.

Something changed. Just two months ago I felt totally washed out, my resilience seemed to have shriveled,  not unlike an old and worn rubber band, my outlook was, well, a whiter shade of black, my body dragged itself along, all sluggish…. and now I feel so  much better, with heaps of energy and gusto, wanting to start new projects, my muscles are telling me they can handle it all and little things make me happy.
Could all that chagrin have been due to the winter, which too, has been a whiter shade of black this year?