Amsterdam, dinsdag-Tuesday 18-04-17

02.29
Wat een dag, maar niet voor een dagdroom. Ik kreeg een liefdeloos lepeltje liefde van steenkoud weer, iemand op de radio zei dat deze paasdagen kouder waren dan afgelopen Kerst. Ik trotseerde de ijzige wind en dwaalde rond voor zo’n drie uur, door het park, langs de rivier, over de brug en weer terug. Een paar tijdverloop filmpjes geschoten en had zelfs de euvele moed iemand te verzoeken een omweg te maken, aangezien ik niet wilde dat hij in mijn tijdverloop zou inbreken, met de camera op mijn knie, waar ik star en gespannen zat, op de steile trap van het talud aan het eind van de brug naar de rivieroever, beneden – de gast lachte en voldeed aan mijn verzoek, god zegen hem – toen riep iemand achter mij, een gast : “Hee, mooi uitzicht!” – maar hee, hoe kon ik bewegen? Dus hij bleef roepen over het “mooie uitzicht” – maar de tijdverloop was pas 5 seconden onderweg en ik had hem gepland voor twintig… de gast verdween, kennelijk op een scooter, naar ik kon herleiden zonder mijn bewegingloze hoofd om te draaien. Noot: neem de volgende keer een statief mee, zodat ik gasten op scooters kan beantwoorden die een praatje met mij willen maken, ha!

 

ENGLISH

02.29
What a day, but not for a daydream. I was given an unloving spoonful of icy cold weather, someone on the radio had said that these Easter days were colder than past Christmas. I braved the freezing wind and roamed  for some three hours, through the park, along the river, across the bridge and back again. Made some time lapses and even had the audacity to request someone to take a detour seeing I did not want him to barge into my time lapse, created with the camera on my knee, sitting rigid and tense, on the steep staircase from the embankment where the bridge ends, down to the river side – the guy smiled and obliged, bless him – then someone else from behind, a guy, called out to me “Hey, wonderful view!” – but hey, how could I move? So he kept calling about the “wonderful view” – but the time lapse was only 5 seconds underway, and I had planned for twenty… the guy left, evidently on a scooter, from what I could deduce, without turning my rigid head. Note: next time take along my tripod so that I can respond to guys on scooters wanting to strike up a conversation with me, ha!