Amsterdam, zaterdag – Saturday 17-06-17 / zondag-Sunday 18-06-17

01.52
Ik zag interessante interactie tussen twee kraaien, al doende de veters van mijn rolschaatsen te strikken – een van beide had een brokje eetbaars in zijn snavel – de ander zat hem te stangen om het los te laten, krijsen, hem overal volgen, proberen het brokje te pakken en zo voort en zo verder. Echter, de bezitter van het brokje draaide en keerde en deed alles wat binnen zijn vermogen lag om zijn agressieve mede-kraai, die hem het brokje betwistte, kwijt te raken. Het krijsen en dwarszitten hield aan – op een bepaald moment probeerde de armoedzaaier het brokje uit de snavel van de kapitalist te trekken – dit mislukte. Toen merkte ik dat laatstgenoemde het brokje probeerde door te slikken – waarop de aanvaller (nog steeds aan het krijsen) naar de snavel van de bezitter priemde, alsof hij het brokje eruit wilde trekken. Het voorwerp van zijn woede slaakte een gil en begon met zijn snavel op het gras te wrijven, als om de pijn te verzachten. Dit ging zo een poosje door, dus misschien deed het werkelijk zeer. De aanvaller was ondertussen afgedropen en pikte rond in het gras.
Kan het zijn dat de “armoedzaaier”, de oorspronkelijke “kapitalist” was, die vervolgens was beroofd van het brokje door de oorspronkelijke armoedzaaier? Ik moet zeggen dat het krijsen en de algemene houding van de “armoedzaaier” wel degelijk een boodschap overbracht van de oneerlijkheid die hij te verduren had.

Later, geschaatst naar de “grote bocht’ in de rivier, rustte ik op een bank – ik sloot mijn ogen en sukkelde bijna in slaap – plotseling werd ik gewekt door een warme en knuffelige “aanwezigheid”…. een prachtige rode kat gaf mij al haar donzige aandacht. De schoonheid met de gele ogen spon alsof haar leven er van af hing – ik moedigde haar aan op mijn schoot te komen zitten, maar dit vond ze blijkbaar te ver gaan. Ze deed me denken aan de rode kat van een van mijn Flickr contacten – ik maakte enige foto’s, waarvan er eentje bijzonder goed gelukt was, om op mijn Flickr account te zetten en op te dragen aan H. en zijn kat A.

Terug schaatsen was een afschuwelijke expeditie. De wielen onder mijn blauwe rollers zijn veel te hard, wat ze ongeschikt maakt voor ruwe oppervlakken, zoals grof asfalt. Mijn rug deed pijn als de neten en ik kan gewoonweg niet wachten tot ik mijn andere rollers kan ophalen van de schoenmaker waar ze op de leest staan (alweer), die hebben zachtere wielen – dan heb ik andere wielen besteld voor de blauwe: zachtheid 78A.

Het weer is heerlijk, mijn kleine tuin op de galerij doet het geweldig – de margrieten beginnen in de knop te komen, de geraniums bloeien helemaal te gek mooi en de groentezaden die ik in potten zaaiden schieten omhoog – wel jammer dat ik alleen de radijsjes kan identificeren (door de kleine rode hobbels die boven de aarde uit piepen) – ik had verzuimd etiketjes voor de andere soorten in de aarde te steken, naast de zaadjes. Ik geloof dat de reusachtige groene groeisels trouwens sperziebonen zijn.

Helaas hebben de administratoren van de Groenvoorzieningen in deze wijk nagelaten drie van de nieuw geplante boompjes op het parkeerterrein te redden – ik had ze gebeld op 7 juni, hen attent makend op de naderende sterfgevallen. O ja, ze zouden actie ondernemen. Slechte zaak.

ENGLISH

 

01.52
Saw interesting interaction between 2 crows, as I was tying the laces of my skates – one of the two had a morsel of something edible in its beak – the other was bugging it to let it go, screeching, following the other around, trying to get hold of the morsel and so on and so forth. However, the possessor of the morsel dodged and turned, and did everything in its power to get rid of his aggressive fellow crow, begrudging it the morsel. The screeching and bugging continued – at a certain moment the “have-not” tried to remove the morsel from the capitalist’s beak – this failed. Then I noticed that the latter seemed to swallow the morsel – whereupon the attacker (still screeching) jabbed at the possessor’s beak, as if to extract the morsel. The object of its anger uttered a scream and began wiping its beak on the grass, as though to soothe the pain. This went on for quite a stretch, so perhaps it was really hurt. The attacker had meanwhile stepped back and was poking around in the grass.
Can it be that the ‘have not” was the original capitalist, who was subsequently robbed of the morsel by the original “have not”? I must say that the screeching and the general attitude  of the ‘have not” did convey a message of unfairness which it had had to endure.

Later on, having skated to the “big bend” in the river I rested on a bench – I closed my eyes and almost dozed off – suddenly a warm and cuddly “presence” woke me up…. a lovely ginger cat was giving me all its fluffy attention. The yellow eyed beauty purred with a vengeance – I encouraged it to crawl onto my lap, but this it found to be going too far. It reminded me of the ginger cat of one of my Flickr contacts – I made some pictures, one of them quite nice, to post to my Flickr account and dedicate to H. and his cat A.

Skating back was a dreadful expedition. The wheels under my blue skates are much too hard, which makes them unsuitable for rough surfaces, like coarse grained asphalt. My back hurt like hell and I simply cannot wait till I can collect my other skates from the cobbler’s where they are being stretched (again) which have softer wheels- then I ordered different wheels for the blue: softness 78A

The weather is delightful, my little garden on the gallery is doing great – the ox-eye daisies are developing buds, the geraniums bloom insanely beautiful and the vegetable-seeds I sowed in pots are shooting up – pity though I can only identify the radishes (from the little red bumps appearing above the soil) – I had failed to stick labels for the others in the earth beside the seeds. I believe the huge green growths are actually string beans.

Sadly the administrators of the Green Space in this district failed to rescue three of the newly planted trees on the parking lot – I had phoned them on June 7, alerting them to the impending deaths. Oh yes, they would take action. Bad show.