Amsterdam, dinsdag-Tuesday 11-07-17

00.30
Het experiment is mislukt. Het was de derde keer dat ik probeerde het tot een goed einde te brengen, en de laatste. Je moet niet strijden tegen overmacht en aldus vervallen tot een trillende hoop zenuwen, waardoor het succes nog verder van huis is. Afgezien daarvan: je zou nog voorwerpen kunnen beschadigen of zelfs je eigen vlees gedurende het proces om het “aan de praat” te krijgen.
En toen ik het eindelijk “aan de praat” kreeg, na een goed uur van ijverig proberen, bleek het resultaat er gruwelijk uit te zien. Ik staarde er naar en vroeg me af of ik ermee weg zou kunnen komen. Misschien zou ik er aan moeten wennen? Ze zeggen van wijn en roken ook dat je er eerst aan moet “wennen” voor je het lekker vindt.

En dus dat was het einde van het derde en laatste valse wimpers experiment. Met pijnlijke ogen, schade aan mijn eigen wimpers, vingers waarvan mensen zouden denken dat ik in overalls onder een auto had gelegen, dumpte ik een verkreukeld setje wimpers in de vuilnisbak en ging aan de slag met de schoonmaakwerkzaamheden.
Ik bracht verzachtende lotions aan op mijn arme gefolterde oogleden, ik besefte dat ik vergeten was een paar selfies te nemen, met de valse wimpers op… maar misschien niet zo’n goed idee – misschien zou ik ze ooit onder ogen krijgen, bij het opruimen van mijn bestanden, in enigerlei toekomst, en mezelf dan zien als een enge harpij, mijn ogen die vreemd uit mijn gezicht leken te puilen, gekaderd in inktzwarte lijnen (nodig om de aanhechting van de wimpers te verhullen) – afgezien van het het harde, oude en enigszins ordinaire imago die de overmatig krullende wimpers boven mijn lichte ogen omcirkeld door de roetzwarte randen, mij verleenden. Feitelijk zou ik er liever uitzien als een enge harpij dan als een verouderde, versleten oudere vrouw zonder klasse.

Hoe DOEN die vrouwen die ik ken dat toch, elke ochtend hun valse wimpers aanbrengen, als van een leien dakje? Heb ik ongeschikte oogleden, de verkeerde valse wimpers, onhandige vingers, gebrek aan geduld?

Wat het dan ook moge zijn.

Ik moet naar bed, de loodgieter komt morgen, tussen 7.30 en 10.

 

ENGLISH

00.30
The experiment has failed. It was the third time I endeavored to bring it go a good end, and the last. One must not battle the odds and thus reduce oneself to a jittery bundle of nerves, which obviously make success even more unattainable. Aside from that, you might damage objects or your own flesh in the process of making it “work”.
And when I finally made it “work”, after a good hour of industrious trying, the result proved to look horrendous. I stared at it and wondered whether I could get away with it. Perhaps it took getting used to? They say that it takes “getting used to” before you actually enjoy wine, or smoking.

And so that was the end of the third and last false eyelashes experiment. With aching eyes, damage to my own lashes, fingers that would make people think I had been lying under a car in overalls,  I dumped the crumpled set of lashes into the trash bin en set to work cleaning up.
Applying soothing lotions to my poor tortured eyelids, I realized I had forgotten to take a few selfies, the false lashes in place…. but perhaps not a good idea – perhaps I would accidentally lay  eyes on them, tidying my files, in some future, seeing myself resembling a scary harpy, my eyes strangely popping out of my face, framed in jet black lines (necessary to hide the attachment of the lashes) – apart from the hard, old and somewhat common image which the outrageously curly lashes above my light eyes, encircled by the sooty black lines, lent me.

. As a matter of fact, I would rather look like a scary harpy than as an aged, worn older woman lacking in classiness.

How DO these women I know, manage to put on their false eyelashes each morning, as easy as kiss the back of your hand? Do I have unsuitable eyelids, the wrong false lashes, clumsy fingers, lack of patience?

Whatever.

I need to go to bed, the plumber will be due, between 7.30 and 10.