Amsterdam, donderdag-Thursday 27-07-17

02.15
Eindelijk gaat het gebeuren. Mijn Opus Magnun zal worden gescand, namelijk AL mijn tekeningen. Te beginnen bij morgen. Ik vond een bedoening waar ik de klus zelf mag verrichten. Ik kon mezelf er niet toe brengen om mijn levenswerk aan andere mensen toe te vertrouwen, dan naar huis gaan en er het beste van hopen. Er bestaan zo veel scenario’s die manifest kunnen worden! Iemand de koffie morst, iemand die mijn geesteskinderen in de verkeerde doos stopt, bestemd voor de versnipperaar, iemand die ze daadwerkelijk gapt en dan in mijn plaats beroemd wordt (haha, maar het zou kunnen), iemand die de map zoek maakt en hij wordt aan iemand in de VS gestuurd enz. enz. enz. Ik zou geen oog dicht doen, stress zou mijn gestel  ruïneren, en ik zou zelfs in tranen kunnen uitbarsten van pure nervositeit.
Ik wanhoopte al,  ook met het oog op het enorme aantal werken, een aardig aantal, dichtbij de duizend, waarvan sommige van een bijzonder groot formaat, maar de geweldig aardige dame van een kopieerinrichting en drukkerij in de stad (toepasselijk de “Printerette”, pas op , sinds 1902), vertelde mij dat ze voor mij een uitzondering zouden maken en een regeling zouden treffen om het scannen zelf te verrichten. Ik maakte een salto achter mijn laptop.
Hoe prachtig zal het zijn, om ze op de monitor te zien, om ze onder mijn ogen te laten doorgaan, met een muisklik, en de vruchten van  jaren en jaren en jaren van zwoegen aan mijn tekentafel te kunnen aanschouwen.

De hele afgelopen avond heb ik zowat mijn rug gebroken, graven in de gigantische rieten mand waar ze geduldig hebben liggen wachten…. ik opende een paar mappen en was verbijsterd: had ik zelf heus waar al die perfecte lijnen daar neergezet” Mijn hand moet zijn geleid door een macht buiten mijzelf, ik zou niet opnieuw die vormen zouden kunnen scheppen, daarvan ben ik zeker, De volgende verbazing daalde op mij nee toen ik de schiere hoeveelheid ontdekt: er scheen geen eind  aan de pakken met tekeningen te komen, gewikkeld in dik bruin papier. Voor elk pak maakte ik een map in een externe harde schijf, om de latere scans in op te bergen. Op dit moment is het totaal 318 tekeningen ,verdeeld over 23 mappen. En dit is nog meer een derde.
Ik vraag me af, zal die heel aardige dame haar gebaar betreuren?

Vanmiddag nam ik twee terracotta kleurige plastic plantenbakken mee van de straathoek en bracht ze naar boven – verschoonde ze van de aangekoekte aarde met de douchekop en plotseling fladderde er een nachtuiltje rond – het ging zitten op de rand van het grote gele granieten lavet – ik name een glas en een velletje papier, zette het glas over het nachtuiltje en schoof het papier voorzichtig tussen graniet en glas, waardoor ik het nachtuiltje gevangen zette. Ging naar buiten en trok het papier weg; het uiltje vloog eruit….en recht in mijn haar. Ik schudde mijn hoofd en het scheen te zijn verdwenen. Ik zei tegen R. “Het zocht mijn haar op…” en R zei dat het mij niet wilde verlaten.

Net een half uur geleden, onder het tandenpoetsen…. zag ik een nachtuiltje rond de plafondlamp fladderen—- om eindelijk op het plafond te laden, zo’n 30 centimeter van de lamp vandaan. Zou ik nu op een keukentrap klikken, toegerust met een glas water en een vel papier, om het eindelijk te bevrijden?
Na het tandenpoetsen, voltooide ik de rest van het naar-bed-gaan ritueel en ik dacht aan het nachtuiltje en ik keek omhoog, maar het plafond was leeg.

ENGLISH

02.15
Finally it is going to happen. My Opus Magnum will be scanned, namely ALL my drawings. Starting tomorrow. I found a set up where they will let me do the chore myself. I could not bring myself to entrust my life work to other people, then go home and hope for the best. There are so many scenarios which can become live! Someone spilling coffee, someone putting my brainchildren   in the wrong box, the box destined for the shredder, someone actually nabbing them and become famous in my stead ( haha, but it could happen), someone mislaying the folder and it gets sent to someone in the States, etc etc etc. I would not sleep a wink, stress would wreck my system en I might even burst into tear from sheer nervousness.
Already I despaired, also with a view to the huge number of drawings, close to one thousand, quite a few very large,  but this perfectly nice lady from a copying and printing setup in town (typically called the “Printerette”, mind you, since 1902 ), told me they would make an exception for me and arrange for me to do the scanning personally. I somersaulted behind my laptop.
How wonderful it will be, to see them on screen, get them to pass under my eyes, with a mouse click, and behold the fruit of the years and years and years of toiling at my drawing table.

All past evening I’ve half broken my back, digging in the huge wicker basket where they’ve been patiently waiting…. I opened some of the volders and was astonished: did I actually put those perfect lines there? My hand must have been guided by a power outside of myself, I could now not again creating those shapes, I am sure. The next amazement descended upon me when I discovered the sheer quantity; there seems to be no end to the packets of drawings, wrapped in thick brown paper. For each packet I create a folder in a portable external hard drive, to store the later scans. Right now the total is 318 drawings, divided over 23 folders. And this is just one third.
I wonder, will that perfectly nice lady regret her gesture?

This afternoon I picked up two terracotta coloured plastic plant boxes from the trash, and brought them upstairs – cleaned out the caked soil with the shower head and suddenly an owlet moth fluttered around – it settled on the rim of the big yellow granite basin – I took a glass and a sheet of paper, set the glass over the owlet and gently eased the paper between granite and glass, thus trapping the owlet. Went outside and drew away the paper; the owlet flew out… and straight into my hair. I shook my head and it seemed to be gone. I told R.: “It visited my hair…” and R. said that it didn’t want to leave me.

Just half an hour ago, brushing my teeth… I saw an owlet moth flutter around the ceiling lamp – could that be the same one that had sought refuge in my hair? My eyes followed the nervous creature as it circled around and around and around the lamp —- to finally land on the ceiling some 30 centimeters away from the lamp. Should I now climb onto a stepladder, equipped with a glass and a sheet of paper, to finally set it free?
The tooth cleaning done I completed the rest of the go-to-bed ritual and the owlet came to my mind and I looked up but the ceiling was empty.