Amsterdam, maandag-Monday 31-07-17

01.28
Ik wist het. Ik wist dat ik het lot tarten wanneer ik mijn tekeningen achter zou laten in de scan-inrichting, waar de medewerkers, in mijn aanwezigheid, ze zouden scannen… let op dat “in mijn afwezigheid”. Dus daarom was ik in de zevende hemel toen de scan-, druk-, en kopieerinrichting het mij toestond om zelf te scanner te bedienen.

Afgelopen zaterdag kwam ik thuis, en ik stak de USB in de poort van mijn lapto… leeg, afgezien van de 9 scans op groot formaat. Maar de andere 58 ontbraken. Gedurende het overhevelen van de groot formaat scans zullen de 58 waarschijnlijk zijn gewist. Ik vond *toch* al dat de medewerker een tikkeltje te snel in de rondte klikte.

Er is een vreemd verband met mijn besluit om nooit en te nimmer mijn Opus Magnum in andermans handen te laten – nu was het slechts de scans die makkelijk kunnen worden vervagen …. maar het hadden net zo goed de originelen kunnen zijn, had ik voor het verkeerde scenario gekozen.

ENGLISH

01.28
I knew it. I knew that it would be tempting fate to leave my pictures behind in the scan shop, where, in my absence the employees would scan them… note that ” in my absence “.  So that is why I was in the seventh heaven when the scanning and printing set up allowed me to operate the scanner myself.

Past Saturday I got home and stuck the USB in the port op my laptop…. empty, save for the 9  large format scans. But the other 58 were missing. During the transfer of the large format scans the 58 must have been deleted. I *did* think the employee clicked around a trifle too fast.

There is a weird but strong connection with my decision to never ever leave my Opus Magnum in the hand of others – now it was  just the scans which can easily be replaced…. but it could very well have been the originals had I chosen for the wrong scenario.