Amsterdam, dinsdag-Tuesday 01-08-17

19.56
Afgelopen avond… de fietshandschoentjes waren kwijt, die mijn handen beschermen bij het rolschaatsen, met de kussentjes aan de binnenzijde. Aangezien een truitje al niet op zijn gebruikelijke plek in het klerenrek was aangetroffen die ochtend, en nu weer miste ik iets anders, vloekte ik. Drie minuten later zat ik op mijn fiets ren en reed door de donkere polders, recht naar de plek waar ik *zou* hebben kunnen laten liggen aan de kant van de weg toen ik mijn schaatsen aandeed, daags tevoren. En daar waren ze, een donkere vlek in het gras – gedurende een ogenblik dacht ik dat het gezichtsbedrog was maar toen ik mijn hand op de donkere vlek werd deze tevreden gesteld door het gevoel van vochtig textiel. Hoera.
Terug gefietst langs de rivier, de geredde handschoenen in de zak – jeetje, wat was de nacht stil om twee uur – de rivier lag blak, geen rimpeltje verstoorde het oppervlak – geen zuchtje  wind probeerde mijn rit minder aangenaam te maken – ik overwoog zelfs om een nachtelijk rolschaatsritje te ondernemen (overweging nog steeds geldig) – geen auto te bespeuren, geen motor, geen fiets, de nacht en de rivier behoorden mij toe – wat een zegen.

De wekker ratelde mij wakker om negen uur, na slechts vijf uur slaap – en dan moest ik me nog haasten om de timmerman van de woningbouw te ontvangen, die een nieuw aanrechtblad bij me zou installeren – in de metalen gootsteenbak zat een gaatje, god weet hoe dat er in is gekomen, ik probeerde een nieuw gaatje te maken door met de punt van de schaar in het metaal te rammen, maar er ontstond niet het geringste deukje.
De timmerman kwam, installeerde het nieuwe aanrechtblad en vertrok. Ik besloot ook te vertrekken en koers te zetten naar de scanwinkel met wederom een map gevuld met tekeningen. Net toen ik mijn voordeur op slot deed, zag ik dat een man met een van de metalen koffers die werklieden altijd bij zich hebben, bij mijn buren op de bel drukte. Ik vroeg hem of mijn adres op zijn lijst stond? Dus hij bleek van de “inspectie” te zijn die was aangekondigd in een brief- het was zijn opdracht op de “veiligheid” van onze flats te inspecteren… al bij het lezen van de brief had ik voorgevoelens van een dik vet stempel op het rapport voor mijn appartement: “onveilig”. Wat natuurlijk een totale omwenteling zou inhouden, gelet op alle maatregelen die ik zou moeten nemen om de veiligheid van mijn flat te waarbrogen! Ik glimlachte en zei dat het onderwerpen van mijn flat aan een onderzoek “onmogelijk” zou zijn de komende maanden, goedemorgen mijnheer, een fijne dag nog. Einde verhaal.

Detail: nadat de timmerman het oude aanrechtblad van het keukenblok had getild, wierp ik een blik in de ruimte die de gootsteenbak had geherbergd; de nu blootgelegde afvoer staarde mij aan… en dus nu werd de reden waarom het water de laatste tijd niet was weggelopen, heel erg zichtbaar – ronde de vier spaken die het afvoergat in vieren deelde, was een dikke, zachte, groenige massa, dat deed denken aan rottende planten bij de waterkant. Ik schroefde het bovenste gedeelte van de afvoerpijp los waarna ik het kon optillen…. aldus de rest van de massa onthullend wat nu als een dikke kolom van slijmerige materie in de lucht bungelde, waaruit een kwalijke geur opsteeg. Ik begaf mij naar de badkamer en deponeerde het stuk afvoerpijp in de granieten wasbak en poogde het schoon te maken – de groene materie rolde ik in een stuk tissue om het uiteindelijk weg te gooien in de toiletpot. De timmerman keek er even naar en merkte stoïcijns  op dat het een “aardige ophoping’ was. Ja, sinds 2004, dus zijn dan 13 jaar. Toch nog een wonder dat die afvoer niet veel eerder verstopt raakte.!

ENGLISH

 

19.56
Last night… the cycling gloves were missing, the ones that protect my hands when skating, with the padding on the inside. Seeing a jumper had not been in its usual place in the clothes rack that morning, and now again, missing articles, I cursed. Three minutes later I was on my bike, riding through the dark meadow lands, right to the spot where I *might* have left them by the side of the road,  when putting on my skates, the day before. And there they were, a dark blot in the grass – for a moment I thought it was optical illusion, but when I put my hand on the dark blot it was satisfied with the feel of moist fabric. Hurray.
Cycled back along the river, salvaged gloves in pocket – my, how silent the night was, at two – the river lay still, not a ripple disturbed the surface – no a sigh of wind attempted to make my ride less enjoyable – I even considered undertaking a nocturnal skate ride (a consideration still valid) – not a car in sight, no motorcycle, no bike, I had the night and the river to myself – what a blessing.

The alarm rattled me awake at nine, after only five hours of sleep – and then I even had to hurry to receive the carpenter from the housing corporation, coming to install my new kitchen worktop – the metal sink had a hole in it, god only knows how it got there, I tried to make a new hole, jabbing the scissors points into it, but not even the slightest dent.
The carpenter came, put the worktop in place, and left. I too decided to leave and head for the scanning shop with yet another folio full of drawings. Just as I was locking my front door, a man carrying one of those metal cases, typical for work people, was ringing my neighbour’s bell. I asked him if my address was on his list? So he appeared to be the “inspection” guy, who had been announced in a letter – his mission was to inspect the “safety” of our apartments…. already when reading the letter I had been having this premonition of a big fat stamp on the report for my apartment, marking it “unsafe”. Which of course would bring about a total upheaval, what with all the measures I would need to take to ensure the safety of my flat!
I smiled and said that subjecting my apartment to an investigation would be “impossible” the coming months, good morning sir, have a nice day. End of story.

Detail: after the carpenter had lifted the old worktop from the kitchen sideboard, I cast a glance  into the space which had accommodated the sink; staring up at me was the, now fully exposed drain hole… and so the reason for the water not draining away lately, became very visible: clinging round the four spokes dividing the drain hole in four sections, was a thick, fudgy,  greenish mass, reminiscent of rotting plants at the water’s edge.  I unscrewed the the top section of the drain pipe and could lift it… thus exposing the rest of the mass, now dangling as a thick column of slimy matter, exuding an evil smell. I went to the shower room and deposited the drain section in the granite laundry basin and attempted to clean it out, rolling the green matter in a tissue to ultimately dispose of it in the toilet bowl. The carpenter took a look and stoically remarked that it was a “nice pile up”. Well yes, since 2004, so that numbers 13 years. Still a miracle that drain didn’t block much earlier!