Amsterdam, vrijdag-Friday 11-08-17

02.03
Onder het oppeuzelen van de heerlijke chocolade waarop mijn buren mij hadden getrakteerd, blikken werpend op de prachtige rozen die tegelijk met de chocolade werd afgeleverd is het vrij makkelijk om over de teleurstelling heen te komen van de 107 scans die waardeloos bleken. Dus machine 2 was vanaf het begin defect (lijnen door het beeld), machine 2 ontwikkelde een nare hoest na anderhalve week dienst te hebben gedaan en produceerde scans met… lijnen over het beeld, en dan blijkt machine 3, die ik vandaag gebruikte en die soepel loopt, te lijden aan een of andere verborgen kwaal en, u raadt het al, produceert scans met… lijnen over het beeld, zoals ik enige uren  geleden ontdekte, toen ik de vrucht van een uur scannen opende.
Morgen terug en alles overdoen. Zucht? Ja.

Voor de rest: R. vroeg mij of de oermens zoiets als “humor’ tot diens geestelijke bagage had kunnen rekenen – nou, ik denk van wel, niets nieuws onder de zon. Toen ook al niet.

Voor de rest: gisteren, dus de tiende, was het mijn verjaardag (vandaar de chocolade en de rozen) – ik werd gebombardeerd met felicitaties vanuit online winkelsites, die mij bedolven onder de kortingsbonnen, ha! Er was er maar één waar ik wat aan had, die van de HEMA, waarmee ik een gratis tompouce kon bekomen, samen met mijn andere aankopen – toevalligerwijze had ik inderdaad een lijstje, dus ik begaf me naar dat warenhuis, kocht mijn waren, haalde het gratis gebakje op en ging naar huis en genoot dubbel en dwars van mijn traktatie.

Ik bracht een bezoekje aan mijn bovenburen om hen iets te vragen over de aankomende aanpassingen aan de drempels (ik weet het, drie keer “aan”) en was geschokt toen de vrouwelijke helft  in tranen uitbarstte wegens rugpijn dat haar al sinds enkele maanden teistert – haar man stond ook op het punt van instorten – maar zij is een vrouw met een sterke wil die gewoonlijk niet aan pijn toegeeft. Dezer dagen moeten wel de hel voor haar zijn. Wat kon ik anders doen dan haar troosten, mijn armen om haar heen terwijl zij huilde. Ze verontschuldigde zich voor haar gebrek aan “zelfbeheersing”. Nu ja, er schuilt geen kwaad in om oprechte tranen van pijn en wanhoop te vergieten. Ik ben vertrouwd met fysieke pijn en bewonder haar trouwen om de manier waarop ze met haar lot omgaat.

ENGLISH

02.03
Munching the delicious chocolate my neighbours treated me to, and looking at the beautiful roses, which came with the chocolate, it is fairly easy to overcome the disappointment of the 107 scans which turned out lousy. So machine 1 was defect from the beginning (lines through the image), machine 2 developed a bad cough after some week and a half of service and produces scans with… lines across the image, and then machine 3, which I used today, and which runs smoothly, appears to suffer from some hidden ailment and, would you guess, produces scans with… lines across the image, as I found out some hours ago, opening the fruit of one hour’s scanning.
Back tomorrow and redo all. Sigh? Yes.

For the rest: R. asked me whether primeval man could have counted something as “humor” as his spiritual luggage  – well, I think so, nothing new under the sun. Not then either.

For the rest: yesterday, so the tenth, was my birthday (hence the chocolate and the roses) – I was bombarded with congratulations for the online shopping sites, showering me with discount vouchers, ha! Only one proved useful, the one from department store HEMA, who offered me a free piece of pastry, in with my other purchases – coincidentally I *did* actually have a list, so I betook myself to that store, did my shopping, collected the free cake, went home and thoroughly enjoyed my treat.

I paid a visit to my upstairs neighbours to ask them a question about the coming adjustments to the thresholds and was shocked to find the female half in tears because of back pains which have been racking her since a few months – her husband too was on the verge of a breakdown – now she is a strong minded woman who does not usually give in to pain. These days must be hell for her. What could I do but comfort her, my arms around her as she cried. She apologized for her lack of “self restraint”. Well, there is no harm in crying honest tears of pain and despair. I am familiar with physical pain and actually admire her for coping with her fate the way she does.